Τι θα προτιμούσαμε δηλαδή; Έναν κόσμο όπου οι αυθαιρεσίες και αδικίες των ισχυρών της γης (οι οποίοι έχουν τα μέσα να διαφεύγουν του ανθρώπινου νόμου) να παραμένουν χωρίς την δέουσα απάντηση;
Αλήθεια, θα μας άρεσε να ζούμε σε μια τέτοια συνθήκη υπάρξεως; Σε μια συνθήκη όπου οι λογής δόλιοι που πιάνουν πόστα ισχύος στον κόσμο (και καθίστανται, έτσι, άτρωτοι στα όποια ανθρώπινα μέτρα απόδοσης δικαιοσύνης), θα φεύγουν από τον κόσμο εδώ χωρίς να υφίστανται καμιά συνέπεια για την σκληροκαρδία τους;
Μια προσεκτική –και καλοπροαίρετη εννοείται- ανάγνωση της Βίβλου θα μας έκανε να διακρίνουμε, πανεύκολα, πως τα περί ‘σαδιστή τιμωρού’ Θεού είναι, όλα, προϊόντα άγνοιας και, πολύ συχνά, πονηριάς: Πουθενά στις αφηγήσεις της Βίβλου δεν υπάρχει περιστατικό όπου ο Θεός δρα άδικα και σαδιστικά. Είναι μεν σκληρός αλλά μόνο απέναντι στην επίμονη αμετανοησία και το θράσος αυτής. Πουθενά αλλού δεν είναι σκληρός. Είναι πάντα πανέτοιμος να δεχτεί την μετάνοια, να εκτιμήσει την αναγνώριση των ατοπημάτων μας και να μας ανοίξει τους δρόμους της κάθαρσης και υπαρξιακής τελείωσης.
… … …
Μόνο σε δύο περιπτώσεις μπορεί να τεθεί θέμα ενόχλησης από την ιδέα ενός παντεπόπτη, παντοδύναμου και πανάγαθου χορηγού δικαιοσύνης.
Η
μία είναι η περίπτωση της παντελούς έλλειψης πληροφόρησης γύρω από την
ύπαρξη ενός τέτοιου Θεού (το να μην έχει ιδέα κανείς για το τι λέγεται
στην Βίβλο δηλαδή). Η δε δεύτερη είναι αυτή των όσων θέλουν να
αυθαιρετούν χωρίς να φοβούνται τις συνέπειες. Άλλη εκδοχή δεν μπορεί να
υπάρχει. Πρόκειται για κάτι όπως το ‘δύο συν δύο κάνει τέσσερα’. Το
αδύνατον της ανυπαρξίας άλλης εκδοχής είναι ένας περιορισμός (ένα
‘constraint’) που θέτει η ίδια η φύση της Πραγματικότητας.
Αυτά έτσι, ως μια αναγκαία σημείωση για να μην αυταπατόμαστε με τις δήθεν συγχωρητικότητες-προϊόντα ενός ναρκισσιστικού καλοσυνισμού. Οι οποίες αφθονούν, στις ημέρες μας, μεταξύ θεολογικών κύκλων που θέλουν να παρουσιάζονται ως χριστιανικοί αλλά να τα'χουν καλά και με το πνεύμα του 'αιώνος τούτου'.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου