ΡΟΛΟ'Ι'

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης: «Αλλά φαίνεται, παιδιά μου, ότι βρισκόμαστε σε μεγάλες εκπλήξεις… Διότι πλησιάζουμε το τέλος και αυτά είναι προφητευμένα»

Ποιος είναι ο στόχος μας
Εικόνα

Θέλω, παιδιά μου, να μιλήσω για την εποχή που διερχόμεθα εμείς, οι τελευταίοι άνθρωποι του 20ου αιώνα.

Ό αιώνας αυτός, δυστυχώς για τον Χριστιανισμό, έχει αλλάξει ήθη και έθιμα, έχει αλλάξει παραδόσεις,

έχει χαλαρώσει τόσα πολλά στους Έλληνες χριστιανούς, οι όποιοι είχαν απτές αποδείξεις ότι η μεγάλη δύναμις

του Παντοδυνάμου θεού προστάτευε το Έθνος των Ελλήνων.

Πριν από πενήντα χρόνια οι άνθρωποι την πίστη τους την κρατούσαν, φύλαγαν την τάξη και είχαν ακέραια την

αγάπη προς τον θεό και προς τον άνθρωπο.


Δεν γίνονταν αυτά τα παρατράγουδα που βλέπουμε σήμερα, παιδιά μου, μέσα στην ελληνική οικογένεια, χωρίς

σοβαρές υποθέσεις και σοβαρά προβλήματα να γίνεται ή διάλυση της ελληνικής οικογένειας.


Γιατί, παιδιά μου, φτάσαμε σ’ αυτό το κατάντημα;

Γιατί πέρασαν έθνη από εδώ και μας δίδαξαν τα ήθη και τα έθιμά τους, εμείς τα ακούσαμε, τα άκολουθήσαμε και

αφήσαμε τα δικά μας.


Πρώτα την πίστη, που είχαν οι προπάτορές μας, την αγάπη, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, τη σταθερότητα την

ειλικρίνεια, πού έπρεπε να έχει ο άνθρωπος στην καρδιά. τότε αγαπούσε ο ένας τον άλλο.


Μέσα στο κάθε χωριό δεν υπήρχαν προβλήματα, όπως βλέπεις τώρα, που δεν υπάρχει καμιά συνεννόηση

μεταξύ των χριστιανών.

Υπήρχε αγάπη μεγάλη. Αγαπούσαν οι άνθρωποι τον θεό και μεταξύ τους αγαπιούνταν.



Αλλά σήμερα έχουν αλλάξει τα πράγματα και, δυστυχώς, βρισκόμαστε σε μία καμπή δύσκολη, παιδιά μου.

Δύσκολη καμπή από ασφάλειας, από άποψη ειλικρίνειας και πίστεως προς το Θεο.

Ό καθένας από εμάς σηκώνει και μία σημαία δική του δεν υπολογίζει τίποτα.


Και βλέπεις αυτό το κατάντημα το σημερινό τού ανθρωπίνου γένους, του ελληνικού γένους.

Να μη σας για τούς άλλους, οι άλλοι βαδίζουν μέσα στο σκοτάδι.


Αλλά οι Έλληνες, που μέχρι τινός είχαν και κρατούσαν το φώς, τη λαμπάδα του φωτός που ανέδιδε απ’ τον

Ουρανό και από την πίστη προς τον θεό;

Αλλά φαίνεται, παιδιά μου, ότι βρισκόμαστε σε μεγάλες εκπλήξεις.


Και κατά την Γραφή και κατά τις παραδόσεις της χριστιανικής πορείας από εδώ και πέρα πρέπει να περιμένουμε

σοβαρές αλλαγές και πολύ σοβαρές καταστάσεις.

Διότι πλησιάζουμε το τέλος και αυτά είναι προφητευμένα.


Θα γίνουν όλα, όσα προφητεύουν οι μεγάλοι άνδρες της Εκκλησίας και όσα ο Κύριος έχει αποκαλύψει.

θα έλεγα, παιδιά μου, με μια μεγάλη ευχή, εμείς οι τελευταίοι άνθρωποι να μη βρεθούμε σ’ αυτόν τον

κυκλώνα να μη βρεθούμε σ’ αυτό το κατάντημα το φοβερό.


Για να γλιτώσουμε κι εμείς από την τελεία καταστροφή, αν θελήσουμε όλοι μας, είναι καιρός ακόμα να

μπορέσουμε να βρούμε τον δρόμο μας, τον δρόμο της επιστροφής.

Ό δρόμος της επιστροφής είναι η μετάνοια και η επιστροφή μας προς τον Χριστό.


Εκεί θα βρούμε μόνο παρηγοριά και ζωή αιώνιο, που μας υπόσχεται ο Δημιουργός.

Ό θεός ο ίδιος, που ήρθε στη γη για να σώσει τον άνθρωπο, μας άνοιξε τον δρόμο για τον Ουρανό.



Δυστυχώς όμως, παιδιά μου, ένα 20-30% σκέπτεται ότι η πορεία ότι η πορεία μας δεν είναι εδώ, σ’ αυτή τη ζωή.

Ό δρόμος μας ταξιδεύει και τρέχει ολοταχώς προς τον Ουρανό, γιατί εκεί είναι η πατρίδα μας,

όπως μας παραγγέλλει ό θείος Απόστολος Παύλος.


Ό άνθρωπος αυτός περιήλθε τότε όλη τη γη και αναμόρφωσε τα ήθη και τα έθιμα των ανθρώπων,

από άγριους τους έκανε να είναι πρόβατα.

«Ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, άλλά την μέλλουσαν έπιζητοϋμεν». (Έβρ. ιγ’ 14).


Δεν είναι εδώ ή πατρίδα μας.Έδώ είμαστε περαστικοί. Ήλθαμε, είδαμε και παρήλθαμε.

Αλλά πρέπει έδώ να αφήσουμε κάποιο σημάδι στο πέρασμά μας. Όλοι μας!

Και ποιό είναι αυτό το σημάδι, παιδιά μου;


Είναι η μεταξύ μας αγάπη, η ειλικρίνεια, η πίστη, η αλήθεια και η δικαιοσύνη.

Γιατί, βλέπετε, μέσα σ’ αυτό το πέρασμα έχουμε και έναν εχθρό του ανθρωπίνου γένους, πού έρχεται

και προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να κατακτήσει τη γη.


Ή γη είναι του Ουρανού και του θεού, αλλά για ένα διάστημα θα κυριαρχήσει κι αυτός, θα περάσει από τη γη

και αλίμονο στους ανθρώπους πού θα βρεθούνε την εποχή εκείνη.

Ναι, έρχεται αυτός και μας σερβίρει έναν καινούριο νόμο.


Όχι αυτόν που μας προσφέρει ο Κύριος, την αγάπη, την ειρήνη, τη χαρά, την υγεία, τη μακροθυμία,

τη χρηστότητα, την αγαθοσύνη, την πραότητα, την πίστη, την εγκράτεια, τα χαρίσματα του θεού δηλαδή,

τον νόμο του θεού.


Αλλά μας σερβίρει κάποιον άλλο νόμο. Ό άλλος νόμος αυτός είναι: όχι αγάπη, αλλά μίσος, όχι ειλικρίνεια,

αλλά ψευτιά, όχι αλήθεια, αλλά συκοφαντία, κακία, αδικία, πλεονεξία, φιλαργυρία και φόνοι!


Ποιος θα το πίστευε, μέσα στην Ελλάδα να περάσουν είκοσι τέσσερις ώρες και να μη γίνουν δύο, τρεις

και πέντε φόνοι!

Ποτέ δεν γινόταν αυτό.

Να που εκπληρώνεται η προφητεία, ότι οι άνθρωποι του καιρού εκείνου δεν θα υπολογίζουν τον άνθρωπο

εις καμίαν αξιών.


Αλλά όλα αυτά που βλέπετε είναι γεγραμμένα.

Τα διαβάζουμε και παρέρχονται απαρατήρητα, δυστυχώς, γιατί εμείς, οι τελευταίοι άνθρωποι,

δεν προσέχουμε και πολύ.

«Έ, έτυχε κάτι να γίνει στην Αθήνα, κάτι να γίνει στη Θεσσαλονίκη, ίσως να γίνει…».


Όμως είναι γεγραμμένα και θα περάσουν όλα τα γεγονότα εκείνα, όπου έρχεται αυτός ο φοβερός δαίμων,

που σας λέγω, να κυριαρχήσει επί της γης και να καταστήσει το βασίλειό του παγκόσμιο.

Και αυτός ο κυρίαρχος θα είναι ο αντίχριστος, πού έρχεται να βασιλέψει για λίγο διάστημα, θα είναι

ο καταστροφέας της ανθρωπότητας, θα ανατρέψει το Σύμπαν, θα επιβάλει βία, για να τον προσκυνήσουν

οι άνθρωποι.


Για τρία χρόνια δεν θ’ αφήσει τίποτα όρθιο, όταν έρθει ο χρόνος.

Αλλά λίγο θα είναι το πέρασμά του, για να δείξει και αυτός εκείνα πού έχει μες στην καρδιά του, την κακία

δηλαδή.


Γιατί έρχεται ο Κύριος και θα ξεκαθαρίσει τα πράγματα, θα καθαρίσει άπαξ διά παντός και θα φέρει την τάξη την

καινούρια, την αιώνια, πού θα είναι τάξη ασάλευτη, μέσα από το χέρι του Δημιουργού που έπλασε τον άνθρωπο

και έκτισε τον Ουρανό και τη γη.


Όμως, για να βρεθούμε κι εμείς, παιδιά μου, σε μια πορεία τέτοια, θέλει λίγο να προσπαθήσουμε, ο καθένας

με τη θέληση τη δική του, να αφήσουμε τις μικροδιαφορές μας, να αφήσουμε τα μικρά μας ελαττώματα,

να αφήσουμε τους εγωισμούς.


Και έχουμε ανάγκη αυτή την ώρα από λίγη αγάπη μεταξύ μας, λίγη αγάπη χριστιανική πού θα μένει αιώνια και

θα είναι η πορεία προς τον Ουρανό — με τον τρόπο αυτόν, της αγάπης.

Γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος να βαδίζουμε.



Οι δρόμοι που ακολουθούμε σήμερα είναι παράξενοι και δεν μάς κατευθύνουν προς τον Ουρανό.

Να μη μας λείπει όμως και η φιλανθρωπία.

Μαζί με την αγάπη, και η φιλανθρωπία.


Μεταξύ μας, αδελφοί μου. Όποιοι έχουν τας δυνάμεις, να βοηθούν τους αδυνάτους.

Γιατί, κατά το παράγγελμα του θεού, οι χριστιανοί είναι όλοι αδελφοί εν Χριστώ.

Εκείνη την ημέρα, της Κρίσεως, δεν θα υπάρχει πλούσιος και φτωχός.


Όλοι θα είναι στην ίδια μοίρα αλλά ο καθένας με το έργο, το οποίο θα έχει διαπράξει επί της γης.

Και όποιος κατορθώσει να κάνει περισσότερες καλοσύνες, εκείνος θα είναι στην κορυφή -

οι άλλοι θα είναι πιο χαμηλά.


Δεν ξέρω αν ακολουθείται αυτή η τακτική, που μας την παρέδωσε η άγια Εκκλησία του θεού, όταν

ο Κύριος ετοιμαζόταν να φύγει από τη γη, και είπε:

«Αφήνω διαδόχους επί της γης. θέλω να μεριμνάτε, να φροντίζετε και να βοηθάτε τον λαό».


Τέλος, να σας πω δύο λόγια και για το Μυστήριο της θείας Εξομολογήσεως.

Με το Μυστήριο της Εξομολογήσεως, όταν πάει ο άνθρωπος στον Πνευματικό του να εξομολογηθεί,

δύο πράγματα κερδίζει

- το πρώτο είναι ότι συγχωρούνται οι αμαρτίες του και το δεύτερο ότι συμβουλεύει ο Πνευματικός:


«Παιδί μου, από δώ και πέρα θα πάς στον δρόμο τον ευθύ. Μην πάς στον γκρεμό και τσακίζεσαι, μην πας εκεί

που είναι ο ψυχικός θάνατος, δηλαδή η αμαρτία».


Και τότε, αν ακολουθήσουμε την πορεία αυτή κι εμείς, να είστε βέβαιοι, παιδιά μου, ότι θα έχουμε τη θέση και

την τάξη πού είχανε οι πατέρες μας και οι πρόγονοι και οι άνθρωποι που φύλαξαν τη χριστιανική πορεία

με ακρίβεια και με αγάπη.


Σας ευχαριστώ πολύ που είχατε την επιμονή και την υπομονή να με ακούσετε γι’ αυτά τα ολίγα.

Με πολλή χαρά και με πολλή αγάπη σήμερα βρεθήκαμε εδώ, εσείς μεν να ευλογηθείτε από την Παναγία της

‘Ιεράς Μονής Δαδίου, και εμείς να χαρούμε και να μεταδώσουμε τη χαρά μας πού ήρθατε να προσκυνήσετε το

Μοναστηράκι αυτό, πού ζει για περισσότερο από οκτώ αιώνες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.