Άγιοι Ραφαήλ Νικόλαος και Ειρήνη: Η Θαυμαστή Αποκάλυψη στη Λέσβο και η αρχή των Θαυμάτων – Στις Καρυές της Θερμής στη Λέσβο, σε έναν τόπο που μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα ήταν σχεδόν άγνωστος, άρχισε να ξεδιπλώνεται μία από τις πιο συγκλονιστικές αποκαλύψεις της Ορθοδοξίας.
Πριν από 2,5 χρόνια περίπου αρρωσταίνει η μητέρα μου. Στην αρχή φαινόταν για μια απλή ιωσούλα, λοίμωξη του αναπνευστικού. Περνάνε 2-3 μέρες και αρχίζει να εκδηλώνεται. Πηγαίνουμε, λοιπόν, στο νοσοκομείο, γιατί και γω γιατρός είμαι. Της παίρνουνε τις μετρήσεις, την εξετάζουνε και μένουμε με ανοιχτό το στόμα, διότι φάνηκε ότι είχε σοβαρό πρόβλημα, ήτανε βαριά όντως, κάτι το οποίο δεν φαινόταν έως εκείνη τη στιγμή. Προχωρούσε δηλαδή η λοίμωξη, εκείνη διαμαρτυρόταν, αλλά επειδή ήτανε σχετικά νέα, η εικόνα που είχε δεν αντιστοιχούσε στην βαρύτητα της κατάστασής της. Της κάνουμε λοιπόν εισαγωγή. Δυστυχώς, μέσα σε 2 μέρες είχε μια ταχύτατη εξέλιξη. Μπήκε στην μονάδα εντατικής με αναπνευστική ανεπάρκεια. Απ’ ό,τι προέκυψε, είχε κολλήσει την γρίπη των χοίρων, από πού και πώς δεν ξέρουμε, η οποία εξελίχθηκε ταχύτητα. Της κάνει οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια, πολύ σοβαρή, διασωληνώνεται, μπαίνει στον μηχανικό αριθμό και η πρόγνωση είναι μηδενική. Της κάνει πολυοργανική ανεπάρκεια και μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, δεν δούλευε κανένα σύστημα: Εγκέφαλος, καρδιά, αναπνευστικό, πεπτικό, τίποτα. Όλα ήταν στο μηδέν. Ζούσε με τα χίλια βάσανα. Ήταν 62 χρονών. Το μηχάνημα, στην καθομιλουμένη, έβγαζε καπνούς για να την κρατήσει στη ζωή. Με ό,τι φάρμακο είχαμε στο νοσοκομείο, για να της κρατάμε μια πίεση 7 με τα χίλια ζόρια. Και ο αναπνευστήρας να δουλεύει στο φουλ για να της κρατάει μια οξυγόνωση ικανοποιητική τέλος πάντων, πάνω-κάτω.
Κάποια στιγμή, μας πήραν τηλέφωνο και μας είπαν ότι «Είναι πολύ σοβαρά! Και δεν θα τα βγάλει πέρα». Μου είπανε οι γιατροί ότι ήτανε θέμα ωρών. Πήγαμε λοιπόν αμέσως στο νοσοκομείο, μαζί με τα δύο αδέλφια μου. Μόλις μπαίνουμε, με βλέπει μια νοσηλεύτρια, που με γνώριζε, στο ισόγειο καθώς πηγαίναμε, και μου λέει: «Θ. ξέρω που πας, πηγαίνεις στην μάνα σου. Πάρε αυτό το λαδάκι, λέει, είναι από τη Μυτιλήνη, από τον Άγιο Ραφαήλ. Πάρτο, και άμα θέλεις, σταύρωσέ την!». «Ευχαριστώ πολύ», της είπα, το πήρα και έφυγα. Πηγαίνουμε πάνω και βλέπουμε την μητέρα μου, στο χάλι αυτό που περιέγραψα. Κι’ είμαστε μέσα τώρα στο δωμάτιο της Εντατικής, εγώ, τα αδέλφια μου, μια νοσηλεύτρια, ο γιατρός που εφημέρευε και άλλη μια νοσηλεύτρια. Και βλέπουμε λοιπόν το μόνιτορ πάνω, που έδειχνε περίπου πίεση 60κάτι με 40, με τα φάρμακα στο φουλ, και το οξυγόνο της (με άριστα το 98-99) να είναι 80 και κάτι, με το μηχάνημα στο φουλ. Επειδή δεν ήταν το τμήμα μου αυτό, καθώς είμαι αναισθησιολόγος και το τμήμα μου είναι το αναισθησιολογικό, και επειδή γνώριζα ότι ο υπεύθυνος γιατρός που ήταν παρών δεν πίστευε στο Θεό, ρωτάω τον γιατρό εάν έχει αντίρρηση να σταυρώσω τη μητέρα μου με το λαδάκι των Αγίων. «Κάντε ό,τι θέλετε» μου είπε. Με το που την σταυρώνουμε, μέσα σε 4 δευτερόλεπτα: βλέπουμε την πίεση από το 60κάτι να ανεβαίνει στο 90κάτι, 100, μπορεί και 140 δεν θυμάμαι τώρα ακριβώς. Και ο κορεσμός του οξυγόνου από το 80κάτι να ανεβαίνει στο 94!! Επίσης η μητέρα μου άνοιξε τα μάτια, έκανε εκφράσεις στο πρόσωπο και κούνησε και το δάκτυλο. Και μένουμε όλοι με ανοιχτό το στόμα!! Κόκκαλο!! Και ο γιατρός που δεν πίστευε, όταν συνήλθε, λέει: «Αυτό, δεν το έχω ξαναδεί!!»… Και ως παρένθεση: προσωπικά, είμαι από τους πλέον ειδικούς στο θέμα της αναζωογόνησης και γνωρίζω πολύ καλά τον τομέα αυτό. Πιστοποιώ, λοιπόν, μετά βεβαιότητος, ότι δεν υπάρχει ούτε ένα φάρμακο στον κόσμο, ούτε θα υπάρξει στο άμεσο μέλλον που να μπορεί να κάνει αυτό που έγινε εκείνη τη στιγμή. Αλλά, και να υπήρχε, πάλι δεν θα μπορούσε να επιτελέσει τον σκοπό του, λόγω της πολύ άσχημης κατάστασης της ασθενούς.
Τέλος πάντων, μετά από λίγο φεύγουμε από το δωμάτιο και όπως καταλαβαίνετε, όλη η οικογένεια ήταν χάλια. Εγώ, πρώτη φορά ζούσα τέτοια γεγονότα στην οικογένεια. Δεν είχα ξαναφτάσει σε τέτοιο σημείο. Μου δώσανε, λοιπόν, εκείνο το βράδυ 2 χάπια, ηρεμιστικά, και με παίρνει ο ύπνος (είχα μείνει στο νοσοκομείο) και κοιμήθηκα όλη την νύχτα. Ξυπνάω την άλλη μέρα και λέω: «Τώρα, τί θα ακούσω»… Και πάω και βλέπω την γιατρό που εφημέρευε και με κοιτάει και λέω: «ωχ, τώρα θα μου πει ότι κατέληξε». Και μου λέει: «Καλύτερα πάει η μητέρα σου!». Λέω, «Τί εννοείς;». Μου λέει «Μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, οι τιμές που ήταν στα κόκκινα όλα, που δεν ζει άνθρωπος, έχουν φτιάξει πολλά!». Και μένω δεύτερη φορά κόκκαλο!! Από κει και μετά άρχισε μια σταδιακή βελτίωση. Ενώ δεν δούλευε τίποτα, σιγά-σιγά πήραν όλα μπροστά. Μετά από 2 μήνες που άρχισαν να δουλεύουν τα νεφρά και απέβαλε το σώμα της τα φάρμακα που της είχαμε δώσει για να είναι σε καταστολή, ξύπνησε! Και έζησε άλλον ενάμισι χρόνο, μέσα στην μονάδα. Κατά τη διάρκεια αυτή ήτανε που ήλθαμε και μεις πρώτη φορά εδώ, στο Μοναστήρι, στο Μαραθώνα, γιατί ο αδελφός μου έψαχνε για το Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στην Μυτιλήνη και βρήκε στο ίντερνετ για το Μοναστήρι αυτό εδώ και ερχόμασταν και προσευχόμασταν. Ζήσαμε μπροστά στα μάτια μας ένα πολύ μεγάλο θαύμα! Και το πιστοποιώ κι’ εγώ ως ο πλέον ειδικός! Ευχαριστούμε το Θεό και τους Αγίους γι’ αυτό!
Αθανάσιος Χ.
«Όλα καλά! Εγώ πάω στο μωρό τώρα!»
Με δάκρυα στα μάτια σας γράφω κι εγώ τη δική μου ιστορία. Το Δεκέμβριο του 2015 μαθαίνω ότι είμαι έγκυος και μάλιστα πως κυοφορώ δίδυμα. Η χαρά μας μεγάλη. Ο φόβος μου για την καινούρια πραγματικότητα ακόμη πιο μεγάλος. Τελικά, η δίδυμη κύηση δεν εξελίχθηκε, καθώς το ένα έμβρυο απορροφήθηκε. Συχνό φαινόμενο σύμφωνα με αυτά που μας είπαν οι γιατροί. Εγώ όμως άρχισα να φοβάμαι ακόμη περισσότερο για την έκβαση της εγκυμοσύνης μου. Και με αυτούς τους φόβους προχωρούσα. Και όλα πήγαιναν καλά. Αλλα εγώ φοβόμουν πολύ. Λίγες μέρες πριν γεννήσω μια απλή πλοήγηση στο διαδίκτυο μου φανέρωσε τον Άγιο Ραφαήλ, τον προστάτη των εγκύων και το Μοναστήρι του στο Μαραθώνα. Από εκείνη τη στιγμή η μόνη μου σκέψη ήταν να επισκεφτώ τη Μονή και να παρακαλέσω τον Άγιο να με βοηθήσει να ξεπεράσω τους φόβους μου και να φέρω στον κόσμο το μωρό μου και το έπραξα. Έκτοτε, ο Άγιος έγινε το στήριγμα μου! Κάθε μέρα διάβαζα την παράκλησή Του και σταυρωνα την κοιλιά μου με το λαδάκι Του. Στις 24 Ιουλίου (εορτάζει το Μοναστήρι) με έπιασαν πόνοι και γέννησα μέσα σε δύο ώρες ένα υγιέστατο αγοράκι! Ο Άγιος με βοήθησε!
Ενάμιση χρόνο μετά μαθαίνω πως είμαι ξανά έγκυος! Δεύτερο δώρο Θεού! Οι πρώτες όμως αιματολογικές εξετάσεις δείχνουν ότι έχω ευαισθητοποιηθεί στον παράγοντα ρεζους παρότι στην πρώτη μου εγκυμοσύνη πήραμε όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις. Τι σημαίνει αυτό; Είμαι γυναίκα ρεζους αρνητικό και γέννησα μωρό ρεζους θετικό. “Ξένο” αίμα μπήκε στο σώμα μου το οποίο δημιούργησε αντισώματα εναντίον του. Για να αποφευχθεί αυτό οι ρεζους αρνητικές γυναίκες κάνουν κάποιες ενέσεις πριν και αφού γεννήσουν για να προστατέψουν κάθε επόμενη εγκυμοσύνη από τη δημιουργία αυτών των αντισωμάτων. Κάτι το οποίο έκανα κι εγώ αλλά μάλλον δεν δεσμεύτηκαν όλα τα αντισώματα. Η εγκυμοσύνη μου χαρακτηρίστηκε υψηλού κινδύνου. Το ίδιο μου το σώμα πολεμούσε το μωρό μου. Τα αντισώματα μόλυναν το αίμα του και δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα από ιατρικής πλευράς. Εναπόθεσα τις ελπίδες μου στο Θεό και στο Στήριγμα μου. Επισκέφτηκα το Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στο Μαραθώνα και παρακάλεσα τον Άγιο για το μωρό μου. Κάθε μέρα διάβαζα την παράκλησή Του και σταύρωνα την κοιλιά μου. Σχεδόν κάθε πέντε μέρες κάναμε υπερηχογράφημα για να δούμε αν το μωρό έχει επηρεαστεί. Κάθε φορά νόμιζα πως θα μου πουν ότι πρέπει να μου πάρουν το μωρό γιατί κινδυνεύει αλλά η αναιμία παρέμενε στα ανώτερα φυσιολογικά επίπεδα. Κι έτσι φτάσαμε στο τέλος… 38η εβδομάδα κύησης, προγραμματισμένος τοκετός και ο μικρός μου ήρθε στη ζωή… Οι νεογνολόγοι τον παρέλαβαν αμέσως. Αιμολυτικός ίκτερος… Τον έβαλαν στην εντατική, του άλλαξαν το αίμα δύο φορές και τον είχαν στις λάμπες με ορό και αντιβίωση για να αντιμετωπίσουν τον ίκτερο. Τα λόγια τους μετρημένα. “Ελπίζουμε να πάνε όλα καλά” είπαν στον σύζυγο μου. Ξημέρωνε Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου (ημέρα εορτής της Μονής), δύο μέρες μετά τη γέννα μου. Ξυπνούσα κάθε δύο ώρες για να αντλώ γάλα, ώστε να το δώσουν στο μωρό μου όταν θα ήταν σε θέση να σιτιστεί. Ταυτόχρονα, διάβαζα την παράκληση του Αγίου και με κλάματα τον παρακαλούσα να βοηθήσει το μωρό μου. Ξαφνικά μέσα στο δωμάτιο του μαιευτηρίου αντιλαμβάνομαι μια ανδρική φιγούρα να μου χαϊδεύει το κεφάλι. Δεν είδα πρόσωπο. Φορούσε ράσα, μια ζώνη στη μέση και τα μαλλιά του ήταν πιασμένα αλογοουρά. Προχώρησε στην πόρτα και μου λέει: “Όλα καλά! Εγώ πάω στο μωρό τώρα!” Άρχισα να κλαίω με λυγμούς και προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί. Λίγες ώρες αργότερα πήγαμε με το σύζυγο μου στο επισκεπτήριο στη μονάδα εντατικής που γίνεται η ενημέρωση από τους γιατρούς. Σας παραθέτω ακριβώς τα λόγια τους. “Παιδιά μόνο καλά πράγματα έχουμε να σας πούμε! Το μωρό σας ξεπέρασε τον κίνδυνο, τον βγάλαμε από τις λάμπες και μεταφέρεται στην μονάδα απλής παρακολούθησης για προληπτικούς λόγους. Καλό θα ήταν να ανάψετε μια λαμπάδα.” Τότε κατάλαβα… Ο Άγιος Ραφαήλ έκανε καλά το μωρό μας! Για όλη μου τη ζωή θα Τον ευχαριστώ και θα λέω παντού πόσο βοήθησε εμένα και τον μικρό μου Γεώργιο-Ραφαήλ!!!
Με σεβασμό,
Κρυσταλία Α.
Καρέας-Αθήνα
«είχα δει δύο όνειρα: στο ένα τη Μονή εδώ στο Μαραθώνα και στο άλλο την Παναγία της Τήνου»
Μου είχε προκύψει να κάνω εγχείριση στο πόδι μου. Ήμουν, λοιπόν, γι’ αυτό το λόγο στην Αθήνα. Βαριόμουν να κάθομαι. Λέω, τί να κάνω, έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα ότι υπάρχει μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στο Άνω Σούλι στο Μαραθώνα. Και είπα, ας πάρω το λεωφορείο να έρθω. Πήρα το λεωφορείο χωρίς να ξέρω και ρωτώντας έφτασα. Άργησα να το πάρω, δεν πρόλαβα το δρομολόγιο των 7.00 και πήρα των 11.00 από Αθήνα. Και ήρθα εδωπέρα στο κλείσιμο της Μονής. Μία και δέκα περίπου έφτασα στην πύλη της Μονής. Ήσασταν στην πόρτα -κλείνοντας- και σας ερώτησα εάν μπορώ να μπω, διότι ήρθα από μακρυά με το λεωφορείο -ήμουν και λαχανιασμένος και ιδρωμένος από την ανηφόρα-. Και μου είπατε ότι, μιας και ήρθατε από μακριά, ελάτε να προσκυνήσετε. Και με πήρατε και με φέρατε στην κεντρική εκκλησία. Και μετά με ρωτήσατε: Από πού ήρθατε; Από Χανιά. Και γω απ’ τα Χανιά είμαι, από τα Κ… Και εκείνη τη στιγμή μου ήρθε αναλαμπή: Μου ήρθε στο μυαλό μου, θυμήθηκα ότι είχα δει στον ύπνο μου τη στάση του λεωφορείου, το χώρο δίπλα της που είχε και ένα μποστάνι κοντά, το μονοπάτι όλο προς τη Μονή, με τα πεύκα, το πώς φαίνεται η Μονή προς τα πάνω, η επαφή – η κουβέντα που κάναμε την οποία είχα δει στον ύπνο μου: ότι ένας μοναχός με υποδέχτηκε και με ρώτησε από πού είσαι και γω του είπα: από τα Χανιά, και μου απάντησε και γω από τα Κ… Με έπιασε πανικός εκείνη τη στιγμή, όταν μου ήρθε αυτή η αναλαμπή. Δεν ήξερα τί να κάνω. Και σηκώθηκα και έφυγα απότομα, απ’ ό,τι θυμάστε, χωρίς να πω απολύτως τίποτα. Γι’ αυτό το λόγο έφυγα έτσι…
Και, πράγματι, όταν ήμουν στην Κρήτη, στα Χανιά, πριν προκύψει η εγχείριση στο γόνατό μου, και με απόσταση αρκετών ημερών είχα δει δύο όνειρα: στο ένα τη Μονή εδώ στο Μαραθώνα και στο άλλο την Παναγία της Τήνου. Όχι τις καθ’ αυτό εκκλησίες και τα προσκυνήματα, αλλά την διαδρομή προς αυτές. Τότε, δεν γνώριζα ποια είναι τα μέρη αυτά που ονειρεύτηκα, αλλά εκ των υστέρων κατάλαβα. Ήταν τα δύο προσκυνήματα που έκανα για την υγεία τη δική μου και της οικογενείας μου, -γιατί και η μητέρα μου, και η αδελφή μου και τα παιδιά μου έχουν κάποια θέματα με την υγεία τους- όταν είχα ελεύθερο χρόνο περιμένοντας το χειρουργείο που θα γινόταν στην Αθήνα.Πρώτα επισκέφτηκα τον Άγιο Ραφαήλ στο Μαραθώνα και μετά από λίγες ημέρες πήγα και στην Παναγία της Τήνου, για να προσκυνήσω να έχω τη βοήθεια της Παναγίας και τότε συνειδητοποίησα ότι κι’ αυτό μου το είχε δείξει ο καλός Θεός μας.Επαναλαμβάνω ότι στο πρώτο σημαδιακό όνειρο είδα τη στάση του λεωφορείου στο χωριουδάκι κάτω από το Μοναστήρι και το μποστάνι που βρίσκεται πίσω από τη στάση, πέρα από κάτι χωράφια, και το σπίτι που έχει κοντά. Και μετά είδα το μονοπάτι, δηλαδή την διαδρομή με τα πεύκα από το χωριουδάκι μέχρι και την είσοδο της Μονής. Επίσης, είδα και το αρχονταρίκι που το λέτε φιάλη, είδα μαρμάρινα παγκάκια, και το δρόμο στο εσωτερικό της Μονής που ανεβαίνει προς την Εκκλησία, παρόλο που τότε δεν γνώριζα ότι υπάρχει εδώ μοναστήρι. Και τώρα είναι η δεύτερη φορά που έρχομαι, μετά την εγχείριση στο πόδι μου. Και μετά στο δεύτερο σημαδιακό όνειρο είχα δει μια ανηφόρα τεράστια, με ένα μακρύ κόκκινο χαλί και κολονάκια, που ήταν η Παναγία Τήνου. Ονειρεύτηκα το δρόμο το κεντρικό που πάει κάτω και την πλατεία. Όχι την Εκκλησία μέσα… Σημειωτέον ότι η μάνα μου τον έχει προστάτη τον Άγιο Ραφαήλ. Πολύ προστάτη τον έχει. Τον έχει δει πολλές φορές. Τον έβλεπε συνέχεια μέσα στο σπίτι, κάνοντας κι’ αυτή υπομονή με την δύσκολη αρρώστια που την ταλαιπωρεί. Και της είχε πει και για μένα πράγματα, ότι «μη φοβάσαι γι’ αυτόν»… (ήμουν τότε στην ασφάλεια, στις ειδικές δυνάμεις, ενώ τώρα είμαι χαλαρά, σε άλλη θέση, που δεν έχει κινδύνους…). Πίστευα και πιστεύω και στο Θεό και τους Αγίους. Σε κάποιες μεγάλες γιορτές θα πάω. Για παράδειγμα, στην Γιορτή του Αγίου Νεκταρίου, που έχω το όνομά Του, θα πάω και θα κάνω και αρτοκλασία, αλλά δεν είμαι άνθρωπος που σε καθημερινή βάση θα πάει στην εκκλησία. Αυτά, όμως, τα δύο σημαδιακά όνειρα μου έκαναν πάρα πολύ εντύπωση και, για μένα, ήταν μια ολοφάνερη επέμβαση του Θεού στη ζωή μου, για να με βοηθήσει και να μου δώσει δύναμη και ελπίδα.
Νεκτάριος Τ., αστυνομικός.
«Άγιέ μου Ραφαήλ, σώσε με»
-Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με. Πριν από μερικά έτη υπήρξα ένας άνθρωπος που δεν πίστευα πολύ στα θεία. Το καλοκαίρι του 1999 ένας φίλος μου, ευσεβής άνθρωπος, μου έδωσε, όταν τον ρώτησα πώς ξεπέρασε τις κρίσεις άγχους που είχε, μου έδωσε ένα βιβλιαράκι με την ιστορία: Πώς βρέθηκαν τα οστά και πού του Αγίου Ραφαήλ, του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Ειρήνης. Μπορώ να πω ότι με επηρέασε κάπως το πάθος των Αγίων και έμεινε βαθειά στο μυαλό μου. Έτσι, σε κάθε δυσκολία στη ζωή μου, καλούσα τον Άγιο Ραφαήλ να με βοηθήσει. – Το 2002 περπατούσα στο προαύλιο του εργοστασίου όπου δούλευα με ένα συνάδελφό μου, τον Νίκο τον Β., καλή του ώρα εκεί που είναι. Γυρίζει και μου λέει «φίλε, λαχανιάζεις περίεργα πολύ σήμερα, δεν πας στο ιατρείο να σε δει ο γιατρός;». Πήγα και μου εβγαλε ένα καρδιογράφημα τηλε. Τον παίρνουν τηλέφωνο από το κέντρο και του λένε ότι επειγόντως να μεταφερθώ σε νοσοκομείο. Παίρνει ο γιατρός τον οδηγό του ασθενοφόρου και έρχεται τρέχοντας. Του λέει «Εφημερεύει το ΚΑΤ. Πρέπει να τον πας πετώντας». (στο δρόμο μου έλεγε ο οδηγός: θα σκοτωθούμε. Του έλεγα εγώ, μη φοβάσαι, μας προστατεύει ο Άγιος Ραφαήλ. Μετά, μου έλεγε, δεν θα υπάρχει καρδιολόγος στο ΚΑΤ. Του έλεγα εγώ, μη φοβάσαι, θα το ρυθμίσει αυτό ο Άγιος Ραφαήλ…) Πράγματι, φθάσαμε κάποια στιγμή στα επείγοντα. Έργεται ο καρδιολόγος, ο κ. Παπαγεωργίου και δίνει εντολή «Γρήγορα, τον προσωρινό βηματοδότη. Τον ΧΑΝΟΥΜΕ, τον χάνουμε!». Ήλθε από πάνω μου και με γρήγορες κινήσεις πάει να μου βάλει τον βηματοδότη. Τότε είχα ακόμα τις αισθήσεις μου, λέω στον Γιατρό «να κάνω την προσευχή μου» και μου λέει «προσευχήσου και για μένα». Έκανα τον σταυρό μου και είπα «Άγιε Ραφαήλ σώσε με». Τότε, με μία κίνηση, ο γιατρός τοποθέτησε τα ηλεκτρόδια και ώ του θαύματος πήγαν στην θέση τους, δίνοντάς μου παλμό. Το περίεργο είναι ότι ο βοηθός του του λέει: «κ. Παπαγεωργίου, όλη νύχτα ήσασταν εφημερία, γιατί είσαστε ακόμα εδώ;». Τότε του απαντάει «Δεν ξέρω, από το πρωί κάτι με κρατούσε στο νοσοκομείο, δεν ήθελα να φύγω. Σε ποιον Άγιο προσευχήθηκες;». Του λέω, «στον Άγιο Ραφαήλ». Από τότε ο Άγιος έμενε πάντα κοντά μου.
-Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με. Θέλω να σας πω ένα θαύμα που έγινε στις 21/10/2008. Εκείνη την ημέρα με έβγαλαν σε υποχρεωτική συνταξιοδότηση. Στην εταιρεία που εργαζόμουν υπήρχε συνταξιοδοτικό καθεστώς μόλις κλείναμε τα 60 έτη μας κάναν καταγγελία σύμβασης και συνταξιοδότηση. Δεν μπορώ να πω ότι στεναχωρέθηκα πολύ, αλλά επειδή τελείωνα μία καριέρα στα αεροπλάνα 33 έτη, λίγο με ενόχλησε. Τα προβλήματά μου στην καρδιά τα είχα πολλά χρόνια, στεναχωρέθηκα και με ένα άλλο γεγονός που συνέβη στην οικογένειά μας και το βράδυ έπαθα πνευμονικό οίδημα και δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Τότε είπα για μία ακόμα φορά, «Άγιέ μου Ραφαήλ, σώσε με». Καταλάβαινα ότι πέθαινα. Όταν ήλθε το ασθενοφόρο είχα χάσει τις αισθήσεις μου. Μέσα στο ασθενοφόρο η σύζυγός μου μου είπε ότι έπαθα ανακοπή. Ο συνοδός με ανέταξε, αλλά εγώ έπεσα σε κώμα. Έκανα έμφραγμα και με πήγαν στην εντατική του «Αγία Όλγα». Εκεί με διασωληνώσανε και έμεινα σε κώμα 11 μέρες. Μου διηγήθηκε η γυναίκα μου ότι τους είπαν ότι δεν έχω ζωή. Έξω από την εντατική ήλθε κάποιος με ρούχα δουλειάς και μπήκε στην εντατική χωρίς να χτυπήσει το κουδούνι και χωρίς να τον εμποδίσει κανείς. Βγαίνοντας ακούμπησε το χέρι του στον ώμο της γυναίκας μου και της είπε «Μην κλαις, ο Απόστολος θα γίνει καλά, θα ζήσει!». Και της μίλησε για την θρησκεία μας. Και στο τέλος της είπε: «να έχεις την ευλογία μου». Ρωτάει η γυναίκα μου, «Ποιος είστε;» και εκείνος της απαντάει: «ο κηπουρός». Η γυναίκα μου τον αναζήτησε μετά σε όλο το νοσοκομείο, αλλά δεν τον βρήκε πουθενά. Και όταν ρώτησε, της είπαν ότι δεν έχει κηπουρό το νοσοκομείο… Πέρασαν 11 μέρες, ήλθε το παιδί μου από την Αμερική, γιατί τους είπαν, μάλλον δεν θα μπορέσει να ζήσει. Την 11η μέρα αισθάνθηκα κάποιον να μου χαϊδεύει το χέρι. Ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα κάτι, αυτές τις 11 ημέρες που ήμουν σε κώμα. Βλέπω τότε έναν ψηλό με μαύρα ράσα να απομακρύνεται και να με σταυρώνει. Έφυγε ήρεμα και λέει ξανά στην γυναίκα μου (απ’ ό,τι μου είπε αργότερα) «ο Αποστόλης θα ζήσει». Ο εντατικολόγος που είδε ότι άνοιξα τα μάτια μου με πλησίασε και με ρώτησε «θέλεις να βγάλουμε τους σωλήνες;» (τον αναπνευστήρα δηλαδή). «Αν θέλεις, σφίξε μου το χέρι τρεις φορές». Το έκανα και τότε εκείνος τράβηξε τους σωλήνες και συνήλθα σχεδόν αμέσως. Ρώτησα τις νοσοκόμες και τον γιατρό ποιος ήταν ο ψηλός με το ράσο. Τότε όλοι μου είπαν ότι απαγορεύεται να σε πλησιάσει ο οποιοσδήποτε και μάλιστα εάν δεν φοράει ειδική ενδυμασία για να αποφεύγονται οι μολύνσεις του χώρου και των ασθενών. Τότε κατάλαβα, έκανα την προσευχή μου και ευχαρίστησα τον Άγιο Ραφαήλ που ήλθε κοντά μου, ευχαρίστησα και τον ΚΥΡΙΟ που ευλόγησε να γίνω καλά. Η γυναίκα μου αργότερα μου είπε ότι ο ψηλός παπάς με το ράσο έμπαινε και έβγαινε σχεδόν κάθε μέρα, τον έβλεπε κι’ εκείνη. Και μάλιστα, μία φορά έκανε παράπονο σε μια νοσοκόμα «Εμάς, ο σεκιούριτι μας αφήνει μόνο μισή ώρα την ημέρα. Τον παπά γιατί δεν τον εμποδίζει κανείς που μπαίνει και βγαίνει όποτε θέλει;» Και της είχε απαντήσει: «Κυρία μου, είσθε ταραγμένη, ηρεμήστε. Δεν υπάρχει κανένας παπάς»… Και η κόρη μου, η οποία είναι νοσηλεύτρια, μου είπε ότι αυτό που συνέβη ήταν πραγματικά ένα θαύμα, διότι στις 12.00 το μεσημέρι της ημέρας εκείνης που ήρθαν και με είδαν ήμουν διασωληνωμένος και δεν είχα καθόλου επαφή με το περιβάλλον και τέσσερις ώρες αργότερα τους τηλεφώνησαν οι γιατροί και τους είπαν ότι τους έχουν μία έκπληξη. Και ήρθαν και με βρήκαν να συνομιλώ με τους γιατρούς με πλήρη διαύγεια. Και, ως νοσηλεύτρια με πολύχρονη πείρα εργασίας σε εντατικές με διαβεβαίωσε ότι αυτό δεν μπορούσε να γίνει σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, παρά μόνο με θαύμα. Στο κομοδίνο μου βρήκα ένα τεύχος με την εικόνα της Παναγίας «Άξιον Εστί» και ευχές να είμαι καλά. Ο δωρητής του σε μένα είχε υπογράψει «κατά κόσμον Γεώργιος Λασκαρίδης»… Εγώ τότε, δεν γνώριζα ότι αυτό ήταν το κοσμικό όνομα του Αγίου Ραφαήλ, αλλά ήμουν σίγουρος ότι Εκείνος με έσωσε, όπως Τον είχα επικαλεστεί λέγοντας: «Άγιε Ραφαήλ, σώσε με». Μάλιστα, επειδή η γυναίκα μου δεν ήταν σίγουρη ότι ήταν Εκείνος, την πήρα μια μέρα, αφότου είχα γίνει καλά και την οδήγησα στον Ναό της Ενορίας μας στην Πεύκη και της έδειξα την εικόνα των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης που κάποιος ευσεβής άνθρωπος είχε αγιογραφήσει. Και τότε και εκείνη αναγνώρισε Εκείνον που έβλεπε στο νοσοκομείο να μπαίνει και να βγαίνει στην εντατική. Όταν δε, εφέτος, εν έτει 2019, μάθαμε ότι υπάρχει Μοναστήρι των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στο Άνω Σούλι στον Μαραθώνα και μπόρεσα να κάνω το τάμα που είχα να πάω να προσκυνήσω τον Άγιο Ραφαήλ (μιας και λόγω των ποικίλων προβλημάτων υγείας που πάντοτε είχα δεν μπορούσα να πάω στην Μυτιλήνη) και διηγήθηκα το θαύμα σε έναν από τους πατέρες, μόλις ανέφερα το όνομα «Γεώργιος Λασκαρίδης» εκείνος ανεφώνησε «Α! Ο Άγιος Ραφαήλ δηλαδή! Αυτό ήταν το κοσμικό του όνομα!». Και τότε συνειδητοποιήσαμε όλοι έκπληκτοι, με μεγάλη συγκίνηση, μετά από τόσα χρόνια, ότι Εκείνος ήταν που μου άφησε, ως ευλογία, το μικρό αυτό τεύχος στο κομοδίνο δίπλα στην κλίνη όπου βρισκόμουν στο νοσοκομείο, εις ανάμνησιν της θαυμαστής θεραπείας μου.
Απόστολος Τ.
Πεύκη, Μάρτης 2019
Η βοήθεια της Αγίας Ειρήνης
Την Άνοιξη του 2016, αντιμετωπίζαμε σοβαρά οικογενειακά προβλήματα και η πνευματική κατάσταση της μεγαλύτερης κόρης μας Μαγδαληνής-Αργυρώς είχε επηρεαστεί αρνητικά. Το παιδί, σε ηλικία τότε 4 ετών, χωρίς κανένα πρόβλημα υγείας, δεν μπορούσε να σιτιστεί ικανοποιητικά και τα περισσότερα βράδια ούτε να κοιμηθεί. Την ταλαιπωρούσαν εφιάλτες και γενικά ήταν συνέχεια ανήσυχη και υπερκινητική. Εν τω μεταξύ, παλιότερα, όταν ήταν το παιδί 5 μηνών, ο σύζυγός μου είχε κάνει τάμα για την κόρη μας στον Άγιο Ραφαήλ στην Μυτιλήνη, αλλά λόγω απόστασης και σοβαρών προβλημάτων δεν το είχαμε εκπληρώσει. Αντιλαμβανόμενοι πάντως πως κάποιο πρόβλημα υπάρχει με το παιδί μας προσευχόμασταν με τον σύζυγό μου συνέχεια για την κόρη μας και πάντοτε επικαλούμασταν την βοήθεια των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης. Μετά από λίγο καιρό η κόρη μας άρχισε να κοιμάται καλύτερα και μας ανέφερε ότι ένα κοριτσάκι με λευκό φορεματάκι της έκανε παρέα τα βράδια. Τις επόμενες βραδιές περίπου κατά τις 22:00 και ενώ τα παιδιά είχαν κοιμηθεί από τις 21:00, τόσο εγώ όσο και ο σύζυγός μου είδαμε ένα κοριτσάκι με λευκό φόρεμα και ανοιχτές καστανές κοτσίδες να περπατάει αργά στο σαλόνι σαν να έβγαινε από το παιδικό δωμάτιο. Για λίγο καιρό ερχόταν συνέχεια. Το βλέπαμε να πηγαινοέρχεται μέσα στο σπίτι. Πάντα την βλέπαμε από πίσω ή από το πλάι και δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε το πρόσωπό της. Φαινόταν σαν κανονικό παιδί και η θέα της μας προκαλούσε ηρεμία. Όμως, αφού το συζητήσαμε, θυμηθήκαμε την Αγία Ειρήνη, δείξαμε την εικόνα των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στην κόρη μας και στο πρόσωπο της Αγίας αναγνώρισε το κοριτσάκι που της έκανε παρέα. Μετά από λίγο καιρό σταμάτησαν οι επισκέψεις της Αγίας Ειρήνης. Χάρη στη Θεία πρόνοια έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο που ανέφερε και την Ι.Μονή Αγίου Ραφαήλ, Αγίου Νικολάου και Αγίας Ειρήνης στο Άνω Σούλι Μαραθώνα. Πρώτη φορά μάθαινα για τη Μονή και μάλιστα περιείχε και φωτογραφία από τον βράχο που βρίσκεται μέσα στο εκκλησάκι, εκεί όπου παρουσιάστηκαν οι Άγιοι. Χωρίς να γνωρίζει κάτι για όλα αυτά η κόρη μας, ξυπνάει ένα πρωί και μου λέει: «Μαμά, ήρθε πάλι το κοριτσάκι και μου έδειξε μια σπηλιά για να πάμε». Κατευθείαν το μυαλό μου πήγε στη Μονή καθώς ο Ναός με τον βράχο έμοιαζε με σπηλιά. Το έδειξα στην κόρη μου και πράγματι αναγνώρισε την «σπηλιά» που της είχε δείξει η Αγία Ειρήνη. Μετά από λίγες εβδομάδες επισκεφτήκαμε για πρώτη φορά τη Μονή στο Άνω Σούλι, μάθαμε την ιστορία του μοναστηριού και έκτοτε πηγαίνουμε κάθε χρόνο. Πιστεύουμε ότι η Αγία Ειρήνη βοήθησε με θαυμαστό τρόπο την κόρη μας να γίνει καλά και επιπλέον μας οδήγησε στην Ι.Μ. Αγίου Ραφαήλ, Αγίου Νικολάου και Αγίας Ειρήνης στο Άνω Σούλι Μαραθώνα. Με αυτόν τον τρόπο, κατάφερε ο σύζυγός μου να εκπληρώσει το τάμα του στον Άγιο Ραφαήλ και γίναμε προσκυνητές μιας σύγχρονης κιβωτού της Ορθοδοξίας.
Με εκτίμηση,
Μαρία και Αθανάσιος Μ.
(1η μαρτυρία)
Η μεσιτεία του Αγίου Ραφαήλ στην γέννηση των διδύμων
Την Σαρακοστή του 2018 μαζί με τον σύζυγό μου, επισκεφτήκαμε την Ι.Μονή Αγίου Ραφαήλ, Αγίου Νικολάου και Αγίας Ειρήνης στο Άνω Σούλι Μαραθώνα. Ωστόσο, ήταν μια διαφορετική επίσκεψη διότι θέλαμε μετά τη Σαρακοστή να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε και ένα τρίτο παιδάκι. Προσευχήθηκα από την καρδιά μου στον Άγιο Ραφαήλ να μας βοηθήσει και αυτός. Πράγματι, και με την ευχή του πνευματικού μας και με τη βοήθεια των Αγίων κυοφόρησα δίδυμα χωρίς να υπάρχει οικογενειακό ιστορικό ή άλλος ιατρικός λόγος. Η εγκυμοσύνη είχε εξ αρχής αρκετές δυσκολίες αλλά είχα πάντα μαζί μου την εικόνα των Αγίων και ζητούσα την βοήθεια του Αγίου Ραφαήλ σε κάθε δύσκολη στιγμή καθώς και των υπόλοιπων Αγίων που προστατεύουν την οικογένειά μας.Τον Αύγουστο του 2018, σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, επισκεφθήκαμε οικογενειακώς τη Μονή για να προσκυνήσουμε. Η εγκυμοσύνη ήταν πολύ δύσκολη, και λόγω διδύμων ήταν σχεδόν σίγουρο ότι τα παιδιά θα γεννηθούν πρόωρα. Επίσης, υπήρχε πρόβλημα με την φύλαξη των δύο μεγαλύτερων παιδιών μας όταν θα ερχόταν η ώρα της γέννας. Ο καιρός πέρναγε, η υγεία μου επιβαρυνόταν και λύσεις δεν παρουσιάζονταν. Για αυτό το λόγο προσευχήθηκα στον Άγιο Ραφαήλ και του ζήτησα να αναλάβει τη γέννα μου και να διευθετήσει τα μεγάλα μου παιδιά, σύμφωνα πάντα με το θέλημα του Κυρίου. Κατόπιν τούτου σταθεροποιήθηκε η υγεία μου, τα έμβρυα ήταν σε εξαιρετική κατάσταση και απέφυγα τη λήψη περαιτέρω φαρμάκων και κορτιζόνης που μου είχε συστήσει ο θεράπων ιατρός μου.Στις 10 Δεκεμβρίου του 2018, μόλις είχα μπει στο 9ο μήνα της εγκυμοσύνης και η υγεία μου μέρα με τη μέρα έφθινε. Η ημερομηνία που θα γινόταν καισαρική τομή (λόγω προβληματικής θέσης των εμβρύων) ήταν στις 20/12! Δεν ήξερα πως θα άντεχα για άλλες 10 ημέρες. Εκείνο το πρωί, λόγω της κατάστασής μου μετέβη στην Μονή για προσκύνημα ο σύζυγός μου μαζί με τον υιό μας Πρόδρομο-Παναγιώτη. Ένας μοναχός τους έδωσε βαμβάκι με λαδάκι από το καντήλι του Αγίου λέγοντας στο σύζυγό μου να σταυρωθώ με αυτό. Το ίδιο βράδυ σταυρώθηκα με το λαδάκι και σταύρωσα και την κοιλιά μου στις θέσεις που ήταν τα έμβρυα και ήταν το μοναδικό βράδυ σε διάρκεια ενός μήνα που κοιμήθηκα και ξεκουράστηκα.Την επόμενη ημέρα έπρεπε να πάω στο μαιευτήριο για μια προληπτική εξέταση (καρδιοτοκογράφημα). Κατά τη διάρκεια της εξέτασης περίπου στις 10:00 το πρωί ανέβηκε η αρτηριακή μου πίεση και ο ιατρός μου αφού με εξέτασε μου είπε ξαφνικά ότι θα παραμείνω μέσα για να γεννήσω το ίδιο απόγευμα! Εντυπωσιάστηκα, αμέσως τακτοποιήθηκε η φύλαξη των μεγάλων παιδιών μας από κοντινό μας φιλικό πρόσωπο για όσες ημέρες θα ήμουν νοσηλευόμενη! Μόλις μπήκα σε κατάσταση αναμονής και προετοιμασίας για τον τοκετό άρχισαν και οι πόνοι! Γλίτωσα και εγώ και τα μωρά από προεκλαμψία (επικίνδυνη κατάσταση σε εγκυμοσύνη) και οριακά έγινε η καισαρική πριν «σπάσουν τα νερά» και δημιουργηθούν επιπλοκές στη γέννα και στα μωρά. Γέννησα στις 20:42 ένα αγόρι 3060 γρ. και ένα κορίτσι 2500 γρ. την ίδια ημέρα χωρίς ταλαιπωρία, προληπτικά τα μωρά μπήκαν σε θερμοκοιτίδα για 20 ώρες αλλά δεν χρειάστηκε καμία ιατρική παρέμβαση γιατί ήταν άρτια, σαν τελειόμηνα! Κανένας δεν πίστευε όταν τα έβλεπε ότι ήταν και πρόωρα και δίδυμα. Νόμιζαν ότι ήταν από δύο διαφορετικές γέννες. Όσο για τη δική μου υγεία, μόνο το πρώτο βράδυ ήμουν σε εντατική παρακολούθηση, την επόμενη μέρα σηκώθηκα και ήμουν σαν να μην είχα γεννήσει. Όσοι παιδίατροι εξέτασαν τα μωρά μας εντυπωσιάστηκαν με την τελειότητά τους δεδομένης της προωρότητάς τους και ήμασταν οι μοναδικοί γονείς με δίδυμα που τα πήραμε στο σπίτι μαζί με το εξιτήριο και δεν χρειάστηκαν καμία ιατρική παρέμβαση και περαιτέρω νοσηλεία. Η βοήθεια και η παρέμβαση του Αγίου Ραφαήλ, όπως φαίνεται και από τα παραπάνω, ήταν άμεση και καθοριστική τόσο για τη δική μου ζωή όσο και για των μωρών μας. Μαζί με την Υπεραγία Θεοτόκο (φορούσα από τον 6ο μήνα κορδέλα ευλογημένη από την Τίμια Ζώνη Της) κατάφεραν ότι δεν μπόρεσε κανένας άνθρωπος και καμία επιστήμη! Η αγάπη και η συγκίνησή μας είναι απερίγραπτη και βλέποντας τα μωρά μας να μεγαλώνουν ζούμε κάθε ημέρα αυτό το υπέροχο θαύμα και το επικοινωνούμε στους συνανθρώπους μας.
Με εκτίμηση,
Μαρία και Αθανάσιος Μ.
(2η μαρτυρία)
Συνάντηση με τον Άγιο Ραφαήλ
Την Τετάρτη 28/8/2019, κατά την απογευματινή μου κατάκλιση και ενώ είχαμε αποφασίσει και ετοιμαστεί αμέσως μετά να επισκεφθούμε την Ι. Μονή Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στο Άνω Σούλι Μαραθώνα, με επισκέφθηκε σε όνειρο ο Άγιος Ραφαήλ και συνομιλήσαμε.Είδα στο όνειρο ότι: Βρίσκομαι σε ένα ολόλευκο δωμάτιο καθισμένη σε ένα σκαμνί με την πλάτη στον τοίχο. Μπροστά και δεξιά βρίσκεται ένα παράθυρο, από το οποίο βλέπω μόνο φως. Μπροστά και αριστερά βρίσκεται μια κρήνη, που αργότερα ψάχνοντας διαπίστωσα ότι είναι το αγίασμα στην Ι.Μονή Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στις Θέρμες Μυτιλήνης. Ξαφνικά μέσα από την κρήνη βγαίνει ο Άγιος και κάθεται στην άκρη με τα πόδια μέσα στην κρήνη. Εκείνη την ώρα δεν κατανοούσα ότι είναι ο Άγιος Ραφαήλ, το διαπίστωσα όταν ξύπνησα ψάχνοντας την μορφή του ανάμεσα σε εικόνες αγίων. Εκείνη την ώρα είχα απέναντί μου έναν ιερέα με μαύρα ράσα και κόκκινο χρυσοκέντητο πετραχείλι. Ήταν ασκεπής και τα γκρίζα, πυκνά, σγουρά μαλλιά του ενώνονταν με την σγουρή γενειάδα του. Το πρόσωπό του ήταν φωτεινό και τα λαμπερά καστανά του μάτια με κοιτούσαν με μια απέραντη πατρική αγάπη. Στη συνέχεια άρχισε να μου μιλάει: «Καλώς τη μελαχρινούλα μου. Να ξέρεις ότι εσύ και ο Θανάσης (τον σύζυγό μου) έχετε την προστασία μου και δεν μπορεί να σας πειράξεις κανένας. Δεν πρόκειται να χωρίσετε, μαζί θα είστε». «Είδες θα τα βαφτίσουμε τα μωρά, με τα μεγάλα παιδιά μην ασχολείσαι έχουν πάρει την πορεία τους.» (Είχα ζητήσει από τον Άγιο να μας βρει νονούς για τα δίδυμα μωρά μας, και όντως μας έφερε στις αρχές Αυγούστου. «Ο Αντώνιος (ο πνευματικός μας) είναι καλός για εσάς, κάνετε καλή δουλειά, σας ακούω όταν μιλάτε.». Έπειτα των ρωτώ: «Να σας ρωτήσω κάτι; Ο Άγιος Παίσιος είχε πει ότι ενώ παλιά οι άνθρωποι ζούσαν 100 και πολύ παραπάνω χρόνια, τώρα ζουν το πολύ 70 ίσα μέχρι να τακτοποιήσουν τα παιδιά και τις υποχρεώσεις τους. Ισχύει αυτό;». «Φυσικά και ισχύει. Όλοι θα ζήσετε 60 με 70 χρόνια. Πολύ καρκίνος.» και εκείνη την ώρα είδα τις ηλικίες θανάτου του συζύγου μου και εμένα.Συνεχίσαμε την συζήτηση και έπειτα ξύπνησα με ένα αίσθημα χαράς και ανακούφισης. Από την επόμενη κιόλας ημέρα ζήσαμε οικογενειακώς αρκετά δυσάρεστα γεγονότα και πολλές δοκιμασίες. Όμως η προηγηθείσα εμφάνιση του Αγίου Ραφαήλ και τα λεγόμενά του μας είχαν ενισχύσει την πίστη μας και μας είχαν γεμίσει με απέραντη ελπίδα, γεγονός που δεν μας επέτρεψε να «πέσουμε».Δόξα τω Θεώ Άγιε Ραφαήλ, Άγιε Νικόλαε και Αγία Ειρήνη πρεσβεύετε υπέρ ημών.
Με εκτίμηση,
Μαρία και Αθανάσιος Μ.
(3η μαρτυρία)
«Ξέρεις που ήρθες;»
Ας με συγχωρήσει ο Θεός. Θα τολμήσει το στόμα μου να περιγράψει την δόξα του Θεού, όπως μου αποκαλύφθηκε δια των Αγίων του. Το σοβαρότερο είναι πως θα τολμήσει η βρώμικη καρδιά μου να εξωτερικεύσει το μέγεθος της αγαθότητας του Κυρίου. Είναι αδύνατον, να με συγχωρήσει ο Θεός. Ελπίζω στην εξιστόρησή μου να μην αποκαλυφθεί το «σαράκι» του εγωισμού και της υπερηφάνειας που υπάρχει στην ψυχή μου. Εύχομαι ο Χριστός να σκεπάσει τα χάλια μου και να καθαρίσει τα λόγια και νοήματα που θα ακολουθήσουν, ώστε να μην Τον προσβάλλω αλλά και να μην ζημιώσω κανέναν αδελφό.
Στην ύπαρξη του Θεού πίστευα από παιδί αλλά κατά τα άλλα η σχέση μου μαζί Του ήταν από ανύπαρκτη έως φαρισαϊκή. Μέχρι τα 29 μου χρόνια ζούσα στον μικρόκοσμό μου. Εξωτερικά ήμουν ένα «καλό» κορίτσι, σοβαρό, ώριμο και ήσυχο, όπως όλοι έλεγαν. Το τι σκουπίδια μάζεψε όμως η ψυχή μου και τι αγκάθια αναπτύχθηκαν κάτω από την βιτρίνα μέχρι τότε, είναι μια άλλη ιστορία. Όμως όλα τα ψεύτικα τελείωνουν, ευτυχώς. Όλα τα στηρίγματα που συνέβαλαν στην καλή μου εικόνα άρχισαν να γκρεμίζονται έως ότου έμεινα γυμνή απέναντι στον Θεό.
Μετά από 5 χρόνια ψυχολογικών πιέσεων και ταλαιπωριών και αφού ό,τι είχα χτίσει στην προσωπική μου ζωή είχε χαθεί, κοίταξα κατάματα την εικόνα του Χριστού και του είπα «Θέλω να σε γνωρίσω. Θέλω να σε καταλάβω. Θέλω να σε αγαπήσω». Ένιωθα ότι φταίω κι εγώ, παρόλο που τα εξωτερικά γεγονότα έδειχναν πως αδικήθηκα και ήμουν πάντα το θύμα. Σκεφτόμουν πως κάτι δεν έχω καταλάβει καλά, δεν με ξέρω καν, τα έχω κάνει χάλια στην ζωή μου, πως είχα πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου η οποία γκρεμίστηκε ολοσχερώς. Από εκείνη την ημέρα κάτι άρχισε να αλλάζει μέσα μου, που δεν μπορούσα να το προσδιορίσω. Άρχισα να Του μιλάω όλο και περισσότερο. Από ένα σημείο και μετά άρχισα να νιώθω μια έντονη περίεργη χαρά μέσα μου που εκδηλώνονταν με δάκρυα. Ένιωθα παρουσίες γύρω μου, τόσο αισθητές που άπλωνα το χέρι και αισθανόμουν πως κάποιος είναι εκεί δίπλα μου και μου δίνει κι εκείνος το χέρι του. Κι έκλαιγα από συγκίνηση, κι ας μην καταλάβαινα ακόμη τι γίνεται.. Και όλο το βάρος έφευγε από την ψυχή μου. Κάποιο απόγευμα, σκεπτόμενη την προσωπική μου ζωή, είπα στον Θεό: «Θεέ μου, έτσι είσαι κι Εσύ με τους ανθρώπους. Παρόλο που με τα χείλη τους και τις πράξεις τους σε διώχνουν και σε αρνούνται, εσύ βλέπεις στο βάθος της καρδίας τους πως σ ΄αγαπούν απλά δεν το ξέρουν ακόμη. Βλέπεις πως στο βάθος η ψυχή φωνάζει να μην τους εγκαταλείψεις, ακόμη κι αν ο λογισμός τους λέει πως ίσως να μην υπάρχεις ή πως είσαι άδικος. Άρα Χριστέ μου είσαι κι εσύ πολύ ερωτευμένος με τον άνθρωπο, γι’ αυτό τον περιμένεις». Μόλις έκανα αυτή τη σκέψη, ένιωσα μια ανταπόκριση μέσα μου, μια αλλοίωση. Σαν κάποιος να συμφώνησε μαζί μου.
Μετά από αυτό, είδα το εξής όνειρο: Ήμουν στους πρόποδες ένος υψηλού λόφου. Γύρω μου υπήρχε ξερή βλάστηση, σαν στάχυα. Κάπου στο βάθος υπήρχε θάλασσα. Και γύρω μου βρισκόταν πολλοί άνθρωποι, όσοι ξέρω και δεν ξέρω. Τότε, από το βάθος του ορίζοντα άρχισε να πλησιάζει μια φωτιά. Όσο πλησίαζε φούντωνε και μεγάλωνε. Κι άρχισα να φοβάμαι. Όταν πια πλησίασε αρκετά, όλοι οι υπόλοιποι άρχισαν να τρέχουν πανικοβλημένοι και να με φωνάζουν να πάω μαζί τους γιατί θα καώ. Όμως εμένα τα πόδια μου είχαν καθηλωθεί. Κάτι μου έλεγε να μείνω. Όταν η φωτιά με έφτασε, ο φόβος μετατράπηκε σε χαρά και απίστευτο θάρρος. Ένιωθα πως πρέπει να θυσιαστώ για να γλυτώσουν οι υπόλοιποι. Κι αυτό για κάποιο λόγο μου έδινε χαρά. Άπλωσα τα χέρια μου με θάρρος στις φλόγες και η φωτιά παραδόξως δεν έκαιγε. Έσβησε στα χέρια μου. Και ξύπνησα από την χαρά που ένιωθα αλλά αναρωτιόμουν τι να σήμαινε όλο αυτό, γιατί δεν το ένιωσα ως όνειρο αλλά ως αληθινή εμπειρία. Οφείλω να αναφέρω εδώ πως ο λόφος ήταν ίδιος με αυτόν που είναι κτισμένο το μοναστήρι των νεοφανών μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στο άνω Σούλι και η θέα ήταν όπως ακριβώς φαίνεται από τη φιάλη της μονής αν κοιτάξεις προς τον Ευβοϊκό. Φυσικά, αγνοούσα πλήρως την ύπαρξη του μέρους. Το μόνο που ήξερα ως τότε ήταν πως προστάτης της Μυτιλήνης είναι ο Άγιος Ραφαήλ.
Δύο περίπου μήνες μετά, το βράδυ της 2ας Νοεμβρίου 2016, κάποιος φίλος που είχα σε μεγάλη ευλάβεια με πλήγωσε πολύ με τα λόγια του, άθελά του. Ένιωσα να μου καρφώνει τις πληγές που κουβαλούσα. Απευθύνθηκα στον Θεό (είχε γίνει πια ο αόρατος και σιωπηλός φίλος μου που μου έκανε παρέα στο άδειο μου σπίτι) και του είπα : «Θεέ μου, αυτή τη φορά δεν θέλω να αισθανθώ άσχημα για κανένα άνθρωπο. Κουράστηκα να έχω αρνητικά συναισθήματα μέσα μου για όλους, ακόμη κι αν με πληγώνουν. Δεν φταίει εκείνος για αυτά που είπε. Δεν ήξερε πόσο θα με πληγώσει. Είναι δικό σου παιδί (καθότι ο φίλος μου τυχαίνει να είναι και ιερέας) και δεν θέλω να σκεφτώ αρνητικά για εκείνον. Βοηθησέ με. Κι επειδή τελευταία δεν ξέρω αν τρελαίνομαι και πλανώμαι ή αν όντως με ακούς, και αν βαδίζω σωστά (είχα διλήμματα σχετικά με την προσωπική μου ζωή), μίλησέ μου. Μίλησέ μου στην δική μου γλώσσα, για να σε καταλάβω. Δεν έχω πια εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Δεν θέλω να ξανακάνω λάθος..» Και πέφτω για ύπνο..
Και το θαύμα έγινε. Ο Θεός μου μίλησε. Βλέπω το εξής ενύπνιο: Ανέβαινα ένα βουνό. Είχα παρέα τον αδερφό μου. Όποιον βρίσκαμε κατά διαστήματα τον ρωτούσα «πώς θα πάω εκεί;» Η ίδια δεν καταλάβαινα συνειδητά που θέλω να πάω, παρόλο που είχα μεγάλη θέληση κι ανησυχία να φτάσω «εκεί», όμως οι άλλοι που ρωτούσα καταλάβαιναν και μου έλεγαν «καλά θα πας εκεί; Είσαι τρελή; Δεν μπορείς να πας!» Νύχτωσε και συνεχίζαμε να ανεβαίνουμε με τον αδερφό μου έως ότου φτάσαμε στο τέρμα του βουνού. Εκεί, στην ερημιά, υπήρχε μια παλιά μονοκατοικία. Είχε βεράντα με μια κληματαριά απέξω, κάτω από την οποία καθόταν άνθρωποι. Άλλοι λυπημένοι, άλλοι χαρούμενοι. Τους ρώτησα με φοβερή αγωνία την ίδια ερώτηση, «Πώς θα πάω εκεί; Μην μου πείτε πως δεν έφτασα ακόμη! Μην μου πείτε πως πρέπει να ανέβω άλλα τόσα βουνά!» και δείχνω βουνοκορφές απέναντι. Να σημειώσω εδώ πως όλο το τοπίο είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που φαίνεται από το προσκύνημα του βράχου στην μονή του άνω Σουλίου. Και η μονοκατοικία ήταν ίδια με την φωτογραφία της πρώην στάνης που υπάρχει στην ιστοσελίδα της μονής.. Φυσικά δεν γνώριζα ακόμη το μέρος εκείνο. Κι ενώ λοιπόν αρχίζω να απογοητεύομαι γιατί όλοι με αποθαρρύνουν από το να πάω «εκεί», βλέπω στην άκρη της βεράντας του σπιτιού μια εύσωμη κυρία, μετρίου αναστήματος και μέσης ηλικίας, με ένα γαλήνιο και φωτεινό χαμογελαστό πρόσωπο, να ανάβει κάποια κρεμαστά ολόχρυσα καντήλια, άλλα μεγάλα, άλλα μεσαία κι άλλα μικρά. Και μου λέει με ένα ήρεμο και γεμάτο νόημα χαμόγελο «Μην ανησυχείς, έχεις φτάσει! Εδώ είναι! Κατεβείτε κάτω» Και μου δείχνει μια ανεμόσκαλα, κάτω από την βεράντα.
Από εδώ και πέρα αρχίζει το περιβάλλον να γίνεται ακριβώς όπως αναφέρουν οι περιγραφές και δείχνουν οι φωτογραφίες στα βιβλία σχετικά με την στοά του Αγιάσματος στον λόφο των Καρυών της Λέσβου. Χωρίς φυσικά ακόμη να γνωρίζω το παραμικρό. Ούτε είχα επισκεφθεί ποτέ την Μυτιλήνη.. Και προς ντροπή μου, ακόμη δεν έχω πάει. Βρισκόμαστε λοιπόν με τον αδερφό μου έξω από μια χωμάτινη στοά, κάτι σαν σε προθάλαμο. Γύρω μας σκοτάδι αλλά μέσα στο σκοτάδι, κάτι έλαμπε και βλέπαμε. Τριγύρω υπήρχαν πολλοί άνθρωποι, σαν αυτούς που ήταν στην βεράντα πριν. Ήταν όμως ανήσυχοι και μας λένε να μην μπούμε μέσα στην στοά γιατί μυρίζει άσχημα. Κι ότι έχουν σκοτώσει ανθρώπους εκεί μέσα, έχει παντού ανθρώπινες σάρκες. Εμείς παγώσαμε. Άρχισα να το μετανιώνω που ήρθαμε ως εκεί, ένιωθα να τρομοκρατούμαι. Όμως βγαίνει μια μικρή κοπέλα, έφηβη (ήταν η Αγία Ειρήνη, όπως κατάλαβα αργότερα), με πολύ φωτεινό πρόσωπο, φακίδες και υπέροχο χαμόγελο – σαν της κυρίας στην βεράντα – και μου λέει «Μην ανησυχείτε! Δεν βρωμάει μέσα, αλλά μοσχοβολάει!» και μας σπρώχνει προς την είσοδο. Ο φόβος σταμάτησε και μπήκαμε. Βλέπω τα εξής.. η στοά ήταν γεμάτη χώμα, σαν σπηλιά. Μέσα στο χώμα λαμπίριζαν κάποια χρυσά νομίσματα, ενώ παντού τριγύρω έσταζε νερό. Κάτω, βλέπω ξαπλωμένο ανάσκελα νεκρό με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος έναν νεαρό, με κοκκινωπά κοντά γένια και όμορφο πρόσωπο. Ήταν ντυμένος με λευκή ριχτή στολή που είχε πάνω της μαύρες λωρίδες (αργότερα διάβασα πως τον Άγιο Νικόλαο τον ενταφιάσανε τυλίγοντας γύρω του κορδέλες). Δίπλα του βρισκόταν ξαπλωμένος μπρούμυτα ένας πολύ ψηλός άνδρας, με μαύρα ράσα και επανωκαλύμμαυχο (αργότερα έμαθα πώς λέγεται αυτό το άμφιο και πως το φορούν οι αρχιμανδρίτες, δεν είχα ιδέα τι είναι αυτό που βλέπω). Ξαφνικά σηκώνεται ο νεαρός μπροστά μου, και χωρίς να πατάει στο έδαφος ούτε να κουνάει τα χείλη του, μου μιλάει και μου λέει « Ξέρεις πού ήρθες; Αυτός –και μου δείχνει με το χέρι του τον ξαπλωμένο ρασοφόρο– είναι ο Άγιος Ραφαήλ!» Και αμέσως ο ψηλός αρχιμανδρίτης σηκώνεται και νιώθω πως δεν αντέχω να τον κοιτάξω! Τα πόδια μου λύγισαν, γονάτισα και φώναξα: Άγιε!
Η ταραχή μου ήταν τόσο μεγάλη που ξύπνησα. Για κάποιο λόγο ήμουν σίγουρη πως αυτό δεν ήταν όνειρο. Ένιωθα σαν ο εγκέφαλός μου να αρπάχτηκε από κάτι και δεν μπορούσα να τον κατευθύνω όσο «ονειρευόμουν». Ήταν κάτι διαφορετικό. Ήταν 2 τα ξημερώματα. Μπήκα αμέσως στο internet και επιβεβαίωσα ποιοι ήταν αυτοί που είδα. Ειδικά ο Άγιος διάκονος Νικόλαος ήταν όπως ακριβώς στις εικόνες της εκκλησίας. Κατέρρευσα… Έκλαιγα ώρες γονατιστή μπροστά στις λιγοστές χάρτινες εικονίτσες που είχα. Η συντριβή δεν μπορεί να περιγραφεί. Η μετάνοια ήταν αυτόματη. Προς τα ξημερώματα κατάφερα να ξανακοιμηθώ λίγο…
Οι τρεις Άγιοι όμως επέμειναν. Βλέπω πως μπαίνω σε ένα δωμάτιο με ένα τεράστιο σιδερένιο κρεββάτι, ίδιο με αυτά που είχαν κάποτε στα νοσοκομεία. Κάτω από το κατάλευκο σεντόνι διαγράφονταν τρεις άνθρωποι πλήρως σκεπασμένοι, που πια ήξερα ποιοι ήταν… Στέκομαι όρθια και κοιτάω το κρεβάτι και τα σκεπασμένα σώματα. Ξαφνικά ο Αγιος Ραφήλ σηκώνει το σεντόνι και βλέπω την Αγία κάρα του. Ήταν μια νεκροκεφαλή που έλειπαν τα μάτια και από εκεί μέσα ακτινοβολούσε ένα υπέρλαμπρο φως. Ο Άγιος με φώναξε με το όνομά μου και όπως πλησίασα και είδα το φώς, πάλι τρόμαξα, δεν άντεχα την ένταση των συναισθημάτων μου και ξύπνησα. Αργότερα διάβασα πως στο μοναστήρι στην Μυτιλήνη ο Άγιος Ραφαήλ είχε φτιάξει νοσοκομείο για τους φτωχούς αρρώστους.
Μετά από όλα αυτά, η ζωή μου και κυρίως η ζωή μέσα μου άλλαξε δραματικά. Ξεκίνησε η δίψα για τον Χριστό. Οι τρεις Άγιοι προστάτες και πρέσβεις μου προν τον Κύριο συνεχίζουν να μου δίνουν τις απαντήσεις τους. Κάποιες φορές με όνειρα, αλλά κυρίως μέσα από τους ανθρώπους! Νιώθω πως ό,τι κι αν κάνω, δεν θα μπορέσω ποτέ να τους εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου. Πόσο δωρεάν μας αγαπάει και μας οικονομεί ο Θεός!
Είναι εντυπωσιακό το ότι οι Άγιοι ακούνε τα πάντα και απαντάνε. Ακόμη κι ο τρόπος που πήγα στο μοναστήρι ήταν θαυματουργικός. Είχα δει την μονή στο internet αλλά ένιωθα ανασφάλεια να οδηγήσω ως εκεί μόνη μου. Και ζήτησα από τους Αγίους να μου στείλουν άνθρωπο να με πάει. Την επόμενη κιόλας ημέρα ήρθε στο γραφείο που εργάζομαι μια κοπέλα η οποία μου ανέφερε το όνομα της κορούλας της, Ραφαέλα. Ρώτησα αν είχε κάποια σχέση με τον Άγιο και μου είπε ναι. Και πως επισκέπτεται συχνά την μονή στο Άνω Σούλι. Μόλις ανέφερα πως θέλω κι εγώ να πάω, μου είπε να πάω μαζί της … Κι έτσι έγινε.
Νιώθω την ανάγκη να διευκρινίσω κάτι σημαντικό. Πολλοί σκέφτονται –όπως κι εγώ στο παρελθόν– πως τέτοια θαύματα συμβαίνουν σε αυτούς που το αξίζουν, σε αυτούς που είναι καλοί. Πόσο λάθος είναι αυτό! Μάρτυς μου ο Θεός, ήμουν και είμαι από τους πλέον αμαρτωλούς ανθρώπους.
Ο λόγος που ανέφερα τόσες λεπτομέρειες είναι για να δείξω ποιο τελικά ήταν το «κλειδί» που ξεκλείδωσε την πόρτα επικοινωνίας με τον Χριστό. Κι αυτό ήταν απλό τελικά. Απλά αμφισβήτησα τον εαυτό μου και Του μίλησα. Τίποτα άξιό Του δεν έχω κάνει. Δηλαδή ό,τι λένε τα Ευαγγέλια και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, η απάρνηση του εαυτού και όχι η αυτοδικαίωση ή η αναζήτηση της αναγνώρισης από τους άλλους. Η μόνη πραγματική δικαίωση του κάθε ανθρώπου, ό,τι κι αν έχει κάνει ή ό,τι κι αν έχει πάθει, είναι η αγάπη του Θεού προς εκείνον. Αρκεί να Του επιτρέψουμε να μας το δείξει. Κι αυτό νομίζω πως είναι το πιο σημαντικό μήνυμα που μπορώ να μεταδώσω.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη από όσους κούρασα κι από όσους άθελά μου σκανδάλισα.Ο Θεός να μας Φωτίσει όλους, δια πρεσβειών των Αγίων Του! Αμήν.
Παρασκευή Τ.
«Γραφόταν ένα-ένα γράμμα με φωτιά: ΡΑΦΑΗΛ»
Το όνομα μου είναι Καλλιόπη Γ. και θα ήθελα να περιγράψω τρεις θαυμαστές εμπειρίες:
(1) Ήταν 2009 και ήμουν έγκυος στο πρώτο μου παιδί. Δεν συνέτρεχε λόγος ανησυχίας. Η εγκυμοσύνη ήταν μάλλον καλή και ήμουν πια στον 4ο μήνα. Εκείνο το βράδυ είδα στο όνειρό μου δύο άντρες. Ο ένας πολύ ψηλός και ίσως θυμωμένος. Μου είπε: -Τί με καλείς διαρκώς; Σε έχω διαβεβαιώσει πως δεν υπάρχει κίνδυνος. Κι έχουμε τόση δουλειά. -Με σύγχωρείτε, απολογήθηκα, αφού φτάσατε μέχρι εδώ κοιτάξτε μήπως έχουν μπει κλέφτες στο σπίτι… Κούνησε καταφατικά το κεφάλι του και ψάξαν όλη την εξοχική κατοικία. Θυμάμαι πως ένιωσα γαλήνη κοιτώντας τους, και η θάλασσα παραπέρα ημέρεψε. -Όλα είναι εντάξει, μου είπε, ήρεμος πια. -Ευχαριστώ, αποκρίθηκα. Μου χαμογέλασε. Και μου άπλωσε το χέρι σε ένα εγκάρδιο χαιρετισμό. Άπλωσα κι’ εγώ το δικό μου, και ανάμεσα στα χέρια, το δικό μου και το δικό Του, εμφανίστηκε ένα χαρτί. Γραφόταν ένα-ένα γράμμα με φωτιά: ΡΑΦΑΗΛ. Ξύπνησα κάθιδρη. Ξύπνησα τον σύζυγό μου. Ραφαήλ θα βαφτίσουμε το μικρό, του είπα. Δέχτηκε με χαρά. Ένα μήνα μετά, έκανα κάποιες εξετάσεις και, όταν μου έστειλαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων, ήταν απογοητευτικά: «Συνιστάται διακοπή κύησης». -Αποκλείεται, σκέφτηκα, μου το υποσχέθηκε ο Άγιος. -Αποκλείεται, μου έλεγε και ο σύζυγός μου, το ξέρω ότι έχει την χάρη του Αγίου. -Θα ξαναψάξουμε, μου είπε ο γιατρός. Σε τρεις μέρες με ξαναπήραν τηλέφωνο. Δεν κάναμε λάθος κυρία, μου είπαν. Υπήρχε πολύ σοβαρό πρόβλημα. Αλλά, τώρα, ό,τι πρόβλημα είχατε, δεν υπάρχει πια. Δεν ξέρουμε εάν έχετε κάποιον προστάτη Άγιο, ανάψτε μια λαμπάδα όπου νομίζετε. Διότι, όλα άλλαξαν σε μία στιγμή, ό,τι πρόβλημα είχατε, δεν υπάρχει πια… Δεν είναι από εμάς, είναι από το Θεό, μου είπε με απόλυτη βεβαιότητα η Γενετίστρια με την οποία μίλησα τελευταία φορά… Έτσι, σώθηκε το παιδί μου, και μετά από μερικούς μήνες γεννήθηκε υγιέστατο.
(2) Λίγο πριν την βάπτιση του παιδιού είδα, πάλι στο όνειρό μου –ένα όνειρο πολύ ζωντανό που με συγκλόνησε–, την βάπτιση του γιού μου. Ήμασταν με το σύζυγό μου, έξω από μία εκκλησία. Ήταν δε τόση η λάμψη που έβγαινε από την εκκλησία που με τον σύζυγό μου παρακολουθούσαμε το μυστήριο από ένα μικροσκοπικό παράθυρο. Ο ιερέας τόσο λαμπρός που δεν φαινόταν το πρόσωπό του (φως θυμάμαι) με λευκά αναστάσιμα άμφια και οι νονοί τρεις. Ένας άντρας ψηλός χαμογελαστός, ένας δεύτερος ήρεμος, και μια μικρή κοπέλα ανάμεσά τους που κρατούσε ψηλά το βαπτιστικό σταυρό του παιδιού. Στο πρόσωπό της αναγνώρισα την παιδική μου φίλη Ειρήνη (Ήταν οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη, αλλά μέχρι τότε εγώ αγνοούσα την εικόνα του Αγίου Ραφαήλ, στην οποία παριστάνεται μαζί με τους Αγίους Νικόλαο και Ειρήνη, όπως τους είδα στο όνειρό μου). Στράφηκαν προς το μέρος μας. Το φως μας τύφλωνε, μας έδειξαν το μωρό μας. Ο ιερέας ήταν ακόμα λουσμένος στο φως, δεν μπόρεσα να δω το πρόσωπό του. Η εκκλησία ακτινοβολούσε. Μπρος στο δέος αυτό άκουσα μια φωνή που μου έλεγε πως η εκκλησία ήταν αφιερωμένη στην Παναγία, τότε μόνο παρατήρησα πως βρισκόμαστε σε λόφο… Ο Δημήτρης-Ραφαήλ βαπτίστηκε πριν εννέα χρόνια στην Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου στο Μαρκόπουλο Ωρωπού.
(3) Εφέτος το 2019, την ημέρα της Αναλήψεως, ο δεκαετής πλέον, Δημήτρης-Ραφαήλ έσπασε τον αγκώνα του. Για την ακρίβεια, όπως είπαν οι γιατροί, «κατέστρεψε το χέρι του» (είχε διαλυθεί, είχε θρυμματιστεί στην κυριολεξία ο αγκώνας του) και αμέσως τέθηκε σοβαρό ζήτημα γενικότερης λειτουργικότητας του χεριού του… Έμεινε στο νοσοκομείο ακινητοποιημένος (σε κρεβάτι που λέγεται βαλκανικό, με σίδερα) με το δεξί χέρι σηκωμένο με βάρη για τουλάχιστον 12 ημέρες. Έγινε ένα πρώτο χειρουργείο με σχεδόν αδύνατη την ανάταξη του χεριού. Και, πράγματι, στο χειρουργείο αυτό δεν μπόρεσαν οι γιατροί να κάνουν ανάταξη. Η γιαγιά του παιδιού, όμως, δεν σταμάτησε λεπτό να διαβάζει το απολυτίκιο του Αγίου Ραφαήλ, είχε δε μέσα της μια ακλόνητη πίστη πως ο μικρός, στα ξαφνικά και με την χάρη του Αγίου, θα ξεπερνούσε το πρόβλημά του. Μα και ο ίδιος ο 10χρονος, ενημερωμένος από το πρώτο λεπτό για την σοβαρότητα της κατάστασής του, αντιμετώπιζε τους πόνους του -του είχαν πει οι γιατροί να μην παίρνει καθόλου παυσίπονα- με αξιομνημόνευτη ηρεμία, δίνοντας θάρρος σε γιατρούς, γονείς και νοσηλευτές. Δύο μέρες πριν το δεύτερο προγραμματισμένο και σοβαρότατο χειρουργείο, η γιαγιά ένιωσε μέσα της μια αγαλλίαση διαβάζοντας το βιβλίο του βίου του Αγίου Ραφαήλ. κάλεσε τον μικρό, μα δεν μπόρεσε να του μιλήσει, καθώς εκείνη τη στιγμή έβγαζε, επί κλίνης, ακτινογραφίες. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας η γιαγιά, νιώθοντας ακριβώς το ίδιο συναίσθημα κάλεσε πάλι στο νοσοκομείο και συνομιλώντας με τον εγγονό της, άκουσε και την κόρη της να μιλά. Είχε μόλις γυρίσει από τους γιατρούς, οι οποίοι ενθουσιασμένοι μιλούσαν για μια αξιοθαύμαστη ανατροπή: Το χέρι είχε αναταχθεί από μόνο του!!! Το δεύτερο χειρουργείο (με τις λάμες, τα καρφιά και τις μειωμένες πιθανότητες επιτυχίας) δεν έγινε ποτέ!! Σταυροκοπήθηκαν και οι γιατροί. Και ο Διευθυντής της κλινικής, μεγάλος σε ηλικία, εξαιρετικός γιατρός, έλεγε όλη την ώρα: Δόξα τω Θεώ, δόξα τω Θεώ, δόξα τω Θεώ. Χαμογέλασα κάποια στιγμή και γυρνάει και μου λέει: Δεν ξέρω τί συνέβη. Έγινε ανάταξη του χεριού… Και συμπλήρωσε: Πάντα, μαζί με το Θεό βοηθούμε. Μόνος μου δεν μπορώ… Έτσι, την επόμενη του Αγίου Πνεύματος, ο Δημήτρης-Ραφαήλ πήρε εξιτήριο, έχοντας το χέρι του σε νάρθηκα. Η γιαγιά Αντωνία, στην Τήνο όπου βρισκόταν, είχε ανάψει ένα κερί, την παραμονή του Αγίου Πνεύματος, ζητώντας από τον Άγιο Ραφαήλ και την Παναγία την βοήθειά Τους. Η βοήθεια απλόχερα δόθηκε και η οικογένεια, για μια ακόμη φορά, ευγνωμονεί τον Προστάτη Άγιο του παιδιού.
«Ήταν η Αγία Ειρήνη, αναγνώρισα τα κοτσιδάκια της»
Ονομάζομαι Παναγιώτα-Χρυσοβαλάντω Τ. και θα ήθελα να σας αφηγηθώ το όνειρο και το θαύμα που μου έκαναν ο Άγιος Ραφαήλ, η Αγία Ειρήνη και ο Άγιος Νικόλαος. Ένα πρόβλημα υγείας και ένα μικρόβιο που είχε εισέλθει στον οργανισμό μου και ειδικότερα στην κύστη μου με βασάνισαν καιρό. Πολλές αντιβιώσεις και φάρμακα που δεν έδιναν λύση. Ώσπου, ένα μεσημέρι, η μητέρα μου με σταύρωσε με λαδάκι από τον Άγιο Ραφαήλ και οι ενοχλήσεις μετά από λίγο πέρασαν. Μετά από κάποιο καιρό ένιωθα ξανά σε μικρό βαθμό ενοχλήσεις, δεν έχασα την πίστη μου. Προσευχήθηκα και αποκοιμήθηκα με το βιβλίο από τα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ. Πάντα δίπλα από το κρεβάτι μου έχω την εικόνα Τους. Ξαφνικά, όταν άλλαξα πλευρό, και άνοιξα για λίγο τα μάτια μου, είδα ένα προσωπάκι γυναικείο και χαρακτηριστικά ξανθά μαλλιά με κοτσιδάκια να με κοιτούν: Ήταν η Αγία Ειρήνη!! Λόγω της εικόνας που έχω δίπλα μου ήξερα ότι ήταν η Αγία Ειρήνη και αναγνώρισα τα κοτσιδάκια της. Από τότε κατάλαβα ότι πάντα ακούνε τις προσευχές μας και μας προστατεύουν. Χωρίς να θέλω να κουράσω με τις περιγραφές, οι Άγιοι είναι πάντα δίπλα μας. Να μας έχουν καλά όλους!!!
«οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη είναι Προστάτες της οικογένειάς μου»
Με αφορμή τα γεγονότα που έχουν συμβεί στη ζωή μου μέχρι στιγμής, θα ήθελα και εγώ να αναφέρω την παρουσία που είχαν οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη στην καθημερινότητά μου, άλλωστε είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω.
2006: Ήμουν τρίτη γυμνασίου, όταν ο πατέρας μου διαγνώστηκε με την νόσο Hodgin στους λεμφαδένες του λαιμού. Έβλεπα την μαμά μου στενοχωρημένη συνέχεια εκείνη την περίοδο. Προσευχόμουν για εκείνον στην νυχτερινή μου προσευχή. Στο δωμάτιό μου είχα την εικόνα των Αγίων και κάθε φορά που έβλεπα την Αγία Ειρήνη αναρωτιώμουν πώς γίνεται ένα μικρό κορίτσι να υπομένει τα βασανιστήρια και μετά θύμωνα και αναρωτιόμουν πώς γίνεται να υπάρχουν άνθρωποι που να βασανίζουν ένα μικρό παιδί; Οπότε, μικρή και εγώ την έβλεπα στην εικόνα και την θαύμαζα. Ένα μεσημέρι, μετά το φαγητό, πήγα για ύπνο, ξαπλώνω στο κρεβάτι και με το που κλείνω τα μάτια μου, ήταν σαν να κοιμήθηκα αμέσως, αλλά ήμουν ξύπνια, ήταν πολύ περίεργο, εμφανίζεται στο δωμάτιό μου η Αγία Ειρήνη, όπως στην εικόνα, με το λευκό της φουστάνι και τα κοτσιδάκια της. Κρατούσε τον Σταυρό και χαμογελούσε. Ήταν πολύ όμορφη και γαλήνια και φυσικά τόσο λαμπερή και φωτεινή. Αμέσως μετά, με κρατάει από το χέρι και βρισκόμαστε στην κρεβατοκάμαρα των γονιών μου. Οι γονείς μου κοιμούνται και εμείς είμαστε όρθιες και τους κοιτάμε, όπου γυρίζει και μου λέει χαμογελώντας: «Ο μπαμπάς σου θα γίνει καλά». Ανοίγω τα μάτια μου και είμαι λίγο τρομαγμένη, γιατί ήταν σαν αληθινό, δεν ήταν όνειρο, είμαι σίγουρη. Πήγα αμέσως στην μητέρα μου και το είπα και θυμάμαι ότι έβαλε τα κλάματα, λέγοντάς μου ότι έζησα ένα θαύμα!!! Μετά από αυτό το γεγονός λοιπόν, ο μπαμπάς μου μετά από έναν δύσκολο αγώνα θεραπεύτηκε. Φυσικά, από τότε προσευχόμουν πάντα στους Αγίους μας.
2015: Παντρεμένη πλέον, ο πεθερός μου πρέπει να υποβληθεί σε εγχείρηση καρδιάς επειγόντως, οπότε και πάλι στράφηκα στους Αγίους μας και εγώ, αλλά και ο άντρας μου και έτσι ο πεθερός μου μετά από πολλές ώρες χειρουργείου και ένα τετραπλό bypass βγαίνει ακέραιος. Θυμάμαι όμως τον καρδιοχειρουργό, ο οποίος είχε βγει ιδρωμένος από την αίθουσα του χειρουργείου να μας ενημερώσει, να λέει ότι ήταν πολύ δύσκολη επέμβαση, καθώς οι αρτηρίες του πεθερού μου ήταν πολύ σκληρές σαν άβραστο μακαρόνι, λόγω του σακχαρώδη διαβήτη που έχει. Μετά από αυτό αποφασίζουμε με το σύζυγό μου να επισκεφτούμε το Μοναστήρι των Αγίων στην Μυτιλήνη και σε μια κουβέντα που είχα με τον άντρα μου για το πώς και το πότε θα πάμε, μας διακόπτει ο πεθερός μου και μας λέει ότι «δεν χρειάζεται να πάτε μέχρι την Μυτιλήνη για να Τους ευχαριστήσετε, γιατί υπάρχει και στην Αθήνα Μονή του Αγίου Ραφαήλ». Εγώ, βέβαια, δεν τον πίστεψα, έλεγα πως μάλλον το μπερδεύει με κάποιο άλλο, ήταν και στην ανάρρωση, οπότε δεν έδωσα σημασία. Ο άντρας μου όμως από την άλλη που το έψαξε βρήκε ότι όντως υπάρχει Μονή του Αγίου Ραφαήλ στο Άνω Σούλι στον Μαραθώνα και φυσικά χωρίς δεύτερη σκέψη το επισκεφτήκαμε. Προσκυνήσαμε τον ιερό Βράχο του Αγίου. Προσευχηθήκαμε και πήραμε και λαδάκι όπου και σταυρώναμε τον πεθερό μου συνέχεια. Μετά από αυτό το μεγάλο χειρουργείο της καρδιάς ο πεθερός μου έπρεπε να ξαναχειρουργηθεί στην αρτηρία του λαιμού, γιατί ήταν βουλωμένη 95%. Αυτή τη φορά, εκτός από τις προσευχές μας, ο άντρας μου πήρε τηλέφωνο στο Μοναστήρι των Αγίων, για να γίνει μια παράκληση και από τους μοναχούς. Μετά το χειρουργείο ο αγγειοχειρούργος βγήκε και μας ενημέρωσε ότι ναι μεν πήγαν όλα καλά, αλλά όλοι οι ασθενείς που υποβάλλονται σε τέτοιο χειρουργείο παθαίνουν ένα μικρό εγκεφαλικό, όμως στην περίπτωση του πεθερού μου φοβόταν για πιο σοβαρή επιπλοκή, αλλά δεν μπορούσε να είναι σίγουρος, μέχρις όταν ξυπνήσει. Εκείνο το βράδυ προσευχόμασταν και οι δυό μας συνέχεια στον Άγιο Ραφαήλ. Την επόμενη ημέρα πήγαμε να δούμε τον πεθερό μου, τον οποίον είχαν ξυπνήσει και Δόξα τον Θεούλη ήταν μια χαρά, χωρίς καμμία επιπλοκή, σαν να μην χειρουργήθηκε. Για μια ακόμη φορά οι Άγιοι έβαλαν το χέρι Τους.
2016: Και πάλι ο μπαμπάς υποτροπιάζει και ξαναχρειάστηκε χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες. Πάλι στραφήκαμε και προσευχηθήκαμε στους Αγίους και φυσικά πάλι ο μπαμπάς μου ξαναθεραπεύτηκε. Την ίδια χρονιά προσπαθούσαμε με τον άντρα μου για μωράκι. Μετά από 5 μήνες προσπάθειας πήγαμε επίσκεψη στο Μοναστήρι του Αγίου και προσευχόμουν να μας χαρίσει ένα παιδάκι. Τον επόμενο μήνα έμεινα έγκυος. Όταν ήμουν 4 μηνών ξαναεπισκεφτήκαμε την Μονή και μαθαίνουμε από τον πάτερ … ότι ο Άγιος Ραφαήλ ευλογεί τις γυναίκες να τεκνοποιήσουν. Από τότε που έμαθα για την εγκυμοσύνη μου μέχρι και την ημέρα που γέννησα σταύρωνα κάθε πρωί την κοιλιά μου με το λαδάκι του Αγίου Ραφαήλ και έπινα και αγιασμό. Είχα μια εύκολη εγκυμοσύνη χωρίς προβλήματα και μια ακόμη πιο εύκολη γέννα όπου και πήρα στην αγκαλιά μου ένα υγιέστατο αγοράκι. Εκτός από όλα τα παραπάνω λοιπόν, ο Άγιος Ραφαήλ εμφανίζεται στην καθημερινότητά μας και μας υπενθυμίζει ότι είναι δίπλα μας μέσα από διάφορα περιστατικά τα οποία όμως δεν θα αναφέρω, πρώτα γιατί ήδη σας έχω κουράσει και δεύτερον γιατί μπορεί κάποιος να πει ότι είναι τυχαία γεγονότα. Εγώ όμως ξέρω πως οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη είναι Προστάτες της οικογένειάς μου και γεγονός που επαναλαμβάνεται παύει να είναι τυχαίο. Εύχομαι οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη να προστατεύουν όλο τον κόσμο, γιατί οι ημέρες που διανύουμε είναι δύσκολες.Με εκτίμηση και Σεβασμό προς τους Αγίους μας.
25/8/18Π.Γ.
Πευκάκια Αττικής
«Είμαι σίγουρος πως ο Άγιος Ραφαήλ θα είναι δίπλα σου, αρκεί να Τον παρακαλέσεις με ευλάβεια»
Σεβασμιότατοι Γέροντες και αγαπητοί απανταχού Ορθόδοξοι Χριστιανοί,
Πριν σας αφηγηθώ τη δική μου ιστορία, θα ήθελα να σας μεταφέρω την προσωπική μου ισχυρότατη πεποίθηση πως οι Άγιοι της Εκκλησίας μας ζουν ανάμεσά μας, χαίρονται μαζί μας, μας στηρίζουν στις δυσκολίες της ζωής, λυπούνται και πονούν με τα βάσανα μας, είναι πάντα εκεί να ακούσουν σπλαγχνικά τα παράπονα, τις πικρές, μα και τις χαρές μας και είναι αυτοί που πάντα μας τείνουν το χέρι βοηθείας αποδεικνύοντας πως ο Θεός μας είναι Αγάπη, Ειρήνη, Αλληλεγγύη, Ζωή.
Με λένε Κωνσταντίνα και η δική μου ιστορία γνωριμίας με τους Αγίους μας Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη που επιβεβαιώνει την πεποίθησή μου αυτή ξεκινά ακριβώς ένα χρόνο πριν σημειώνοντας δε, ότι ενώ πιστεύω πάρα πολύ και έχω δει στην πορεία της ζωής μου αρκετά θαύματα, δεν είχα καμία επαφή με τους εν λόγω Αγίους.
Ένα χρόνο πριν, λοιπόν, καλοκαίρι του 2014, πήγα να κάνω το καθιερωμένο ετήσιο check–up μου, το οποίο σημειωτέον με βρήκε σε καταπληκτική φυσική κατάσταση. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, μια φωνή στο μυαλό μου, μια εσωτερική διαίσθηση με παρακινεί επίμονα να επισκεφτώ το γιατρό μου και να επαναλάβω τις ίδιες αιματολογικές εξετάσεις. Ήταν τότε που ξεκίνησε έτσι ξαφνικά και αναπάντεχα η Μέγιστη δοκιμασία της ζωής μου. Το αποτέλεσμα: Οξεία μυελογενής Λευχαιμία ραγδαία εξελισσόμενη. Μέσα σε διάστημα 10 ημερών η ζωή μου άλλαξε ριζικά και οριστικά και βρέθηκα στο κρεβάτι του νοσοκομείου να παλεύω για τη ζωή μου χωρίς μάλιστα ο θεράπων ιατρός μου να μου δίνει πάνω από 50% πιθανότητες επιτυχίας και επιβίωσης. Έτσι λοιπόν ξεκίνησα ένα μεγάλο ταξίδι με την οικογένειά μου συντετριμμένη, δυο παιδιά μόνα τους στο σπίτι και τον σύζυγό μου πάντα δίπλα μου χωρίς να ξέρω που θα βγει, αλλά έχοντας πάντα μεγάλη πίστη και παρακαλώντας κάθε μέρα τον Θεό και τους Αγίους του να με λυπηθούν και να μου δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.
Ξεκινώντας λοιπόν την πρώτη χημειοθεραπεία μου και στο πλαίσιο της μηνιαίας παραμονής μου στο νοσοκομείο άρχισαν να διαφαίνονται τα σημάδια της Θείας Χάρης και της θαυματουργικής επέμβασης του Αγίου Ραφαήλ. Αρχικά, ζήτησα από την κόρη μου να μου φέρει Εικόνες στο νοσοκομείο, για να προσεύχομαι καθημερινά. Εκείνη λοιπόν ψάχνοντας εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και άλλων Αγίων στο σπίτι βρήκε μια παλιά εικόνα του Αγίου Ραφαήλ, την οποία παλαιότερα μας είχαν χαρίσει και από τότε δεν την είχαμε ξαναδεί. Επιπλέον, πηγαίνοντας σε μαγαζί με εκκλησιαστικά είδη και ζητώντας άλλες εικόνες 3 φορές της έδωσαν εικόνα των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης. Έτσι λοιπόν μου έφερε μια Εικόνα των Αγίων στο νοσοκομείο, όπου σημειωτέον υπήρχε και εκκλησάκι αφιερωμένο στην μνήμη των Αγίων, το οποίο εκείνη την περίοδο φιλοξενούσε τα οστά τους αφιχθέντα εκ Μυτιλήνης προς βοήθεια και χάριν της ευλάβειας των νοσούντων του νοσοκομείου. Τόσες πολλές συμπτώσεις στις οποίες εγώ στην κατάστασή μου δεν έδωσα σημασία.
Περνώντας οι μέρες και παρά τη δυσκολία των θεραπειών και την ταλαιπωρία μου δεν σταματούσα να προσεύχομαι στους Αγίους και να μην χάνω τις δυνάμεις μου. Τότε ήταν που ήρθε να με επισκεφτεί ένας οικογενειακός φίλος, ο οποίος για συμπαράσταση μου έφερε ένα πολύ ξεχωριστό δώρο: Λαδάκι από το κανδήλι της Μονής του Αγίου Ραφαήλ στην Μυτιλήνη, το οποίο του είχαν φέρει προς βοήθεια όταν κάποτε είχε αρρωστήσει βαριά. «Να σταυρωθείς με αυτό και να παρακαλέσεις τον Άγιο. Όπως βοήθησε εμένα στο πρόβλημα μου, έτσι θα βοηθήσει κι εσένα. Μάλιστα, αν θέλεις να πας, υπάρχει Μονή του Αγίου Ραφαήλ στο Άνω Σούλι Μαραθώνος. Είμαι σίγουρος πως ο Άγιος Ραφαήλ θα είναι δίπλα σου, αρκεί να τον παρακαλέσεις με ευλάβεια». Αυτό λοιπόν και έκανα. Σταυρώθηκα με το λαδάκι και παρακάλεσα τον Άγιο Ραφαήλ να λυπηθεί εμένα και την οικογένειά μου.
Και η Θεία Χάρη του δεν άργησε να ανταποκριθεί στο κάλεσμά μου. Το ίδιο κιόλας βράδυ ήρθε προς συμπαράστασή μου. Εγώ ταλαιπωρημένη από την χημειοθεραπεία κοιμόμουν βαριά. Δίπλα μου στην καρέκλα κοιμόταν και ο σύζυγός μου. Ξαφνικά ακούω μια βροντερή αντρική φωνή να φωνάζει το όνομά μου. «Κωνσταντίνα, Κωνσταντίνα». Ξυπνάω και ρωτάω τον σύζυγό μου για ποιο λόγο με φωνάζει. Εκείνος μου απαντά κοροϊδευτικά πως έχω παραισθήσεις και ξανακοιμάται. Κλείνοντας τα μάτια μου αισθάνομαι ένα χέρι στο μέτωπό μου να με πιέζει και μετά μια περίεργη αίσθηση να με διαπερνά. Με κλειστά τα μάτια ρωτώ θυμωμένα τον σύζυγο μου γιατί θέλει να δει την θερμοκρασία μου με το χέρι του στο μέτωπό μου και όχι με το θερμόμετρο. Εκείνος δεν μου απαντά και όταν ανοίγω τα μάτια μου τον βλέπω να κοιμάται. Νομίζοντας πως η φαντασία μου παίζει παιχνίδια ξανακλείνω τα μάτια μου και πέφτω σε βαθύ ύπνο.
Και τότε βλέπω ένα συγκλονιστικό όνειρο, την απόδειξη της Αγίας Παρουσίας του Αγίου Ραφαήλ κοντά μου. Βρίσκομαι σε ένα καταρράκτη με γάργαρο, τρεχούμενο και πεντακάθαρο νερό, το οποίο κυλά από βράχια εξίσου ανοιχτόχρωμα και πεντακάθαρα. Στην κορυφή κρέμονται δύο καδένες. Η μια καδένα ακούω πως απεικονίζει την Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, η οποία πάντα με προστατεύει, μα δεν την βλέπω. Η άλλη ήταν μια ασημένια, γυαλιστερή καδένα σε σχήμα καρδιάς που απεικόνιζε τους Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη. Τότε ακούω μια φωνή να μου λέει: «Παρ’ την, είναι για σένα» και ξυπνάω τρομαγμένη. Το επόμενο πρωινό ξύπνησα με φοβερό πονοκέφαλο στο σημείο που ένιωσα το άγγιγμα το προηγούμενο βράδυ. Άρχισα να διηγούμαι στην κόρη μου και στον άντρα μου το όνειρο και όλοι μαζί ευχαριστήσαμε τον Άγιο Ραφαήλ. Σε λίγο έρχεται και ο γιατρός μου και με πληροφορεί πως ο οργανισμός μου ανταποκρίθηκε στην πρώτη θεραπεία και αναπαράγει λευκά αιμοσφαίρια και μάλιστα από το κεφάλι και όχι από τη μέση, πράγμα πάρα πολύ σπάνιο όπως χαρακτηριστικά μου είπε. Δεν είπα τίποτα, όμως από μέσα μου ευχαριστούσα θερμά τον Άγιο Ραφαήλ για την προσφορά του. Από εκείνη τη μέρα και σε κάθε θεραπεία από τις 6 που έκανα, πάντα ο οργανισμός μου ανταποκρινόταν από το κεφάλι, από όπου δέχτηκα το Άγιο Άγγιγμα.
Βγαίνοντας από το νοσοκομείο κοντά στα Χριστούγεννα, για να κάνω μια μικρή ανάπαυλα μέχρι τη δεύτερη θεραπεία αποφάσισα να επισκεφτώ το Μοναστήρι του Αγίου Εφραίμ στη Νέα Μάκρη, διότι για τη Μονή του Αγίου Ραφαήλ δεν είχα κανένα στοιχείο πώς να πάω. Στη διαδρομή είχα συνέχεια στο μυαλό μου τη Μονή του Αγίου Ραφαήλ και όλο την ανέφερα. Ο οδηγός του ταξί προθυμοποιήθηκε τότε να βρει το δρόμο και να μας πάει. Φτάνοντας λοιπόν στην Μονή εκείνο το χειμωνιάτικο πρωινό, το τοπίο μου φάνηκε απόκοσμα γνώριμο, μολονότι δεν είχα ξαναπάει ποτέ. Στην πόρτα μας περίμενε ο Γέροντας Ρ., στον οποίο διηγήθηκα το θαύμα μου και του ζήτησα να μας οδηγήσει στο παρεκκλήσι του Αγίου. Εκείνος πρόθυμα δέχτηκε. Μπαίνοντας μέσα και αντικρίζοντας το Βράχο και όλο το Μνημείο που υπάρχει εκεί συγκινήθηκα, γιατί αμέσως κατάλαβα ότι αυτό ήταν που είχα δει στον ύπνο μου. Φεύγοντας από τη Μονή ήμουν σίγουρη πως ο Άγιος ήταν κοντά μου και όλα θα πήγαιναν καλά.
Οι μήνες περνούσαν και η δοκιμασία μου αδιάκοπα συνεχιζόταν. Γύρω στον Απρίλιο με πληροφορούν οι γιατροί πως βρέθηκε δότης μυελού των οστών και πως σύντομα θα έκανα μεταμόσχευση, προκειμένου να νικήσω την ασθένεια μακροπρόθεσμα. Εγώ από τη μια χάρηκα από την άλλη με κυρίευσε ο φόβος για το αποτέλεσμα. Κι αν κάτι πήγαινε στραβά; Δεν είχα δεύτερη ευκαιρία. Θα έφευγα και θα άφηνα πίσω τα παιδιά μου. Αποφασίσαμε λοιπόν με την οικογένεια μου και έναν οικογενειακό φίλο να επισκεφτούμε και πάλι το Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ, για να πάρω κουράγιο για το μεγάλο μου άλμα προς τη ζωή.
Βρεθήκαμε στην πανηγυρική λειτουργία της 25ης Μαρτίου, όταν ο Άγιος μας έκανε για δεύτερη φορά γνωστή την παρουσία του. Καθώς ο Ιερέας έψελνε τους ύμνους προς την Θεοτόκο εγώ προσευχόμουν έντονα και ζητούσα από τον Άγιο να εμφανιστεί σε κάποιον από εμάς. Ο Άγιος ανταποκρίθηκε, για να διαλύσει κάθε μου ανασφάλεια και ξαφνικά βλέπω τον φίλο μας να βγαίνει έξω από την εκκλησία. Μετά το τέλος της Λειτουργίας βγαίνω έξω και τον ρωτώ γιατί έφυγε έτσι ξαφνικά από το Μυστήριο. Εκείνος λοιπόν μου απαντά πως την ώρα που ο Ιερέας βρισκόταν στην Μέση του Ιερού και έψελνε είδε ένα πνεύμα να αιωρείται πάνω του. Τρόμαξε πολύ και δεν ήθελε να κοιτάξει άλλο. Τότε βεβαιώθηκα πως ο Άγιος θα ήταν για μια ακόμα φορά παραστάτης στον αγώνα μου. Φύγαμε χαρούμενοι, ενώ σε λίγες μέρες θα έμπαινα στο νοσοκομείο για την Μεταμόσχευση.
Και έτσι λοιπόν καθώς η μεγάλη ώρα έφτανε και εγώ μπαινόβγαινα στο νοσοκομείο για τον προμεταμοσχευτικό έλεγχο, είδαμε και το τρίτο σημάδι της Αγίας παρουσίας του Αγίου Ραφαήλ στη ζωή μας. Την ημέρα που έγινε ο τελικός έλεγχος και οι γιατροί με είχαν ταράξει πολύ σχετικά με την επιτυχία ή μη του εγχειρήματος, τις επιπλοκές και τη δυσκολία των διαδικασιών, φεύγοντας θέλησα να επισκεφτώ την Μονή Πετράκη, την οποία σημειωτέον είχα επισκεφτεί και την προηγούμενη μέρα για να προσευχηθώ. Μπαίνοντας λοιπόν και προσκυνώντας τις Εικόνες, πλησιάζω προς το Ιερό και εκεί μπροστά υπήρχε μια λειψανοθήκη (η οποία όμως δεν υπήρχε την προηγούμενη μέρα). Πλησιάζω, προσκυνώ χωρίς να ξέρω και αρχίζει να με διαπερνά ένα ρίγος, ενώ δάκρυα κυλούν. Τότε η κόρη μου πλησιάζει να προσκυνήσει και γελώντας μου λέει: «Ξέρεις ποιανού τα Άγια Λείψανα προσκυνάς; Του Αγίου Ραφαήλ» Τότε ο Ιερέας της Μονής μας λέει πως μόλις εκείνη τη μέρα είχαν φτάσει από τη Μυτιλήνη και για λίγες μέρες. Συγκινημένοι φύγαμε με την ελπίδα πως όλα θα πήγαιναν καλά.
Έτσι λοιπόν φτάνει για μένα η μέρα της μεταμόσχευσης μετά από νοσηλεία δύο εβδομάδων στο νοσοκομείο. Ένα μήνα πριν μπω στο νοσοκομείο είχα ζητήσει από την κόρη μου να επικοινωνήσει με το Άγιο Όρος για να μας στείλουν την Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου. Λόγω της περίπτωσης, όμως, δεν λάβαμε καμία απάντηση. Την ημέρα λοιπόν αυτή εγώ από το πρωί προσευχόμουν και ένιωθα στενοχωρημένη που δεν κατάφερα να βρω τη Ζώνη νομίζοντας πως αυτό ήταν κακό σημάδι για την επιτυχία της μεταμόσχευσης. Προς το απόγευμα αρχίσαμε την φαρμακευτική προετοιμασία προκειμένου την ίδια νύχτα να δεχτώ το Μόσχευμα περιμένοντας και τον σύζυγό μου να έρθει κοντά μου. Ξαφνικά, χτυπάει το κινητό μου. Ήταν ο σύζυγός μου που με πληροφορούσε πως ένα γράμμα είχε φτάσει από το Άγιο Όρος, ρωτώντας αν θα έπρεπε να το ανοίξει. Δάκρυα συγκίνησης με πλημμύρισαν καθώς του έλεγα να το πάρει και να τρέξει κοντά μου. Πράγματι έφτασε λίγο πριν ξεκινήσει η διαδικασία. Άνοιξα τον φάκελο, πήρα τη ζώνη και την έδεσα πάνω μου και μαζί της έδεσα όλες μου τις ελπίδες για ζωή.
Η μεταμόσχευση τέλειωσε και όλα πήγαν καλά με τη βοήθεια του Θεού, της Παναγίας και των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης. Σήμερα βρίσκομαι σπίτι μου προσπαθώντας να ξαναβρώ τους ρυθμούς μου. Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως ο λόγος που αποφάσισα να καταγράψω και να στείλω αυτό το πολλαπλό θαύμα είναι για να μην ξεχάσω ποτέ όσα έζησα, για να ευχαριστήσω τον Άγιο Ραφαήλ από καρδιάς και για να θυμίσω στον κάθε απλό άνθρωπο που παλεύει με τους δαίμονες της δικής του ζωής και καθημερινότητας πως ο Θεός και οι Άγιοι ζουν ανάμεσά μας και είναι πάντα εδώ. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε αυτοί που επιλέγουμε να απομακρυνθούμε ή να πλησιάσουμε. Σας ευχαριστώ και εύχομαι ο Θεός και οι Άγιοι να μας έχουν πάντα υπό την Σκέπη τους στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.
Κωνσταντίνα Θ., Αθήνα
«Ο Άγιός μας έκανε το θαύμα Του! Ο Κύριος είπε την τελευταία κουβέντα»
Αγαπητοί και αξιοσέβαστοι πατέρες στην Ιερά Μονή Αγίου Ραφαήλ στο Άνω Σούλι Μαραθώνα Αττικής. Προ ολίγων ημερών αντιμετώπιζα ένα πρόβλημα στη δεξιά μου ωοθήκη με μια κύστη σχεδόν 7 εκατοστών. Είχα μεγάλη στενοχώρια καθώς είμαι 31 ετών. Δεν είμαι έγγαμη και δεν έχω τέκνα οπότε υπήρχε κίνδυνος να σπάσει ή να χρειαστεί λαπαροσκοπικό χειρουργείο ή παρακέντιση. Διάβασα τα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ στο ίντερνετ, προσευχόμουν στον Άγιο Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη και είπα ότι αν γίνει το θαύμα, θα το μάθει όλος ο κόσμος. Θα το στείλω στους πατέρες της Μονής να το δημοσιοποιήσουν στα θαύματα προς δόξαν Θεού. Αφότου έκανα τον τελευταίο υπέρηχο θα χρειαζόταν να ξαναπάω σε μια εβδομάδα πριν την παρακέντηση, να δούμε πώς πάει. Εγώ έβαζα κάθε ημέρα λαδάκι από τον Άγιο, έκανα προσευχές προς τον Άγιον και ώ του θαύματος μετά από 7 ημέρες όταν πήγα για υπέρηχο απορροφήθηκε η κύστη στην ωοθήκη και δεν έμεινε σχεδόν τίποτα. Ο Άγιός μας έκανε το θαύμα Του! Ο Κύριος είπε την τελευταία κουβέντα. Είμαι σίγουρη πως από εδώ και πέρα όλα θα πάνε καλά και δεν θα ξαναεμφανιστεί η κύστη. Δόξα τω Όνομα του Κυρίου μας και των Αγίων. Είχα πάρει και στην Ιερά Μονή και μίλησα με έναν αξιοσέβαστο πατέρα, μου είπε να προσευχηθώ και να λέω «προχώρα Άγιέ μου Ραφαήλ μπροστά και εγώ Σ’ ακολουθώ» και προσευχότανε κι’ εκείνος για εμένα. Σας ευχαριστώ θερμά πατέρες να έχετε την ευχή του Θεού. Ο Άγιός μας Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη να είναι στο πλευρό όλων μας προς δόξαν Θεού και πνευματικού οφέλους. Σας παρακαλώ να μαθευτεί παντού το θαύμα που έγινε σε εμένα. Ευχαριστώ θερμά τον Άγιο Ραφαήλ που έτρεξε με την συνοδεία Του ως γιατρός κοντά μου και με γιάτρεψε. Σας ευχαριστώ θερμά η δούλη του Θεού.
Σ.Δ.Ξ.
«Η απάντηση του γιατρού: ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ! Σχεδόν δεν υπάρχει ο καρκίνος»
Σεβαστοί πατέρες.Ονομάζομαι Κ.Β. και με αυτό το γράμμα θα ήθελα να σας γνωστοποιήσω το ΘΑΥΜΑ που έκαναν οι ΑΓΙΟΙ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ κ΄ ΕΙΡΗΝΗ στην οικογένειά μου. Θεωρώ υποχρέωσή μου. Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν γνώριζα τον Άγιο Ραφαήλ. Στις 7 Μαρτίου 2016 ο πατέρας μου 73 χρονών διαγνώστηκε με καρκίνο λεμφαδένων. Στη δεξιά πλευρά, στη βάση του λαιμού του είχε ένα σκληρό «ογκάκι»το οποίο μεγάλωνε προς τα έξω. Πήγε στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» κι’ άρχισαν οι εξετάσεις. Παρακαλούσα τον καλό Θεό και τον Άγιο Εφραίμ να τον βοηθήσουν. Επίσης και την Αγία Μαρίνα. Βγήκε το αποτέλεσμα της πρώτης βιοψίας θετικό και ο γιατρός είπε πριν το Πάσχα θα αρχίσει χημειοθεραπεία. Το ΣΟΚ μεγάλο! Θα έκανε και άλλες εξετάσεις και μία βιοψία ακόμη. Ωστόσο με κλάματα, αλλά και με πίστη παρακαλούσα την Αγία Μαρίνα και τον Άγιο Εφραίμ για καλύτερα αποτελέσματα. Μία εβδομάδα πριν βγουν τα αποτελέσματα της δεύτερης βιοψίας είδα ένα όνειρο: Βρέθηκα σε ένα κτήμα με ένα σπίτι μέσα, που έμοιαζε στο δικό μας σπίτι. Περπατούσα, ήταν πρωί και έλαμπε ο ήλιος. Βλέπω από μακρυά δύο καλόγερους –αλλά ντυμένους σαν τον Άγιο Ραφαήλ και τον Άγιο Νικόλαο– και έχτιζαν ένα μικρό εκκλησάκι. Τους καλημέρισα και ακολούθησε ένα μικρός διάλογος: Ρώτησα, μόνοι είστε εδώ; Οι γυναίκες που είναι; Μου απάντησαν: Είναι μέσα στο σπίτι. Μπήκα στην βεράντα και χτύπησα το κουδούνι. Άνοιξε ένα μικρό κορίτσι, χτενισμένο με δύο κοτσίδια όμορφο και καθαρό, που όμως στεκόταν στο ένα πόδι το αριστερό, το δεξί το κρατούσε λυγισμένο, της έλειπε και το παπούτσι της. Ρώτησα πώς τη λένε και εκείνη είπε: Θα με πας κι’εμένα εκεί; (δείχνοντας το εκκλησάκι που χτιζόταν). Απάντησα: Να σε πάω, να βρούμε το παπούτσι όμως πρώτα που σου λείπει. Κάπου εδώ θα είναι. Τί θα κάνεις όμως εσύ εκεί; Ξανά είπε: Θα με πας κι’εμένα εκεί; Θα το βρούμε και το παπούτσι. Επανέλαβε τρεις φορές την ερώτηση, αν θα την πάω εκεί, θα βρούμε και το παπούτσι:Της είπα:Θα σε πάω! Μετά ξύπνησα και προσπαθούσα να καταλάβω το νόημα του ονείρου και ποιοι ήταν όλοι εκείνοι. Ρώτησα τον ιερέα της ενορίας μου και μου έδειξε την εικόνα του Αγίου Ραφαήλ και των συν Αυτώ. ΝΑΙ! Ήταν όλοι όσοι είδα στο όνειρό μου. Ήρθαν μόνοι τους χωρίς να τους γνωρίζω, χωρίς να τους επικαλεστώ!!! Έφτασε η μέρα των απαντήσεων για να αποφασίσει ο γιατρός τί χημεία θα δώσει τελικά. Κάλεσε τους γονείς μου στο νοσοκομείο. Η απάντηση του γιατρού: ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ! Σχεδόν δεν υπάρχει ο καρκίνος. Τί να πω; Άλλα έδειξε η δεύτερη βιοψία. Να έρχεσαι κάθε έξι – οκτώ μήνες έτσι για παρακολούθηση. ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ! Κλαίγαμε όλοι από χαρά. Ακόμη και το «γρομπαλάκι» που είχε βγει στο λαιμό μου εξαφανίστηκε! Ήταν στη δεξιά πλευρά του λαιμού, όπως το δεξί παπούτσι που έλειπε. Έτσι γνωρίσαμε τους Αγίους και Προστάτες μας. Ψάξαμε και βρήκαμε και την Ιερά Μονή σας στο Άνω Σούλι του Μαραθώνος, κάνοντας τακτικές επισκέψεις. Ευχαριστώ πολύ τον ΑΓΙΟ ΡΑΦΑΗΛ – ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ και ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΟΥΛΑ! Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.Κ.Β.
«Εδώ να φέρεις να βαφτίσεις το παιδί σου»
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, με ιδιαίτερη συγκίνηση θα αναφερθώ στην Αποκάλυψη και Πρόσκληση του Αγίου Ραφαήλ προς το πρόσωπό μου εν ύπνω. Τέλος Ιανουαρίου 2017, ονειρεύομαι ότι βρίσκομαι σε μία εκκλησία η οποία βρισκόταν σε ύψωμα στην εξοχή, ήταν εξωτερικά χτισμένη από πέτρα, ομοιόμορφη, νέα κατασκευή και εσωτερικά ήταν κατανυκτικά σκοτεινή, με ψηλό ξυλόγλυπτο τέμπλο, όπου έμπαινε το φως του ηλίου από τα λιγοστά σημεία που το επέτρεπαν. Θαύμαζα το εσωτερικό του ναού γυρίζοντας κυκλικά από τον εαυτό μου και κοιτάζοντας ψηλά το ξυλόγλυπτο τέμπλο και τον υπόλοιπο ναό.
Τότε άκουσα κάποια ανδρική φωνή να μου λέει: «Εδώ να φέρεις να βαφτίσεις το παιδί σου» και ταυτόχρονα έβλεπα ένα μωράκι με μπεζ φορμάκι να αιωρείται στο εσωτερικό του ναού και να με κοιτάζει χαμογελαστό. Επειδή δεν γνώριζα ποιός ναός ήταν απαντώ στην ανωτέρω ερώτηση. «Εγώ ευχαρίστως να φέρω να βαφτίσω το παιδί μου εδώ, αλλά ποιός ναός είναι» και λαμβάνω άμεσα την απάντηση. «Είναι ο ναός των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης». Έπειτα ξύπνησα χαρούμενος και ανέφερα το όνειρο στη σύζυγό μου. Με τη σύζυγό μου είμαστε παντρεμένοι από τον Ιούλιο του 2010, έχουμε δύο υπέροχα παιδιά εν ζωή και δύο στον ουρανό. Κυήσεις οι οποίες υπήρξαν ενδιάμεσα των ζώντων τέκνων μας και δεν προχώρησαν.
Η πρώτη εξελίχθηκε παλίνδρομος κύηση και διεκόπη την ένατη εβδομάδα. Η στεναχώρια απερίγραπτη. Με τον ερχομό όμως του επόμενου ζώντος τέκνου μας, απάλυνε ο πόνος μας τον οποίο διαδέχθηκε χαρά και ευτυχία για το παιδί που αποκτήσαμε. Η δεύτερη μετά από αιφνίδιο θάνατο του κυοφορούμενου άρρενος εμβρύου, διεκόπη τον Απρίλιο του 2016, στην 18η εβδομάδα κύησης. Παρά τις αλλεπάλληλες εξετάσεις που ακολούθησαν τόσο στο νεκρό έμβρυο όσο και σε εμάς (τους γονείς) σε τρία μεγάλα Νοσοκομεία της Αθήνας (Πανεπιστήμιον Γενικό Νοσοκομείο Αττικόν, Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας “Άγιος Παντελεήμων”, Νοσοκομείο Παίδων “Η Αγία Σοφία”, Χωρέμειο Ερευνητικό Εργαστήριο), τα αίτια του αιφνιδίου θανάτου παρέμειναν άγνωστα «Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα».
Η ψυχολογία τόσο της συζύγου μου όσο και η δική μου είχε καταρρακωθεί . Επιθυμούσαμε διακαώς να αποκτήσουμε ένα ακόμη παιδάκι, επειδή, αφενός επειδή θεωρούμε μεγάλη ευλογία τα παιδιά, τα οποία λατρεύουμε και αφετέρου για να φύγει η θλίψη της προηγηθείσας απώλειας, από την οικογένειά μας. Αντιλαμβάνεστε πως μετά το ανωτέρω όνειρο οι ελπίδες μας αναπτερώθηκαν, δεδομένου ότι η σύζυγος μου ήταν έγκυος. Άρχισα αμέσως να ψάχνω την εκκλησία των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης που είδα στον ύπνο μου. Αρχικά κοίταζα (μέσω διαδικτύου) στη Λέσβο, εάν πρόκειται για το μοναστήρι των Αγίων, όμως δεν μου θύμιζε την εκκλησία εκείνη που είχα ονειρευτεί. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς μου, κοιτάζοντας στο διαδίκτυο για ναούς, βλέπω και το Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στο Άνω Σούλι Μαραθώνος.
Η μία εκκλησία (ο κεντρικός ναός της μονής) εξωτερικά έμοιαζε πάρα πολύ με αυτήν που είδα στον ύπνο μου και έτσι επισκέφτηκα το μοναστήρι με τη σύζυγό μου. Όταν μπήκαμε στην εκκλησία των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης ζωντάνεψε το όνειρό μου, ήταν ίδια με εκείνη που ονειρεύθηκα. Σαστισμένος ανέφερα το όνειρό μου στον πατέρα που παρευρίσκετο στην εκκλησία και με παρέπεμψε στον αρμόδιο ιερέα για τις βαπτίσεις, αναφέροντάς μου ότι είθισται στην συγκεκριμένη εκκλησία να γίνονται οι βαπτίσεις. Ο πάτερ μας καλοδέχθηκε στην Φιάλη-Αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής και του ανέφερα όλα τα ανωτέρω. Επίσης τον ενημέρωσα πως εάν το παιδάκι μας γεννηθεί με το καλό το έχω ταμένο παιδιόθεν στον Άγιο Παντελεήμονα που έχω προστάτη και πολύ ευλαβούμαι, να βγάλω το όνομά του. Μου απάντησε με ακλόνητη πίστη. «Έχω ήση σημειώσει την ημερομηνία που επιθυμείτε για την Βάπτιση, αλλά πώς είναι δυνατόν ακόμη να αμφιβάλεις πως όλα θα πάνε καλά αφού ο Άγιος Ραφαήλ σε κάλεσε να το Βαπτίσεις στο σπίτι τους»; και μας έδωσε βαμβάκι με λαδάκι από την ακοίμητη κανδήλα των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, προκειμένου να σταυρώνεται η σύζυγός μου. Πόσο δίκιο είχε…
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2017 ο Θεός μας χάρισε ένα υγιέστατο αγοράκι. Το «παιδί των προσευχών», όπου μαζί με πολλούς άλλους εν Χριστώ αδελφούς συμπροσευχόταν μαζί μας, για την καλή έκβαση της κυήσεως της συζύγου μου. Σήμερα στις 11 Νοεμβρίου 2017 και ώρα 12.00 το μεσημέρι δια πρεσβειών των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, Βαπτίσαμε τον Παντελεήμονα και καταθέτω ενυπόγραφη την παρούσα επιστολή μου (την οποία συνέταξα στις 16 Νοεμβρίου 2017) προς δόξα Θεού και ως ελάχιστη τιμή προς τον Άγιο Ραφαήλ.
Με ευγνωμοσύνη Ζ.Α.
«Βασίλειε, σταμάτα να εύχεσαι αυτά τα πράγματα και συνετίσου!»
Εργαζόμενος ως ναυτικός μακριά από την γυναίκα μου και τα δυο μου παιδιά, αποκομμένος απ’ τον “έξω” κόσμο η μόνη μου παρηγοριά είναι να διαβάζω βιβλία. Έχοντας αποκτήσει μια τεράστια ηλεκτρονική συλλογή περί των 2000 βιβλίων άρχισα προ πενταετίας να διαβάζω βιβλία με αποτέλεσμα κάθε τρεις με τέσσερις μέρες να τελειώνω και από ένα. Έχοντας διαβάσει αμέτρητα βιβλία με θέμα την επιστήμη, την ιστορία, την ψυχολογία και πολλά άλλα ξεκίνησα να διαβάζω και βιβλία της θρησκείας μας. Διαβάζοντας συχνά την Παλαιά και την Καινήν Διαθήκη, βίους Αγίων, Πατερικά, γεροντικά η δίψα μου για μάθηση όλο και μεγάλωνε! Βλέποντας με συνάδελφοι να διαβάζω Χριστιανικά βιβλία με κοροϊδεύανε σε σημείο να βλαστημούν και να με προσβάλουν.
Μεγαλώνοντας με ένα “ελάττωμα” να θυμώνω εύκολα και να δέρνω όποιον με ενοχλεί, ακόμα και όταν έβλεπα να ενοχλούν άλλους που δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους θύμωνα και έδερνα όποιον έκανε τέτοιες πράξεις η αδικούσαν άλλους με αποτέλεσμα να έχω μείνει αρκετές φορές άνεργος δέρνοντας συναδέλφους και ανωτέρους μου. Ένιωθα μια συνεχή οργή και θυμό να με εξουσιάζει συνέχεια βλέποντας κάθε αδικία γύρω μου που με έσπρωχνε να κάνω κάτι. Η λύση μου για όλα αυτά ήταν ένα καλό χέρι ξύλο, θύμωνα τόσο που θόλωνα και στο μυαλό μου γύρναγε μόνο η εξόντωση του άλλου. Έλεγα ότι αφού δεν κάνει κάτι κανείς γι’ αυτό, θα κάνω εγώ! Τα έβαζα με έναν με δυο με τρείς με πέντε, σαν λυσσασμένος χτύπαγα και δε σταμάταγα! Έχοντας καταλάβει ότι μόνο σε κακό με βγάζει η συμπεριφορά μου αυτή αποφάσισα να σταματήσω να φέρομαι έτσι!
Προ ενός έτους περίπου είχα σοβαρά προβλήματα στην εργασία μου, δεχόμουν ύβρεις καθημερινά από τον προϊστάμενό μου και τρομερές αδικίες από επαγγελματικής άποψης, με απειλούσε καθημερινά ότι θα μείνω άνεργος αν δεν του “ακούμπαγα” ένα μέρος του μισθού μου. Συνέχεια αρνιόμουν να του δώσω τα χρήματα που μου ζήταγε για να με “προσέχει” και ερχόμασταν συχνά σε ρίξη βρίζοντάς με, απειλώντας με, και αδικώντας με μπροστά σε τρίτους, πάντα έλεγα από μέσα μου “γιατί Θεέ μου να τα περνάω αυτά, λύτρωσέ με από την αδικία αυτή, δεν θέλω να τον χτυπήσω”. Ώσπου μια μέρα καθώς τρώω, έρχεται και μου παίρνει το πιάτο μου, το σπάει και αρχίζει πάλι να βλασθημά και να με απειλή ότι θα με καταστρέψει και θα μείνω άνεργος, λέω από μέσα μου…”αχ και ήξερα όλα αυτά που γράφουν τα βιβλία αυτά που διάβασα, να ήξερα όλη τη μαγεία του κόσμου να την εφάρμοζα πάνω σου να σε κάνω να λιώσεις”. Η ώρα πέρασε και βρέθηκα στο κρεβάτι μου για να κοιμηθώ.
Καθώς κοιμάμαι στο κρεβάτι μου βλέπω έναν παπά από το στήθος και πάνω με μαύρο ράσο, μακριά μαύρα μαλλιά κατσαρά, γεμάτο και δυνατό πρόσωπο και με ένα βλέμμα τόσο αγριεμένο και καθαρό που δεν θα ξεχάσω ποτέ, να μου λέει με έντονο αγριεμένο ύφος … “ΒΑΣΙΛΕΙΕ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΕΥΧΕΣΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΤΙΣΟΥ!” Αμέσως λέω όνειρο βλέπω, αλλά καταλαβαίνω ότι δε κοιμάμαι. Σηκώνομαι και κάθομαι στο κρεβάτι μου ήρεμος και γαλήνιος, η ώρα ήταν 03:00 και λέω…”Ο Ραφαήλ ήτανε”! ξάπλωσα πάλι και κοιμήθηκα. Όταν ξύπνησα σκεφτόμουν τί έγινε τη νύχτα και έλεγα στον εαυτό μου “μα καλά ο μόνος Ραφαήλ που ξέρω είναι ο Αρχάγγελος. Σε μένα ήρθε τον χειρότερο;!” Δεν γνώριζα καν ότι υπήρχε Άγιος Ραφαήλ!!! Άνοιξα στο τηλέφωνό μου το ίντερνετ και πάτησα στην αναζήτηση “Αρχάγγελος Ραφαήλ” έτσι ώστε να δω αν ήταν Αυτός! Αλλά η εικόνα που μου έβγαζε δεν ταίριαζε με Αυτόν που είδα! Έτσι ξαναπάτησα στο ίντερνετ “εικόνες Αγίων”, για να δω μπας και Τον αναγνωρίσω … Γυρνώντας γρήγορα δεκάδες εικόνες Αγίων ξαφνικά βλέπω το βλέμμα Του! Σταματώ στην εικόνα αυτή και την κοιτώ για αρκετά λεπτά, ΝΑΙ το πρόσωπο στην εικόνα ήταν αυτό που είδα!!! Στοιχεία δεν είχε η εικόνα επάνω, κλίκαρα την εικόνα για να δω από πού προέρχεται αυτή η εικόνα και “άνοιξε” μια ιστοσελίδα που έλεγε “Άγιος Ραφαήλ εξ Ιθάκης”.
AgiosRafail Eks Ithakis
(Άγιος Ραφαήλ ο εξ Ιθάκης)
Πρέπει να τονίσω ότι ουδέποτε είχα ακούσει για τον Άγιο Ραφαήλ, μου ήταν παντελώς άγνωστος. Έψαξα τα βιβλία μου μήπως υπάρχει κάποια εικόνα του Αγίου και την είχε συγκρατήσει ο νους μου κάπου κρυμμένη αλλά μάταια, δεν βρήκα κάτι! Η πρώτη φορά που Τον είδα ήταν εκείνο το βράδυ! Από το βράδυ εκείνο όλα άλλαξαν!!! Δε θέλω πια να χτυπάω ανθρώπους και όταν ξαπλώνω λέω “Άγιε Ραφαήλ βοήθησέ με, δείξε μου τον δρόμο”. Θέλω να αντιδρώ στο κακό με τρόπο διαφορετικό. Όσες φορές καταλάβω ότι κάτι έχει αρχίσει και με ενοχλεί και είμαι έτοιμος να χτυπήσω κανέναν σκέφτομαι και λέω “Άγιε Ραφαήλ έλα και κατατρόπωσε αυτούς που άδικα με αδικούν, με συκοφαντούν και με εμπαίζουν” αμέσως μυρίζω λιβάνι για λίγο ίσα ίσα για δυο τρεις εισπνοές! Ψάχνω και μυρίζω τα πάντα γύρω μου μπας και βρω τι μυρίζει σαν λιβάνι, μήπως είναι κάποιο άρωμα κάποιο μαλακτικό από κάποιο ρούχο αλλά μάταια. Όσες φορές και αν έψαξα δεν βρήκα κάτι! Έφτιαξα δύο εικόνες όπως ακριβώς Τον είδα, την μια να την αφήσω στα πόδια Του στο βράχο εκεί που εμφανίστηκε στο Μοναστήρι Του στο Άνω Σούλι του Μαραθώνα και την άλλη να με συντροφεύει εκεί στο προσκέφαλό μου δίπλα όταν κοιμάμαι ταξιδεύοντας στην θάλασσα.
4-10-2017, Βασίλης Τ.
«Γονάτισα και παρακάλεσα με όλη μου την ψυχή τον Άγιο Ραφαήλ και τον Άγιο Νικόλαο να σώσουν την οικογένεια»
Με λένε Σταυρούλα Κ. Θέλω να αναφερθώ σε τρία θαύματα που έζησα από τον Άγιο Ραφαήλ και τη συνοδεία του μέσα σε λίγους μήνες. Το πρώτο θαύμα έγινε στον γαμπρό μου, ο οποίος από παρεξήγηση με τον προϊστάμενό του τιμωρήθηκε με έξοδο χωρίς επιστροφή. Ο καιρός περνούσε και καμμία ειδοποίηση για δουλειά. Έβλεπα να υποφέρουμε όλοι, να διαλύεται η οικογένεια και η πίκρα μου μεγάλη. Κάποια στιγμή, με πόνο ψυχής, γονάτισα και παρακάλεσα με όλη μου την ψυχή τον Άγιο Ραφαήλ και τον Άγιο Νικόλαο να σώσουν την οικογένεια. Η μεγαλοσύνη Τους με άκουσε και ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ του τηλεφώνησαν για δουλειά! Το επόμενο θαύμα έγινε στην κόρη μου, που είχε αιμορραγίες και πηγαίναμε από το ένα νοσοκομείο στο άλλο χωρίς να βρίσκουν κάτι. Και πάλι, παρακάλεσα τον Άγιο Ραφαήλ, και με άκουσε και πάλι. Το τρίτο έγινε σε μένα. Έπεσα με την σπονδυλική στήλη, η οποία είναι παθημένη και χειρουργημένη με αποτέλεσμα να σπάσω τον καρπό μου και να το βγάλω από την κλείδωση. Στο νοσοκομείο κάνανε ό,τι μπορούσαν, αλλά μου είπαν πως αν δεν μπήκε στη θέση του ο καρπός, θα χρειαστεί επέμβαση. Γυρνώντας στο σπίτι, διάβασα τα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ και έκανα την παράκληση, εάν δεν μπήκε το χέρι στη θέση του να με βοηθήσει η χάρη Του. Αυτόματα αισθάνθηκα ένα σουβλερό πόνο μέσα στην κλείδωση του χεριού μου και άκουσα τρία κράκ-κράκ-κράκ και ο πόνος σταμάτησε αμέσως. Από εκείνη τη στιγμή ήμουν σίγουρη ότι όλα είναι καλά! Και πράγματι, έτσι ήταν. Ευχαριστώ θερμά τον Άγιό μας το μεγάλο και τη συνοδεία Του.
Με σεβασμό και αγάπη,
Κ. Σταυρούλα.
«Οι επαναληπτικές εξετάσεις βγήκαν πεντακάθαρες. Μας έσωσαν»
Γεια σας Γέροντα. Λέγομαι Ξ.Π. από Δράμα. Ήθελα να σας γράψω για το θαύμα που έκανε ο Άγιος Ραφαήλ στον πατέρα μου Α. Π. Πήγε με πνευμονία στο νοσοκομείο και του βρήκαν μία μεγάλη σκιά και μιλούσαν ότι έχει καρκίνο στον πνεύμονα. Ήταν δεκαπέντε ημέρες στο νοσοκομείο με ορούς και αντιβιώσεις. Κάθε ημέρα παρακαλούσα τον Άγιο Ραφαήλ με την χάρη Του να τον κάνουν καλά και στον Άγιο Ιούδα τον Θαδδαίο και στον Άγιο Λουκά τον Κριμαίο και στον Άγιο Εφραίμ. Κάθε μέρα τον σταύρωνα μέχρι τις επόμενες εξετάσεις όταν ένα βράδυ που είχε βγει από το νοσοκομείο ο πατέρας μου, τρόμαξε πολύ στον ύπνο του. Σηκώθηκα και ρώτησα τί έπαθε και μου είπε ότι είδε έναν άντρα στην πόρτα. Από εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι οι εξετάσεις θα βγουν καλές και εγώ προσωπικά είδα τον Γιατρό μας στον ύπνο μου και μου είπε μόνο ότι «Πέρασε»!!! Δοξασμένο το όνομά των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, μεγάλη η Χάρη Τους. Και πλέον πήρα δύναμη και ήξερα ότι όλα θα παν καλά. Και έτσι έγινε. Έκανε επαναληπτικές εξετάσεις και βγήκαν πεντακάθαρες. Μας έσωσαν. Πολλές φορές έχουν σώσει και την μητέρα μου Μαρία από βέβαιο θάνατο. Πέρασε 4 εγκεφαλικά και έναν ακρωτηριασμό που οι γιατροί φοβόνταν ότι δεν θα αντέξη το χειρουργείο, λόγω πολλών προβλημάτων καρδιάς. Εγώ πίστευα στη χάρη Τους και την έταξα στους Αγίους μας. Είδα τον Άγιο Ραφαήλ σαν γιατρό στον ύπνο μου μπροστά σε ένα ασανσέρ νοσοκομείου. Ακόμη δεν ξέραμε ότι θα χειρουργηθεί και όταν ήρθε η ώρα εγώ ήμουν αισιόδοξη. Οι νοσοκόμες απορούσαν με την αισιοδοξία μου. Εγώ βασίστηκα και πάλι στους Αγίους μας και ώ του θαύματος βγήκε από το χειρουργείο και ήταν όλα καλά. Και ο γιατρός δεν το πίστευε, νόμιζε ότι θα του μείνει στην επέμβαση. Δεν χρειάστηκε ούτε μία φιάλη αίμα. Και μένα την ίδια με έχει βοηθήσει σε πολλά. Σας ευχαριστώ για τις προσευχές που κάνατε όταν έπαιρνα τηλέφωνο.
Με σεβασμό
Ξ. Π., Δράμα
«Είχα κατρακυλίσει οικονομικά»
Ήμουν πάρα πολύ στεναχωρημένη 22 ολόκληρα χρόνια που είχα το γάμο μου, ενώ είχα επιχείρηση και δούλευα, δεν μου μένανε χρήματα στα χέρια μου. Το μόνο που παρακαλούσα το Θεό όλα αυτά τα χρόνια, να με βοηθήσει και να με κρατήσει όρθια, να μην τρελαθώ και κάνω αγωγές σε ψυχιάτρους. Ξαφνικά έμαθα για τον Άγιο Ραφαήλ, το Μοναστήρι στο Μαραθώνα και ήρθα με το γιο μου το Μάριο να προσκυνήσουμε και να παρακαλέσω γιατί κινδύνευα να μου πάρει η τράπεζα το σπίτι. Παρακάλεσα με πόνο τους τρεις Αγίους, τον Άγιο Ραφαήλ, πρώτα, μετά την μικρή Ρηνούλα και μετά τον Άγιο Νικόλαο που άκουσα τα βασανιστήριά τους και έκλαψα πολύ για αυτά που πέρασαν. Τους παρακάλεσα λοιπόν να με βοηθήσουν προσωπικά για μένα, για τα παιδιά μου και επαγγελματικά, γιατί δεν είχα χρονικό περιθώριο. Μόνο 1 με 2 μήνες το πολύ. Είχα κατρακυλίσει οικονομικά, αλλά πάντα έκανα κομποσχοίνι, που αυτό, για μένα, τη Ρ. είναι το τηλέφωνο προς το Θεό. Και εισακούστηκε, το κλάμα, ο πόνος, όλα. Βρέθηκε ακαριαία άνθρωπος, με βοήθησε οικονομικά και γλίτωσα την οικονομική καταστροφή, γιατί δεν θα είχα να πληρώσω και θα γινόταν κατάσχεση σε όλα. Ενοικίασα το σπίτι και πήρα τα χρήματα που μπορώ να ανταπεξέλθω στις οικονομικές μου υποχρεώσεις. Και έταξα για όσο ζω να φέρνω κάθε χρόνο στο Μοναστήρι του Αγίου 81 κιλά λάδι για το καντηλάκι του Αγίου. Αυτή την στιγμή είμαι πολύ χαρούμενη, πολύ ευτυχισμένη, αρχίζω να στέκομαι στα πόδια μου και θέλω να ευχαριστήσω για όλα αυτά τους Αγίους, γιατί έγιναν όλα τόσο ξαφνικά και τόσο ευλογημένα, που ενώ ήμουν έτοιμη να καταρρεύσω, δεν χρειάστηκε ούτε αγωγή από γιατρούς, ούτε ψυχοφάρμακα και ξεπέρασα τα προβλήματά μου.
Σαντορίνη, 25-3-2017
Ρ.Γ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου