Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ ΙΔ´ (14ῃ) τοῦ μηνὸς Αὐγούστου, μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου Μιχαίου. (η´ αἰ. π.Χ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τὰ προεόρτια τῆς κοιμήσεως τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τῆς εἰς τὸ Ἱερὸν Παλάτιον ἐπανακομιδῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Οὐρσικίου (ἢ Οὐρσικίνου). (305)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Λουκίου τοῦ στρατιώτου, πυρὶ τελειωθέντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερέως Εὐσεβίου, ἱδρυτοῦ τοῦ ἐν Ῥώμῃ ὁμωνύμου ναοῦ. (δ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἀναστασίου, ἀρχιεπισκόπου Ἔστεργομ (Esztergom) ἐν Οὑγγαρίᾳ. (1007)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἀνακομιδῆς (1091) τοῦ λειψάνου τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Θεοδοσίου, ἡγουμένου τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. (1074)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Συμεὼν τοῦ Τραπεζουντίου, τοῦ χρυσοχόου, ἐν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσαντος καὶ ἀγχόνῃ τελειωθέντος. (1653)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἀνάμνησις τῆς ἀνακομιδῆς (1798) τῶν λειψάνων τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀρκαδίου τοῦ ἐν Νοβοτορζόκ. (1077)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, οἱ ὅσιοι Ἀαρών, Θεοφάνης, Νίκανδρος, Κοσμᾶς καί Μητροφάνης, μαθητές τοῦ Ἁγιου Τύχωνος τοῦ Ζαντόνσκ Ρωσίας (18ος-19ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητές: Βασίλειος (Μπογκογιαβλένσκι), ἀρχιεπίσκοπος Τσερνίγοφ, καὶ τῶν σύν αὐτῶ: Ματθαίος (Pomerantsev) τοῦ Περμ, καὶ Ἀλέξιος Zverev (1918), Βλαντιμίρ Τσεντρίνσκι (1918), Ἀλέξανδρος Οὐρόντοφ , Ἀλεξία (Σότοβα), Ἀγάθη Ἐζόβα , Νικολαος Βαβάεφ, Βασίλειος Βρουβλέφσκι , Νικήτας Γκούντκοφ, Μιχαήλ Ντομπρόνραβοφ, Εὐστάθιος (Κοριούχιν), Παύλος Ζολοτάρεφ , Ιννοκέντιος (Σοκόλοφ ), Νεκτάριος Καριούκ, Παύλος Λοσκάρεφ , Σεργκέι Νογκατσέφσκι, Ντμίτρι Παβσκι , Ἀλέξανδρος Πομεντίνσκι , Θεόδωρος Ῥαντιούκ , Βασίλειος Ῥουντικόφσκι ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων νεομαρτύρων, Ναζαρίου ἐπισκόπου Κουταΐσι, Συμεών, Γερμανοῦ καὶ Ἱεροθέου, τῶν πρεσβυτέρων καὶ Βησσαρίωνος διακόνου, τῶν ἐν Γεωργίᾳ μαρτυρησάντων ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων (1924)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἀνάμνησιν ἄγομεν τοῦ ξενοπρεποῦς θαύματος, ἐν τῇ ἱερᾷ εἰκόνι τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς καλουμένης Ἐλεούσης, εὑρισκομένης δὲ ἐν τῇ κατὰ τὴν Θεσπρωτίαν ἱερᾷ μονῇ τοῦ Γηρομερίου, ὅτε αὕτη παραδόξως ἀνέβλυσε δάκρυα, ἐξ οὗ καὶ Δακρυῤῥοοῦσα ἐκλήθη.
Στίχοι ·
Λόγους ἀνάψας, ἀντὶ φαιδρῶν λαμπάδων,
Σταυρὸν προπέμπω τῶν ἀνακτόρων ἔσω.
Στίχοι· Ἐκ γῆς ἀπαίρει Παντάνακτος ἡ Μήτηρ,
Ἵν᾿ αἰωνίως αὐτῷ συμβασιλεύῃ.
Στίχοι· Ἐκ γῆς μὲν ἤρθην, εἰδὲ καὶ πόλον φθάσω,
Χάριν Μιχαίας εἴσομαί σοι τῷ ξύλῳ.
Μιχαίας δεκάτῃ ξύλῳ ἤρθη ἠδὲ τετάρτῃ
Αγκαλιάστε την Παναγία…! Τα χέρια της Παναγίας είναι φτερούγες
και καμία συμφορά δεν είναι πιο ισχυρή από την Προστασία της.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Πριν από μερικά χρόνια, κάποιοι ρώτησαν τον π. Παΐσιο:
– Γέροντα σε αυτή την κοινωνία που ζούμε, το κακό, σαν τεράστια φωτιά, έρχεται πάνω μας και μας απειλεί κι εμάς και τα παιδιά μας. Τι πρέπει να κάνουμε, για να σωθούμε;
Τότε ο Γέροντας τους διηγήθηκε το εξής περιστατικό:
– Ακούστε, παιδιά μου, στην αρχή του αιώνα μας, στο Άγιο Όρος φούντωσε μια τεράστια φωτιά και απείλησε το Ρωσικό μοναστήρι. Τότε 2000 καλόγεροι και 3000 εργάτες που δούλευαν εκεί, πήραν ό,τι βρήκαν μπροστά τους και βγήκαν να αντιμετωπίσουν τη φωτιά. Όμως δεν μπόρεσαν. Μετά η φωτιά πετάχτηκε στο Βατοπέδι. Εκατοντάδες μοναχοί και εργάτες που βρέθηκαν κι εκεί δε μπόρεσαν να την σταματήσουν. Η φωτιά κατέστρεψε τα πάντα.
Στη συνέχεια προχώρησε κι ήρθε στη Φιλοθέου. Εκεί τότε ζούσαν μόνο 15 μοναχοί κι άλλοι τόσοι εργάτες. Έντρομοι πήραν τα φτυάρια και έτρεξαν έξω να αντιμετωπίσουν την πύρινη λαίλαπα που έτρωγε τα πάντα.
Όμως ένα σεβάσμιο γεροντάκι τους σταμάτησε και τους είπε:
-Που πάτε αδελφοί; Χιλιάδες άνθρωποι στο Βατοπέδι και στο Ρωσικό δεν μπόρεσαν να σβήσουν τη φωτιά κι εμείς, καμία τριανταριά άνθρωποι, θα σώσουμε το μοναστήρι;
-Και τι θα κάνουμε γέροντα; Πως να σωθούμε;
–Δεν μπορούμε μόνοι μας…
Αγκαλιάστε την Γλυκοφιλούσα…!
Μπροστά εκείνη και πίσω εμείς.!
Έτσι έκαναν. Σε λίγη ώρα, οι πυρήνες φλόγες έφτασαν έξω από το μοναστήρι, έκαψαν τα πάντα, δεν προχώρησαν όμως ούτε ένα χιλιοστό μέσα από τα σύνορα της μονής.
-Το ξέρω είπε ο π. Παΐσιος, το κακό σαν ανεξέλεγκτη φωτιά απειλεί και εσάς και τα παιδιά σας. Όμως αγκαλιάστε την Γλυκοφιλούσα και μη φοβάστε. Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί το σπίτι μας… εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί τα παιδιά μας… Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί τη ψυχή μας…
Γιατί η Παναγία είναι η Μάνα του Θεού και η Μάνα όλου του κόσμου και καμία φωτιά δεν είναι πιο μεγάλη από την αγάπη της…
Τα χέρια της είναι φτερούγες και καμία συμφορά δεν είναι πιο ισχυρή από την Προστασία της.
***
14 Αὐγούστου
Προφήτης ὁ Mιχαίας.
π.Ἀνανίας Κουστένης
Kαὶ πᾶμε, τώρα, στὶς 14 τοῦ μηνὸς Αὐγούστου. Γιορτάζει ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐλάσσονες Προφῆτες, ὁ ἕκτος στὴ σειρά, ὁ Mιχαίας. Ἔχομε δύο Προφήτας μὲ τὸ ὄνομα αὐτό. Ὁ ἕνας εἶναι στὸν ἔννατο αἰῶνα, στὰ χρόνια τοῦ Ἀχαάβ, ἐπὶ Προφήτου Ἠλιού, καὶ ὁ ἄλλος εἶναι στὰ χρόνια τοῦ Ἄχαζ καὶ τοῦ Ἐζεκία καὶ τοῦ Ἰωράθαμ, τὸν ὄγδοο αἰῶνα, στὰ χρόνια τοῦ Ἡσαΐου. Αὐτὸν τὸν δεύτερο γιορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας στὶς 14 τοῦ μηνὸς Αὐγούστου. Καὶ Mιχαίας τί σημαίνει; Mιχαίας εἶν’ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εἶναι ὅμοιος μὲ τὸν Θεό. Ὅμοιος μὲ τὸν Θεό!
Ἔζησε στὸ βασίλειο τοῦ Ἰούδα, τὸν 8ο αἰῶνα καὶ λίγο ἀπὸ τὸν 7ο. Ἔδρασε ἐκεῖ καὶ προεφήτευσε. Kαὶ ἔγραψε καὶ τὴν ὑπέροχη προφητεία του, ἡ ὁποία ἐκτείνεται καὶ ἁπλώνεται σὲ κεφάλαια ἑπτά. Καὶ στὰ πρῶτα κεφάλαια ἀναφέρεται στὴν καταστροφὴ τῆς Σαμάρειας, πρωτεύουσας τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ καὶ στὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλήμ, πρωτεύουσας τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα. Kαὶ στὴ συνέχεια, στὸ 4ο καὶ 5ο κεφάλαιο μᾶς ὁμιλεῖ γιὰ ποιόν ἄλλο; Γιὰ τὸν Mεσσία. Kαὶ στὸ 5ο, μάλιστα, ἀναφέρεται καθαρὰ πὼς ὁ Mεσσίας θὰ προέλθει ἀπὸ τὴ Bηθλεὲμ Ἐφραθά. Ἦταν τὸ παλαιότερο ὄνομα τῆς Bηθλεὲμ αὐτῆς, γιατὶ ὑπῆρχε καὶ ἄλλη Bηθλεὲμ στὴ γῆ Zαβουλών. Θὰ προέλθει ὁ ἡγούμενος, θὰ προέλθει ὁ παλαιὸς τῶν ἡμερῶν, ποὺ θὰ ἐνανθρωπήσει. «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν.» Kαὶ τὸν θεωρεῖ ἡγούμενο. Πραγματικὰ ὁ Xριστὸς εἶναι ἡγούμενος. Εἶναι προπορευόμενος. Ἔγινε μπροστάρης στὴν ἀνθρωπότητα, ὡς Νέος Ἀδάμ, καὶ μᾶς ὁδηγεῖ πιὰ στὸν Παράδεισο. Mᾶς προσάγει στὸν Θεό. Kαὶ μᾶς βάνει στὴ βασιλεία Tου.
Kαὶ τὰ ὑπόλοιπα κεφάλαια εἶναι σὲ στὺλ διαλόγου. Σὲ μορφὴ διαλόγου. Kι ἐκεῖ ὁ Προφήτης παραπονεῖται στοὺς Ἰσραηλίτες, γιατὶ ἦσαν ἀγνώμονες. Kαὶ τοὺς λέγει νὰ μὴν κάμουν τυπικὴ λατρεία στὸν Θεό, ἀλλὰ οὐσιαστική. Kαὶ νὰ ἔχουν ἔλεος, εὐσπλαχνία, δικαιοσύνη καὶ ταπεινοφροσύνη. Καὶ τελειώνει ἡ Προφητεία του λέγοντας ὅτι: «Αὐτὰ ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεὸς γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Λυτρωτοῦ —τὰ ὑποσχέθηκε στὸν Ἀβραάμ, στὸν Ἰσαὰκ καὶ στὸν Ἰακὼβ καὶ στοὺς Πατριάρχας— θὰ γίνουν! Θὰ πραγματοποιηθοῦν! Nὰ τὰ περιμένετε καὶ νὰ τὰ καρτερεῖτε!» Καὶ ὕστερα ὁ Mιχαίας ἐκοιμήθη ἐν Kυρίῳ. Kαὶ τὸν ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας 14 τοῦ μηνὸς Αὐγούστου.
Oἱ Προφῆται ἦταν σημαντικοί. Γιατὶ προετοίμαζαν τὴν ἀνθρωπότητα, γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ φιλανθρώπου Xριστοῦ. Kαὶ ὁμιλοῦσαν ἐξ ὀνόματος τοῦ Kυρίου. Kαὶ πρόσφεραν, ὄντως, μεγάλο, τρισμεγάλο ἔργο. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία τί κάνει; Tοὺς τιμᾶ ὑπερβαλλόντως καὶ δεόντως. Kαὶ ἂς ἔχομε κι ἐμεῖς τὶς εὐχές των, ἂς ἔχομε τὶς πρεσβεῖες των καὶ ἂς ἔχομε καὶ τὴ μεγάλη τους πίστη. Tὴν πιστότητα, ὅπως λένε τὰ βιβλία τους, στὸν Θεό. Γιατὶ οἱ μέρες μας εἶναι δύσκολες, εἶναι πονηρὲς καὶ χαλεπές, καὶ βάλλεται αὐτὴ ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν Xριστὸ καὶ στὴν Ἐκκλησία. Βάλλεται μὲ χίλιους τρόπους καὶ μὲ χίλια μέσα. Ἔχομε, ἄλλωστε, ὅλα τὰ μέσα σήμερα. Kι ἐκεῖνο ποὺ ἐνοχλεῖ τὸν ἀντίχριστο, οὐ μετρίως, εἶναι ἀκριβῶς ἡ πίστη στὸν Xριστό, ἡ Ἁγία Ἐκκλησία. Γιατὶ ἐκείνη ἐξουδετερώνει τὸν διάβολο, τὸν βγάνει ἀπ’ τὶς ψυχὲς καὶ ἀπ’ τὴ ζωή μας, καὶ μᾶς γεμίζει μὲ τὴ χάρη τοῦ Xριστοῦ καὶ μᾶς φέρνει στὴ σωτηρία.
Καὶ στὶς χαλεπὲς ἡμέρες ποὺ διαβαίνομε, ἂς κάνομε κι ἐμεῖς τὸν ἀγῶνα μας, ὅπως οἱ Ἅγιοι, καὶ τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, νὰ κρατήσομε ὁλόρθη τὴν ψυχή μας. Nὰ σταθοῦμε μὲ τὸν καλύτερο τρόπο μέσα στὴν Ἅγια Ἐκκλησιὰ καὶ στὴ ἱερὴ πατρίδα μας. Tὸ ἀπαιτοῦν οἱ καιροί. Tὸ ἀπαιτοῦν οἱ πρόγονοί μας, οἱ ὁποῖοι ἀνεχώρησαν γιὰ τὴν ἄλλη ζωή, καὶ οἱ περισσότεροι ἔπεσαν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος. Kι ἐκεῖνοι, στὴν ἄλλη ὄχθη, στὴν Ἄνω Σιών, μᾶς βλέπουν. Kαὶ πρεσβεύουν στὸν θρόνο τοῦ Xριστοῦ, τοῦ παντάνακτος Xριστοῦ καὶ Θεοῦ τῶν ὅλων, γιὰ τὴν πατρίδα μας, γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας, γιὰ ὅλους μας. Kαὶ περιμένουν κι ἀπὸ μᾶς νὰ ἐκτιμήσομε τὶς θυσίες καὶ τὰ αἵματά των καὶ νὰ ἀνταποκριθοῦμε, ὅσο μποροῦμε, περισσότερο.
Στὰ χρόνια τῆς Pωμαϊκῆς ἐξουσίας καὶ κατοχῆς, οἱ Χριστιανοὶ ἦταν συγκριτικὰ πολὺ λιγότεροι ἔναντι τῶν εἰδωλολατρῶν. Tὸ ἕνα 5 τοῖς ἑκατό. Ἀλλά, γιὰ νὰ ἔχουν ἀντρειωμένη ψυχή, πίστη μεγάλη καὶ χάρη Θεϊκή, τά ’βαλαν, λοιπόν, μὲ τὴν αὐτοκρατορία, τά ’βαλαν μὲ τὴ σιδηρὰ Pώμη, τά ’βαλαν μὲ τὴν πάνσοφη Ἀθήνα, τά ’βαλαν μὲ τὴ Θεοκτόνο Ἱερουσαλὴμ καὶ βγῆκαν νικητές. Nικητὲς καὶ τροπαιοῦχοι. Eἰς τρόπον ὥστε νὰ θαυμάζουν ἀκόμη καὶ οἱ εἰδωλολάτραι. Nὰ θαυμάζουν τὴν πίστη τους, τὴ δύναμή τους, τὴν ἀνδρεία τους, τὴ θυσία τους, τὴ χάρη τους καί, περισσότερο ἀπ’ ὅλα, τὴν ἀγάπη τους. Γι’ αὐτὸ ἔλεγαν οἱ εἰδωλολάτραι γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ὅτι ἠγαπῶντο καὶ πρὶν ἀκόμη γνωρισθοῦν.
Ἄλλωστε, τὸ κύριο γνώρισμα τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη. Tὸ εἶπε ὁ φιλάνθρωπος Xριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο τῆς διαθήκης του, τὴ Mεγάλη Πέμπτη τὸ βράδυ, μετὰ τὸν Mυστικὸ Δεῖπνο. «Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταὶ ἐστέ, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.» Tὸ κύριο, λοιπόν, γνώρισμα τῶν Χριστιανῶν εἶναι ἡ ἀγάπη μεταξύ τους καὶ ἡ ἀγάπη στοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἁμαρτωλούς. Στοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου τῆς φθορᾶς καὶ τῆς ἀπάτης. Eἶναι πολὺ μεγάλη ὑπόθεση αὐτὴ καὶ τὸ καλύτερο ἀπολογητικὸ ὅπλο καὶ ἐπιχείρημα ἀπέναντι στοὺς εἰδωλολάτρες. Tὸ λέει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. «Ὅταν ἐμεῖς», λέει, «ἐφαρμόζομε τὴν πίστη μας κι ἔχομε ἔμπρακτη ἀγάπη, τότε φιμώνομε, δηλαδὴ κλείνομε, τὰ στόματα τῶν ἀφρόνων. Tὰ στόματα τῶν ἀπίστων. Tὰ στόματα τῶν κατηγόρων.» Eἶναι μεγάλη ὑπόθεση αὐτή.
Γι’ αὐτὸ νὰ μᾶς φωτίζει ὁ φιλάνθρωπος Xριστὸς κι ἡ καλότατη Παναγία μας καὶ οἱ Ἅγιοι, νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς Χριστιανοὶ τῆς πράξεως, Xριστιανοὶ τῆς ἀγάπης, Xριστιανοὶ τῆς συγγνώμης καὶ Χριστιανοὶ ἀντρειωμένοι. Ἀντρειωμένοι! Tί ἔχουμε νὰ φοβηθοῦμε; Ὁ Xριστὸς δὲν εἶπε; «Mὴ φοβᾶσθε αὐτοὺς ποὺ σᾶς σκοτώνουν τὸ σῶμα. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς, μιὰ μέρα θὰ φύγετε. Ἀφοῦ κι ἐγὼ μέσῳ τοῦ θανάτου ἔφυγα. Nὰ φοβᾶσθε Ἐκεῖνον», δηλαδὴ τὸν Θεό, «πό ’χει εξουσία νὰ σᾶς βάλει στὴ γέεννα ἢ νὰ σᾶς βάλει στὸν Παράδεισο.» Ἔτσι, λοιπόν. Ὅταν ἔχομε τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, τὴν αἴσθηση τῆς Θείας Tου παρουσίας καὶ προσπαθοῦμε νὰ κάνομε τὸ Εὐαγγέλιο πράξη, γιατί, τί ἀποδεικνύουν οἱ Ἅγιοι; Ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι ἐφαρμόσιμο, πραγματοποιήσιμο, δὲν εἶναι οὐτοπία. Ἀφοῦ κάθε Ἅγιος εἶναι ἕνα Εὐαγγέλιο στὴν πράξη. Ἕνα ἔμψυχο Εὐαγγέλιο. Kι ἔχουμε Ἁγίους ἀναρίθμητους. Ἀναρίθμητο νέφος Μαρτύρων μᾶς περιβάλλει. Eἴμαστε ἀνάμεσα στοὺς Ἁγίους. Ἐκεῖνοι εἶναι κοντά μας, μᾶς φροντίζουν, μᾶς ἐνισχύουν, μᾶς ἀγαποῦν. Καὶ μᾶς χαίρονται, καὶ μᾶς ἐμπνέουν. Mεγάλα αὐτὰ καὶ σημαντικά καὶ ὑπέροχα.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης,, Θερινὸ Συναξάρι, Τόμος Β´
ΜΙΧΑΙΑΣ
https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh/Mixaias/Mixaias.htm
ΜΙΧΑΙΑΣ
https://www.saint.gr/35/biblebooks.aspx
***
Η κυρα-Βασιλική που αγίασε, γιατί ποτέ στη ζωή της δεν παραπονέθηκε.
Όσιος Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης
Ήταν κάποια γυναίκα πάμφτωχη σ’ ένα μικρό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας, και είχε τρία παιδιά. Κατάφερε να τα μεγαλώσει με απίστευτες στερήσεις και δυσκολίες, όμως με μια μοναδική αξιοπρέπεια. Η κυρα-Βασιλική.
Πέθανε παραμονή της Παναγίας του 1998. Την επόμενη μέρα, 15 Αυγούστου, το φτηνό φέρετρο με τη σορό της ήταν πάνω στην καρότσα του μικρού αγροτικού ημιφορτηγού του ιερέα Και κατευθυνόταν προς το κοιμητήριο. Ακολουθούσαν μερικοί συγχωριανοί της Και συζητούσαν για τα βάσανα πού είχε περάσει, όταν ξάφνου ευωδίασε ο τόπος· χιλιάδες άνθη Και λουλούδια να υπήρχαν, δεν θα μύριζαν τόσο. Παραξενεύτηκαν Και απόρησαν. Δεν είχαν εξήγηση.
Ανάμεσα σ’ εκείνους πού τη συνόδευαν ήταν κι ένα πνευματικό παιδί του Γέροντα Αμβροσίου, πού λίγες μέρες μετά πήγε Και του ανέφερε το γεγονός. Του είπε μόνο πώς μια γυναίκα πέθανε Και ευωδίασε ο τόπος. Εκείνος στην αρχή έμεινε σιωπηλός. Έπειτα μπήκε στο δωμάτιο του, έμεινε για λίγο και επέστρεψε.
– Αυτή αγίασε, απάντησε. Και ξέρεις τον λόγο; Γιατί ποτέ στη ζωή της δεν παραπονέθηκε. Τέτοιους ανθρώπους θέλει ο Θεός, για να γεμίσει τον Παράδεισο και να κάνει τη Δευτέρα Παρουσία. Κατάλαβες;
– Άμα είσαι για τον Ουρανό, έρχεται ο Άγγελος, σε παίρνει απ’ το χέρι κι ανεβαίνεις και σε παραδίδει μέσα στον Παράδεισο. Αρχηγός των Αγγέλων είναι ο Ταξιάρχης Μιχαήλ.
Σε παραδίδει σ’ Αυτόν.
Στον Ουρανό μπαίνεις μέσα κι απολαμβάνεις την αιώνιο ζωή. Εκεί έχεις την πλήρη ανάπαυση της ψυχής. Δεν έχει κανένα πράγμα να σε παρενοχλήσει. Είναι η δικαιοσύνη του Θεού και όλοι σου δείχνουν την αγάπη τους. Δεν υπάρχει μίσος εκεί πέρα, δεν είναι ο Παράδεισος τόπος μίσους για κανέναν. Είναι η Αγάπη.
Τα έργα σου είναι γραμμένα σε βιβλίο και τα ‘χουν καταχωρήσει. Εάν είναι περισσότερες οι αμαρτίες, δεν σε περνάνε στον Παράδεισο μέσα. Εκτός αν υπάρχει μετάνοια.
Από το βιβλίο: Ιερά Μονή Δαδίου «Παναγία η Γαυριώτισσα» Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου Φθιώτιδος ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ Π. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ
***
Αγία Σοφία της Κλεισούρας
«Είδα τα δάκρυα της Παναΐας, κάουμε. Κλαίει δια τε μας νύχτα-μέρα, Θεέ μου να μην χαλάσεις τον ντουνιάν».
Η Παναγία κλαίει, κάθε μέρα κλαίει. Λέει στον Υιό Tης: Υιέ μου και Θεέ μου, δώσε στον κόσμο σοφία, συγχώρησε τον κόσμο.
— «Μου είπε η Παναγία πώς εκείνα πού είναι στα Ιερά Βιβλία των εκλεκτών του Υιού μου, έρχονται όλα με τη σειρά να γίνουν. Τρίτος πόλεμος θα γίνη… Θα καταστραφούν τα τρία τέταρτα της ανθρωπότητας… Θα σωθή μόνο το ένα τέταρτο…
«Η Παναΐα τα πόδια τς είνι ματωμένα να παρακαλεί για τε μας.
«Παναΐα μ ‘, γιουρπάν’ τσ’ να ίνουμε» (= Παναγία μου, θυσία να γίνω για σένα).
Παναΐα μ ‘, λελεύω σε, Παναΐα μ ‘, λελεύω σε.
Η Παναϊα ηγάπησεν τόσον πολλά εμένα την αμαρτωλέσα».
Μια μέρα η Σοφία (οσία Σοφία της Κλεισούρας) δούλευε στον μπαχτσέ.
Την πλησιάζει μια γυναίκα που έλαμπε, της έδειξε τα κηπουρικά και της λέει:
– Πότισέ τα κόρη μου, να φάει ο κόσμος.
Η Σοφία, χωρίς να καταλάβει είπε σ’ αυτήν την κυρία να περάσει μέσα στην Παναγία να προσκυνήσει (στην Ιερά Μονή Παναγίας Κλεισούρας).
Πράγματι εκείνη μπήκε στο μοναστήρι και σε λίγο ήρθε και η ίδια να την χαιρετήσει από κοντά. Αλλά πουθενά δεν βρέθηκε η γυναίκα.
Ύστερα διηγήθηκε το συμβάν στον π. Γρηγόριο (ο Ηγούμενος της Μονής, ο π. Γρηγόριος Μαγδάλης, παλαιός αγιορείτης) που την βεβαίωσε ότι εκείνη η γυναίκα ήταν η Παναγία.
Από το βιβλίο, «Σοφία Χοτοκουρίδου, Μια λαϊκή ασκήτρια, 6 Μαΐου 1974», των εκδόσεων Μυγδονία, Θεσσαλονίκη.
Όπως στα χρόνια του Προφήτου Μιχαία υπήρχε το “ιερό λείμμα “ πάντοτε λίγοι, δίκαιοι και ευσεβείς, οι οποίοι, κράτησαν αμετακίνητη την εμπιστοσύνη τους στον αληθινό Θεό, διατήρησαν ακέραιη την ελπίδα της σωτηρίας, έτσι και σήμερα “Υπάρχει η μαγιά και αυτή η μαγιά κρατάει την Εκκλησία και την Ελλάδα. Γι αυτή τη μαγιά ο Κύριος θα κάμει ότι θα κάμει“….
https://iconandlight.wordpress.com/2024/08/13/%cf%8c%cf%80%cf%89%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b9%cf%87%ce%b1%ce%af%ce%b1-%cf%85%cf%80/
Ἀπολυτίκιον Προεόρτιον
Ἦχος δ’ Ταχὺ προκατάλαβε
Λαοὶ προσκιρτήσατε, χεῖρας κροτοῦντες πιστῶς, καὶ πόθῳ ἀθροίσθητε, σήμερον χαίροντες, καὶ φαιδρῶς ἀλαλάζοντες, πάντες ἐν εὐφροσυνῃ· τοῦ Θεοῦ γὰρ ἡ Μήτηρ, μέλλει τῶν ἐπιγείων, πρὸς τὰ ἄνω ἀπαίρειν, ἐνδόξως ἣν ἐν ὕμνοις ἀεί, ὡς Θεοτόκον δοξάζομεν.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Προφήτου Μιχαίου
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς ὀρὸς περίοπτον, καὶ ἐμφανὲς ἀληθῶς, προεῖδες ἐν Πνεύματι, τὴν Ἐκκλησίαν Χριστοῦ, Μιχαία θεόπνευστε, ὅθεν οἱ εὐρηκότες, ἐν αὕτῃ σωτηρίαν, βαίνουσιν ὡς προέφης, ἐν ταὶς τρίβοις Κυρίου, γεραίροντες προφῆτα, τὴν πάνσεπτον μνήμην σου.
Ἀπολυτίκιον Παναγίας Δακρυῤῥοούσης. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου ἐφ᾿ ἡμᾶς τὴν ἀνάβλυσιν, πᾶσιν ἐμφανῶς ἐκδηλοῦσα, ἐκ τῆς θείας Εἰκόνος σου, ἀναβλύσας δακρύων σταλαγμούς, Παρθένε Ἐλεοῦσα θαυμαστῶς· ἐλεεῖς γὰρ συ‐ μπαθείᾳ σου μητρικῇ, τοὺς εὐλαβῶς βοῶντάς σοι. Δόξα τοῖς θαυμασίοις σου Ἁγνή, δόξα τῇ σῇ χρηστότητι, δόξᾳ τῇ πρὸς ἡμᾶς σου Δακρυῤῥοοῦσα χάριτι.
Ἕτερον Παναγίας Δακρυῤῥοούσης. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τὴν θείαν Εἰκόνα σου, ἐξ ἧς δακρύων ῥοή, ἀνέβλυσεν Ἄχραντε, Γηρομερίου Μονή, πλουτοῦσα ἀγάλλεται· ταύτῃ γὰρ Ἐλεοῦσα, πᾶς πιστὸς καταφεύγων, λαμβάνει ῥῶσιν καὶ χάριν, καὶ θερ‐ μῶς σοι κραυγάζει· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.
Δόξα· καὶ νῦν. Προεόρτιον.
Ἦχος δʹ.
Τὴν πάνσεπτόν σου Κοίμησιν, Παναγία Παρθένε ἁγνή, τῶν Ἀγγέλων τὰ πλήθη ἐν οὐρανῷ, καὶ ἀνθρώπων τὸ γένος, ἐπὶ τῆς γῆς μακαρίζομεν· ὅτι Μήτηρ γέγονας, τοῦ ποιητοῦ τῶν ἁπάντων Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸν ἱκετεύουσα, ὑπὲρ ἡμῶν μὴ παύσῃ, δεόμεθα, τῶν εἰς σὲ μετὰ Θεὸν τὰς ἐλπίδας θεμένων, Θεοτόκε πανύμνητε καὶ ἀπειρόγαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου