Στις μέρες μας πληγώνουμε διαρκῶς τήν Παναγιά μέ τά καμώματά μας. Ἡ μεσίτρια τοῦ κόσμου ἀποστρέφει τό πρόσωπό Της ἀπό μᾶς. Ἕως πότε θὰ μᾶς κοιτάζει καί θά μᾶς προσέχει, ἐνῶ ἐμεῖς χαζεύουμε ἄλλα πρόσωπα καί πράγματα; Τά μηνύματα πού προσπαθεῖ νά περάσει, θλιβερά καί δυσάρεστα· πρίν ἀπό μερικά χρόνια στό περιβόλι Της, στό Ἅγιον Ὄρος, μεγάλη πυρκαγιά κατέτρωγε τά πάντα κατά τό Δεκαπενταύγουστο. Οἱ λιτανεῖες, ἀντί να σβήνουν τή φωτιά, δυνάμωναν τούς ἀνέμους.
Πιό πρόσφατα, πρίν ἀπό δυό χρόνια περίπου, ἑλικόπτερο στό ὁποῖο ἐπέβαιναν ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες, κατέπεσε λίγο ἔξω ἀπό τόν Ἄθωνα, στό ἀρχιπέλαγος τοῦ Αἰγαίου. Ἕνα χρόνο ἀργότερα, τήν παραμονή τῆς Κοιμήσεώς Της, ἀεροπλάνο συνετρίβη στο νομό Ἀττικῆς μέ 121 ἐπιβάτες νεκρούς· ἀνάμεσά τους, σαράντα παιδιά. Ἡ Παναγία μας ὑποφέρει μέ τά ἄτακτα παιδιά Της. Στίς γιορτές Της, ἀντί να μοιράζει «γλυκά», παρακολουθεῖ μέ πόνο το ξετύλιγμα τῶν συμφορών.
Ἀλήθεια, ποιός θὰ ἀτενίσει τή μορφή Της στο τέμπλο τῆς Ἐκκλησίας καί δέν θά ἐλεγχθεῖ; Σκεπασμένη μέ τό μαφόριό Της, μόνο τό ἱλαρό Της πρόσωπο διακρίνεται. Ποῦ εἶναι σήμερα οἱ γυναῖκες τοῦ ἔθνους μας, Ἀλήθεια πῶς μποροῦν καί στέκονται ἀντίκρυ Της μέ τέτοια ξετσιπωσιά;
Ἀπό γενιά σε γενιά πέφτει ξήλωμα. Ἡ γυμνότητα ἔφτασε στο ἀπροχώρητο. Τα πετάξαμε ὅλα στα σκουπίδια· ἀξίες, ἀρχές, ἀρετές, σεβασμό, ἤθη κι ἔθιμα, παραδόσεις καί… ρουχισμό. Γίναμε «προκλητικοί» γιά νὰ ἁμαρτάνουν οἱ ἄνθρωποι κι ὄχι γιὰ νὰ μᾶς ἀγαπήσει ὁ Θεός. Τό δεντράκι τῆς ψυχῆς μας ἔχασε φυλλώματα καί καρπούς, ξεράθηκε. Παστωθήκαμε με κρέμες, μπογιές, βαφές, μάσκες. Γίναμε μασκαράδες.
Κάποτε, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός μιλοῦσε στο σκλαβωμένο ἔθνος μας, σε χωριό τῶν Ἀγράφων. Κάποια στιγμή ἅπλωσε τό μαντίλι του στό κεφαλάκι ἑνός μικροῦ κοριτσιοῦ. Ὅλοι ἀπόρησαν. Στό τέλος τοῦ κηρύγματος τοὺς εἶπε: «Παιδιά μου, θά ‘ρθεῖ ἡ ἐποχή πού ὄχι μόνο τά κοριτσάκια, ἀλλά καί οἱ γριές θά κυκλοφοροῦν χωρίς μαντίλι. Θά ξετσιπωθοῦν (σημ. τσίπα: μαντίλι). Οἱ γυναῖκες θά γίνουν ὄργανα τοῦ πειρασμοῦ». Πόσο δίκιο εἶχε ὁ ἅγιος! Ἂν οἱ ἡρωίδες γιαγιάδες μας βγοῦν ἀπό τούς τάφους, θά φρίξουν μέ τά ταλαίπωρα ἐγγόνια τους· θά κρύψουν τά πρόσωπά τους ἀπό ντροπή.
Ποιά γυναίκα σήμερα ζεῖ στα «Ἅγια τῶν Ἁγίων» τοῦ σπιτιοῦ της μέχρι νά ἐνηλικιωθεῖ, ὅπως ἡ Παναγία μας; Ποιά μητέρα σήμερα ἔχει τὸ νοῦ της στον Θεό, κρατώντας στήν ἀγκαλιά τό παιδί της, ὅπως ἡ Παναγία μας; Ποιά γυναίκα σήμερα ντύνεται μέ σεμνότητα, ὅπως ἡ Παναγία μας, πού μόνο τό χαριτωμένο πρόσωπό Της ξεχωρίζει στίς εἰκόνες Της; Ποιά γυναίκα σήμερα βαστάζει σιωπηλά τόν πόνο της στίς ἀδικίες πού κάνουν στο παιδί της, ὅπως ἡ Παναγία μας, ἡ Ὁποία ἀδιαμαρτύρητα συνέπασχε κάτω ἀπό τό σταυρό τοῦ παιδιοῦ Της; Ποιά μητέρα σήμερα παρακαλεῖ τόν Θεό ὄχι μόνο γιά τά παιδιά της, ἀλλά γιά ὅλα τά σταυρωμένα παιδιά τοῦ κόσμου, ὅπως ἡ Παναγία, ἡ μεσίτρια ὅλων μας;
Παναγιά μας, μήν μᾶς παίρνεις στά σοβαρά. Δῶσε μηνύματα μετανοίας στα παιδιά Σου. Κάποτε μάλωσες τόν ἅγιο Σιλουανό πού ὡς νέος δέν ζοῦσε φρόνιμα. Ἡ φωνή Σου ἐγχαράχτηκε βαθιά στην ψυχή του ἦταν γλυκιά καί ἐπιβλητική – τή θυμόταν μέχρι τό θάνατό του.
Κι ὅταν ὁ ἅγιος Ἀντρέας ὁ σαλός εἶδε ἐκεῖνο τό φοβερό ὅραμα, νά σκεπάζεις τό ἐκκλησίασμα μέ τό μαφόριό Σου, ἔδωσες ἕνα μεγάλο μήνυμα: πώς μέ τή Σκέπη Σου θά σώζεις ὅ,τι σώζεται ἀπό τήν ὁλική καταστροφή.
Ὑπάρχει ἐλπίδα. Κάποιος συμπατριώτης στη βόρεια Ἑλλάδα εἶχε δεῖ νά διασχίζει τή γέφυρα ἕνα παιδάκι πού τό κράταγε μία μαυροφορεμένη γυναίκα. Κατευθυνόταν πρός τήν ἐκκλησία. Ὁ κύριος αὐτός ἀκολούθησε τή γυναίκα στό ἐκκλησάκι. Ὅταν μπῆκε μέσα, ἡ γυναίκα καί το παιδί εἶχαν ἐξαφανιστεῖ. Τότε, ἐπικοινώνησε μέ τόν ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Βατοπαιδίου π. Ἐφραίμ, καί τοῦ ἐξιστόρησε τό γεγονός. Ὅταν ἐπισκέφτηκε τό μοναστήρι, ἀναγνώρισε τό κοριτσάκι σε κάποια φωτογραφία τῆς μονῆς. Οἱ πατέρες ἀπό καιρό διάβαζαν σαρανταλείτουργο γιά τήν ψυχή αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ πού εἶχε πεθάνει ἀπό καρκίνο. Ἡ Παναγία τό εἶχε πάρει στο οὐράνιο σπίτι Της.
Κατά τήν τελική Κρίση θά συναχθοῦμε ὅλες οἱ φυλές τῆς γῆς. Πῶς θά σταθοῦμε ἀπέναντι στην Παναγία μας ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί; Ἀλήθεια, ποιά γυναίκα συγγενεύει περισσότερο μέ τήν Παναγία μας, Ἡ ταπεινή μουσουλμάνα μέ τή μαντίλα, τα πολλά παιδιά καί τόν ἄντρα -πού μπορεῖ νά τόν μοιράζονται ἄλλες τρεῖς- ἢ ἡ φλύαρη Ελληνίδα Ὀρθόδοξη με τις ἐκτρώσεις, τίς πολλαπλές σχέσεις καί τήν ξετσιπωσιά της; Νά γιατί ἡ Παναγία τελεῖ μεγάλα καί συγκλονιστικά θαύματα καί στόν μουσουλμανικό κόσμο.
Στίς ἡμέρες μας ἡ Παναγία ἡ Σεϊδανάγια (Δέσποινα-Κυρία), πού τιμᾶται στη Συρία, ἀνέστησε Σαουδάραβα μουσουλμάνο, τοῦ ὁποίου ἡ γυναίκα εἶχε ἀποκτήσει παιδί μέ θαῦμα Της. Ἀδελφοί μου, θά ζήσουμε ἀρκετές ἐκπλήξεις στόν οὐρανό. Γνώρισα Βεδουίνες γυναῖκες πού ἔκρυβαν τά πρόσωπά τους μέ τό μαντίλι γιά νά μήν τις βλέπουμε· πού δέν ἤθελαν να βγάλουν φωτογραφία· πού τά σπίτια τους στήν ἔρημο τοῦ ὄρους Σινᾶ ἦταν χωρίς σκεπή πού εἶχαν πολλά παιδάκια, τά ὁποῖα δούλευαν πού, ὅταν μιλούσαμε μέ τούς ἄντρες τους, αὐτές κρύβονταν σε μία ἀκρούλα. Πῶς θά τίς κοιτάξουν οἱ δικές μας Ἑλληνίδες, οἱ μαθήτριες τοῦ Σταυρωμένου μας Χριστοῦ; Ἄς παύσουμε να κρίνουμε τούς καλύτερους ἀπό ἐμᾶς, ἀκόμη κι ἄν ἀσπάζονται θρησκεῖες πού δέν κατέχουν τήν ἀλήθεια.
Σήμερα πιά δέν τολμᾶμε νὰ ποῦμε κουβέντα πάνω στον πόνο μας καί δεχόμαστε ἐπίθεση ἀπό τή γυναικεία ἔπαρση καί ἐπιθετικότητα.
Οἱ γυναῖκες σήμερα σκορπᾶνε τά χρήματα ἀσκόπως καί συχνά μαδᾶνε τά παιδιά τους μέ τίς ἄστατες σχέσεις τους. Θέλησαν ἰσότητα κι δέχτηκαν τίς σφοδρές μετωπικές συγκρούσεις ἀπό τίς πρόωρες σχέσεις, οἱ ὁποῖες τράκαραν καί τραυμάτισαν τίς ψυχές τους. Λησμόνησαν πώς ὁ ρόλος τους εἶναι διαφορετικός· πώς ἡ διαφορετικότητα τῶν ρόλων εἶναι αὐτή πού δημιουργεῖ τήν πραγματική ἰσότητα. Στό ἀνθρώπινο σῶμα ὑπάρχει τέτοια θαυμαστή ἁρμονία λειτουργιῶν, διότι κάθε μέλος ἐπιτελεῖ κι ἕναν διαφορετικό ρόλο. Ἄλλος ὁ ρόλος τοῦ ἄντρα καί ἄλλος τῆς γυναίκας.
Στήν ἱερολογία τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου διαβάζουμε ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἐπιστολή τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρός τούς Ἐφεσίους, πού, ἄν σήμερα ἐφαρμοζόταν, οἱ σχέσεις τῶν δυό φύλων θά ἦταν πιό ἁρμονικές: «Αἱ γυναῖκες τοῖς ἰδίοις ἀνδράσι ὑποτάσσεσθε ὡς τῷ Κυρίῳ, ὅτι ὁ ἀνήρ ἐστί κεφαλή τῆς γυναικός, ὡς καί ὁ Χριστός κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας… Οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τάς γυναῖκας ἑαυτῶν καθώς καί ὁ Χριστός ἠγάπησε τήν Ἐκκλησίαν καί ἑαυτόν παρέδωκεν ὑπέρ αὐτῆς … Πλήν καί ὑμεῖς οἱ καθ᾽ ἕνα ἕκαστος τήν ἑαυτοῦ γυναίκα οὕτως ἀγαπάτω ὡς ἑαυτόν, ἡ δέ γυνή ἵνα φοβῆται τόν ἄνδρα» (Ἐφ. ε’ 20-33).
Ὁ ρόλος τοῦ ἄντρα εἶναι νά ἀγαπάει τή γυναίκα του καί νά θυσιάζεται γι’ αὐτήν, ὅπως καί ὁ Χριστός γιά τήν Ἐκκλησία, βγάζοντας μέ κόπο καί ἱδρώτα τό ψωμί τους. Ὁ ρόλος τῆς γυναίκας εἶναι νά σέβεται καί νὰ ὑπακούει στόν ἄνδρα. Ἄν σήμερα λειτουργοῦσαν κατ᾿ αὐτόν τον τρόπο οἱ σχέσεις, δέν θά εἴχαμε τόσα διαζύγια. Κάποιες φορές εἶναι φυσικό νά γκρινιάξει ὁ ἄντρας ἤ νά μιλήσει ἀπότομα, καθώς γυρίζει κουρασμένος ἀπό τίς δουλειές του. Ἄν ὅμως ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει τή σκληράδα ἤ τὴν ἀντιλογία τῆς γυναίκας του, ἡ σχέση συνεχῶς θά τεντώνεται. Ἄν ἡ γυναίκα εἶχε τὴν ἐξυπνάδα να «κάνει τα στραβά μάτια», τότε γρήγορα ἡ ἔνταση θὰ ὑποχωροῦσε.
Βέβαια, οἱ ἐποχές ἔχουν ἀλλάξει. Ἡ γυναίκα μπῆκε στήν ἀγορά ἐργασίας γιά νά καλύψει τα περιττά ἔξοδα πού ἡ σύγχρονη κοινωνία κι ὁ μοντέρνος τρόπος ζωῆς «ἐπιβάλλουν». Ἔτσι, ἔχασε τόν κατεξοχήν ρόλο της, πού εἶναι ἡ ἀνατροφή τῶν παιδιῶν.
Οἱ γυναῖκες μοιάζουν πιά μέ τά τριαντάφυλλα ποὺ ἔμειναν χωρίς ἀγκάθια -σεβασμό, συστολή, ἁγνότητα, δύναμη μητρότητας, φόβος σκανδάλου, ἀξιοπρέπεια, σεμνή ἐνδυμασία-, μέ ἀποτέλεσμα να κόβονται εὔκολα ἀπό τόν ὁποιονδήποτε καί ταχέως νά μαραίνονται, χάνοντας τό ἄρωμά τους.
Ἐσύ ἄντρα, χαίρεσαι πού τόσο εὔκολα ἔκοψες τό τριαντάφυλλο καί τό ἔβαλες στή γυάλα σου γιά νά τό ὀσφραίνεσαι κάθε μέρα. Ὅμως ξεγελιέσαι. Ὕστερα ἀπό λίγες μέρες αὐτό μαραίνεται καί παύει νὰ εὐωδιάζει. Ἡ χαρά μετατρέπεται σε βαθιά θλίψη. Μαραίνεσαι μαζί μέ τό τριαντάφυλλο.
Ἐσύ γυναίκα, ἐνθουσιάζεις εὔκολα ἕναν ἄντρα, τόν ζεσταίνεις μέ τό συναίσθημά σου, τοῦ πληγώνεις τήν καρδιά καί κατόπιν εὔκολα, μέ τίς πρῶτες δυσκολίες τῆς ζωῆς, ἀποσύρεσαι. Ποιός ὅμως θά σβήσει τή φωτιά ἀπό τήν καρδιά τοῦ ἀνδρός; Ἄν ἐξαρχῆς ἤσουν συγκρατημένη καί φειδωλή στά συναισθήματά σου, οἱ πληγές θά ἀποφεύγονταν, οἱ ἀποφάσεις θά ἦταν πιό ὥριμες καί θά γλιτώναμε πολλά ναυάγια ἀπό ἐρωτικές ἀπογοητεύσεις.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔχει πεῖ: «Μή δίνεις πάρα πολλά ὅταν ξέρεις ὅτι κάποτε θα δώσεις λίγα. Καί ὁ ἥλιος ἔχει κηλίδες». Δέν μπορεῖς νὰ παίζεις με τις ψυχές τῶν ἀνθρώπων· νὰ χορταίνεις τον ἄλλο μέ τίς ἀγκαλιές σου καί στή συνέχεια να τον διαλύεις μέ τίς περιφρονήσεις σου.
Ἂς βγοῦμε ἀπό τό λήθαργο μέ τά δάκρυα τῆς μετάνοιάς μας, διότι προμηνύονται δάκρυα ἀπό τά φοβερά δεινά πού ἑτοιμάζει ὁ Οὐρανός γιά νά παιδαγωγήσει ὅλους ἐμᾶς. Ἡ γυναίκα ἔχει φοβερή δύναμη στα χέρια της. Ὁ Θεός τῆς ἔδωσε μεγάλες ἀντοχές γιὰ νὰ μπορεῖ νά κυοφορεῖ καί νά γίνεται συνδημιουργός Του. Ἐφόσον ἀξιοποιήσει πρός τό ἀγαθό αὐτή τή δύναμή της, ὁ κόσμος μπορεῖ νά μεταμορφωθεί.
Ἄς μήν ξεχνᾶμε τή ρήση τοῦ λαοῦ μας: «Πίσω ἀπό κάθε μεγάλο ἄνδρα κρύβεται μία γυναίκα». Ἡρωίδες καί ἅγιες μητέρες ἔβγαλαν ἅγια παιδιά. Κλασικό παράδειγμα στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι οἱ μητέρες τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν, τοῦ Μ. Βασιλείου, τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυστοστόμου καί τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου· ἡ Ἐμμέλεια, ἡ Νόννα καί ἡ Ἀνθοῦσα ἀντίστοιχα. Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ὁρίσει να γιορτάζει ἀπό κοινοῦ καί τίς τρεῖς κάθε δεύτερη Κυριακή τοῦ Ἰανουαρίου ἀλλά καί τήν καθεμία χωριστά κατά τή διάρκεια τοῦ ἔτους.
Τέλος, ἡ κατεξοχήν κορυφαία στό χορό τῶν γυναικῶν, ἡ Παναγία μας, κρύβεται πίσω ἀπ᾿ ὅλους ὅσοι ἀφιέρωσαν τή ζωή τους στόν Χριστό. Εἶναι ἡ παρηγοριά τους καί ἡ πρώτη ἐπίκουρος στόν ἀγώνα τους. Εἶναι ἡ Δέσποινα καί Ἔφορος τοῦ Περιβολιοῦ της, τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
8 Δεκεμβρίου 2005
Πηγή: «Πληγωμένες Σχέσεις – Ἔνθεες Συνθέσεις», Ἀρχίμ. Ἀρσένιος Κωτσόπουλος, ἐκδ. Ἀγαθὸς Λόγος, τόμ. Α’, σέλ.33-41
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου