Ἀτέλειωτα εἶναι τὰ βάσανα τοῦ κόσμου. Κάθε μέρα ἡ καρδιά μου γίνεται κιμάς. Ὅσιος Παΐσιος.

Συναξάριον
Τῇ ΙΒʹ (12ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰουλίου, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Παϊσίου τοῦ νέου τοῦ Ἁγιορείτου, ἐκ Φαράσων τῆς Καππαδοκίας καταγομένου, τοὐπίκλην Ἐζνεπίδης, τελειωθέντος ἐν εἰρήνῃ, ἐν ἔτει χιλιοστῷ ἐννεακοσιοστῷ ἐνενηκοστῷ τετάρτῳ (1994).

Γέροντα πως είναι ο Θεός;
Άγιος Παΐσιος

Ο κ. Αθανάσιος Ρακοβάλης περιγράφει ένα πολύ μεγάλο πνευματικό δώρο που του έκανε ο Άγιος Παΐσιος κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους από το Άγιον Όρος στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
Θα σας πω τώρα ένα πολύ μεγάλο πνευματικό δώρο που μου ‘κανε λίγο πριν πεθάνει.
Τον έβγαζα από το Άγιο Όρος και πηγαίναμε στη Σουρωτή με το αυτοκίνητό μου. Είναι μία απόσταση περίπου δύο – τρεις ώρες με το αυτοκίνητο, εξαρτάται πόσο τρέχεις. Στο δρόμο συζητούσαμε εκεί πέρα, λέγαμε διάφορα και κάποια στιγμή τον ρώτησα, του λέω, βρε Γέροντα πώς είναι ο Θεός; Πες μου λίγο για τον Θεό. Πώς είναι ο Θεός;
Τι του ζήτησα εγώ τώρα. Του ζήτησα να μου πει λίγα λόγια. Ότι ο Θεός είναι έτσι, αλλιώς και αλλιώτικα. Αυτός δεν απάντησε. Έσκυψε λίγο το κεφάλι του και προσευχήθηκε. Λίγο. Λιγότερο από ένα λεπτό.
Και τότε ξαφνικά άνοιξε ο ουρανός, άνοιξε η ψυχή μου. Οδηγούσα και ήμασταν μάλιστα πάνω σε ένα σημείο με στροφές και ξαφνικά άρχισα να νοιώθω το Θεό. Μέσα στο αυτοκίνητο, έξω στους λόφους, πάνω στα αστέρια, στο γαλαξία, ένοιωθα παντού το Θεό.

Γιατί εγώ είχα μια αγωνία με τα πράγματα του κόσμου .. αλλά κατάλαβα ότι όλα είναι στα χέρια του Θεού. Τίποτα δεν κουνιέται, ούτε το παραμικρό φύλλο, χωρίς τη θέληση του Θεού.
Τι να πρωτοθαυμάσω από αυτό το γεγονός! Έχουν περάσει τόσα χρόνια και λέω: μα ποιος ήταν ο Γέροντας! τι παρρησία είχε στο Θεό! Με μία μικρή προσευχή να μπορεί να δίνει τέτοια δώρα!
Είναι δύσκολο να μιλάς για έναν Άγιο. Πρέπει λένε να είσαι Άγιος για να μιλήσεις για έναν άλλον Άγιο. Δηλαδή, πρέπει κάποιος άνθρωπος να έχει μια εμπειρία από τη χάρη του Θεού. Αν δεν υπάρχει αυτή η εμπειρία καταντάνε απίστευτα αυτά τα πράγματα. Ακούγονται στα αυτιά των ανθρώπων υπερβολικά.
Στα δικά μου τα αυτιά αυτά που σας λέω είναι πολύ λίγα.

Γέροντα πως είναι ο Θεός; Άγιος Παΐσιος – κ. Αθανάσιος Ρακοβάλης
https://www.youtube.com/watch?v=a3tWD2y-BKE

***

Ἀτέλειωτα εἶναι τὰ βάσανα τοῦ κόσμου. Κάθε μέρα ἡ καρδιά μου γίνεται κιμάς.
Ὅσιος Παΐσιος

Μην ξοδεύετε τον χρόνο σας σε χαζά πράγματα. Κατά την διάρκεια της ημέρας που έχομε διακονήματα, να έχωμε ανοιχτό στο κελλί μας ένα πνευματικό βιβλίο και ένα μικρό κομποσχοίνι και κατά διαστήματα ανά μία ώρα ή περισσότερο, όπως επιτρέπει το διακόνημα, να μπαίνωμε στο κελλί μας να διαβάζωμε κάτι και να κάνωμε ένα κομποσχοινάκι για μας, για όσους κινδυνεύουν, για τα ορφανά παιδιά, για όσους πονούν και έτσι μαζεύομε τον νου μας και δεν εργαζόμαστε σαν λαϊκοί.

Ἀτέλειωτα εἶναι τὰ βάσανα τοῦ κόσμου. Μία γενική ἀποσύνθεση, οἰκογένειες, μικροί‐μεγάλοι. Κάθε μέρα ἡ καρδιά μου γίνεται κιμάς. Τὰ περισσότερα σπίτια εἶναι γεμάτα ἀπὸ στενοχώριες, ἀπὸ ἀγωνία, ἀπὸ ἄγχος. Μόνο στὰ σπίτια ποὺ ζοῦν κατὰ Θεόν εἶναι καλά οἱ ἄνθρωποι. Στὰ ἄλλα, διαζύγια, ἄλλοι χρεωκοπημένοι, ἄλλοι ἄρρωστοι, ἄλλοι τρακαρισμένοι, ἄλλοι μὲ ψυχοφάρμακα, μὲ ναρκωτικά!… Λίγο‐πολύ ὅλοι, οἱ καημένοι, ἔχουν ἕναν πόνο. Ἰδίως τώρα, δουλειές δὲν ἔχουν, χρέη ἀπὸ ʹδω, βάσανα ἀπὸ ʹκει, τούς τραβοῦν οἱ Τράπεζες, τούς βγάζουν ἀπὸ τὰ σπίτια, ἕνα σωρό!
Καὶ δὲν εἶναι μία καὶ δύο μέρες! Καὶ ἄν ἕνα‐δύο παιδιά σὲ μία τέτοια οἰκογένεια εἶναι γερά, ἀρρωσταίνουν ἀπὸ αὐτήν τὴν κατάσταση. Πολλές οἰκογένειες ἀπὸ αὐτές μία μέρα νὰ εἶχαν τὸ ἀμέριμνο, τὴν ξενοιασιά τῶν μοναχῶν, θὰ εἶχαν τὸ καλύτερο Πάσχα.
Ὅταν κανεὶς πονάη καὶ ἐνδιαφέρεται γιὰ τούς ἄλλους καὶ ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτό του, τότε ὅλο τὸν κόσμο τὸν βλέπει σάν σὲ ἀκτινογραφία μὲ τὶς ἀκτίνες τὶς πνευματικές… Πολλές φορές, ἐκεῖ ποὺ λέω τὴν εὐχή, βλέπω μικρούτσικα παιδάκια, τὰ καημένα, νὰ περνοῦν μπροστὰ μου θλιμμένα καὶ νὰ παρακαλοῦν τὸν Θεό. Τὰ βάζουν οἱ μανάδες τους νὰ κάνουν προσευχή, γιατί ἔχουν προβλήματα, δυσκολίες στὴν οἰκογένεια καὶ ζητοῦν βοήθεια ἀπὸ τὸν Θεό. Γυρίζουν τὸ κουμπί στὴν ἴδια συχνότητα, καὶ ἔτσι ἐπικοινωνοῦμε!

Οἱ ἄνθρωποι ζητοῦν κάπου νὰ ἀκουμπήσουν, ἀπὸ κάπου νὰ πιασθοῦν. Καὶ ἄν δὲν ἔχουν πίστη νὰ ἀκουμπήσουν σʹ αὐτήν, ἄν δὲν ἐμπιστευθοῦν στὸν Θεό, ὥστε νὰ ἐγκαταλείψουν τελείως τὸν ἑαυτό τούς σʹ Αὐτόν, θὰ βασανίζωνται. Μεγάλη ὑπόθεση ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό!
Τὰ χρόνια ποὺ περνοῦμε εἶναι πολύ δύσκολα καὶ πολύ ἐπικίνδυνα, ἀλλὰ τελικά θὰ νικήσει ὁ Χριστός. Θὰ δῆτε πώς θὰ ἐκτιμήσουν τὴν Ἐκκλησία. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ εἴμαστε σωστοί. Θὰ καταλάβουν ὅτι ἀλλιῶς δὲν γίνεται χωριό…

Δὲν εἶναι μόνον ἡ ὑλική δυστυχία, ποὺ πεινοῦν, ποὺ δυστυχοῦν οἱ ἄνθρωποι, ἡ πνευματική δυστυχία εἶναι πιὸ μεγάλη. Ἡ προσευχή πολύ θὰ βοηθήση νὰ τούς φωτίση λιγάκι ὁ Χριστός. Παίρνει τὸ κατσαβιδάκι ὁ Χριστός, λίγο ἕνα στρίψιμο, μία βόλτα πίσω… ἐντάξει, ὅλα τακτοποιοῦνται. Σιγά‐σιγά, ὅταν ὁ Θεὸς φωτίζη μερικούς ἀνθρώπους, τότε τὸ κακό ἐξευτελίζεται μόνο του. Γιατί τὸ κακό μόνο τοῦ καταστρέφεται, δὲν τὸ καταστρέφει ὁ Θεός. Τελικά τὰ πράγματα θὰ ἔρθουν στὴν θέση τους.

Στὴν πνευματική ζωή δὲν θὰ βάλη κανεὶς γιὰ πρότυπό τους κοσμικούς ἀλλὰ τούς Ἁγίους. Καλά εἶναι νὰ παίρνη κάθε ἀρετή καὶ νὰ
βρίσκη τὸν Ἅγιο ποὺ τὴν εἶχε, νὰ μελετᾶ τὸν βίο του, καὶ τότε θὰ βλέπη ὅτι δὲν ἔχει κάνει τίποτε καὶ νὰ προχωρῆ μὲ ταπείνωση.
Ἀπό τὸ βιβλίο Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»

***

Ένας αναστεναγμός για τον πόνο του άλλου ισοδυναμεί με ώρες προσευχής.

Τα φιλότιμα παιδιά του Θεού, που βοηθάνε στο σήκωμα των Σταυρών των συνανθρώπων τους, ο Θεός τα δυναμώνει πνευματικά και τα απαλλάσσει από Σταυρούς (δοκιμασίες).
Και μόνον ο πόνος που νοιώθει κανείς για κάποιον είναι σαν ευχή.
Ένας αναστεναγμός για τον πόνο του άλλου είναι μία καρδιακή προσευχή ∙ ισοδυναμεί δηλαδή με ώρες προσευχής.
– Γέροντα, όταν χτυπά το καμπανάκι την ώρα της Προσκομιδής, αναφέρω γενικές περιπτώσεις, λ.χ. χήρες, ορφανά, εγκαταλελειμμένους, και όχι ονόματα. Είναι σωστό;
– Κι εγώ το ίδιο κάνω. Να εύχεσαι όμως με πόνο. Και ο ιερέας δεν αρκεί να βγάζη στην Προσκομιδή μερίδες και να διαβάζη τα ονόματα τυπικά, αλλά πρέπει να παρακαλή για τον καθέναν με πόνο· τότε θα δη θαύματα.
Να λέτε: «Κύριε, ελέησον τους δούλους σου, ών συ τα προβλήματα γινώσκεις». Όταν δεν θυμάσαι τα ονόματα που σού δίνουν, να πιάνης γενικά τις περιπτώσεις· τους αρρώστους, τα παιδιά που έχουν παραστρατήσει κ.λπ. Να λές στην αρχή: «Βοήθησε, Θεέ μου, πρώτα αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη» και ύστερα να συνεχίζης με το «ελέησον τους δούλους σου»… και μετά να λές: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τους δούλους σου και τον κόσμον σου άπαντα», για να μη φεύγη η αμαξοστοιχία με λίγους επιβάτες.
Να ξέρης όμως ότι εκείνο που μετρά δεν είναι το πόσο προσεύχεται κανείς, αλλά το πώς προσεύχεται.

***

κ. Αθανάσιος Ρακοβαλής:
Θέλω να σας πω μια ιστορία που είναι ταυτόχρονα μεγάλο μάθημα περί προσευχής.
Όταν ήμουν μικρός είχα έναν αγαπημένο φίλο, διαβάζαμε μαζί, ερχότανε σπίτι μου πήγαινα σπίτι του. Μετά στο πανεπιστήμιο χωρίσαμε όχι ότι μαλώσαμε άλλη σχολή αυτός άλλους δρόμους πήρα εγώ.
Κάποια στιγμή έρχεται και με βρίσκει ένας κοινός φίλος και μου λέει τα μαθες ο τάδε είναι βαριά άρρωστος. Του λέει τι έχει. Έχει καρκίνο, είναι βαριά και δε του το λένε. Του λένε ότι έχει κάτι άλλο.
Στενοχωρήθηκα εγώ και τι να κάνω όταν είχα τα ζόρια τραβούσα στο γέροντα. Πάω λοιπόν στον γέροντα στον Άγιο Παίσιο και του λέω γέροντα ο φίλος μου έχει καρκίνο. Και τι θέλεις μου λέει. Θέλω να τον κάνετε καλά.
Μου λέει, Θες να τον πάρουμε μισό-μισό, οπότε εγώ κόλλησα, δεν μιλούσα, με βλέπει που κόλλησα, μου λέει εντάξει εγώ θα πάρω οτ 99% εσύ το 1. Δέχεσαι; Δέχομαι. Αυτό μου φάνηκε εύκολο. Εντάξει μου λέει τα συμφωνήσαμε.
Μετά κάθισα το σκέφτηκα και λέω του γέροντα, γέροντα τώρα τι θα γίνει θα φύγει ο καρκίνος από το φίλο μου και θα έρθει σε μας;
Πάλι ξαναγέλασε ο γέροντα. Μου λέει κοίταξε να δεις, αν θες να ακούσει ο Θεός τη προσευχή πρέπει αυτή η προσευχή να έχει και μια αυτοθυσία. Δηλαδή βλέπεις τον άλλον να είναι σε ένα αναπηρικό καροτσάκι, δε μπορεί να προχωρήσει, άμα προσευχηθείς και πεις Θεέ μου πάρε τη μισή δύναμη από τα πόδια μου και δώστη σε αυτόν, λίγο να εξυπηρετείται αυτός λίγο και εγώ, μια τέτοια προσευχή που έχει μέσα αυτοθυσία, τον συγκινεί τον Θεό. Και να σου πω και κάτι ακόμα, πολλές φορές ο Θεός βλέπει ότι εμείς δεν θα αντέξουμε άμα μας δώσει την αρρώστια του άλλου και τον άλλον κάνει καλά και εμάς δεν μας δίνει την αρρώστια.
Αλλά πρόσεχε δεν είναι να παίζουμε με αυτά τα πράγματα, γιατί πολλές φορές αν δει ότι αντέχουμε, όντως μας δίνει την αρρώστια. Αν δηλαδή είναι να προσευχηθείς με αυτόν τον τρόπο, να το εννοείς και να είσαι έτοιμος να σηκώσεις την αρρώστια, τώρα τι θα κάνει ο Θεός, είναι άλλο θέμα.
Αυτό ήταν ένα δυνατό μάθημα για την προσευχή και να πω βέβαια ότι ο φίλος μου έγινε καλά, όχι με τις δικές μου ευχές, με τις ευχές του γέροντα.

Tώρα τί θα γίνει Γέροντα, ο καρκίνος θα έρθει σε μας;;;
https://www.youtube.com/watch?v=RiKQRpS9_64

***

– Γέροντα, δηλαδή ποιό είναι ακριβώς το νόημα αυτής της ζωής;
– Ποιό είναι; Να ετοιμασθούμε για την Πατρίδα μας, τον Ουρανό, τον Παράδεισο. Το πάν είναι να συλλάβη ο άνθρωπος αυτό το βαθύτερο νόημα της ζωής, που είναι η σωτηρία της ψυχής.

***

«Θεέ μου, ἡ κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μου εἶναι στὰ χέρια Σου!».
«Την εγχείρηση στην έκανε τα ξημερώματα ο γέροντας Παΐσιος!».

Διήγηση Νικολάου Κουλούρη, Καθηγητοῦ στὸ Τμῆμα Νομικῆς στὸ Εὐρωπαϊκὸ Πανεπιστήμιο Κύπρου:
«Τὸ ἔτος 2012, ὁ φοιτητής μου στὸ Τμῆμα Νομικῆς του Εὐρωπαϊκοῦ Πανεπιστημίου Κύπρου Στέλιος Κρεοῦζος, ὁ ὁποῖος εἶναι δημοσιογράφος τοῦ ΡΙΚ, διαγνώσθηκε μὲ ὑγρὸ στοὺς πνεύμονες καὶ στὴν καρδιά.
Ταλαιπωρήθηκε ἐπὶ ἔναμισυ ἔτος νοσηλευόμενος γιὰ μεγάλα χρονικὰ διαστήματα σὲ Νοσοκομεῖο. Τελικά, ὁ θεράπων ἰατρὸς τοῦ συνέστησε νὰ ὑποβληθῆ σὲ χειρουργικὴ ἐπέμβαση γιὰ τὴν ἀφαίρεση τοῦ ὑγροῦ, ὥστε νὰ σταματήση ἡ ταλαιπωρία του. Ἡ ἐπέμβαση αὐτὴ διακρίνεται ἀπὸ μὴ ἀμελητέο βαθμὸ ἐπικινδυνότητας, ὅπως ἀνέφερε στὸν φοιτητή μου ὁ χειρουργός. Τὴν παραμονὴ τῆς προγραμματισμένης ἡμέρας γιὰ τὴν ἐπέμβαση, ὁ φοιτητής μου ἔκανε εἰσαγωγὴ στὸ Νοσοκομεῖο. Τὸν εἶχε καταλάβει εὔλογη ἀγωνία γιὰ τὴν ἔκβαση τῆς ἐπέμβασης. Τὸ ἀπόγευμα τὸν ἐπισκέφθηκε μιὰ ξαδέλφη του καὶ τοῦ ἔφερε ἕνα βιβλίο γιὰ τὸν Γέροντα καὶ ἤδη ὅσιο Παΐσιο τὸν Ἁγιορείτη, λέγοντάς του ὅτι ἡ ἀνάγνωσή του θὰ τὸν βοηθήση νὰ ἠρεμήση. Ὑπ’ ὄψη ὅτι ὁ φοιτητής μου μέχρι τότε εἶχε μόνο ἐπιδερμική, τυπικὴ σχέση μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ὅπως δυστυχῶς οἱ περισσότεροι Ἕλληνες. Ὁ φοιτητής μου ἄρχισε νὰ…. διαβάζη τὸ βιβλίο τοῦ Ὁσίου. Κάποια στιγμή, φθάνει στὸ σημεῖο, ὅπου σύμφωνα μὲ τὸν βιογράφο του, ὁ Ὅσιος ζήτησε ἀπὸ τὸν Θεὸ «νὰ τοῦ στείλη ἕναν καρκίνο γιὰ νὰ τὸν δοκιμάση», γεγονὸς τὸ ὁποῖο ἐντυπωσίασε ἰδιαιτέρως τὸν φοιτητή μου.
Ἡ ἑπόμενη ὅμως ρήση τοῦ Ὁσίου ἦταν αὐτὴ ποῦ τὸν συγκλόνισε: «Θεέ μου, ἡ κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μου εἶναι στὰ χέρια Σου!». Ὁ φοιτητής μου τότε ἄρχισε νὰ ἐπαναλαμβάνη ἀδιαλείπτως τὴ ρήση αὐτὴ τοῦ Ὁσίου, ἐνῶ δάκρυα ἄρχισαν νὰ τοῦ κατακλύζουν τὰ μάτια. Ὁ φοιτητής μου κλαίγοντας συνεχῶς καὶ ἰδιαιτέρως συγκινημένος ἐξακολουθοῦσε νὰ ἀναφωνῆ: «Θεέ μου, ἡ κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μου εἶναι στὰ χέρια Σου!». Ἦταν μιὰ μορφὴ ἔμμεσης, ἀλλὰ οὐσιαστικότατης προσευχῆς πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἐπιτυχία τῆς ἐπέμβασης.

Ἡ σύζυγός του ἀκούγοντας τὸν, μπῆκε στὸ θάλαμο καὶ θορυβημένη τὸν ρώτησε γιατί κλαίει, προσπαθώντας νὰ τὸν καθησυχάση ὅτι ὅλα θὰ πᾶνε καλὰ μὲ τὴν ἐπέμβαση. Αὐτὸς τῆς ζήτησε νὰ τὸν ἀφήση μόνο του στὸν θάλαμο, νὰ πάη σπίτι τους γιὰ νὰ φροντίση τὰ δύο ἀνήλικα παιδιά τους καὶ νὰ κοιμηθῆ καὶ τῆς ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ ἠρεμήση. Ἔτσι, ὁ φοιτητής μου παρέμεινε μόνος του στὸν θάλαμο, ἐξακολουθώντας νὰ ἀναφωνῆ τὴ ρήση τοῦ Ὁσίου καὶ νὰ κλαίη. Κάποια στιγμή, σὲ προχωρημένη ὥρα τῆς νύχτας, ὁ φοιτητής μου ἀντιλήφθηκε σὰν σὲ ὀπτασία τὴν παρουσία στὸ πλάϊ τοῦ ἑνὸς ρασοφόρου ἄνδρα. Ἐνστικτωδῶς καὶ δίχως νὰ συναισθάνεται πλήρως τὴν οὐσία τῶν λόγων του, ἀπευθύνθηκε στὸν ρασοφόρο αὐτὸν λέγοντάς του: «Γέροντα Παΐσιε, ἐὰν ἔχης ἔλθει γιὰ ἐμένα, σὲ παρακαλῶ βοήθησε μὲ νὰ ἔχη ἐπιτυχῆ ἔκβαση ἡ ἐπέμβαση». Καὶ ἐξακολούθησε κλαίγοντας νὰ ἐπαναλαμβάνη τὴν ἀνωτέρω ρήση τοῦ Ὁσίου: «Θεέ μου, ἡ κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μου εἶναι στὰ χέρια Σου!». Αὐτὸ διήρκησε μέχρι τὶς 5.45΄ τὰ ξημερώματα τῆς ἡμέρας τῆς προγραμματισμένης ἐπέμβασης, ὁπότε καὶ τὸν φοιτητή μου τὸν πῆρε ὁ ὕπνος, θυμᾶται τὴν ὥρα αὐτή, γιατί λίγο πρὶν τὸν πάρει ὁ ὕπνος εἶχε κοιτάξει τὸ ρολόι του.

Στὶς 7.00΄ τὸ πρωὶ ἦλθε ὁ νοσοκόμος καὶ τὸν ξύπνησε, ὥστε νὰ τὸν προετοιμάση γιὰ τὴν ἐπέμβαση. Ἔκπληκτος ὁ νοσοκόμος διαπίστωσε ὅτι τὰ ροῦχα καὶ τὰ σεντόνια τοῦ κρεββατιοῦ τοῦ φοιτητῆ μου ἦταν μούσκεμα. Τὸν ρώτησε ἐὰν χύθηκε νερὸ ἐπάνω του, πράγμα τὸ ὁποῖο ἀρνήθηκε ὁ φοιτητής μου. Ὁ νοσοκόμος, ἀφοῦ τὸν βοήθησε νὰ βάλη στεγνὰ ροῦχα, τὸν μετέφερε σὲ διπλανὸ θάλαμο, ὥστε νὰ κάνη μιὰ τελικὴ μέτρηση γιὰ νὰ διαπιστωθῆ ἡ ἀκριβὴς θέση καὶ ποσότητα τοῦ ὑγροῦ στοὺς πνεύμονες καὶ στὴν καρδιά, ὥστε νὰ καθοδηγηθῆ ὁ χειρουργὸς γιὰ τὴν ἐπέμβαση. Ὁ χειριστὴς τοῦ μηχανήματος, ἀφοῦ ἔκανε τὴν μέτρηση, εἶπε στὸν νοσοκόμο νὰ μεταφέρη τὸν φοιτητή μου σὲ ἕνα ἄλλο μηχάνημα μέτρησης, δεδομένου ὅτι τὸ συγκεκριμένο μηχάνημα, τὸ ὁποῖο πάθαινε συχνὰ βλάβες, δὲν ἔδειξε κάτι. Πράγματι, τὸν μετέφερε στὸ ἄλλο μηχάνημα μέτρησης, τὸ ὁποῖο δὲν εἶχε ἐμφανίσει ποτὲ βλάβη καὶ ἦταν ἰδιαίτερης ἀξιοπιστίας. Ἔκπληκτος ὁ χειριστὴς τοῦ διαπίστωσε ἀπὸ τὴν μέτρηση ὅτι δὲν ὑπῆρχε ὑγρὸ σὲ κανένα σημεῖο τοῦ σώματος τοῦ φοιτητή μου. Ἀμέσως ἐπικοινώνησε μὲ τὸν χειρουργό, ἀναφέροντάς του τὸ γεγονός. Ὑπ’ ὄψη ὅτι ὁ συγκεκριμένος χειρουργὸς εἶναι κοντὰ στὸν Θεὸ καὶ εἶχε ὓπ΄ ὄψη του ἀπὸ μεσολαβήσασα διήγηση τοῦ φοιτητῆ μου τὰ διαδραματισθέντα κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νύχτας στὸν θάλαμό του. Ὁ χειρουργὸς εἶπε στὸν χειριστὴ τοῦ μηχανήματος: «Πάει τὸ μυαλό μου στὸ τί ἔχει συμβῆ, ἀλλὰ γιὰ νὰ βεβαιωθοῦμε πλήρως, νὰ μεταφέρης τὸν ἀσθενῆ στὸν ἀξονικὸ τομογράφο μὲ παραπεμπτικὸ σημείωμα περὶ διάγνωσης τῆς θέσης καὶ τῆς ποσότητας τοῦ ὑγροῦ στὸ σῶμα του».

Ὅπερ καὶ ἐγένετο. Μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς ἐξέτασης, ὁ ἰατρὸς ποῦ μελέτησε τὰ εὐρήματά της, ἐπικοινώνησε μὲ τὸν χειρουργό του φοιτητῆ μου, λέγοντάς του ὅτι κάποιο λάθος ἔχει γίνει στὸ παραπεμπτικὸ σημείωμα καὶ ὅτι γιὰ ἄλλο λόγο πρέπει νὰ τοῦ ἔχη στείλει τὸν ἀσθενῆ γιὰ ἐξέταση. Καὶ αὐτό, γιατί ἀπὸ τὴν ἐξέταση προέκυψε ὅτι «δὲν ὑπάρχει ἴχνος ὑγροῦ στὸ σῶμα τοῦ ἀσθενοῦς!». Ὁ χειρουργὸς τότε ἔδωσε ἐντολὴ στὸν νοσοκόμο νὰ ἐπαναφέρη τὸν ἀσθενῆ στὸ θάλαμό του. Ἐκεῖ τὸν ἐπισκέφθηκε ἀμέσως καὶ τοῦ ζήτησε νὰ βγάλη τὴ νοσοκομειακὴ φόρμα ἐγχείρησης, νὰ φορέση τὰ ροῦχα του καὶ νὰ φύγη γιὰ τὸ σπίτι του. Στὴν εὔλογη ἀπορία τοῦ φοιτητῆ μου: «Μά, γιατρέ, τί θὰ γίνη μὲ τὴν ἐγχείρηση;», ὁ χειρουργός του ἀπάντησε: «Τὴν ἐγχείρηση στὴν ἔκανε τὰ ξημερώματα ὁ γέροντας Παΐσιος!».
«Τὰ ἀνωτέρω, μοῦ τὰ διηγήθηκε ἐνώπιος ἐνωπίω ὁ ἴδιος ὁ φοιτητής μου, ὁ ὁποῖος ἔκτοτε δοξάζει καθημερινὰ τὸν Θεὸ καὶ μνημονεύει μὲ εὐγνωμοσύνη τὸν ἤδη ὅσιο Παΐσιο».
Πηγή: Ὅσιος Παΐσιος, (Μαρτύριες – Περιστατικὰ – Διδαχές), § Ἔκανε τὴν ἐγχείρηση, σέλ. 270-274, Ἔκδοσις «Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη, Σειρὰ «Ὀρθόδοξο Βίωμα», Τόμος 3, Θεσσαλονίκη 2015.

***

Ήρθε ο παππούλης τη νύχτα, και με πήγε στα ουράνια!
Τί κάλλος … Τί παλάτια … Τί πλούτη … Δεν μπορώ να σε περιγράψω, το τί είδα εκεί πάνω!

Τον Άγιο Παΐσιο τον γνωρίσαμε την δεκαετία του ’70. Ο Λευτέρης ο άνδρας μου, πήγαινε συχνά στο Άγιο Όρος και τον έβλεπε.Ο Άγιος τον αγαπούσε πολύ και όποτε πήγαινε και τον έβλεπε στην Καλύβα του, την Παναγούδα, του έλεγε:
– Έλα Λευτέρη αδερφέ μου! και τον αγκάλιαζε και τον φιλούσε.
Πολλές φορές όταν ο Άγιος Παΐσιος έβγαινε από το Όρος, ο Λευτέρης τον μετέφερε με το αμάξι μας και έτσι είχαν μεγάλη οικειότητα και αγάπη μεταξύ τους.
Το έτος 1982 ή 1983 όταν ήρθε ο Άγιος Παΐσιος στο μοναστήρι της Σουρωτής, τον φιλοξενήσαμε στο σπίτι μας. Στο σπίτι καθίσαμε και μας έκανε πολλές νουθεσίες, τον ρωτούσαμε και μας απαντούσε. Για την αγάπη μας είπε …
– Μην περιμένετε αγάπη από τους άλλους. Πρώτα δείξε εσύ αγάπη στον συνάνθρωπό σου και ας είναι κακός δεν πειράζει. Εσύ θα δώσεις πρώτος αγάπη και μετά θα λάβεις απ’ αυτόν.
Το βράδυ τον βάλαμε να φάει. Είχε κρέας με πιλάφι. Επειδή όμως ξέραμε ότι δεν τρώει κρέας, μου λέει ο Λευτέρης:
– Ζέστανε το πιλάφι και βάλε τον παππούλη να φάει.
– Θα του φέρω σκέτο πιλάφι να φάει, απάντησα.
Κάτι κατάλαβε ο Γέροντας και μου λέει:
– Όχι ευλογημένη, δεν πειράζει και κρέας να είναι το τρώω…
Το είπε, για να μην μας στενοχωρέσει. Τελικά έφαγε μόνο πιλάφι.
Μετά του στρώσαμε να κοιμηθεί, αλλά όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκε, αφού το πρωΐ τα σεντόνια και τα μαξιλάρια ήταν άθικτα. Φαίνεται όλη τη νύχτα καθόταν στο κρεβάτι και προσευχόταν.
Το πρωΐ έφυγε με τον Λευτέρη σε κάποια άλλη πόλη και μετά ο Λευτέρης τον πήγε στο μοναστήρι της Σουρωτής.
Το βράδυ ήρθε ο σύζυγός μου και μου λέει:
– Θα σου πω κάτι, αλλά να μην το πεις πουθενά, γιατί με είπε ο παππούλης να μην το πω σε κανέναν. Εγώ θα το πω μόνο σε σένα Δέσποινα, αλλά εσύ να μην το πεις σε κανέναν.
Πραγματικά όσο ζούσε ο Άγιος Παΐσιος, δεν το είπα σε κανέναν.
Μου λέει λοιπόν ο Λευτέρης:
– Ήρθε ο παππούλης τη νύχτα, με πήρε και με πήγε στα ουράνια! Ήρθε και με πήρε Δέσποινα από το χέρι και με πήγε στα ουράνια και το τι είδα δεν μπορώ να σε περιγράψω… Τί κάλλος … Τί παλάτια … Τί πλούτη … Δεν μπορώ να σε περιγράψω, το τί είδα εκεί πάνω! Αυτό που σου λέω Δέσποινα είναι αλήθεια, το έζησα !!! Μάλιστα ο παππούλης με είπε: ”Αυτά που σου δείχνω είναι λίγα … !!! Την άλλη φορά που θα σε πάρω, θα σε πάω ακόμα πιο ψηλά, να δεις πιο πολλά πράγματα!”.
Στις 12 Ιουλίου του 1994 κοιμήθηκε ο Άγιος Παΐσιος και έξι μήνες αργότερα κοιμήθηκε ο Λευτέρης, χωρίς να είναι άρρωστος, χωρίς να έχει κάτι. Ανεξήγητα. Ήταν ακριβώς 62 ετών.
Ας έχουμε όλοι τις ευλογίες και τις πρεσβείες του Αγίου Παΐσίου, για πνευματική προκοπή και θείο φωτισμό! Αμήν.
– Μαρτυρία Ανδρεάδου Δέσποινα Θεσσαλονίκη –
Από το βιβλίο «Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης (1924-1994), Μαρτυρίες προσκυνητών», τόμος α’, των εκδόσεων Αγιοτόκος Καππαδοκία.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. αʹ. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῆς ἐνθέου ἀγάπης τὸ πῦρ δεξάμενος,* ὑπερβαλλούσῃ ἀσκήσει ἐδόθης ὅλος Θεῷ * καὶ παράκλησις πολλῶν ἀνθρώπων γέγονας, * λόγοις θείοις νουθετῶν, προσευχαῖς θαυματουργῶν, Παΐσιε θεοφόρε· * καὶ νῦν πρεσβεύεις ἀπαύστως ὑπὲρ παντὸς τοῦ κόσμου, Ὅσιε.

Στιχηρά.
Ἦχος δʹ. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι.

Ἰατρεῖον ὁ τάφος σου * καὶ θερμὸν καταφύγιον * τοῖς πιστῶς προσπίπτουσι καὶ κραυγάζουσιν· * Εὔσπλαγχνε πάτερ Παΐσιε, * ὡς πάλαι ἐνίσχυσας * καὶ διέσωσας πολλούς, * οὕτω νῦν ἡμᾶς στήριξον, παραμύθησον, * δίδου ῥῶσιν ψυχῶν τε καὶ σωμάτων, καὶ πρὸς ἔργα μετανοίας * ἡμῶν τὸν ζῆλον διέγειρον.

Ἰδιόμελον Δʹ.
Ἦχος δʹ.

Τίς οὐκ ἐθαύμασε, Παΐσιε ὅσιε, τὸ διάπυρον τῆς σῆς ἀγάπης καὶ τὴν ἰσχὺν τῆς μεσιτείας σου πρὸς Κύριον; Ὄμματι εὐσπλάγχνῳ ἐώρας τοὺς πάσχοντας, καὶ ἀνίατα πάθη ἐθεραπεύοντο· ἐν τῇ θερμῇ σου ἀγκάλῃ δαιμονῶντας περιέσφιγγες, καὶ τὰ δαιμόνια φρίττοντα ἐφυγαδεύοντο· πυρίνῃ γλώσσῃ ἐλάλεις, καὶ αἱ καρδίαι ἠλλοιοῦντο τῇ θείᾳ ἐνεργείᾳ τῶν λόγων σου· καὶ νῦν ἄνωθεν ἡμᾶς προφθάνεις, σῴζων ἐκ κινδύνων, συμφορῶν καὶ θλίψεων. Διὸ εὐχαριστήριον αἶνον Θεῷ προσάγομεν λέγοντες· Εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ δωρησάμενος ἡμῖν ἱατρὸν καὶ προστάτην καὶ πρέσβυν ἀκοίμητον.

Ἰδιόμελον Εʹ.
Ἦχος πλ. δʹ.

Τάδε λέγει Παΐσιος ὁ θεηγόρος, πρὸς τὸν νόμον τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ κατευθύνων ἡμᾶς· Μακάριοί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην καὶ ταπείνωσιν κτήσησθε, ὅτι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἰκητήριον γενήσεσθε. Μακάριοί ἐστε, ἐὰν ἑαυτοὺς ἀρνήσησθε καὶ τὸν πλησίον ἀναπαύσητε, ὅτι τῆς ὄντως ἀναπαύσεως ἀπολαύσετε. Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε οἱ τὰς θλίψεις καὶ ἀδικίας εὐχαρίστως ὑπομένοντες, ὅτι μιμηταὶ γεγόνατε Χριστοῦ, τοῦ ἑκουσίως ὑπὲρ ἡμῶν παθόντος. Οὕτω πολιτευόμενοι, γεύσεσθε ἐπὶ τῆς γῆς οὐρανίου εὐφροσύνης, καὶ ἐν οὐρανῷ τῆς αἰωνίου χαρᾶς ἀξιωθήσεσθε.

Δόξα. Τοῦ Ὁσίου.
Ἦχος πλ. δʹ.

Παρακαλεῖτε, παρακαλεῖτε τὸν λαόν μου, φησὶν ὁ Προφήτης· ὁ γὰρ Θεὸς ἡμῶν παρακλήσεως Θεὸς ὑπάρχει. Ὅθεν τῷ Θεῷ ὁμοιωθείς, θεοφόρε Παΐσιε, πηγὴ ἀναδέδειξαι παραμυθίας· ψυχὰς πεινώσας ἄρτῳ τῶν λόγων σου ἐξέθρεψας, διψῶντας τῷ καύσωνι τῶν θλίψεων ὕδωρ ἀναπαύσεως ἐπότισας, γυμνοὺς ἀρετῶν τῇ στολῇ ἐνέδυσας τῆς ἐναρέτου πολιτείας, ξένοις πατήρ, ἀδελφὸς καὶ μήτηρ γέγονας, νοσοῦντας διʼ ἐντεύξεως ἐθεράπευσας, ἔτι δὲ καὶ νεκροὺς κατακρίτους ἐπεσκέψω, ὅσιε Πάτερ, ἀναψχὴν αὐτοῖς ταῖς εὐχαῖς σου χαρισάμενος. Καὶ νῦν, κληρονόμος γενόμενος τῆς Χριστοῦ βασιλείας, οὐ παύῃ εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος τὰ πάθη τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΜΕ ΕΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑ
https://www.youtube.com/watch?v=tKWVriZkplk

Saint Paisius, the Ecumenical Athonite – a Russian documentary
https://www.youtube.com/watch?v=Xd35W6lp3GQ

Living with St Paisios” by A. Rakovalis (English subtitles) – Άγιος Παΐσιος, ομιλία κ. Α. Ρακοβαλή
https://www.youtube.com/watch?v=mkVY61Xi4zI

Στη φυλακή με τον άγ. Παΐσιο. (Συγκλονιστικό γεγονός μετά το θάνατό του )
https://www.youtube.com/watch?v=wLhP3bDpLuY

Πώς θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη μου είπε ο άγ. Παϊσιος
https://www.youtube.com/watch?v=6AGq90q9VDg

Άγιος Παΐσιος και Εθνικά θέματα. Αθανάσιος Ρακοβαλής
https://www.youtube.com/watch?v=1pb2JFuwDvM

BACK FROM HELL Mitsis Argiris from Megali Vrisi, Kilkis- St Paisios of Holy Mount Athos
https://www.youtube.com/watch?v=gC9XEKeAc3I

 

iconandlight.wordpress.com