Σε μια κρίσιμη για την Ελλάδα
συγκυρία, τη στιγμή που εκμεταλλευόμενη τη (γεω)πολιτική συγκυρία
παλεύει για να πετύχει απομείωση του χρέους της και να μπορέσει να
ξεφύγει από τη μέγγενη των συνεχόμενων περικοπών σε μισθούς, συντάξεις,
συν την αδικαιολόγητα υψηλή φορολογία που σαν αποτέλεσμα έχει να
φορτώνει με δισεκατομμύρια ευρώ ανείσπρακτα έσοδα για το Δημόσιο, αφού
«ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος», η χώρα δείχνει και να κινδυνεύει να
εμπλακεί σε στρατιωτικές περιπέτειες με τον «κακό γείτονα» με τον οποίο
την έχει υποχρεώσει η γεωγραφία να συνυπάρχει.
Του Ζαχαρία Μίχα*
Το μέγα ερώτημα είναι εάν η χώρα μας διαθέτει μια συνεκτική
στρατηγική αντιμετώπισης της τουρκικής προκλητικότητας, ένα σχέδιο που
υπερβαίνει το σωστό, απλό αλλά τετριμμένο «οι Ένοπλες Δυνάμεις
βρίσκονται σε ετοιμότητα», παρότι όντως βρίσκονται, ένα σχέδιο δηλαδή
που δίνει απάντηση στο ερώτημα τι ακριβώς επιδιώκει η Ελλάδα να πετύχει,
αφού το στράτευμα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα «εργαλείο» της
πολιτικής. Και έτσι πρέπει να είναι.