Η Γλυ­κε­ρία φώ­να­ζε προς την Γε­ρόν­τισ­σα Μακρίνα, εκλι­πα­ρών­τας την για προ­σευ­χή και βο­ή­θεια: “Βο­ή­θη­σέ με Γε­ρόν­τισ­σα, καί­γο­μαι”!.

 

Συντάχθηκε από Ἡλίας Καλλιώρας

Η μακαριστή Γε­ρόν­τισ­σα Μα­κρί­να Βασ­σο­πού­λου της Πορταριάς του Βόλου με πολύ πόνο ευ­χό­ταν υπέρ ανα­παύ­σε­ως των ψυ­χών των κε­κοι­μη­μέ­νων που είχε γνω­ρί­σει, όσο ζού­σε στον κό­σμο, κυ­ρί­ως εκεί­νων που δεν εί­χαν εξο­μο­λο­γη­θεί τα θα­νά­σι­μα αμαρ­τή­μα­τά τους. 

Μια τέ­τοια πε­ρί­πτω­ση για την οποία πα­ρα­κα­λού­σε και άλ­λους αν­θρώ­πους να προ­σεύ­χον­ται υπέρ ανα­παύ­σε­ως της ψυ­χής της, ήταν η Γλυ­κε­ρία, μια γνω­στή της από τα νε­α­νι­κά της χρό­νια. 

Η Γλυ­κε­ρία στην πε­ρί­ο­δο της Κα­το­χής, δεν άν­τε­ξε την πεί­να και για να επι­βιώ­σει, άρ­χι­σε να κά­νει στη ζωή της πα­ρα­χω­ρή­σεις, μέ­χρι που κα­τέ­λη­ξε στην αμαρ­τία (πορ­νεία). 

Η Γε­ρόν­τισ­σα με πολύ θλί­ψη διε­ρω­τά­το, σε τι κα­τά­στα­ση βρί­σκε­ται η ψυχή της Γλυ­κε­ρί­ας, η οποία είχε κοι­μη­θεί. Ένα βρά­δυ ύστε­ρα από έν­το­νη προ­σευ­χή, είδε έναν πύ­ρι­νο πο­τα­μό και στο μέσο του πάνω σε μία σχε­δία, διέ­κρι­νε την Γλυ­κε­ρία, που φώ­να­ζε προς την Γε­ρόν­τισ­σα, εκλι­πα­ρών­τας την για προ­σευ­χή και βο­ή­θεια: “Βο­ή­θη­σέ με Γε­ρόν­τισ­σα, καί­γο­μαι”!.

Αυτή η ει­κό­να της Κο­λά­σε­ως και οι απε­γνω­σμέ­νες κραυ­γές της Γλυ­κε­ρί­ας, δεν έφυ­γαν ποτέ από τον νου της Γε­ρόν­τισ­σας και η προ­σευ­χή της γι­νό­ταν με πολύ πόνο ψυ­χής και συν­τρι­βή, για την ανά­παυ­ση αν­θρώ­πων, που έφευ­γαν απ’ αυ­τόν τον κό­σμο ανε­ξο­μο­λό­γη­τοι και ατα­κτο­ποί­η­τοι ενώ­πιον του Θεού.

vatatzis.com