Τῆνος: Ψηφιδωτὴ Εἰκόνα τῆς Παναγίας στὸ ὑπέρθυρο τῆς εἰσόδου στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κεχροβουνίου
Μαρίνα Φραγκάκη
Καὶ ἐμεῖς βρεθήκαμε ξανὰ ἐκεῖ. Τὴν ἴδια μέρα καὶ τὴν ἴδια ὥρα. Ἐκεῖ πού, χωρὶς νὰ καταλάβεις πώς, σὲ ἀνεβάζει ψηλά, πολὺ ψηλά, τόσο, ποὺ νιώθεις σὰν νὰ ἐγγίζεις τὸν Θεό.
Ἰούλιος, ἀπόβραδο…
Βιαστικά, ὁ ἥλιος ἔριξε τὶς τελευταῖες χρυσορόδινες πινελιὲς στοὺς αὐλόγυρους μὲ τὶς γλάστρες καὶ ἄρχισε σιγὰ σιγὰ νὰ κατεβαίνει, σκορπίζοντας γύρω του μιὰ ἀπέραντη γαλήνη.
Ἀργά, γλυκοσήμανε ἡ ὥρα τοῦ σπερνοῦ, ἐνῷ δυὸ μικρὰ σπουργίτια φτερούγισαν βιαστικὰ καὶ χάθηκαν μαζὶ μὲ τὸ ροδόξανθο πέρασμα τοῦ ἥλιου.
Φῶς ἱλαρὸν Ἁγίας δόξης…!
Μία μία, οἱ μανταλωμένες πόρτες ἄνοιγαν καὶ ἄφηναν νὰ περάσουν γαλήνιες σκιές· νὰ προχωροῦν, νὰ συναντιῶνται στὸ στενὸ πλακόστρωτο, καὶ μέσα στὴν ἀγκάλη τῆς σιωπῆς νὰ παίρνουν τὸν δρόμο γιὰ τοὺς ὕμνους τοὺς τελευταίους τοῦ ἀπόβραδου.
Σὲ λίγο, μπρὸς στὴ Βασίλισσα τοῦ Οὐρανοῦ θὰ ἀφήνουν τὸ κερὶ καὶ τὶς ἐλπίδες τους. Ψυχὲς ὁλόλευκες κάτω ἀπὸ τὸ μαῦρο ράσο· καρδιὲς ποὺ δόθηκαν γιὰ τὴν Ἀγάπη Ἐκείνου.
«Κύριε, ἐκέκραξα πρὸς Σέ, εἰσάκουσόν μου…»!
Τὰ λουσμένα μὲ μιὰ ἁπαλὴ χρυσόσκονη μοναχικὰ κελλιὰ καὶ καλντερίμια, μέσα στὸ χρυσόχρωμο δειλινό, ἡσυχάζουν.
Ἀλήθεια, τὰ πλούτη καὶ τὰ μεγαλεῖα τοῦ Οὐρανοῦ πῶς στὸν μικρὸ χῶρο τῆς Γερόντισσας μοναχῆς Πελαγίας νὰ χωρέσουν;
Ἰούλιος, ἀπόβραδο…
Ἔσβησαν τώρα τὰ τελευταῖα κεριὰ μπρὸς στὴν εἰκόνα τῆς Κυρίας τῶν Ἀγγέλων, καὶ μόνο τὸ φεγγάρι, φλόγα ἀκοίμητη, δοξάζει, ἀνυμνεῖ, παρακαλεῖ:
Φύλαξε, Κύριε, τούτη τὴ Μοναστικὴ Πολιτεία Σου, τὸν Πνευματικὸ Ἀνθῶνα Σου, τὸ μοναστήρι τῆς Μονῆς Κεχροβουνίου Τήνου, κάτω ἀπὸ τὴν ἅγια σκέπη Σου.
Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»
«Ὁ Κόσμος τῆς Ἑλληνίδος»
«Χριστιανική Ἕνωσις Ἀκτῖνες»
Ἔτος 70ο – Ἰούλιος – Αὔγουστος 2024 – Ἀρ. 664
Εἰκόνα ἀπὸ τὸ Διακόνημα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου