Θυμάμαι
όταν ήμουν μικρός: ήμασταν έντεκα παιδιά και οι καιροί ήταν δύσκολοι...
Και η μητέρα μου προσευχόταν στον Θεό καθώς σας μιλάω. Παραπονιόταν σε
Αυτόν ότι το παιδί της ήταν άρρωστο, ότι η αγελάδα δεν έδινε γάλα, ή ότι
δεν είχε μοσχάρι, ότι η κότα δεν γέννησε αυγά... Έλεγε τα πάντα στον
Θεό, σαν να ήταν σε άμεση σχέση μαζί Του. Και ο Θεός απαντούσε, ξέρετε.
Δεν υπήρχε κανένα είδος ασέβειας. Η μητέρα μου ήξερε ότι ο Θεός είναι
μαζί μας και μιλούσε στον Θεό όπως μιλάμε μεταξύ μας, ως φίλοι. Λέτε
στον αδελφό σας ή στον φίλο σας όλο σας τον πόνο, μέχρι και τις πιο
μικρές λεπτομέρειες. Ο Θεός τις γνωρίζει, αλλά εμείς έχουμε το καθήκον
να Του το πούμε και να Του φέρνουμε αίνο. Θέλω να καταλάβετε ότι
μπορείτε να έχετε μια σχέση με τον Θεό υιοθεσίας, όπως μεταξύ ενός γιου
και ενός γονέα, ή μια σχέση φίλου, μεγαλύτερη ή μικρότερη. Αυτό το είδος
σχέσης είναι αυτό που απαιτεί ο Θεός από εμάς.
Πατέρας Γκεόργκε Κάλτσιου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου