Για τίποτε να μην έχετε άγχος. Η στενοχώρια δηλητηριάζει την ψυχή και φέρνει ανωμαλίες και στο σώμα !.. να ευχαριστούμε. Ό,τι και αν τύχει. Και πολλὲς φορές αλλάζει και τη ροή των γεγονότων και την πορεία των πραγμάτων των δυσχερών. Τ’ αλλάζει όλα… Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ο εμψυχωτής και παρηγορητής, ο παγκόσμιος Άγιος της Ορθοδοξίας.

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον
Τῇ ΙΒʹ (12ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰουλίου, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Παϊσίου τοῦ νέου τοῦ Ἁγιορείτου, ἐκ Φαράσων τῆς Καππαδοκίας καταγομένου, τοὐπίκλην Ἐζνεπίδης, τελειωθέντος ἐν εἰρήνῃ, ἐν ἔτει χιλιοστῷ ἐννεακοσιοστῷ ἐνενηκοστῷ τετάρτῳ (1994).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Ἐνδόξων τοῦ Χριστοῦ μαρτύρων Πρόκλου καὶ τοῦ ἀνεψιοῦ αὐτοῦ Ἱλαρίου. (2ο αἰ.).

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Ἁγία Βερονίκη ἡ αἱμοῤῥοοῦσα, ἣν ἰάσατο ὁ Χριστός, ἥτις καὶ κατὰ τὸ Φρικτὸν Ἐκείνου Πᾶθος προσέφερεν Αὐτῷ Μανδήλιον, ἐφ᾿οὗ ἀπεικονίσθη θαυμαστῶς ἡ ἀχειροποίητος Εἰκών τῆς θείας μορφῆς, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται (1ο αἰ.).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Μιχαὴλ τοῦ Μαλεΐνου, ὃς ἐχρημάτισε πατὴρ πνευματικὸς τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, τοῦ ἐν τῷ Ἄθῳ (962).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Σεραπίωνος τοῦ ἐν Μακεδονίᾳ· καὶ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἀνδρέου τοῦ στρατηλάτου, Ἡρακλείου, Φαύστου, Μηνᾶ, καὶ τῆς συνοδείας αὐτῶν·
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις τελεῖται καὶ τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Μάμαντος, πέραν ἐν τῷ Σίγματι, ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἐπὶ τῷ Ἐγκαινισμῷ τοῦ αὐτόσε Ἱεροῦ αὐτοῦ Μαρτυρίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων ἐνδόξων τοῦ Χριστοῦ μαρτύρων Θεοδώρου τοῦ ἐν Κιέβῳ καὶ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἰωάννου. (983)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Σεραπίωνος, Ἐπισκόπου τοῦ Βλαδιμίρ (1275)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου ὁσιομάρτυρος Σιλβανοῦ τοῦ Ὁμολογητοῦ τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου, μαθητοῦ τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ. (1539)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Ἀρσενίου, τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ, τοῦ ἐν Νόβγκοροντ. (1570)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Σίμωνος, ἡγουμένου τῆς Μονῆς Βολόμσκ (1641)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Γερασίμου τοῦ Βυζαντίου καὶ Ἀκακίου τῶν Τζαγκαρόλων
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξιν ἐπιτελοῦμεν εἰς τιμὴν καὶ μνήμην τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας, τῆς ἐπονομαζομένης Τριχερούσης, ἧς ἡ ἁγία καὶ θαυματουργὸς Εἰκὼν τεθησαύρισται ἐν τῇ ἱερᾷ καὶ σεβασμίᾳ, Μονὴ τοῦ Χιλιανδαρίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Σύναξις τῆς Εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Ἀχειροποιήτου, τῆς Ῥουμάνικης Σκήτης τοῦ Τιμίου Προδρόμου τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Σύναξις τῆς Εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Φοβερᾶς Προστασίας ἐν τῇ Μονῇ Κουτλουμουσίου ,ἐν τῷ ὁμωνύμῳ Ἡσυχαστηρίῳ Μοναζουσῶν παρὰ τὴν Μεγάλην Παναγιὰν Ἱερισσοῦ, ἔτι δὲ καὶ ἐν τῷ Καθεδρικῷ Ναῷ τῆς Ὑπαπαντῆς Καλαμάτας, ὡς καὶ ἐν τῷ Καθεδρικῷ Ναῷ τῆς Ἐπισκοπῆς Παληαχώρας Αἰγίνης.

Στίχοι.
Εἰκών σου Ἁγνὴ ὡς θεία μυροθήκη,
δέδοται ἡμῖν ἐκ Παλαιστίνης πάλαι.
Τριχερούσης δυοκαιδεκάτη ἧξιν ὧδε ἀείδω.
Στίχ. Ζήσας Παΐσιος μόνος Θεῷ μόνῳ,
Πολλοὺς τεθλιμμένους ἐκούφισεν πόνων.
Ἡνωμένος γὰρ τῷ Θεῷ δι᾿ ἀγάπης,
Παραμυθεῖσθαι πάντας εἴληφεν χάριν.
Δωδεκάτῃ Παΐσιος ἀνέσπερον αὐγὴν εἶδε.

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
ὁ ἐμψυχωτὴς καὶ παρηγορητής, ὁ παγκόσμιος Ἅγιος της Ὀρθοδοξίας

–Γέροντα, αὐτὸν τὸν καιρό, στενοχωριέμαι πολύ.
.–Γιατί στενοχωριέσαι; Βούλιαξαν τὰ καράβια σου; Ποῦ τὰ ἔβγαλες καὶ βούλιαξαν; στὸν Ἀτλαντικό; Καλά, βγάζουν τὰ καράβια μὲ τέτοιον καιρὸ στὸν ὠκεανό; Πόσα βούλιαξαν;
– Ὅλα, Γέροντα, βούλιαξαν.
– Ἔ, τότε εἶσαι ἀκτήμων καὶ μπορεῖς νὰ γίνης καλὴ μοναχή! Γιατί δὲν δοξάζεις διαρκῶς τὸν Θεό; Τί σοῦ λείπει; Νὰ ἔχη λύπη ἕνας ἄνθρωπος ποὺ βρίσκεται μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό, τὸ καταλαβαίνω· ἀλλὰ νὰ ἔχη λύπη ἕνας ποὺ εἶναι κοντὰ στὸν Χριστό, δὲν τὸ καταλαβαίνω, γιατί, καὶ πόνο νὰ ἔχη, ὁ πόνος του μελώνεται ἀπὸ τὸν Χριστό. Ὅπως ἔχω καταλάβει, στὸν ἄνθρωπο δὲν ὑπάρχει φαρμάκι, γιατί, ἂν τὸ φαρμάκι τὸ ἀκουμπήση στὸν Χριστό, γίνεται γλυκὸ σιρόπι. Ὅποιος ἔχει μέσα του φαρμάκι, σημαίνει ὅτι δὲν ἀκουμπάει τὰ προβλήματά του στὸν Χριστό. Ἡ χαρὰ εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ἡ λύπη εἶναι τοῦ διαβόλου. Ὅταν βλέπω μοναχὸ νὰ εἶναι σὰν ζημιωμένος μπακάλης, ξέρετε πῶς στενοχωριέμαι; Ἄλλο ἡ κατὰ Θεὸν λύπη, τὸ χαροποιὸν πένθος. Τότε ὁ ἄνθρωπος ἀγάλλεται. Ἡ σιωπή, ἡ συστολὴ ποὺ ἔχει, στάζουν μέλι στὴν καρδιά του. Ὅταν δῶ ἕναν τέτοιον ἄνθρωπο, νὰ τοῦ φιλήσω καὶ τὰ πόδια.

***

-Γέροντα, συχνά μου πονάει το στομάχι και δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ στα πνευματικά μου καθήκοντα.
– Εσύ κάθεσαι και συζητάς με τους λογισμούς σου, τα βλέπεις όλα μαύρα και βασανίζεσαι χωρίς λόγο· έτσι τσακίζεσαι ψυχικά και σωματικά. Έπειτα από ένα τέτοιο τσάκισμα πονάει και το στομάχι, και που να βρεθή μετά κουράγιο για πνευματικά; Μπορεί να πάρης κάτι και να σού περάση το στομάχι, αλλά, αν δεν λείψη η στενοχώρια, πάλι θα πονέση. Μη δέχεσαι τους λογισμούς που σε απογοητεύουν, για να μην αχρηστέψης τα δώρα που σού έχει δώσει ο Θεός. Όσο θα τοποθετήσαι σωστά, τόσο θα γαληνεύης και θα ηρεμής, και τόσο η υγεία σου θα καλυτερεύη και δεν θα έχης ανάγκη από φάρμακα.
Η στενοχώρια αφοπλίζει τον άνθρωπο. Του ρουφάει όλο το μεδούλι των ψυχικών και σωματικών του δυνάμεων και δεν τον αφήνει να κάνη τίποτε. Δηλητηριάζει την ψυχή και φέρνει ανωμαλίες και στο σώμα ! Χτυπάει στα πιο ευαίσθητα μέρη του σώματος και εξασθενεί τον άνθρωπο με το άγχος που δημιουργεί.
Το δηλητηρίασμα από την πίκρα μπορεί να καταβάλη τελείως όχι μόνον έναν ευαίσθητο οργανισμό αλλά και γερούς οργανισμούς.

***

Το ταγκαλάκι με την κακία του πολεμάει πολύ τον άνθρωπο, ιδίως τον ευαίσθητο και χαρούμενο στην φύση του, που θέλει να ζήση πνευματική ζωή. Αυτή είναι η δουλειά του: θέλει να μας βλέπη λυπημένους και να χαίρεται. Γιατί όμως να αφήνουμε το ταγκαλάκι να κάνη την δουλειά του; Η χαρά δεν είναι καλύτερη από την λύπη; Η αγάπη δεν είναι καλύτερη από την κακία;
– Γέροντα, ορισμένες φορές πέφτω σε λύπη, χωρίς να ξέρω την αιτία.
– Το ταγκαλάκι δεν θέλει κανένας να χαίρεται. Και αυτούς που έχουν λόγο να στενοχωρηθούν και αυτούς που δεν έχουν, βρίσκει τρόπους να τους στενοχωρή. Εκείνο που βλέπω σ᾿ εσένα είναι ότι αφορμή ζητάει να σε απογοητεύη. Σε μπερδεύει όλο και περισσότερο με λεπτές κλωστές. Εάν σε μπέρδευε με σπάγκο, τέλος πάντων, θα έλεγα ότι έχεις λίγο δίκαιο, αλλά εσύ τις λεπτές κλωστές τις βλέπεις για χοντρά σχοινιά και στενοχωριέσαι.
Μη βασανίζεσαι χωρίς να υπάρχη λόγος, γιατί δίνεις χαρά στο ταγκαλάκι και στενοχωρείς τον Χριστό. Θέλεις να στενοχωριέται ο Χριστός;
– Όχι, Γέροντα, αλλά…
– Τίποτε! «Ο Άδης επικράνθη!» Πές: «Επικράνθη!».
– «Επικράνθη!».
Από το βιβλίο : « Λόγοι γέροντος Παϊσίου, τόμος Ε΄, Πάθη και Αρετές», σ. 142- 143

***

– Γέροντα, στενοχωριέμαι γιατί έχω πολλά προβλήματα υγείας.
– Όλα να τα δέχεσαι σαν μεγάλα δώρα του Θεού. Ο Θεός δεν είναι άδικος. Στον Ουρανό θα έχης πολλά να απολαύσης· θα έχης σύνταξη μεγάλη, εάν δεν την μειώσης μόνη σου με τον γογγυσμό.
– Πώς, Γέροντα, αφού τώρα δεν νιώθω μέσα μου τον Ουρανό;
– Δεν νιώθεις τον Ουρανό, γιατί δεν δοξολογείς τον Θεό. Όταν ο άνθρωπος κινήται στον χώρο της δοξολογίας, χαίρεται με όλα. Υπάρχουν κοσμικοί άνθρωποι που θα μας κρίνουν εμάς τους μοναχούς. Να δήτε οι Βεδουΐνοι τί ταλαιπωρία περνούν, αλλά ευχαριστούν τον Θεό και είναι χαρούμενοι.

Γιὰ τίποτε νὰ μὴν ἔχετε ἄγχος. Τὸ ἄγχος εἶναι τοῦ διαβόλου. Ὅταν βλέπετε ἄγχος, νὰ ξέρετε ὅτι ἐκεῖ ἔχει βάλει τὴν οὐρὰ του τὸ ταγκαλάκι.

Αν ήμουν εγώ στην θέση σου, θα έβλεπα τις ολοφάνερες μεγάλες δωρεές του Θεού και «από φυλακής πρωΐας μέχρι νυκτός» θα έλεγα το «δόξα σοι ο Θεός». Αν θέλης να ζής παραδεισένια από αυτήν την ζωή, δές κι εσύ τις ευεργεσίες και τις πλούσιες δωρεές που σου δίνει ο Θεός και άρχισε το «δόξα σοι ο Θεός»... Όταν ο άνθρωπος λέη «δόξα σοι ο Θεός», βοηθάει ο Θεός, γιατί η ευγνωμοσύνη με το ταπεινό φρόνημα και με τον φιλότιμο αγώνα τραβάει συνέχεια ουράνιες δυνάμεις και ευλογίες θεϊκές.

Η ελπίδα στον Θεό είναι ο μοχλός που αναποδογυρίζει την απελπισία, ελευθερώνει την ψυχή από την λύπη και το άγχος και τονώνει σιγά-σιγά τις πνευματικές δυνάμεις με την θεία ζωντάνια που δίνει.

***

Ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς με τις δυνάμεις μας, μπορεί ο Θεός!
Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Μαρτυρία π. Β.Β*. Ξάνθη: Σε μιαν άλλη επίσκεψή μου στο μακαριστό Γέροντα Παΐσιο (νυν όσιο Παΐσιο), του ζήτησα, μεταξύ άλλων, τη γνώμη του για ένα θέμα που με απασχολούσε:
– Γέροντα, έχω ένα μαθητή στην τάξη που διδάσκω, που με δυσκολεύει πολύ. Ενώ είναι έξυπνο παιδί, για διάφορους λόγους, παρουσιάζει μιαν αρνητική συμπεριφορά που κουράζει και δημιουργεί αρνητικό κλίμα. Χρησιμοποίησα όσες μεθόδους ήξερα ή προσπάθησα να μάθω, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τι μπορώ να κάνω;
– Καλά, βρε, ευλογημένε», απάντησε ο Γέροντας, εσύ όλα μοναχός σου θέλεις να τα κάνεις; Ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς με τις δυνάμεις μας, μπορεί ο Θεός! Να κάνεις ένα κομποσκοίνι γι’ αυτούς που σε δυσκολεύουν και, προπαντός, να δίνεις τα ονόματά τους με πρόσφορο στην εκκλησία, να τα μνημονεύει ο παπάς.
Από τότε, όποτε χρειαστεί, εφαρμόζω στη ζωή μου αυτή τη συμβουλή του Γέροντα ή τη μεταφέρω σε άλλους με αντίστοιχα προβλήματα, και, με την ευχή του, ο Θεός δίνει τη λύση.
Από το βιβλίο «Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, (1924-1994), Μαρτυρίες προσκυνητών», τόμος β’, των εκδόσεων Αγιοτόκος Καππαδοκία.

Επισκέφτηκα τον Γέροντα Παΐσιο τον Αύγουστο του 1993 και του είπα ότι έχω πρόβλημα υγείας, ζαλάδες, ιλίγγους και πολύ άγχος. Μου έπιασε το χέρι και αίσθάνθηκα μεγάλη ηρεμία. Μετά με κοίταξε στα μάτια λέγοντας ΄΄Βρε παιδί μου, εκεί στην πόλη που θα πας, έχετε τεράστια σούπερ-μάρκετ. Μπες μέσα σ΄ένα- έχει πολλά ράφια- ψάξε να βρης υπομονή και αγόρασέ την! ΄΄ Δηλαδη, έπρεπε να κάνω υπομονή.
Χαραβόπουλος Χρήστος, Ωραιόκασυτρο, σελ. 277, μαρτυρίες προσκυνητών , Α,
Μαρτυρίες Προσκυνητών. Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924-1994 (Τόμος Α)

Γι’ αυτούς που αγχώνονται και αγωνιούν ο Άγιος Παΐσιος έλεγε: «Η αγωνία στη γωνία…».
«Το μυστικό (στην ταπείνωση) είναι η αποδοχή των διαφόρων γεγονότων που επιτρέπει ο Θεός».

***

Ὁ Γέροντας Παΐσιος
π.Ἀνανίας Κουστένης

Μπήκαμε γιὰ καλὰ στὸ Καλοκαιράκι, σεβαστοί μου πατέρες καὶ ἀγαπημένοι ἀδελφοί μου. Ἔχουμε καὶ καλοριφέρ δωρεὰν καὶ μαζεύουμε καὶ ζέστη καὶ γιὰ τὸν Χειμῶνα. Ἔτσι. « Οὐδὲν κακὸν ἀμιγές καλοῦ, » καὶ ἀντιστρόφως. Κάθε ἐποχὴ ἔχει τὴ χάρη της καὶ τὴ σκοπιμότητά της. Ας προσπαθοῦμε νὰ τὴ βιώνουμε καὶ νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ γιὰ ὅλες τὶς εὐεργεσίες Του, καὶ τὶς φανερὲς καὶ προπαντὸς τὶς ἀφανεῖς. Καὶ σὲ καιροὺς δύσκολους, ποὺ ὅλοι μεμψιμοιροῦμε, καὶ ἔχουμε καὶ δίκαιο, βέβαια, κάνει μεγάλο καλὸ καὶ ἐξισορροπεῖ τὰ πράγματα, καὶ μέσα μας καὶ γύρω μας, ὅταν εὐχαριστοῦμε.
Ὅταν εὐχαριστοῦμε!
Σᾶς ἔχω πεῖ τὴν ἱστορία, ποὺ ἦταν κάποτε μιὰ γιαγιὰ καὶ συμβούλευε τὸν ἐγγονό της. Καὶ τοῦ ἔλεγε, «Παιδί μου, ὅ,τι καὶ νὰ σοῦ τύχει στὴ ζωή σου, νὰ εὐχαριστεῖς πάντοτε. — «Ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε. »— Τὸ παιδὶ γέλαγε. Σοῦ λέει, «Τί λέει τώρα τούτη δῶ;» Κι «ὅση ὥρα τὸν ὁρμήνευε, πέντε μύγες εἶχε χάψει ὁ σκύλος», ποὺ λέει ἡ παροιμία τοῦ λαοῦ. Πῆγε φαντάρος καὶ τοῦ ἔτυχε μιὰ μεγάλη δυσκολία. Τὸν ἀδίκησαν σὲ κάτι, ποὺ δὲν ἔφται γε καθόλου. Κι όμως τα ‘ριξαν ὅλα ἐπάνω του. Συμβαίνουν αὐτά. … νὰ κάνει; Πήγε στὸ πειθαρχεῖο, καὶ περίμενε. Καὶ τότε τι του ‘ρθε στὸ νοῦ; Τά λόγια της γιαγιάς. Τίποτα δέν χάνεται. Τίποτα δὲν χάνεται! Ὅσο καὶ αν αργει δεν χάνεται. Νὰ τὸ ξέρετε αυτό. Όχι. Σπείρεται στην ψυχή μας. Η Παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σπορέως έχει μεγάλη σημασία. Κι ἐκεῖ ποὺ ἦταν, ἔτσι κι ἀλλοιώς τι άλλο να έκανε, ἀφοῦ θυμήθηκε τη γιαγιά του, συγκινήθηκε, δάκρυσε. «Γιαγιά, ποὺ εἶσαι νὰ μὲ δεῖς;»,
Κι ἄρχισε νὰ κάνει αὐτὸ ποὺ τοῦ εἶχε πεῖ. Ποτὲ ἄλλη φορὰ δὲν τὸ κάνε. Ἔλεγε « Εὐχαριστῶ, Θεέ μου. » Μέχρι τὸ πρωί. Μέχρι τὸ πρωί! Κι ἦρθε τὸ πρωί, τοῦ ἄνοιξαν, καὶ λέει, « Περάστε, ὁ διοικητὴς σᾶς θέλει.» Σοῦ λέει, «Τώρα, τί ἔχω να τραβήξω;» Κι ὁ διοικητὴς τοῦ ζήτησε συγγνώμη, γιατί είχαν κάνει λάθος. Εἶχαν κάνει λάθος! Του ζήτησε πραγματικὰ συγγνώμη καὶ τὸ παιδάκι ἄρχισε τὶ νὰ κάνει; Νὰ κλαίει. Νὰ κλαίει! «Γιατί κλαῖς, παιδί μου;» Καὶ τοῦ εἶπε τί τοῦ ‘λεγε ἡ γιαγιά του. Κι ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ ὁ διοικητής. Ἦταν κι αὐτὸς καλὴ ψυχούλα. Δὲν ἔχει σημασία ἂν φοράς ράσο, ἂν φορᾶς χακί, ἂν φοράς… Ἡ ψυχὴ εἶναι μία. Κι εἶναι καὶ βαθειά, ποὺ ἔλεγαν οἱ παλαιοί. Ἔτσι. Ἔτσι. Καὶ ὠφελήθηκαν. Ἔτσι.
Γι’ αὐτὸ νὰ εὐχαριστοῦμε. Ὅ,τι καὶ ἂν τύχει. Καὶ ξέρετε, ἀλλάζει τὸ κλίμα. Τὸ μέσα καὶ τὸ ἔξω. Καὶ πολλὲς φορὲς ἀλλάζει καὶ τὴ ροὴ τῶν γεγονότων καὶ τὴν πορεία τῶν πραγμάτων τῶν δυσχερῶν. Τ’ ἀλλάζει ὅλα. Καὶ τὰ πιὸ πολλὰ τὰ προξενεῖ ὁ ἀρχέκακος. Τὰ ὀργανά του. Κι οἱ ἀδυναμίες οἱ δικές μας. Σίγουρα. Ὅταν εὐχαριστεῖς, λοιπόν, τὸν Θεό, ὁ διάβολος δὲν ἀντέχει τὴν εὐχαριστία. Καὶ τί κάνει; Ἀπομακρύνεται. Κι ἀφήνει τὶς μηχανές, καὶτὰ σχέδιά του καὶ τὰ πάντα στη μέση, καὶ τρέχει προτροπάδην. Τὸ βάζει στὰ πόδια. Γιατὶ εἶναι ὁ μόνος ἀχάριστος τῆς δημιουργίας. Τὸν ἔκανε τὸ πρῶτο κτίσμα τοῦ κόσμου. Τὸ πρῶτο κτίσμα στὸν σύμπαντα κόσμο ἦταν ἀκριβῶς ὁ διάβολος. Κι ἦταν Εωσφόρος. Ὁλόφωτος. Ὁλόφωτος! Ὁλόφωτος! Δὲν ὑπῆρχε ἄλλος σὰν κι αὐτόν. Καὶ τί ἔπαθε; Τὸ πῆρε ἐπάνω του ἀπὸ τὴν ὀμορφιά του. Κι ἀπὸ κεῖ ἔπεσε. Γιατὶ ὁ Θεὸς δὲν ἔκανε τὸ κακό. Αν ἔκανε τὸ κακὸ ὁ Θεός, θὰ ἦταν ὑπεύθυνος. Προέκυψε ἀπὸ τὴν κακὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας τοῦ διαβόλου, καὶ μετὰ τό βαλε αὐτὸ καὶ στὸν ἄνθρωπο. «Φθόνῳ διαβόλου εἰσῆλθε ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος», ποὺ λὲν οἱ Γραφές. Ἔτσι.
Ὁπότε ὁ διάβολος δὲν ἀντέχει τὴν εὐχαριστία. Δεν ἀντέχει τὴν εὐχαριστία! Καὶ κάτι ἄλλο. Ἂν εὐχαριστοῦμε τὸν Θεό, προπαντὸς γιὰ τὰ δύσκολα, κι ἀκόμα καὶ γιὰ τὰ δῶρα Του, τὰ ὅποια δῶρα Του, αὐτὰ ποὺ φαίνονται κι αὐτὰ ποὺ δὲν φαίνονται, αὐτὰ ποὺ δὲν φαίνονται εἶναι περισσότερα τότε τί κάνομε, λέει ὁ ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος; Τὸν παροξύνομε, τὸν παρακινοῦμε ἔντονα, πρὸς μείζονα εὐεργεσίαν.Καὶ σὲ μᾶς, ἂν ἕνας ἀνθρωπάκος, ἂν τοῦ ἔχομε κάνει κάτι καὶ μᾶς εὐχαριστεῖ, καὶ μὲ τὸν τρόπο του, βέβαια, δὲν γίνεται γελοῖος, καὶ μὲ τὸ ἕνα καὶ μὲ τὸ ἄλλο, καὶ διακριτικὰ καὶ ἁπαλά, τί κάνομε; Υποχρεωνόμαστε ἐμεῖς. Τὸ καταλαβαίνετε αὐτό; Λές, «Ἀξίζει αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, νὰ τοῦ κάνεις ὁτιδήποτε. Νὰ τοῦ τὰ δώσεις ὅλα.» Γι’ αὐτὸ λέει ὁ μέγας Παῦλος Πρὸς Κορινθίους Α’, «Καὶ εὐχάριστοι γίνεσθε.» «Εὐχάριστοι!» Κι ὁ εὐχάριστος εἶν’ καὶ εὐχαριστημένος. Κι ὁ εὐχαριστημένος εἶναι καὶ εὐχάριστος. Γι’ αὐτὸ κι ή προσευχή τῆς Ἐκκλησίας πῶς ὀνομάζεται; Θεία Εὐχαριστία, Θεία Εὐχαριστία! Εἶναι ἡ Λειτουργία τῆς Εὐχαριστίας της Θεοῦ, ὅπως λένε οἱ σύγχρονοι λειτουργιολόγοι και θεολόγοι μας. Θεία Εὐχαριστία! Διότι εὐχαριστοῦμε δι αὐτῆς τὸν Θεὸ Πατέρα, διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ἔτσι!
Εἶναι ὅλα τὰ λεφτὰ ἡ Θεία Λειτουργία. Καὶ δὲν τελεῖται ἐδῶ στὴ γῆ. Ὄχι! Ἔχουνε κλείσει οἱ πύλες της Ἱστορίας καὶ τῆς μετα ἱστορίας, μετά «Τὰς Θύρας, τὰς Θύρας», κι ἔχουμε πάει σ’ αὐτὸν τὸν Οὐρανό. Η, για τὴν ἀκρίβεια, κατεβαίνει ὁ ἴδιος ὁ Οὐρανὸς κάτω, «Ὁ Οὐρανὸς στὴ γῆ», ποὺ λέει κι ἕνα ὡραῖο βιβλίο ποὺ ἔξηγεῖ τὴ Θεία Λειτουργία, κατεβαίνει ὁ ἴδιος ὁ Οὐρανός κάτω! Γιατὶ ἀφοῦ εἶναι ἐδῶ ἡ Ἁγία Τριάς, στὴν Ὁποίαν προσφέρομε τὴν Εὐχαριστία, ὅπως σᾶς εἶπα, τότε, «ὅπου τοῦ Βασιλέως παρουσία καὶ ἡ τάξις παραγίνεται. » Ὅπου εἶν ̓ ὁ Βασιλιᾶς, εἶναι κι ἡ ἀκολουθία Του. Οἱ δορυφόροι Του. Οἱ δικοί Του. Ἔτσι.
Εὐχαριστία! Εὐχαριστία! Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερο καλό. Και γινόμαστε καὶ εὐχάριστοι. Κι εἴμαστε καὶ εὐχαριστημένοι. Καὶ μὲ τὸ τίποτα, ποὺ λέει ὁ Ἐλύτης. Μὲ τὴν ἀγάπη, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀλλάζουν ὅλα. Καὶ δὲν θέλει πολλὰ ὁ ἄνθρωπος. Δὲν θέλει πολλὰ ὁ ἄνθρωπος! «Λίγο φαΐ, λίγο κρασί, Χριστούγεννα κι Ἀνάσταση, γιὰ νὰ εἶναι ἥσυχος καὶ ἥμερος», λέει ὁ Ἐλύτης στὸν «Ἥλιο τὸν Ἡλιάτορα», σ’ ἕνα ὡραῖο ποίημά του στὴ συλλογὴ αὐτή. Δὲν θέλει πολύ. Θέλει λίγο καὶ καλό. Οἱ ἀρχαῖοι λέγαν «Εὐτυχία ἐστὶν ὀλιγάρκεια.» Καὶ «Πλούσιος ἐστὶν ὁ ἐν τῷ ὀλίγῳ ἀναπαυόμενος.» Κι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «Ἔχοντες διατροφὰς καὶ σκεπάσματα τούτοις ἀρκεσθησόμεθα.» Ἂν ἔχομε διατροφές, όχι μόνο ψωμάκι, καὶ κάτι, κι ἕνα προσφάι νὰ τὸ βάλομε μαζὶ μὲ τὸ φαΐ, φαΐ λέγαν τὸ ψωμὶ παλιά— νὰ τὸ προσθέσομε στὸ ψωμάκι, νὰ κατέβει ἡ μπουκιά μας. Τί ὡραῖα ήτανε! Καὶ σκεπάσματα. Ἕνα ρουχαλάκι νὰ βάλομε ἐπάνω μας. Καὶ γιὰ τὶς γυναῖκες νά ‘ναι καὶ ὡραῖο. Τό ‘χω πεῖ κι ἄλλη φορὰ καὶ γελᾶνε. Λοιπόν. Κι ἕνα κεραμίδι νὰ μείνουμε. Κι ἂν δὲν ἔχομε κεραμίδι νὰ μείνουμε, ὑπάρχει καὶ τὸ ξενοδοχεῖο τῶν ἀστέρων. Τόσοι άνθρωποι μένουνε κάτω ἀπ’ τὸ ξενοδοχεῖο τῶν ἀστέρων. Ὅπως κι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς γεννήθηκε στὸ ξενοδοχεῖο τῶν ἀστέρων. Ἦρθε καὶ τὸ ἄστρο ἀπὸ πάνω ἐκεῖ. Τί ὡραῖα! Τί ὡραῖα εἶν’ αὐτά! Ἔτσι!
Ὁπότε ἔχουμε λιτότητα καὶ ἁπλότητα. Ἔτσι! Καὶ τί ἔχουμε; Ἀνάπαυση! Ἡσυχία! Δὲν μᾶς τρώει ἡ πλεονεξία. Ἡ πλεονεξία εἶναι μεγάλο βάσανο. Ἔχεις, τὸ λίγο ποὺ ἔχεις, ἀδελφέ. Δὲν σοῦ φτάνει; Δὲν τὸ χαίρεσαι; Δὲν τὸ ἀπολαμβάνεις; Δὲν τὸ τρῶς; Σε τρώει! Γιατί; Θέλεις νὰ ἔχεις κι ἄλλο. Καὶ πλέον καὶ πλέον καὶ πλέον. Ἀπὸ κεῖ εἶναι ἡ πλεονεξία. Πλέον ἔχω. Θέλω νὰ ἔχω πλέον. Περισσότερο. Κι ἔτσι δὲν ἀπολαμβάνω τίποτα, κι οὔτε τὸ πλέον ἔχω οὔτε τὸ παρὸν ἀπολαμβάνω. Καὶ τί; Εὑρίσκομαι σὲ μία δυστυχία. Ἡ πλεονεξία ὀνομάζεται εἰδωλολατρία ἀπ’ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο. Εἰδωλολατρία! Καὶ ἀγκάθι μεγάλο. Καὶ δὲν εἶναι κυρίως στὸ νὰ ἔχεις ἢ νὰ μὴν ἔχεις. Κυρίως εἶναι νὰ θέλεις νὰ ἔχεις! Καὶ νὰ ἔχεις, νὰ θέλεις νὰ ἔχεις! Ἔτσι.

Ἀλλὰ γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς πολλές φορές μᾶς φροντίζει. Καὶ στὴν ἐποχὴ τώρα, μᾶς ἔβαλε ἕναν κανόνα, γιὰ μερικούς λίγο βαρὺς καὶ ἄδικος, γιὰ νὰ μᾶς ἐπαναφέρει ἐκεῖ ποὺ πρέπει. Καὶ τὸ κάνει. Και μάλιστα κοιτάξτε, τὸ κάνει ἁπαλά. Ἡ Ἑλλὰς ἔχει περιπέσει σε πτώχευση. Τὸ ξέρουμε ὅλοι. Κι ὅμως δὲν τὸ βλέπουμε. Κι εὐτυχῶς! Κι εὐτυχῶς! Ἡμιπτώχευση. Ἔτσι, γιὰ νὰ εἴμαστε ἀκριβεῖς. Κι ὅμως… Ἔτσι ἔλεγε ὁ πάτερ Παΐσιος, γιὰ νὰ πᾶμε σ’ αὐτόν. Ἔτσι. Δὲν μᾶς ἀφήνει, ἔλεγε ὁ Γέροντας, ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ἔχουμε μεθαύριο τὸ μνημόσυνό 12 τοῦ μηνὸς ἐκοιμήθη, 12 Ιουλίου 1994, — δὲν μᾶς ἀφήνει να βλέπουμε, λέει, καὶ τὶς ἁμαρτίες μας, τὰ λάθη μας, στὴν ἔκταση καὶ στὸ βαθμὸ ποὺ ὑπάρχουν καὶ ὑφίστανται, ὅπως καὶ τὶς ἄλλες δυσκολίες τῆς ζωῆς, τὶς δικές μας καὶ τῶν ἄλλων. Ὄχι. Τὰ κρύβει ὁ Θεούλης. Γιατί; Γιὰ νὰ μὴν ἀπελπιστοῦμε. Πῶς σᾶς φαίνεται αὐτό; Γιὰ νὰ μὴν ἀπελπιστοῦμε! Δὲν εἶναι φροντίδα στοργική; Δὲν εἶναι ἀγάπη; Δὲν εἶναι ἔγνοια; Δὲν εἶναι σοφία; Ἔτσι! Τὰ κρύβει!
Καὶ τώρα δυσκολίες. Κι ἐδῶ στὴν πατριδούλα μας ρίχνει τὸ φῶς Του συνέχεια. Ρίχνει τὸ φῶς Του συνέχεια! Ρίχνει τὴ Χάρη Του συνέχεια! Κι ἐνῷ γύρω γίνονται τόσα καὶ τόσα! Τί τραβᾶνε στὴν ταλαίπωρη Συρία οἱ ἄνθρωποι κεῖ πέρα! Στὴν Αἴγυπτο! Στὴ Λιβύη! Καὶ σὲ τόσα ἄλλα μέρη! Σὲ μᾶς, τὸ πᾶν ἐδῶ, τὸ φέρνουν ἐκεῖ, καὶ δὲν τό ἀφήνει ὁ Παντοκράτωρ. Καταλάβατε, παιδιά; Γιατί νὰ μὴν Τὸν εὐχαριστοῦμε, ἔστω καὶ γι’ αὐτό; Δὲν ἀφήνει ὁ Παντοκράτωρ! Κάνουνε πειράματα, κάνουνε προσπάθειες, πᾶν ἀπὸ δῶ, πᾶν ἀπὸ κεῖ, ὄχι! Κάθεται σταυροπόδι ὁ Φιλάνθρωπος καὶ τί νὰ κάνουν; Τὸ φρυδάκι Του νὰ κουνήσει λιγάκι, κάθονται ἥσυχα. Χέ. Χέ. Κάθονται ἥσυχα, ἀδελφοί! Πῶς σᾶς φαίνεται αὐτό; Κάθονται ἥσυχα! Θὰ σᾶς ἀπολύσω γρήγορα, τελειώνουμε σήμερα. Ἔτσι.
Ὁ πάτερ Παΐσιος, ὁ Γέροντας, ἕνα φτωχαδάκι ἀπὸ τὴν Καππαδοκία, ἦλθε στὴν Ἑλλάδα τὸ 1924, μὲ τοὺς πρόσφυγες, ἦταν καὶ τότε, εἶναι καὶ τώρα, μιὰ ἰδιαίτερη εὐλογία γιὰ τὴ Ρωμιοσύνη. Ἕνα μεγάλο δῶρο, μετὰ τὸν πατέρα Πορφύριο. Ἕνα μεγάλο δῶρο! Καὶ προπαντὸς εἶναι κι ἕνας πρακτικὸς καὶ ἄμεσος μοναχὸς καὶ πατέρας καὶ μάρτυς. Γιατὶ ὁ Γέροντας, φεύγοντας, στὴν ἡμερομηνία ποὺ σᾶς προανέφερα, ἔφυγε γιὰ τὸν Οὐρανό, φορώντας δύο στεφάνια. Τὸ ἕνα τοῦ ἀσκητῆ, πού ‘ναι συνεχές μαρτύριο, τὸ μαρτύριο τῆς συνειδήσεως, κάνει τὸν ἀγῶνα, τὸν καλὸ ἀγῶνα, καὶ δὲν εἶναι εὔκολο, φτύνεις αἷμα γιὰ νὰ λάβεις Πνεῦμα, ποὺ λέει στον «Εὐεργετινό» — καὶ τὸ ἄλλο τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.
Πῆγε κάποτε στὸν Γέροντα ἕνας φαμελιάρης πολύ πονεμένος καὶ στενοχωρημένος. «Γέροντα, ἔχω τόσα παιδιὰ κι εἶμαι καὶ φτωχός. Κι ὁ Κύριος μοῦ ἔστειλε ἕναν καρκῖνο. Θα φύγω σε λίγο. Ἦλθα νὰ σοῦ πῶ τὸν πόνο μου». Κι ὁ Γέροντας τὸν συμπόνεσε —πόνος, συμπόνια— τόσο πολύ, τό κλαίειν μετὰ κλαιόντων, καὶ τοῦ λέει, «Πήγαινε. Δὲν θὰ πεθάνεις. Θὰ πεθάνω ἐγὼ ἀντὶ γιὰ σένα!» «Πῶς Γέροντα;» «Θὰ τὸν πάρω ἐγὼ ἀπὸ σήμερα αὐτὸν τὸν καρκῖνο ποὺ ἔχεις. Αὐτὸν τὸν τύραννο.» Γιατὶ περὶ τυράννου πρόκειται. «Θὰ τὸν πάρω ἐγώ!» Καὶ τὸν πῆρε!
Στό «Γεροντικό» ὑπάρχει ἕνα ὡραῖο κομματάκι, μιὰ περικοπούλα. Λέει, «Όταν λέμε, ἀγαπᾶμε τὸν ἄλλον,μὲ ποιό μέτρο καὶ σὲ ποιό βαθμὸ μποροῦμε νὰ τὸ δεὶξ μὲ αὐτὸ τὸ πραγμα;» Καὶ λέει ὁ Γέροντας: «Ὅταν βρῶ στὸ δρόμο ἕναν λεπρό, λωβόν», λέει, «νὰ ἀνταλλάξω τὸ σῶμα μου μὲ ἐκεῖνον! Νὰ ἀνταλλάξω το σώμα μου με ἐκεῖνον! Νὰ γίνω ἐγὼ λεπρός, κι ὁ λεπρὸς νὰ γίνει ὑγιής, παίρνοντας τὸ δικό μου σώμα. »
Καὶ πῆρε ὁ Γέροντας τον καρκίνο, ἦλθε στο «Θεαγένειο»… – Που ‘ναι ὁ Παῦλος ὁ γιατρός, ποὺ τὸν κούραρε, ὁ δικός μας; – Ἐκεῖ. Υπέφερε πόνους, ἀλλὰ μὲ καρτερία μεγάλη καὶ ὑπομονή. Διότι ὁ καρκίνος εἶναι ὅπως ὁ Νέρωνας καὶ ὁ Διοκλητιανός. Οἱ μεγάλοι αὐτοὶ διώκται. Εἶναι οἱ φοβερότεροι πόνοι. Καὶ ἔγινε καὶ Μάρτυς ὁ παππούλης! Μεγαλομάρτυς ὁ παππούλης! Ὁ δὲ Γέροντας Πορφύριος ἔχει πεῖ, «Τὸ φάρμακο γιὰ τὸν καρκίνο, βρὲ παιδιά, εἶναι μπροστὰ στὰ μάτια τῶν γιατρῶν.» -Ἐσεῖς εἶστε γιατρός γιὰ τὰ μάτια.- «Μπροστά στα μάτια τῶν γιατρῶν. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ τὸ δοῦνε.» Προσέξτε! «Γιὰ νὰ γεμίσει ὁ Παράδεισος μὲ Νεομάρτυρες!»
Τότε εἴχαμε διωγμούς. Τώρα ἔχουμε ἄλλο τρόπο γιὰ νὰ μποῦμε στὸν Παράδεισο. Καὶ τί εἶναι ὅλα αὐτά, παιδιά, στὴν οὐσία; Προσχήματα. Εἶναι δῶ μέσα μιὰ κυρία ἀπ’ τὴ Μακεδονία, μου ‘λεγε γιὰ τὸν μπαμπά της. Εἶχε καρκίνο κι ἔφυγε. Καὶ τῆς παρουσιάστηκε καὶ τῆς λέει, «Παιδί μου, ἐγὼ δὲν πέθανα ἀπ’ τὸν καρκίνο. Ὁ καρκίνος ἦταν ἕνα πρόσχημα, γιὰ νὰ πάω στὸ σπίτι μου!» -Μπορῶ νὰ τὴ σηκώσω νὰ τὸ πεῖ. Δὲν χρειάζεται. Λοιπόν.— «Ὁ καρκίνος…», Δημητράκη τὸν λέγαν, «ὁ καρκίνος ἦταν ἕνα πρόσχημα!» Ὁ ἀνθρωπάκος τοῦ λαοῦ αὐτός, ὁ φτωχός, ποὺ τοὺς παίρνουν ἐκεῖ τὰ χωραφάκια τους. «Ἦταν ἕνα πρόσχημα, γιὰ νὰ πάω στὸ σπίτι μου!» Πῶς σᾶς φαίνεται; Αὐτὸ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία.
Ἐδῶ εἴμαστε περαστικοί. Δὲν ἔχουμε μόνιμη κατοικία. Δὲν εἶναι «μένουσα ἡ πόλις.» Ἀλλὰ πηγαίνουμε γιὰ «τὴν μέλλουσαν.» «Μένουσα», «μέλλουσα.» Τί ὡραῖα! Παρήχηση. Πᾶμε γιὰ τὴν μέλλουσαν.» Καὶ τὴ Βασιλεία. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν χορταίνομε ἐδῶ μὲ τίποτα. Περιμένουμε πάντοτε τὸ κάτι ἄλλο. Πολλές φορές νομίζουμε ὅτι βρήκαμε ἕνα πρᾶγμα κι αὐτὸ λέμε ὅτι εἶναι « τὸ κάτι ἄλλο ποὺ περίμενα.» Περνᾶ λίγος καιρός, καὶ φεύγει αὐτό. Ἡ γοητεία αὐτή. Καὶ παίρνει τὴ θέση της ἡ ἀπογοήτευση. «Δὲν ἦταν αὐτό!» Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ περιμένουμε; Ἡ «μένουσα πόλη.» Ἡ «μένουσα πόλη!» Ἡ ἄνω πατρίδα.
[…] Κι ἔτσι ὁ Γέροντας, γιὰ νὰ ἐπανέλθω ἕνα τεταρτάκι ἀκόμα καὶ θὰ σᾶς ἀπολύσω, κάνει καὶ ζέστη— ἐπῆρε τὸν καρκῖνο τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸν ἄντεξε. Τὸν ἄντεξε, ἀγογγύστως! Με πόνους ἀφόρητους και μεγάλους. Ἀλλὰ τί ἔκανε; Αὐτὸ πού ‘πα στὴν ἀρχὴ ἀρχή. Εὐχαριστοῦσε!
Εὐχαριστοῦσε! Εὐχαριστοῦσε! Κι ἡ εὐχαριστία τί ἔκανε; Μετρίαζε τὸν πόνο. Τὸν ἀνακούφιζε, σὰν τὸ καλύτερο ναρκωτικό. Ἡ εὐχαριστία! Γι’ αὐτὸ μὴν τὴν ἀφήνομε, ὅπου κι ἂν πᾶμε. Ὅ,τι κι ἂν κάνομε. Ὅ,τι κι ἂν γίνεται. Ὅ,τι κι ἂν συμβαίνει σὲ μᾶς, στὴν πατρίδα μας, στὴν οἰκογένειά μας, στὸν κόσμο. Στὸν κόσμο ὅλο. Ὁ κόσμος ὅλος εἶναι μία ἀγκαλιά. Μία ἀγκαλιὰ εἶν ̓ ὁ κόσμος ὅλος! Καὶ οἱ γειτονιὲς τοῦ κόσμου εἶναι ἀκριβῶς ἡ παρέα μας. Ἔτσι. Κι ὅταν, ὅπως εἶπα, μπαίνοντας, φροντίζομε τὸ γενικό καλό, μέσα στὸ γενικὸ καλὸ εἶναι καὶ τὸ δικό μας καλό, ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης στην Πνύκα, ἐδῶ πάνω στὴν Ἀκρόπολη, στοὺς μαθητάς Γυμνασίου τότε, ποὺ τοὺς εἶχε ἐπισκεφθεῖ. Ἔτσι.
Καὶ ὁ Γέροντας, φεύγοντας ἀπ’ αὐτὴ τὴν πλάση καὶ πηγαίνοντας στην «μένουσα πόλη», στὸ σπίτι του, ὅπως εἶπε ὁ ἀδελφὸς ἀπὸ τὴ Μακεδονία, ποὺ σᾶς προανέφερα, δὲν κάθησε ἐκεῖ νὰ ἡσυχάσει. Ὄχι. Ὄχι! Ὅλο ἐδῶ κάτω βρίσκεται. Ὅλο ἐδῶ ξημεροβραδιάζει. Καὶ ποῦ δὲν πάει! Και τί δεν κάνει! Καὶ ποῦ δὲν τὸν βρίσκεις! Καὶ τί δὲν κατορθώνει! Πολλά, σπουδαῖα καὶ μεγάλα.
Πρὸ ἐτῶν, πήγαινε κάποιος ἐπίσκεψη σ’ ἕνα σπίτι. Καὶ στὸ δρόμο τὸν σταμάτησε ἕνας καλόγερος. Φοβήθηκε, ἦταν νύχτα, καὶ τοῦ ἔδωσε μια φωτογραφία ἀφοῦ σταμάτησε, «Πάρε αὐτή, νὰ τὴ δώσεις στὴν οἰκογένεια», λέει. Και χάθηκε. Αὐτὸς τὴν πῆρε, πῆγε στὸ σπίτι, ἦταν καὶ συγκινημένος καὶ φοβισμένος. Λέει, «Νά, ρὲ παιδιά, τί ἔπαθα στὸ δρόμο», λέει. «Μὲ σταμάτησε ἕνας καλόγερος. Φοβήθηκα. Καὶ μοῦ ‘δωσε αὐτὴ τὴ φωτογραφία, νὰ τὴ δώσω σὲ σᾶς. Καὶ ποῦ ἤξερε αὐτὸς ὅτι ἔρχομαι σὲ σᾶς; Πρῶτον σὲαὐτό. Καὶ δεύτερο, ποιός εἶναι αὐτός;» Ἐκεῖνοι, ὅμως, τὸν ξέρανε. «Μᾶς στέλνει», λέει, «χαιρετίσματα ὁ πάτερ Παΐσιος. Γιατὶ περιπολεύει στις γειτονιὲς τῆς Ἀθήνας καὶ τοῦ κόσμου.» Ἔτσι. «Μᾶς ἔστειλε χαιρετίσματα! Και μᾶς ἔδωσε εὐλογία. Καὶ μᾶς ἔδωσε θάρρος.»
Πρὸ καιροῦ, πάλι, σ’ ἕνα νησὶ τῆς Ἑλλάδος, ἦταν κάποιος ποὺ εἶχε μεγάλες στενοχώριες καὶ δύσκολους λογισμούς. Κακοὺς λογισμούς. Τόσο πολύ, ποὺ πήγαινε ὁ ἄνθρωπος νὰ τρελαθεῖ. Καὶ βλέπει στὸν ὕπνο του, ἂν κοιμότανε, τὸν Γέροντα Παΐσιο. Καὶ τοῦ λέει, «Κάνε, παιδί μου, ἀκόμη λίγο ὑπομονή, καὶ αὔριο θὰ σοῦ περάσει.» Τὴν ἄλλη μέρα, ὁ Γέροντας καὶ ὁ Θεὸς τὰ εἶχαν πάρει. Τὰ εἶχαν πάρει!

Κι ἀκόμη, ιδιαίτερα ὁ Γέροντας Παΐσιος ἀγαπάει τὴν Ἑλλάδα μας. Γιατί; Γιατὶ τὴν ἀγαπάει καὶ ὁ Χριστὸς παραπάνω, σᾶς τά ‘πα καὶ τὴν ἄλλη φορά. Καὶ εἶναι καὶ Ρωμιός. Ἕλλην Ὀρθόδοξος. Αὐτὸ θὰ πεῖ Ρωμιός. Πριν φύγει ἀπ’ αὐτὸ τὸν κόσμο, ἦταν στὸ κελλάκι του, στὴν Παναγούδα. Στὴν Παναγίτσα. Στο Ἅγιο Ὄρος. Κι ἐκεῖ, μιὰ μέρα, τὸν ἐπεσκέφθη ἡ Κυρία Θεοτόκος. Γιὰ τοὺς Ἁγίους αὐτὰ εἶναι συνηθισμένα πράγματα. Να ξέρουμε καὶ τί λέμε. Ὑπάρχει ἡ πλάνη, ὑπάρχουν καὶ ἄλλα, ἐκεῖνοι ἔχουν τὸν τρόπο νὰ τὰ διακρίνουν. Τὸν ἐπεσκέφθη ἡ Δέσποινα τοῦ κόσμου. Ἡ Κυρία τοῦ Ἁγίου Ὄρους, καὶ ἡ Κυρία τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὸν εὐχαρίστησε, ξέρετε γιατί; Γιατὶ ἐφρόντιζε καὶ φροντίζει τοὺς πονεμένους ἀνθρώπους.
Οἱ πονεμένοι ἄνθρωποι, νὰ ξέρετε ἕνα πρᾶγμα. Ἔχουνε κι ἕνα προνόμιο. Τοὺς φροντίζει ἰδιαίτερα ὁ Χριστός, ἡ Παναγία καὶ οἱ Ἅγιοι. Κοντὰ στὸ πλὴν ἔχουμε καὶ τὸ σύν. Τοῦ λέει, «Παΐσιε, παιδί μου, σὲ εὐχαριστῶ πολύ, ποὺ φροντίζεις τοὺς πονεμένους ἀδελφούς μας. Σὲ παρακαλῶ, νὰ τὸ κάνεις, καὶ νὰ σοῦ κάνω κι ἐγὼ μια χάρη.» «Τί χάρη, Κυρία;» «Θὰ φροντίζω τὴν πατρίδα σου.» Καὶ δὲν τὴν φροντίζει; Τί εἴπαμε προηγουμένως; Δὲν τὴν φροντίζει; Τὴν φροντίζει! Γύρω – γύρω στὰ σύνορα ἡ Παναγίτσα εἶναι. Καὶ οἱ Ἅγιοι εἶναι. Τὴ φροντίζουνε! Τὴ φυλᾶνε! Τί θὰ μποροῦσε νὰ γίνει δῶ πέρα! Πολλά! Πολλά! Καὶ εὐτυχῶς, ἂς λένε οἱ ὁποιοιδήποτε λένε, ποὺ εἶμαστε στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη.
[..]Μιὰ φορὰ εἶχε πάει στὸν Γέροντα ἕνας Προτεστάντης καὶ κουβεντιάζανε. Ἦταν καλόψυχος αὐτός. Καὶ πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς εἶναι τόσο καλοί, ποὺ οὔτε ἐμεῖς δὲν εἴμαστε. Καὶ φτάσαν σ’ ἕνα ὡραῖο σημεῖο. Σὲ μιὰν ὡραία φάση. Καὶ τοῦ λέει ὁ Γέροντας, «Τώρα, παιδί μου, νὰ πᾶς. Θέλω να νὰ πάω μέσα, να μιλήσω μὲ τὴ Μανούλα μου.» Τὴν Παναγίτσα. Ἡ Παναγία εἶναι μήτηρ πάντων ἀνθρώπων, Ὄχι μόνο τῶν Χριστιανών. Πάντων ἀνθρώπων. Κι ἐκεῖ τοῦ λέει, «Ἐγὼ δὲν ἔχω μανούλα;» «Ἐσεῖς», λέει, «δεν Τὴν παραδέχεστε. Τὴν ἀπορρίπτετε. » Τὴν λένε Μαρία. Ταλαίπωροι ἄνθρωποι. Τέλος πάντων. Δὲν φταῖνε ὅλοι. Οἱ ἐπικεφαλῆς. Ὅπως στοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς οἱ ἐπικεφαλῆς. Ὁ κοσμάκης ὁ ἁπλός… Ἐδῶ πάει στὴ Λούρδη ὁ ἄλλος μὲ πίστη καὶ ἡ Παναγία τῆς Λούρδης τοῦ κάνει θαύματα, κι ἂς εἶναι Καθολικὸς κι ἂς εἶν’ καὶ ἄθεος, ἅμα θέλετε. Τοῦ κάνει θαύματα! Γιατί; Αμείβει τὴν πίστη. Καὶ μετά, ἅμα τοῦ πε αὐτὰ ὁ Γέροντας, ὁ ἀνθρωπάκος ἄρχισε νὰ κλαίει. Δὲν ἔφευγε. «Δὲν φεύγω, παππούλη, ἂν δὲν μοῦ πεῖς ὅτι ἔχω κι ἐγὼ μανούλα, ἤ, ἂν δὲν ἔχω, νὰ μὲ βοηθήσεις νὰ ἀποκτήσω.» Νά το. Νά, πῶς γίνεται, πῶς ἰσχύει τὸ «Ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ενώσεως!» Πῶς πραγματοποιεῖται, δηλαδή. Ἔτσι. Ἔτσι,λοιπόν, τοῦ εἶπε ἡ Παναγίτσα, «Ἐσύ, Παΐσιε, θὰ φροντίζεις τοὺς πονεμένους κι ἐγὼ θὰ φροντίζω τὰ σύνορα τῆς πατρίδας.»…..
Αγιολόγιο τόμος Ι’– Αγιοι της Μικρασίας. π. Ανανίας Κουστένης, Εκδόσεις: Κύπρη. Σελ. 29-48.

Έσπειρε Αγάπη …. και μοσχοβόλησε η οικουμένη… Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2025/07/12/%ce%ad%cf%83%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b5-%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%bf%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%b2%cf%8c%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%b5-%ce%b7-%ce%bf%ce%b9%ce%ba/

Γιά ὅλα… εὐχαριστῶ. Καί ἔρχεται μιά τέτοια χαρά στή ζωή μας,…. Ἁγία Γαβριηλία – Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2026/01/16/%ce%b3%ce%b9%ce%ac-%e1%bd%85%ce%bb%ce%b1-%ce%b5%e1%bd%90%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%e1%bf%b6-%ce%ba%ce%b1%ce%af-%e1%bc%94%cf%81%cf%87%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b9%ce%ac/

Χαίρομαι, που χαρούμενα κηρύττεις την ζωή, η οποία είναι τυλιγμένη με την θνητή σάρκα,… ο κεκοιμημένος π. Αθανάσιος χαμογέλασε! ‘Aγιος Παΐσιος
https://iconandlight.wordpress.com/2026/05/06/%cf%87%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%b7%cf%81%cf%8d%cf%84%cf%84%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%b7%ce%bd/

Πώς διατηρείτε τον Θεό στην καθημερινή σας ζωή, Κυρία;. Με το “Ευχαριστώ” στον Θεό,… να Τον ευχαριστούμε για το κάθε τι και πάντοτε να Του αναθέτουμε τα πάντα.
https://iconandlight.wordpress.com/2024/03/14/%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%81%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b8%ce%b5%cf%8c-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd/

Οι λεβέντες έχουν μαλακή καρδιά, θυσιάζουν την ζωή τους από καθαρή αγάπη, για να προστατεύσουν τους συνανθρώπους τους, μιμούνται τον Χριστό. Αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι ήρωες, διότι τους τρέμει ακόμη και ο θάνατος… Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2024/09/22/%ce%bf%ce%b9-%ce%bb%ce%b5%ce%b2%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%82-%ce%ad%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bc%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%ba%ce%ae-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%ce%b8%cf%85%cf%83%ce%b9%ce%ac/

Θα γίνη τρελλοκομείο. Μέσα στην αναμπουμπούλα που θα επικρατή, θα ξεσηκωθή κάθε κράτος να κάνη ό,τι του λέει ο λογισμός. Ο Θεός να βάλη το χέρι Του… Αλλά μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα..
https://iconandlight.wordpress.com/2026/01/04/%ce%bc%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%87%cf%89%cf%81%ce%ae%cf%83%ce%b8%ce%b5-%ce%ba%ce%b1%ce%b8%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b9-%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89-%ce%b1%cf%80/

«Δόξα σοι ο Θεός, βρήκα και εγώ επιτέλους έναν φίλο!» Τα καημένα τα ζώα θεό έχουν τον άνθρωπο… έχουν διαίσθηση και καταλαβαίνουν, αν τα αγαπάς, αν τα πονάς. Τα ζώα στον Παράδεισο, αισθάνονταν την ευωδία της Χάριτος και υπηρετούσαν τον Αδάμ. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2025/03/20/%ce%b4%cf%8c%ce%be%ce%b1-%cf%83%ce%bf%ce%b9-%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%cf%8c%cf%82-%ce%b2%cf%81%ce%ae%ce%ba%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b5%ce%b3%cf%8e-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%bf%cf%85/

Ήρθαμε να πάρουμε λίγο από τον πόνο σας… Η επίσκεψη του Αγίου Παϊσίου στην Αυστραλία
https://iconandlight.wordpress.com/2023/08/17/%ce%b5%ce%bc%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%ae%cf%81%ce%b8%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%ac%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%bf-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%cf%8c/

∆ιαβάζετε Πατέρες, έστω µιά ή δυο γραµµές την ηµέρα. Είναι βιταµίνες πολύ δυναµωτικές… ο νους µεταφέρεται σε θείο χώρο. Ο Ευεργετινός είναι ευεργεσία µεγάλη. Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2023/07/12/%e2%88%86%ce%b9%ce%b1%ce%b2%ce%ac%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b5-%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b5%cf%82-%ce%ad%cf%83%cf%84%cf%89-%c2%b5%ce%b9%ce%ac-%ce%ae-%ce%b4%cf%85%ce%bf-%ce%b3%cf%81%ce%b1%c2%b5/

Θεέ μου, η κάθε ημέρα της ζωής μου είναι στα χέρια Σου! Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2023/07/11/%ce%b8%ce%b5%ce%ad-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b7-%ce%ba%ce%ac%ce%b8%ce%b5-%ce%b7%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b6%cf%89%ce%ae%cf%82-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9/

Με μία μικρή προσευχή του Γέροντος Παϊσίου ένοιωθα παντού το Θεό.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/07/14/24393/

Όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν, την παρανομία την έχουν κάνει νόμο και την αμαρτία μόδα… να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο που περιμένουμε και να υψώσουμε τα χέρια στον Θεό. Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προσοχή… Θα αφήση ο Θεός το πλάσμα Του; Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2022/07/11/%cf%8c%ce%bb%ce%b1-%cf%80%ce%ac%ce%bd%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%b1-%ce%b9%cf%83%ce%bf%cf%80%ce%b5%ce%b4%cf%8e%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bc/

Η Παναγία η Τριχερούσα, η Ηγουμένη και προστάτις της μονής Χιλανδαρίου
https://iconandlight.wordpress.com/2021/07/12/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%87%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B1-%CE%B7-%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80/

Ο Άγιος Παΐσιος μας προειδοποιούσε, σιγά-σιγά, μετά την ταυτότητα, θα προχωρήσουν πονηρά στο σφράγισμα, ο Χριστός όσους δεν σφραγισθούν θα τους βοηθήση. Θα γίνονται μεγάλα θαύματα, θα’ χει κανείς ένα μπουκάλι λάδι και δεν θα τελειώνει, έναν τενεκέ αλεύρι και δεν θα τελειώνει. Μέχρι που να κυκλοφορήσουν οι νέες ταυτότητες, μπορεί να ᾿ρθή και η οργή του Θεού.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/08/24/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%90%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%8

d%cf%83%ce%b5-%cf%83%ce%b9/

Οι Μοναχοί δεν είναι απλώς φαναράκια που φωτίζουν στους δρόμους των πόλεων, για να μη σκοντάφτουν οι άνθρωποι, αλλά απομακρυσμένοι Φάροι επάνω στα βράχια, που κατευθύνουν τα καράβια του κόσμου με τις αναλαμπές τους, για να φθάσουν στον προορισμό τους, στον Θεό…. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2021/07/17/%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b1%cf%87%ce%bf%ce%af-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%cf%80%ce%bb%cf%8e%cf%82-%cf%86%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b9%ce%b1-%cf%80/

Τέτοια δικτατορία πού σκέφτονται να κάνουν, μόνο ο διάβολος μπορεί να την είχε σκεφτεί. Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2021/07/15/%CF%84%CE%AD%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%8D-%CF%83%CE%BA%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%BA/

Ο Θεός μας … «βομβαρδίζει» με την αγάπη Του. Κανείς δεν μπορεί να συλλάβει πόσο αγαπάει ο Θεός τον άνθρωπο! Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/13/%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%cf%8c%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%b2%ce%bf%ce%bc%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%af%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80-2/

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, Παιδί μου, εμένα ο Κύριος μού ‘δωσε μια πνευματική τηλεόραση και βλέπω όλον τον κόσμο.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/07/11/29512/

Σήμερα που όλοι γονατίσαμε και δεν υπάρχει ελπίς, θα επέμβει ο Θεός των Πατέρων μας για τα αίματα των Μαρτύρων μας και τα λείψανα των Αγίων μας. Κλαίω την Ελλάδα. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα. Αν ο Θεός άφηνε την τύχη του Έθνους στους πολιτικούς θα καταστρεφόμασταν. Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/02/23/%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%8c%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%b3%ce%bf%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%af%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%85%cf%80%ce%ac/Ἀπολυτίκιον Παναγίας Τριχερούσης. (Γερασίμου)
Ἦχος δ ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τὴν θείαν Εἰκόνα σου, ἐκ Παλαιστίνης ἡμῖν, ὁ Σάββας ὁ ἔνθεος, ἣν Τριχεροῦσαν Ἁγνή, καλοῦμεν μετήνεγκεν· ἥν περ Χιλανδαρίου, ἡ Μονὴ κεκτημένη, ὕμνον σοι Θεοτόκε, ἀναμέλπει βοῶσα· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.

ἕτερον Παναγίας Τριχερούσης. (Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τριχεροῦσα Παρθένε, Φοινικοῦντα εὐλόγησον, καὶ τοὺς τὴν σεπτήν σου εἰκόνα, προσκυνοῦντας ἁγίασον· ἐν πᾶσι γινομένη βοηθός, καὶ σκέπη ἀσφαλὴς ἐν πειρασμοῖς, ὅπως ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς σε χρεωστικῶς, τιμῶμεν οὕτω κράζοντες· Δόξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν σοί, δόξα τῷ μεγαλύναντι, δόξα τῷ σὲ προστάτιν κραταιάν, ἡμῖν διδόντι Ἄχραντε.

ἕτερον Παναγίας Τριχερούσης. (Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
Ἦχος γ´. Τὴν ὡραιότητα.

Τὴν πανσεβάσμιον, μορφήν σου Δέσποινα, ἔχει θησαύρισμα πολυτιμότατον, ἡ Φοινικοῦντα καὶ ἀεί, ἐν πίστει ἀσπαζομένη, ταύτην ἀνακράζει σοι· Τριχεροῦσα διάσωσον, τοὺς σὲ μεγαλύνοντας, καὶ αἰτήματα πλήρωσον, παρέχουσα τοῖς πᾶσι βεβαίαν, τὴν σωτηρίαν ταῖς πρεσβείαις σου.

Ἀπολυτίκιον Φοβερᾶς Προστασίας. (Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Φοβερὰ Προστασία, Θεοτόκε Πανάμωμε, ταῖς σαῖς παναγίαις πρεσβείαις, τὸν Χριστὸν ἐξιλέωσαι, ὑπὲρ ἀσπαζομένων εὐλαβῶς, τὴν θείαν σου καὶ πάνσεπτον μορφήν· περιφύλαττε δὲ ἅπαντας ἀσινεῖς, ἐκ βίου περιστάσεων, ὅπως δοξάζωμεν θερμῶς, Ἄχραντε, θείαν δόξαν σου, καὶ κληρονόμοι οὐρανῶν, γενώμεθα οἱ δοῦλοί σου.

Ἀπολυτίκιον ὁσίου Παϊσίου τοῦ νέου τοῦ Ἁγιορείτου
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῆς ἐνθέου ἀγάπης τὸ πῦρ δεξάμενος ὑπερβαλλούσῃ ἀσκήσει ἐδόθης ὅλος Θεῷ, καὶ παράκλησις πολλῶν ἀνθρώπων γέγονας, λόγοις θείοις νουθετῶν, προσευχαῖς θαυματουργῶν, Παΐσιε θεοφόρε· καὶ νῦν πρεσβεύεις ἀπαύστως ὑπὲρ παντὸς τοῦ κόσμου, Ὅσιε.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον ὁσίου Παϊσίου τοῦ νέου τοῦ Ἁγιορείτου. (Εὐφροσύνου Σαββαΐτου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῶν Ὁσίων τὸν βίον ἐκ παιδὸς μιμησάμενος, ὤφθης ἐν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις, θεοφόρε πατὴρ ἡμῶν Παΐσιε· ἐν Ἄθω γὰρ ἀσκήσει διελθὼν καὶ Πνεύματος Ἁγίου πληρωθείς, θεραπεύεις τοὺς νοσοῦντας καὶ τὰς ψυχὰς τῶν πίστει ἐκβοώντων σοι· Χαίροις τῶν μοναστῶν ἡ καλλονή, Χαίροις τοῦ Γένους καύχημα, Χαίροις τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τὸ νέον ἀγλάϊσμα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον ὁσίου Παϊσίου τοῦ νέου τοῦ Ἁγιορείτου. (Εὐφροσύνου Σαββαΐτου)
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.

Θεῖον βλάστημα Καππαδοκίας, νέον καύχημα τῆς Ἐκκλησίας, ἀνεδείχθης θεοφόρε Παΐσιε· ἀσκητικῶς γὰρ ἐκλάμψας ἐν Ἄθωνι, παρὰ Θεοῦ ἐδοξάσθης τοῖς πέρασι. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Παϊσίου.
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον ὁσίου Παϊσίου τοῦ νέου τοῦ Ἁγιορείτου. (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν Συνάναρχον Λόγον.

Τὸν ἐν Ὄρει Ἁγίῳ ἀρτίως λάμψαντα, ἀδιαλείπτῳ ἀσκήσει καὶ νοερὰ προσευχή, ἐπαινέσωμεν πιστοί, σεπτὸν Παΐσιον, ὅτι ὡς ῥόδον εὐανθὲς κατεμύρισε ψυχὰς τοῖς λόγοις τοῖς θεοφθόγοις· καὶ νῦν τὰ κρείττονα νέμει αὐτοῦ λιταῖς τοῖς καταφεύγουσιν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον ὁσίου Παϊσίου τοῦ νέου τοῦ Ἁγιορείτου. (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος δ´ . Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τὸν ἰατρὸν ἀσθενειῶν τῶν ἐντέρων καὶ τοῦ στομάχου εὐφημήσωμεν πόθῳ, Παΐσιον τὸν Ὅσιον, βοῶντες τρανῶς· Ἄθωνος ὡράϊσμα, εὐσεβείας πυξίον, χάριτος μυράλειπτρον Παρακλήτου εὐῶδες καὶ τοῦ Σεμνείου εὖχος Σουρωτῆς, τῶν ἱκετῶν σου τὰς νόσους θεράπευσον.

Ἀπολυτίκιον ὁσίου Παϊσίου Ἁγιορείτου. (Ἀδαμαντίας Καβάγια-Πιπεράκη)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν Συνάναρχον Λόγον.

Τὸν Παΐσιον πάντες πιστοὶ ὑμνήσωμεν, τῶν ἐν ἀσκήσει τὸν τύπον καὶ μοναστῶν ὑπογραμμόν, τὸν κτησάμενον ἀγάπην καὶ ταπείνωσιν· ὅθεν τὸ Πνεῦμα ἐκχυθὲν ἐπ᾿ αὐτὸν ὡς ὑετὸς ἐνέπλησε χαρισμάτων καὶ ἀνέδειξε τοῖς ἀνθρώποις θερμὸν ἱκέτην καὶ προστάτην ταχύν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον ὁσίου Παϊσίου τοῦ νέου τοῦ Ἁγιορείτου. (Γεωργίου Γαλανόπουλου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Καππαδόκων τὸν γόνον, Ἀρσενίου συνόμιλον, λάτριν τῆς Τριάδος καὶ φίλον Θεοτόκου τιμήσωμεν, Παΐσιον φωναῖς ᾀσματικαῖς, Στομίου καὶ Σιναίου οἰκιστήν, Παναγούδας θεῖον ἄνθος Ἀθωνικόν, καὶ Σουρωτῆς δομήτορα. Χαῖρε αὐτῷ βοῶντες εὐκλεές, πάτερ πιστῶν καταφύγιον, κλέος τῶν χριστωνύμων ἱερόν, σκεῦος τῆς Χάριτος.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ, ΑΓ. ΠΑΪΣΙΟΣ, ΑΓ. ΕΥΦΗΜΙΑ 10.7.2013 ΟΜΙΛΙΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΑΝΑΝΙΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
https://www.youtube.com/watch?v=2-t98WCDQbE

iconandlight.wordpress.com