Η Είσοδος τής Θεοτόκου στόν Ναό τού Σολομώντος
† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
ΕΟΡΤΗ μεγάλη σήμερα, ἀγαπητοί μου, Θεομητορικὴ ἑορτή. Ἑορτὴ δηλαδὴ πρὸς τιμὴν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία κατὰ τὴν πίστι μας πρέπει νὰ τιμᾶται. Καὶ τιμᾶται ἡ Παναγία μας.
Γιατὶ δὲν εἶνε ἁπλῶς μία γυναίκα, οὔτε ἁπλῶς μία ἁγία· εἶνε παραπάνω ἀπὸ Προφῆτες, ἀπὸ Πατριάρχες, ἀπὸ Αποστόλους, ἀπὸ τὸν τίμιο Πρόδρομο, ἀπὸ Αγγέλους καὶ Αρχαγγέλους, παραπάνω ἀπὸ κάθε λογικὸ κτίσμα. Μετὰ τὸ Χριστό, μετὰ τὴν ἁγία Τριάδα, ἔρχεται ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος, τὸ ἐξοχώτερο καλλιτέχνημα καὶ τὸ καύχημα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. «Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν»! Μεγάλη εὐλάβεια πρέπει νὰ ἔχουμε στὴν ὑπεραγία Θεοτόκο.
Σήμερα λοιπόν εἶναι τὰ Εἰσόδιά της. Όμως τί θὰ πεί «Εἰσόδια»; Αυτό, παρακάτω θά ἐξηγήσουμε...
* * *
Κανείς, ἀγαπητοί μου, δὲν γεννήθηκε ἀπὸ ένα βράχο. Μήπως δεν μποροῦσε ὁ Θεός, νὰ δώσῃ ἐντολὴ νὰ γίνῃ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ έναν βράχο; Μήπως ἀπὸ ἕνα βράχο δὲ᾿ βγαίνει ἕνα λουλούδι ἢ ἕνα δέντρο; Ἀλλ᾿ ἡ πανσοφία Του ὥρισε, ὁ ἄνθρωπος νὰ γεννιέται ἀπὸ ἄντρα καὶ γυναῖκα, ἀπὸ τὴν ἕνωσί τους, μέσα ἀπὸ τὸν ἅγιο θεσμὸ τοῦ γάμου.
Ὅπως λοιπὸν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν γονεῖς, ἔτσι καὶ ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος.
Οἱ δὲ γονεῖς της ποιοί ἦταν; Ὁ πατέρας ὠνομάζετο Ἰωακεὶμ καὶ ἡ μητέρα Ἄννα· αὐτοὶ ἦταν οἱ γονεῖς.
Εὐλαβέστατοι γονεῖς. Ἀλλὰ εχανε μιὰ θλῖψι. Ποιά; Ὅτι τὰ χρόνια περνοῦσαν, καὶ παιδιὰ δὲ᾿ γεννοῦσαν. Ἦταν λυπημένοι. Παρακαλοῦσαν τὸ Θεὸ νὰ τοὺς δώσῃ παιδί, καὶ ἔδιναν τὴν ὑπόσχεσι νὰ τοῦ τὸ ἀφιερώσουν. Καὶ ὁ Θεὸς ἄκουσε τὴν προσευχή τους. Καὶ νά, ἡ Ἄννα ἔμεινε ἔγκυος! Ὕστερα ἀπὸ ἐννιὰ μῆνες γέννησε ἕνα χαριτωμένο κοριτσάκι, ποὺ τὸ ὠνόμασαν Μαρία. Ἕνα ὄνομα ποὺ ἔμελλε νὰ μείνῃ ἀθάνατο στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος.
Τὴν Μαρία δὲν τὴν κράτησαν κοντά τους. Αλλά όταν ἔγινε τριῶν ἐτῶν, λέει ἡ αρχαία Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὡδήγησαν στὸ ναὸ τῶν Ἰεροσολύμων κατὰ τὴν ὑπόσχεσί τους. Ἐκεῖ ο Αρχιερεὺς Ζαχαρίας τὴν ἔβαλε μέσα στὰ Άγια τῶν Αγίων, εκεί ὅπου μόνο ὁ Αρχιερεὺς ἐπιτρεπόταν νὰ μπεί και μόνο μιὰ φορὰ τὸ χρόνο. Στὸ ναὸ ἡ Παναγία μας ἔμεινε δώδεκα χρόνια, καὶ ἐτρέφετο κατὰ ὑπερφυσικὸ τρόπο ἀπὸ τὸν ἀρχάγγελο Γαβριήλ.
Αυτή τήν Είσοδο λοιπόν της Παναγίας μας στον Ναό του Σολομώντος αυτήν εορτάζουμε.
Ὅταν ἡ κόρη ἔγινε δεκαπέντε ἐτῶν, οἱ ἱερεῖς τὴν παρέδωσαν στὸν δίκαιο και Θεοφοβούμενο μνήστορα Ἰωσήφ να την προστατεύει. Ἔτσι ἦρθε στὴ Ναζαρέτ, καὶ ἐκεῖ ἔγινε τὸ ἄλλο θαῦμα· «Ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τὸ Χαῖρε». Εκεί ὁ Αρχάγγελος Γαβριὴλ τῆς ἀνήγγειλε, ὅτι θὰ γεννήσῃ Υιόν ἄνευ σπορᾶς ἀνδρός, κατὰ τρόπο Θεῖο καὶ ὑπερφυσικό, τὸν Σωτῆρα τῆς ἀνθρωπότητος, τὸν Βασιλέα τοῦ κόσμου, «οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος».
* * *
Αὐτὸ εἶνε τὸ ἱστορικὸ καὶ ἡ σημασία τῶν Εἰσοδίων. Τί μᾶς διδάσκουν όμως όλα αυτά;
Πρῶτον. Είδαμε, ὅτι οἱ γονεῖς τῆς Παναγίας δὲν εἶχαν παιδί, καὶ στενοχωροῦνταν καὶ παρακαλοῦσαν τὸ Θεό. Χάρηκαν δὲ πολὺ ὅταν ἡ Ἄννα ἔμεινε ἔγκυος, κι ἀκόμη περισσότερο ὅταν γέννησε τὸ μονάκριβο παιδί της.
Σας ρωτάω λοιπόν : συμβαίνει αὐτὸ σήμερα; Ἔ, μέχρι ἕνα ἢ τὸ πολὺ δύο παιδιά, ναί. Παραπάνω ὄχι. Δὲ᾿ θέλει σήμερα παιδιὰ ἡ γενεά μας. Φοβοῦνται μήπως ἡ σύζυγος μείνει ἔγκυος. Καὶ γιὰ νὰ μὴ μείνῃ, μεταχειρίζονται μέσα καὶ μεθόδους ποὺ δὲν λέγονται…
Πέφτει ὁ ἄνθρωπος σὲ ἐπίπεδο κατώτερο καὶ τῶν ζῴων. Τρέμουν ἂν φυτρώσῃ στὰ σπλάχνα τῆς μάνας τὸ λουλούδι· γιατὶ τὸ ὡραιότερο λουλούδι εἶνε τὸ παιδί, τὸ ἄνθος τοῦ οὐρανοῦ· «ἄνθος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί», όπως καί ψάλλουμε.
Τώρα ὅμως, μόλις φυτρώσῃ τὸ ἄνθος, στενοχωριέται ὁ ἄντρας, στενοχωριέται ἡ γυναίκα· καὶ τρέχουν στοὺς γιατροὺς καὶ κάνουν ἔκτρωσι, δηλαδὴ τὸ σκοτώνουν! Αὐτὸ εἶνε τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημα. Ἂν σκοτώσῃς ἕνα μεγάλο, κάποια ἀφορμὴ μπορεῖ νὰ σοῦ ᾿δωσε. Τὸ μικρὸ αὐτὸ παιδί, ποὺ εἶνε μέσ᾿ στὰ σπλάχνα, τί κακὸ σού ἔκανε; Εἶνε ἡ πιὸ ἀθῴα ὕπαρξις.
Γι᾿ αὐτό, ὅποιος σκοτώνει παιδί, λέει κάποιος Ῥῶσος φιλόσοφος, σκοτώνει τὸ Χριστό! Γυναῖκες, ἂν ἔχετε πέσει στὸ ἁμάρτημα αὐτὸ κι᾿ ἔχετε δολοφονήσει παιδιά, δὲ᾿ σᾶς ὠφελοῦν τίποτα οὔτε τὰ κεριὰ, ούτε τα λιβάνια, οὔτε οἱ λαμπάδες οὔτε τὰ πρόσφορα. Εἶνε ἀνάγκη ἀπόλυτη νὰ πᾶτε νὰ Εξομολογηθῆτε, νὰ πῆτε τ᾿ ἁμαρτήματά σας, καὶ νὰ λάβετε συγχώρησι.
Τὰ Εἰσόδια λοιπὸν μᾶς διδάσκουν, ὅτι τὰ ἀντρόγυνα πρέπει νὰ μὴ διαπράττουν τὸ μεγάλο αὐτὸ ἁμάρτημα, ποὺ λέγεται ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας, ἀλλὰ νὰ φέρνουν στὸν κόσμο παιδιὰ ὅσα τους δώσει ὁ Θεός.
Τί ἄλλο μᾶς διδάσκουν τὰ Εἰσόδια. Τί ἔκαναν οἱ γονεῖς τῆς Παρθένου; Τὸ παιδάκι τους τὸ πῆγαν στὸ ναό. Αὐτὸ πρέπει νὰ γίνεται καὶ σήμερα. Εἶσαι πατέρας; εἶσαι μάνα; Τὸ παιδάκι νὰ τὸ ὁδηγήσῃς στὴν Ἐκκλησία. Νὰ συνηθίσῃς τὸ χεράκι του από μικρό νὰ κάνῃ τὸ σταυρό του. Νὰ τὸ συνηθίσῃς νὰ γονατίζῃ καὶ νὰ προσεύχεται.
Ἡ γλῶσσα του νὰ μάθει νὰ προφέρει τὸ Θεῖο ὄνομα. Οἱ πρῶτες λέξεις ποὺ θὰ μάθῃ νὰ εἶνε «Θεός», «Χριστός»! Τά υπόλοιπα, ὁ «μπαμπᾶς» καὶ ἡ «μαμά» καὶ ἡ «γιαγιά», αὐτὰ εἶνε δεύτερα. Καὶ τὴν Κυριακὴ ἡ μάνα νὰ σηκώνῃ τὰ παιδιὰ γιὰ τὴν ἐκκλησία. Στὰ παλιὰ τὰ χρόνια ξυπνοῦσαν τὰ παιδιά, κι᾿ ἐκκλησιάζονταν· κι ἄκουγαν τὸ εὐαγγέλιο καὶ κοινωνοῦσαν τῶν ἀχράντων μυστηρίων. Τώρα; Τίποτα! Κοιμοῦνται σὰν τὰ κτήνη. Καὶ στὴν ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει παιδὶ νὰ σηκώσῃ τὴ λαμπάδα. Γι᾿ αὐτὸ χρειάζεται φροντίδα.
Τὸ πρῶτο λοιπόν· Γυναῖκες, μὴ διαπράττετε τὸ μεγάλο ἔγκλημα τῆς ἀποφυγῆς τῆς τεκνογονίας, τοῦ φόνου τῶν παιδιῶν.
Τὸ δεύτερο· Γονεῖς, ὁδηγῆστε τὰ παιδιά σας στὴν Ἐκκλησία.
Καὶ τὸ τρίτο ποιό εἶνε; Ἂν τὸ πῶ, θὰ μ᾿ ἀκούσετε; Τὰ Εἰσόδια τῆς Παναγίας μᾶς διδάσκουν· ἀπὸ τὰ παιδιά, ποὺ θὰ γεννήσετε, ἕνα παιδὶ νὰ τὸ ἀφιερώσετε στὸ Θεό! Αὐτὸ εἶνε τὸ καλύτερο ἀφιέρωμα, αὐτὴ εἶνε ἡ μεγαλύτερη λαμπάδα. Οἱ γονεῖς τῆς Παναγίας τὸ παιδί τους δὲν τὸ κράτησαν κοντά τους. Τὸ ἀφιέρωσαν στὸ Θεό. Τώρα ποιός ἀφιερώνει παιδὶ στὸ Θεό, νὰ γίνῃ παπᾶς, νὰ γίνῃ καλόγηρος; Ποιός δίνει ἕνα κορίτσι νὰ γίνῃ ἱεραπόστολος καὶ ν᾿ ἀφοσιωθῇ στὸ Θεό; ἢ νὰ γίνῃ νοσοκόμος ἢ δασκάλα καὶ καθηγήτρια γιὰ νὰ ὑπηρετήσῃ τὸ Θεό; Ἂν συμβῇ κάτι τέτοιο, γίνεται μέγας θρῆνος…
Ἀλλ᾿ ἐσεῖς νὰ τὸ θεωρῆτε τιμὴ καὶ εὐλογία, νὰ δώσετε στὸ Θεὸ ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά σας. Νὰ πῆτε· Τὸ παιδὶ αὐτὸ τὸ ἀφιερώνω, νὰ γίνῃ μιὰ μέρα ἱερεὺς τοῦ Ὑψίστου, κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου, Ιεραπόστολος. Νὰ εἶστε βέβαιοι, ὅτι πολλοὶ θὰ σᾶς μακαρίζουν.
* * *
Αὐτά, ἀγαπητοί μου, εἶνε τὰ διδάγματα τῆς ἁγίας αὐτῆς ἑορτῆς των Εισοδίων, ποὺ μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῇ καὶ ὡς ἡμέρα ἑορτῆς τοῦ παιδιοῦ. Κάτι ἀρνηταὶ τῆς χριστιανικῆς πίστεως ―ἄθεο εἶνε τὸ κράτος― πήρανε γομμολάστιχα τοῦ διαβόλου καὶ σβήνουν τὶς ἐκκλησιαστικὲς ἑορτές. Στὴ θέσι τους θεσπίζουν νέες ἑορτές. Κι ἀκοῦς· πότε ἔχουν ἑορτὴ τῆς μάνας, πότε ἔχουν ἑορτὴ τοῦ παιδιοῦ, πότε ἔχουν ἑορτὴ τούτου, πότε ἐκείνου…
Ὅλο γιορτὲς εἶνε· καὶ νομίζουν ότι έτσι χτυποῦν τὴν Χριστιανικὴ πίστη. ( «Κούνια πού τους κούναγε» πού λέει και ο λαός). Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, ποὺ τά ᾿χει ῥυθμίσει ὅλα σοφά, ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ Παναγία πῆγε στὸ ναὸ τριῶν ἐτῶν παιδάκι. Μπορεῖ λοιπὸν νὰ θεωρηθῇ, γιατί όχι, καὶ ὡς ἑορτὴ τοῦ παιδιοῦ. Δυστυχῶς ὅμως, ἄθεοι καὶ ἄπιστοι ποὺ μᾶς κυβερνοῦν, θέλουν νὰ σβήσουν τὶς ὡραῖες αὐτὲς ἑορτές, μέσα στὶς ὁποῖες ἑορτάζονται ὅλα τὰ μεγάλα γεγονότα.
Γι᾿ αὐτό, γονεῖς, μὴν ἀμελήσετε. Παρακαλῶ ἀκοῦστε με. Τὰ παιδιά σας στὴν Ἐκκλησία, τὰ παιδιά σας στὸ Θεό! Δὲ᾿ μ᾿ ἀκοῦτε; Ἔννοια σας, οἱ πρῶτοι ποὺ θὰ μετανοήσετε θὰ εἶστε σεῖς. Διότι ἂν παύσῃ νὰ καλλιεργῆται στὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους ἡ πίστη στὸ Θεό, ἡ κοινωνία θὰ γίνῃ ζούγκλα. Χωρὶς Θεό, ὅλα τὰ ἐγκλήματα ἐπιτρέπονται· καὶ κλοπὲς καὶ ἀτιμίες καὶ φόνοι καὶ κάθε κακό.
Παιδιὰ ποὺ δὲν πιστεύουν, παιδιὰ ποὺ δὲν ἐκκλησιάζονται, παιδιὰ ποὺ δὲν ἐξομολογοῦνται, παιδιὰ ποὺ δὲν κοινωνοῦν, παιδιὰ ποὺ δὲν ἀκοῦνε τὸν Θεό, θὰ γίνουν ἐγκληματίες· θὰ γεμίσουν οἱ φυλακές. Κι᾿ ἐσεῖς θὰ πληρώσετε ἀκριβά, μὲ τόκο καὶ ἐπιτόκιο, τὴν ἀδιαφορία αὐτὴ γιὰ τὰ παιδιά σας.
Τὰ παιδιὰ στὴν Ἐκκλησία!
Μόνο ἔτσι ὑπάρχει ἐλπίδα νὰ δημιουργηθῇ ἕνας ἄλλος ὑγιέστερος κόσμος, μιὰ νέα πιὸ ἀνθρώπινη κοινωνία, μιὰ πατρίδα Χριστιανική, ποὺ θὰ γίνῃ καὶ πάλι φῶς καὶ ὁδηγὸς τῆς ἀνθρωπότητος.
† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου