Ἡ Γερόντισσα Μακρίνα, τὸ δαχτυλίδι καὶ ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη.

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος:

Ἄν τηροῦμε κατά δύναμι τίς θεϊκές ἐντολές, καλλιεργοῦμε μέ λίγη συνέπεια τίς ἀρετές καί συμμετέχουμε στά Μυστήρια, ὁπωσδήποτε μέσα μας θά πάρουμε μιά γεῦσι ἀπό τίς δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί ἐπειδή ἡ πνευματική γεῦσις θά εἶναι πλέον πραγματική μέσα μας καί θά ἔχουμε ζωντανή καί ἐνεργουμένη τή θεία Χάρι (ὁ Γέροντάς μου π. Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης λέει: «Η θεία Χάρις εἶναι ἀπτή!» Μέ αὐτή τήν ἀνθρωποπαθῆ ἔκφρασι δηλώνει το πόσο ένεργουμένη εἶναι μέσα του!), τότε, ὄχι μόνο θα στερεωθῆ ἡ πίστις μας, ἀλλά καί ἡ ἐλπίδα μέσα μας θά εἶναι βεβαιωμένη.

Ἐλπίδα ὅτι τὰ ἀγαθά τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ εἶναι δικά μας…, ἄρα, πολύ περισσότερο ή σωτηρία.

Ἡ μακαριστή Γερόντισσα Μακρίνα μοῦ διηγήθηκε κάποτε τό ἑξῆς: «Ἕνα βράδυ, εἶδα σε ὄνειρο μιά γυναῖκα, πού κρατοῦσε ἕνα παιδάκι 3-4 ἐτῶν. Ἦταν ντυμένη στα μαῦρα. Μοῦ λέγει:

-Μπορεῖς νά τό πιάσης τό παιδάκι αὐτό;

-Πῶς! Μπορῶ!, ἀπάντησα.

Τότε ἄφησε τό παιδάκι, τό ὁποῖο πετοῦσε γύρω ἀπό ἕνα πράσινο λιβάδι. Μετά ἀπό λίγη ὥρα, κατόρθωσα νά τό πιάσω. Τό ἔσφιξα ἐπάνω μου καί τοῦ λέγω:

-Πές μου, πόσον γλυκύς εἶναι ὁ Ἰησοῦς;

Τότε ἄνοιξε το στοματάκι του, μοῦ φύσηξε, καί ἀμέσως πλημμύρισε ἡ ψυχή μου ἀπό ἀπερίγραπτη χαρά, εἰρήνη, ἀγάπη καί μακαριότητα. Φόρεσε δέ ἡ μητέρα τοῦ παιδιοῦ στο δάκτυλο τό δικό μου καί τοῦ υἱοῦ της ἀπό ἕνα δακτυλιδάκι.

Ὅταν συνῆλθα, εἶχα τήν αἴσθησι τῆς μακαριότητος! Ἦταν τόσος ὁ χορτασμός τῆς μακαριότητος, πού δέν ἤθελα οὔτε να φάω. Ἦταν μιά κατάστασις ἀπερίγραπτος! Ταυτοχρόνως ὅμως εἶχα καί ἕνα αἴσθημα στο δάκτυλο, ὅπως κάποιος πού ἔχει βγάλει ἕνα δακτυλίδι, τό ὁποῖο φοροῦσε γιά 20-30 χρόνια! Ἔκτοτε παρέμεινε στήν ψυχή μου αὐτή ἡ εἰρηνική καί μακαρία κατάστασις, καί μάλιστα ὅταν κοινωνοῦσα διπλασιαζόταν.»

Τό καταπληκτικό αὐτό ὄνειρο τῆς μακαριστῆς Γερόντισσας Μακρίνας, μᾶς θυμίζει τήν ἐντυπωσιακή θεωρία τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης: ἕνα βράδυ, ὅταν ἦταν ἤδη φυλακισμένη ἀπό τόν αὐτοκράτορα Μαξιμῖνο, ἀξιώθηκε τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Ἰδίου τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος τῆς προσέφερε δακτυλίδι, που το φόρεσε στο δάχτυλό της ὡς σφραγίδα καί ἐπιβεβαίωσι τοῦ ἀρραβώνος της μετά τοῦ Νυμφίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ «ἀρραβῶνος τοῦ Πνεύματος» (Β’ Κορ. 1, 22).

Πηγή: «Ἐγὼ φταίω… Ἐσύ;», Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου, ἔκδοσις Ἱεροῦ Γυναικείου Ἡσυχαστηρίου «Τὸ Γενέθλιον τῆς Θεοτόκου» Σεργούλα Δωρίδος, Πειραιᾶς 2019, ἔκδοση Γ’, σέλ.358-360

Συντάκτης

filippiaven

orthodoxia.gr