

«Ἄν
ὑπάρχουμε σήμερα σάν ἑλληνική φυλή, εἶναι γιατί κρατηθήκαμε ἀπό τό
ἄμφιο τῆς θρησκείας μας ὅλα αὐτά τά χρόνια… Ἡ Ἐθνική μας ὑπόσταση εἶναι
ζυμωμένη μέ τήν Ὀρθοδοξία. Σάν ἔπεσε τό Βυζάντιο, ἡ Ἐκκλησία
ἀντικατέστησε τόν τσακισμένο κρατικό μηχανισμό σάν ὑποκατάστατος
μηχανισμός τῆς ἐθνικῆς ἑνότητας. Τά σύμβολα τῆς αὐτοκρατορίας τά κράτησε
ἡ Ἐκκλησία καί τά διατήρησε μέσα στούς μαύρους αἰῶνες τῆς σκλαβιᾶς. Καί
μέσα σ’ αὐτούς τούς φοβερούς αἰῶνες αὐτή στάθηκε τό πνευματικό καί
ἐθνικό κέντρο τῆς μαρτυρικῆς φυλῆς… Καί σωστά τὄκανε, πώς σέ κρίσιμες
ὧρες τό ράσο στάθηκε ἡ ἐθνική σημαία τῆς Ἑλλάδας στά χρόνια τῆς
σκλαβιᾶς».
~Στρατής Μυριβήλης~

Ἡ θαυματουργὸς εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, τὴν ὁποία ἔδωσαν στὸν Γέροντα Ἰωσὴφ δύο Κύπριοι ἡλικιωμένοι μοναχοὶ στὴν Νέα Σκήτη καὶ ὁ ἴδιος τὴν ὀνόμασε «Παντάνασσα». Τὰ φωτοστέφανα τὰ πρόσθεσε ὁ Γέροντας μὲ σχέδιο τοῦ Φώτη Κόντογλου. Τὴν εἰκόνα αὐτὴ εἶχε πάντοτε μαζί του ὁ Γέροντας σὲ ὅλα τὰ μέρη ποὺ ἔζησε. Ὅταν δὲ ὁ ἴδιος ἦλθε στὴν Ι. Μ. Βατοπαιδίου τὴν ἔδωσε νὰ τοποθετηθεῖ στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς.