Συναξάριον τοῦ Τριῳδίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σαββάτῳ τῆς πέμπτης Ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν, ἑορτάζομεν τὸν Ἀκάθιστον Ὕμνον τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας..
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἑορτάζομεν τὴν μνήμην τῆς θαυμαστῆς εἰκόνος, Παναγίας τῆς ἐπικαλουμένης Ἐγγυητρίας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἑορτάζομεν τὴν μνήμην τῆς θαυμαστῆς εἰκόνος, Παναγία Ῥόδον το Ἀμάραντον, ἡ «Παναγία ἡ Σουλτάνα», ἤτοι Παναγία Δέσποινα, Παναγία πάντων Βασίλισσα.
Στίχ. Ὕμνοις ἀΰπναις εὐχαρίστως ἡ Πόλις,
Τὴν ἐν μάχαις ἄγρυπνον ὑμνεῖ Προστάτιν.
«Η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν για αυτήν απλώς μάνα»
Γερόντισσα Σεπφώρα (Σνιάκινα)
Ο καθηγούμενος
της Ιεράς Μονής «Αχειροποιήτου Μανδηλίου», στο χωριό Κλίκοβο, Μιχαήλ
(Σεμιόνοβ), μιλάει για την μεγαλόσχημη μοναχή Σεπφώρα (Σνιάκινα):
– Η μοναχή Σεπφώρα είχε πολύ θερμή προσευχή στην Υπεραγία Θεοτόκο. Δύσκολο να φτάσουμε εκεί με τη λογική. Αυτή
την εμπειρία της καρδιακής αγνότητας την διατηρούσε από την παιδική της
ηλικία. Απευθυνόταν στον Κύριο και στην Παναγία, απλά και ανεπιτήδευτα,
όπως το παιδί.
Όσο
παρατηρούσα την προσευχή της, πάντα εκπλησσόμουν: ο άνθρωπος είναι
σχεδόν 100 χρονών, και ελπίζει σαν παιδάκι, που δεν έχει πουθενά να
στηριχθεί ούτε έχει από κάπου να περιμένει βοήθεια: «Μητέρα του Θεού, βοήθησε!» Μόνο τα μικρά παιδιά τραβολογούν τις μητέρες τους με τόση αμεσότητα και χωρίς ίχνος αμφιβολίας.
Οπότε, η Μητέρα του Θεού ήταν μάνα για αυτήν. Δεν την εγκατέλειπε για την τόσο ειλικρινή της πίστη.
Είναι
γνωστό ότι η μητερούλα, από τα νεανικά της χρόνια, ονειρευόταν το
μοναστήρι, αλλά αυτό κάπως δεν προχωρούσε: γάμος, παιδιά, ύστερα ήρθαν
και τα εγγόνια. Ακόμα και όταν είχε ήδη καρεί μοναχή, και πέρα από αυτό,
και μεγαλόσχημη κιόλας, δεν ήθελε να είναι μοναχή μέσα στον κόσμο για
να αναπαυτεί μετά κάπου σε νεκροταφείο πόλης ή χωριού. Προσευχόταν στην
Προστάτιδα των μοναζόντων.
Τότε, το 1993, η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε σε αυτήν και της είπε: «Μην ανησυχείς, δε θα πεθάνεις μέσα στον κόσμο. Θα έρθουν να σε πάρουν ιερείς από το χωριό Κλίκοβο».
Τη
μοναχή Σεπφώρα την καλούσαν πολλοί. Ακόμα και ο Αρχιμανδρίτης
Βενέδικτος (Πενκόβ), ο καθηγούμενος της Μονής Όπτινα, είχε προτείνει να
της φτιάξει σπιτάκι, της υποσχέθηκε βοηθούς. Και άλλοι πολλοί έρχονταν
με προτάσεις. Η γερόντισσα, όμως, όντας σχεδόν τυφλή από φυσικά μάτια,
τους ρωτούσε όλους: «Μήπως είστε από το χωριό Κλίκοβο;»
Θυμάμαι,
μόλις που είχαμε γνωριστεί με τη μοναχή Σεπφώρα, αν και δεν είχα πάει
ακόμα στο Κλίκοβο, μου είχε πει: «Εμείς θα μένουμε μαζί». Τότε δεν το
είχα καταλάβει. Αυτή με χτύπησε φιλικά στον ώμο, λέγοντάς μου: «Εντάξει,
τρέχε, τρέχε μέχρι τότε!»
Πολύ
αργότερα, όταν μετά από κάμποσα χρόνια, από το Κλίκοβο πήγα να την
επισκεφτώ, η ίδια ήδη είχε πάρει την ευλογία-προφητεία από την Θεοτόκο,
μου ζήτησε να επισπεύσω: «Να τελειώνετε με το σπιτάκι πιο γρήγορα, θα ζω
στο μοναστήρι σας! Θα εκτελέσω την ευλογία της Μητέρας του Θεού».
Ήταν πολύ σημαντικό για τη μοναχή Σεπφώρα να ζει πάντοτε εν υπακοή στην Παναγία, και δεν ακολουθούσε ποτέ το δικό της θέλημα.
Εσείς
ρωτάτε για «τιμές», αλλά για εκείνη δεν υπήρχε καν τέτοια λέξη! Η
Μητέρα του Θεού, ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, οι Άγιοι είναι οικεία
πρόσωπα για εκείνη. Οι τιμές υπονοούν κάποια απόσταση, αλλά η γερόντισσα
ζούσε ανάμεσά Τούς!
Θυμάμαι, για
μένα, στα 22 μου, μετά από την καθημερινότητα της κομμουνιστικής
νεολαίας, αυτή η εμπειρία ήταν απλώς «έκρηξη» εγκεφάλου! Δεν ήξερα καν
ότι είναι δυνατόν. Η Μητέρα του Θεού την επισκέπτονταν πολλές
φορές. Την παρηγορούσε, όταν την είχαν διώξει από το σπίτι, την
νουθετούσε, την δίδασκε.
Η μητερούλα Σεπφώρα είναι εξαιρετικά υπάκουο παιδί της Παναγίας. Όπως πρέπει να είμαστε όλοι εμείς οι χριστιανοί.
Τη δημοσίευση ετοίμασε η Όλγα Ορλόβα
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα
https://gr.pravoslavie.ru/142823.html
***
Να προσεύχεστε στην Μητέρα του Θεού!
Στάρετς Ηλίας (Νοζντρίν) της Όπτινα
Ο Γιούριϊ Βλαδίμηροβιτς Γκουμέννιϊ, διευθυντής εργοστασίου ηλεκτρικών μικροσυσκευών, μιλάει για τον γέροντα Ηλία (Νοζντρίν):
–
Θυμάμαι, πως ο Μπορίς Κορτσέβνικοβ (τηλεπαρουσιαστής ορθόδοξου
τηλεοπτικού καναλιού – ΣτΜ) ζητούσε από τον παππούλη Ηλία βοήθεια για
ένα κοριτσάκι. Είχε καρκίνο. Είχε πάει στη Γερμανία για θεραπείες. Εκεί,
την χειρούργησαν, πήραν βλαστοκύτταρα, έκαναν χημειοθεραπείες… Αλλά,
δεν παρατηρούνταν θετική εξέλιξη. Οι Γερμανοί γιατροί αποφάσισαν να
κάνουν ακόμα μια προσπάθεια και να μεταμοσχεύσουν τα βλαστοκύτταρα του
πατέρα της. Άρχισαν να συμβουλεύονται Αμερικανούς συναδέλφους, αλλά
εκείνοι τους απέτρεπαν: «Δεν υπάρχει προοπτική. Επιβιώνουν ένα-δύο τοις
εκατό των ασθενών…»
Οπότε, οι
γονείς αυτού του κοριτσιού παίρνουν τηλέφωνο και λένε ότι θέλουν να δουν
τον πατέρα Ηλία και ότι για αυτούς είναι η «τελευταία ελπίδα»… Ο
παππούλης τότε ταξίδευε συνέχεια και δε θα ήταν εύκολο να τον βρουν.
Αλλά, αισθάνομαι ότι οι γονείς είναι άκρως ανυποχώρητοι στην παράκλησή
τους. «Τελικά, ξεκινάμε!» – με φέρνουν προ τετελεσμένου γεγονότος.
Αποφάσισαν να ταξιδέψουν από τη Γερμανία μαζί με το κορίτσι. Το μόνο που
μπορούσα να τους πω ήταν: «Όπως τα φέρει ο Κύριος». Τι άλλο μπορούσα να
τους πω;
Κάποια στιγμή διαπιστώνω ότι πλησιάζουν και από το πουθενά, απροσδόκητα, εμφανίζεται και ο παππούλης!
Θυμάμαι,
ήμασταν όλοι μαζί: Ο πατήρ Ηλίας, η μαμά, το κορίτσι και εγώ. Η μαμά
απευθύνεται στον παππούλη, σύντομα του διηγείται την περίπτωση και τον
ρωτάει: «Να κάνουμε και άλλο χειρουργείο;»
«Ξέρετε τί! – λέει ξαφνικά ο γέροντας, ο οποίος μέχρι τότε στεκόταν σιωπηλός, σκυμμένος και προσευχόμενος. – Μην κάνετε τίποτα! Τίποτα! Να προσεύχεστε στην Μητέρα του Θεού! Είναι εδώ τώρα!» – και γυρίζει ώστε να απευθυνθεί με όλο του το είναι προς την Θεοτόκο, που στεκόταν, ανάμεσα στη μαμά του κοριτσιού και εμένα…
Η ψυχή μου συγκλονίστηκε! Αισθάνθηκα πολύ έντονα την παρουσία της Μητέρας του Θεού. Δεν μπορώ να περιγράψω, σε τι δέος και ποια χαρά βυθίζεται η ψυχή σου, ξαφνικά!
«Να προσεύχεστε σε Αυτήν!» – ακούω με την άκρη του αυτιού μου να επαναλαμβάνει ο παππούλης …
Άκουσαν τον γέροντα και άρχισε η
βελτίωση. Πρόσφατα μας τηλεφώνησαν. Το κορίτσι δεν θεραπεύτηκε πλήρως,
αλλά παρουσίασε τη «θετική εξέλιξη», την οποία δεν είχαν καταφέρει όλες
οι προηγούμενες ακριβοπληρωμένες θεραπείες.
Και
το σημαντικότερο ήταν η εμπειρία της προσευχής. Ο παππούλης μετακίνησε
τις προσδοκίες της καρδιάς τους από τον ίδιο ως «τελευταία ελπίδα» – «μὴ
πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων» (Ψαλ.145: 3)… – προς την
Ίδια την Δέσποινα του Ουρανού και της Γης. Οι ψυχές μας θεραπεύονται με
την εμπειρία της προσευχής. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Να είμαστε σαν παιδιά της Υπεραγίας Θεοτόκου
Αφηγήσεις για το πώς οι ασκητές τιμούσαν την Μητέρα του Θεού. Μέρος Α.
https://gr.pravoslavie.ru/142670.html
Αυτή
είναι η ουράνια προστάτιδα σου. Σ΄ αυτήν να προσεύχεσαι και όλα θα πάνε
καλά. Πρέπει να την αγαπήσεις με όλη σου την καρδιά και σε όλη σου την
ζωή να ελπίζεις σ΄ αυτήν μόνο. Μόνο αυτή θα είναι πραγματική σου μητέρα,
κανείς δεν πρόκειται να σε αγαπήσει ποτέ, όσο σε αγαπάει αυτή…. Ήταν η
εικόνα της Παναγίας…
https://iconandlight.wordpress.com/2024/04/19/%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ae-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ac%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b4%ce%b1-%cf%83%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%84/
Η
Παναγία η Εγγυήτρια, όπως οικονόμησε τη σωτηρία της οσίας Μαρίας της
Αιγυπτίας, έτσι και στις μέρες μας, εγγυάται τη σωτηρία όλων όσων με
ευλάβεια και πίστη προστρέχουν στη σκέπη της.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/04/16/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%B7-%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%85%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%8C%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%B7%CF%83%CE%B5/
Παναγία η Εγγυήτρια, δάσκαλος της μετανοίας της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας
https://iconandlight.wordpress.com/2019/04/12/28079/
Κοντάκιον.
Ἦχος πλ. δ’ Αὐτόμελον
Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε. Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον, ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, ἵνα κράζω σοι• Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε
Ἀπολυτίκιον τῆς Παναγίας Ἐγγυητρίας.
Ἦχος πλ.α’. Τὸν συνάναρχον.
Σὲ κεκτήμεθα ἄμεσον ἐγγυήτριαν, ὡς Αἰγυπτία Μαρία, πρὸς τὸν Δεσπότην Χριστόν, πρὸς τὴν σκέπην σου πιστῶς ὄθεν προστρέχομεν, τῶνμοναζόντων οἱ χοροὶ καὶ μιγάδων ἡ πληθύς, Παντάνασσα καθ ̓ἑκάστην. Ἐγγυήτριαν διὸ πάντες, σὲ προσφωνοῦμεν Θεοτόκε ἁγνή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου