«Ἡ μετάνοια τραβάει ὅλο τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν Θεία Χάρι μᾶς ἀπογειώνει καὶ μᾶς ἀνεβάζει στὸν οὐρανό. Μολονότι μένομε “στρωμένοι” κάτω, ταπεινούμενοι, ἐν τούτοις ἀνεβαίνομε, διότι ἡ μετάνοια εἶναι ὁ ἀναβατήρ πρὸς οὐράνωσι…».
«Ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς μεταμορφώνει τὴν ψυχὴ καὶ ἀποκαλύπτει τὸν Θεόν. Ἔχοντες τὸ Εὐαγγέλιον καὶ μελετῶντες αὐτό, φωτιζόμεθα…».
«…Ὄχι ἀπλώς νὰ μελετᾶμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά νὰ τὸν ζοῦμε -ὅπως οἱ Πατέρες- βιωματικά. Ὁ Θεῖος λόγος νὰ ποτίζη ὅλο μας τὸ εἶναι. Νὰ δουλεύωμε αὐτὸ πού διαβάζομε, νὰ ἔχη θέσι μέσα στὸν ἐαυτό μας. Νὰ ἔχωμε τὴν αἴσθησι ὅτι εἱς ἡμᾶς ὁμιλεῖ ὁ Ἄπ. Παῦλος, ὅτι εἱς ἡμᾶς ἀπευθύνεται ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, πού εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἡ ζωὴ καὶ ἡ αἱωνιότης».
«Ἐμεῖς ἤλθαμε ἐδώ γιὰ Θεία συνομιλία. Χρειάζεται πολλὴ προσευχὴ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Νὰ μᾶς ἐλεήση ὁ Θεὸς καὶ νὰ μᾶς ἀξιώση νὰ προσευχώμεθα γιὰ τὸν κόσμο. Γι’ αὐτό ἤλθαμε ἐμεῖς ἐδώ πέρα…».
«Οἱ μοναχοί, ὅταν προσεύχωνται, ἀγκαλιάζουν ὅλο τὸ σύμπαν καὶ γίνονται συνήγοροι ὅλου τοῦ κόσμου. Ἔτσι πρέπει νὰ γίνωμε. Νὰ πονᾶμε γιὰ ὅλον τὸν κόσμο, νὰ τὸν ἀγκαλιάζωμε καὶ νὰ τὸν παρουσιάζωμε ἐνώπιον του Θεοῦ».
«Τὸ πᾶν εἶναι ἡ προσευχή. Ἡ προσευχὴ θὰ ἀνοίξη τοὺς ὁρίζοντας τοὺς πνευματικοὺς καὶ θὰ ἐνώση τὴν ὕπαρξί μας μὲ τὸν Θεό. Αὐτὴ θὰ μᾶς προσφέρη τὴν Θεία φιλία! Ἂν δὲν ἔχωμε προσευχή, δὲν κάνομε τίποτε στὴν ζωή μας…».
«Ο κεραῖες μας ὅλες νὰ εἶναι στραμμένες πρὸς τὰ ἄνω. Νὰ ἀπορροφηθοῦμε ἀπό τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Νὰ ζοῦμε ἀπό τὸν οὐρανό. Νὰ μᾶς εἶναι ἀνυπόφορη ἡ ζωὴ μακρὰν τοῦ Θεοῦ. Δι’ Αὐτὸν νὰ ζοῦμε. Δι’ Αὐτὸν νὰ ὁμιλοῦμε. Ὅλα δι’ Αὐτόν! Ἡ ἕνωσις μετὰ τοῦ Κυρίου νὰ εἶναι ἡ αἱώνιος ἐπιδίωξίς μας… Νὰ στρέψωμε ὅλο τὸ εἶναι μᾶς πρὸς τὸ πρόσωπον τοῦ Κυρίου. Νὰ ζοῦμε δι’ Αὐτόν».
«Γιὰ τὴν κατάρριψι τοῦ τείχους τῆς ὐπερηφανείας πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦμε ὤς μπουλντόζα τὴν μελέτη του ἐλέους του Θεοῦ καί της ἰδικῆς μας ἀπερισκεψίας. Τότε μὲ τὴν μετάνοια βυθιζόμεθα στὴν ἄβυσσο τῆς πτωχείας μας καὶ ἐρχόμεθα σὲ συντριβή. Μόλις συναισθανθοῦμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἰδική μας μηδαμινότητα, ἐλευθερωνόμεθα ἀπό τὸ δικαίωμα διὰ τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς ἀγάπης. Τίποτε δὲν ὁδηγεῖ τόσο τὸν ἄνθρωπο στὴν αὐτογνωσία καὶ στὴν ταπείνωσι, ὅσο ἡ ἐμβάθυνσις στὴν ἄβυσσο τῆς Θείας φιλανθρωπίας».
«Ἂν θέλωμε νὰ ζήσωμε καταστάσεις οὐράνιες ἐπί τῆς γῆς, μέσα στὴν Μονή, πρέπει νὰ εἴμαστε οἱ ταπεινοί, χωρὶς διαμαρτυρίες καὶ θελήματα. Διότι αὐτά εἶναι ποῦ μᾶς ἐμποδίζουν ἀπό τὴν εὐλογία καὶ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴν ἐκκοπή τῶν θελημάτων ἀνοίγει ὁ κρουνὸς τοῦ Θείου ἐλέους. Ὅλοι γνωρίζομε ὅτι ὁ Θεὸς εὐλογεῖ τὸν ταπεινὸ ἄνθρωπο, τὸν χαριτώνει, τὸν ἀναπαύει, τὸν ἐλκύει κοντά Του».
«Ἡ κατάκρισις φυγαδεύει τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, γιατί εἶναι καρπὸς τῆς ὐπερηφανείας… Θὰ ἀπαλλαγοῦμε τῶν κατακρίσεων, ὅταν ἀποκτήσωμε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπείνωσι τοῦ Χριστοῦ. Τότε, ἐπειδή θὰ βλέπωμε τὸν ἐαυτό μας πολὺ ἄθλιο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ κάτω ἀπ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, δὲν θὰ κρίνωμε κανένα… Μὲ κάθε κρίσι ποὺ κάνομε γιὰ τὸν συνάνθρωπο, ὁ ὁποῖος σφάλλει μὲ λόγο ἢ ἔργο, παίρνομε ἀμέσως ἐπάνω μας τὸ βάρος τῆς ἀμαρτίας του…».
«Κάθε μέρα νὰ μετρᾶμε τὴν ἀγάπη μας πόση εἶναι. Ἱδίως τὸ βράδυ νὰ ἀναλογιζώμεθα: Ἄραγε σκέφθηκα σήμερα τὸν Θεόν; Ποῦ βρίσκομαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; Ἔκανα κάποια θυσία; Ταπεινώθηκα γιὰ χάρι Του; Ἐδόξασα τὸ ὄνομά Του μὲ τὴ ζωή μου; …Νὰ μεριμνᾶμε πῶς θὰ πλησιάσωμε τὴν ἀγάπη του Θεοῦ καὶ πῶς θὰ ἀναπαυθοῦμε κοντά Του, ὅταν Τὸν συναντήσωμε».
«Κάθε θλῖψις εἶναι ἕνα ἄνθος, ποῦ μᾶς προσφέρει ὁ Χριστὸς καὶ ἐπάνω τοῦ φέρει τὸ ἐρώτημα: Φιλεῖς με; Ἐὰν ἀντιπροσφέρωμε στὸν Κύριο τὴν εὐχαριστία μας μὲ τὴν ἀποδοχὴ τῆς δοκιμασίας καὶ ἀπαντήσωμε: “Ναὶ Κύριε, σὺ οἴδας ὅτι φιλῶ Σέ”, τότε ἀρχίζει τὸ ἄνθος νὰ δένη καρπό».
«Ἡ μεγαλυτέρα ἀποστολὴ εἶναι νὰ ἁγιάσωμε τὸν ἐαυτό μας, γιὰ νὰ ἁγιασθῇ καὶ ὁ λαός. Ὅταν σὲ μιὰ περιοχὴ ὑπάρχη ἕνας Ἅγιος, οἱ ἄνθρωποι ἐπηρεάζονται καὶ γίνονται διαφορετικοί. Καὶ ὅταν περάσης ἁπό ἐκεῖ, λέγεις: Τί χαριτωμένος τόπος! Γιατί ὑπάρχει ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ τὴν ὁποίαν ἀγωνίσθηκε ὁ Ἅγιος καὶ ἁγίασε καὶ τὸν τόπο, ὅπου περιεπάτησε».
«Ὅ,τι γίνεται γιὰ τὴν ἁγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὅσο μικρὸ καὶ ἀσήμαντο καὶ ἂν εἶναι, ἔχει μεγάλη ἀξία στὰ μάτια Ἔκείνου, ποῦ γιὰ χάρι μας ἐδέχθη κολαφισμούς. Κάθε θυσία, ποῦ κάνομε γιὰ τὸν Θεό, εἶναι τρυφὴ Θείας ἁγάπης!».
«Τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ στέκει ἀπό πάνω μας μὲ ἕνα καταβρεκτήρα. Ἄρκεί νὰ ἀνοίξουμε τὴν στρόφιγγα, ποῦ εἶναι ἡ μετάνοια, καὶ ὁ Θεὸς ἀμέσως θὰ μᾶς λούση μὲ τὸ ἔλεός Του… Ὁ Κύριος ἀμέσως μᾶς ἐλεεῖ, ὅταν ἐμεῖς στρεφώμεθα πρὸς Αὐτόν. Μόλις ὁ ἄνθρωπος εἰπῇ “ἥμαρτον”, ὁ Θεὸς τὸν συγχωρεῖ ἀμέσως. Νὰ μὴ χάνωμε, λοιπόν, τὴν ἐλπίδα μᾶς πρὸς τὸν Θεόν, γιατί προσβάλλομε τὸ ἄπειρο ἔλεός Του. Εκεῖνοι ποῦ δὲν θὰ σωθοῦν εἶναι οἱ μηδέποτε μετανοήσαντες».
«Τὰ Μοναστήρια εἶναι μετόχια τοῦ οὐρανοῦ, εἶναι ὑπερκόσμια θυσιαστήρια τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, φροντιστήρια ἁγιασμοῦ, πανεπιστήμια ταπεινώσεως».
«Ἡ πίστις εἶναι τὸ πᾶν. Αὐτὴ μετακινεῖ ὄρη, αὐτὴ ἁγιάζει, αὐτὴ οὐρανοποιεῖ τὸν ἄνθρωπο. Ὅλα ἡ πίστις τὰ κάνει. Αὐτὴ “ξεκινάει” τὴν προσευχὴ ἀμέσως».
Πηγή: «Ὁ πατὴρ Δαμασκηνὸς 1921-2001», Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου Μακρυνοῦ Μεγάρων, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, σελ. 20-26
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου