1) Διάλογος τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου μὲ Γερμανίδα!
Κάποτε συνόδευσα στὸν Ἅγιο Γέροντα μία Γερμανίδα γιατρό, ἡ ὁποία κατόπιν τῶν δικῶν μου ἀφηγήσεων περὶ τῆς ἁγιότητος τοῦ Παππούλη μας, εἶχε μεγάλη ἐπιθυμία νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ.
Ἡ Γερμανίδα δὲν γνώριζε τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ὅμως σὲ λίγα λεπτὰ ἀρχίζει ἕνας διάλογος μεταξύ τους, τὸν ὁποῖον κατ’αρχήν θεώρησα φυσικό.
Καθὼς περνοῦσε ὅμως ἡ ὥρα, παρατήρησα, ὅτι ὁ ἕνας καταλάβαινε πολὺ καλὰ τὸν ἄλλον χωρὶς νὰ χρειάζονται διερμηνέα. Μάλιστα συζητοῦσαν καὶ περὶ ἰατρικῶν θεμάτων. Ἡ Γερμανίδα γιατρός, χαρούμενη, ἀποχώρισε, ἀπὸ τὸ κελλάκι του – τότε ἔκπληκτη ἐγὼ τὸν ἐρωτῶ:
-Γέροντα γνωρίζετε Γερμανικά;
-Ἄντε μωρέ, μοῦ λέει χαμογελῶντας, ποὺ ξέρω γερμανικά. Δὲν ἄκουγες, ἐγώ της μιλοῦσα ἑλληνικὰ καὶ ἐκείνη μοῦ μιλοῦσε γερμανικά. Καὶ οἱ δύο ὅμως καταλαβαίναμε στὴν γλῶσσα μας! Μὴ ρωτᾶς. Αὐτὰ τὰ κάνει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα!
Ἄκουσα πὼς καὶ ἄλλες φορὲς εἶχε συμβεῖ αὐτὸ τὸ θαῦμα μὲ τὸ χάρισμα τῆς διερμηνείας τῶν γλωσσῶν, μὲ μιὰ Γαλλίδα, μ’ έναν Ἰρλανδό, μὲ Σέρβο καὶ Ρουμάνο.
Πηγή: «Ὁ Ὅσιος Γέρων Πορφύριος, ἡ Ἀγαπῶσα Καρδία» τῆς Μοναχῆς Αἰκατερίνης, ἐκδ. Ἐφραιμιάς
2) Ὁ Ἅγιος Παΐσιος συνεννοεῖται μὲ ἑτερογλώσσους μὲ τὴν γλῶσσα τῆς Πεντηκοστῆς!
Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Γέροντας, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἑλληνικά, δὲν γνώριζε ἄλλη γλῶσσα. Ὅμως συνέβη ἐπανειλημμένως –ὅταν ὑπῆρχε λόγος– μὲ τὴν γλῶσσα τῆς Πεντηκοστῆς νὰ συνομιλήσει καὶ νὰ συνεννοηθεῖ θαυμάσια μὲ ἑτεροδόξους.
Α) «Ἤμουν παρών», διηγεῖται ὁ ἰ. Ε. Κ., «κάποτε στὸ Κελλὶ τοῦ Γέροντα μαζὶ μὲ ἄλλους τρεῖς ἐπισκέπτες καὶ ἕνα Γάλλο ποὺ δὲν μιλοῦσε λέξη Ἑλληνικά. Ὅταν ἦρθε ἡ σειρά του νὰ μιλήσει μὲ τὸν Γέροντα, πῆγαν πιὸ πέρα καὶ γιὰ δεκαπέντε λεπτὰ συνομιλοῦσαν καθισμένοι στὰ κούτσουρα. Τοὺς βλέπαμε ποὺ συζητοῦσαν μὲ ἐνδιαφέρον. Πῶς ἐπικοινωνοῦσαν, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχε κοινὴ γλῶσσα ἐπικοινωνίας; Ὁ ξένος ἔφυγε χαρούμενος. Ἡ ἱκανοποίηση φαινόταν ἔκδηλη στὸ πρόσωπό του».
Β) Γάλλος περιηγητὴς εἶχε συμφωνήσει μὲ κάποιο μοναχὸ νὰ πᾶνε μαζὶ νὰ δοῦνε τὸν Γέροντα. Τὸ βράδυ εἶχε ἀγρυπνία στὸ μοναστήρι ποὺ ἔμενε. Ὁ μοναχὸς μετὰ τὴν ἀγρυπνία πῆγε στὸ κελλί του νὰ ξεκουραστεῖ. Ἀλλὰ ὁ ἀλλοδαπὸς ἀπὸ τὸν πόθο νὰ δεῖ τὸν Γέροντα κατέβηκε μόνος του στὸ Καλύβι. Συνομίλησαν θαυμάσια καὶ ἀπὸ τὴν συζήτηση σχημάτισε τὴν ἐντύπωση ὅτι ὁ Γέροντας γνώριζε ἄπταιστα Γαλλικά.
Γ) Ὁ π. Βασίλειος Γρηγοριάτης μαρτυρεῖ: «Εἶχα πάει στὸ Κελλὶ τοῦ Γέροντα καταμεσήμερο. Ἡ πόρτα ἦταν κλειστή. Ἕνας νεαρὸς περίμενε ξαπλωμένος στὸ χῶμα. Ἦταν Ἑλληνοαμερικανὸς καὶ ἤξερε μόνο Ἀγγλικά.
«Πῶς θὰ συνεννοηθεῖς μὲ τὸν Γέροντα;», τὸν ρώτησα. «Κάποιον θὰ στείλει ὁ Θεός», ἀπάντησε. «Νά, ἐσένα», συμπλήρωσε. Τελικὰ βρέθηκα καὶ ἐγὼ μαζί τους τάχα γιὰ νὰ κάνω τον δραγουμάνο μὲ τὰ σπασμένα λιγοστὰ Ἀγγλικά, ποὺ καὶ κεῖνα τὰ εἶχα ξεχάσει.
Παρατήρησα ὅμως, μὲ μεγάλη μου ἔκπληξη, πὼς ὁ π. Παΐσιος καταλάβαινε ὅλα ὅσα τοῦ ἔλεγε τὸ παιδί, καλύτερα ἀπὸ μένα, καὶ τοῦ ἀπαντοῦσε Ἑλληνικὰ βέβαια, ποὺ μετέφραζα ἐγώ, μὲ πολλὰ ἁπλᾶ καὶ σοφὰ παραδείγματα.
Ἐκεῖνο ποὺ θὰ μοῦ μείνει ἀλησμόνητο εἶναι ἡ λύση ποὺ ἔδωσε σ’ ἕνα πρόβλημα ποὺ τοῦ ἐξέθεσε ὁ νέος, στὸ ὁποῖο φανερωνόταν ἡ μεγάλη πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη του στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.
“Ἡ μητέρα μου”, παραπονέθηκε ὁ νεαρός, “μοῦ ζητᾶ συνεχῶς χρήματα, καὶ ὅσα καὶ ἂν τῆς δώσω ἀπὸ τὶς λίγες οἰκονομίες μου, τὰ σπαταλᾶ ἄσκοπα. Δὲν ξέρω τί νὰ κάνω”. “Ἄκου, παιδί μου”, τοῦ ἀπαντᾶ ὁ π. Παΐσιος.
“Τὰ χρήματα ποὺ θάδινες στὴν μητέρα σου νὰ τὰ δίνης ἐλεημοσύνη σ’ ἕνα φτωχὸ καὶ κείνη τὴν ὥρα νὰ κάνης μιὰ προσευχή. Νὰ λές: Θεέ μου, αὐτὰ τὰ δίνω γιὰ τὴν μητέρα μου, ἐσὺ φρόντισέ την. Τότε ὁ Θεὸς θὰ τὴν ἀναλάβει ἀπὸ μόνος Του, θὰ βρεῖ τρόπους”».
Δ) Πνευματικὸ τέκνο τοῦ Γέροντα διηγεῖται: «Μιὰ μέρα πῆγα πρωὶ στὴν «Παναγούδα». Μόλις εἶχε φωτίσει. Χτύπησα τὸ σιδεράκι καὶ μοῦ ἄνοιξε ὁ Γέροντας χαμογελῶντας. Μὲ ρώτησε:
-Τί λὲς ἐσύ, παπα-… ὅταν ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σῦρος ἐπισκέφτηκε τὸν Μέγα Βασίλειο, χρειάσθηκαν διερμηνέα;
-Νομίζω ὄχι, Γέροντα, τοῦ εἶπα.
»Πέρασα στὸ Ἀρχονταρίκι καὶ βρῆκα ἕναν ἀλλοδαπὸ ἐπισκέπτη. Μέχρι νὰ ἑτοιμάσει ὁ Γέροντας τὸ κέρασμα, μὲ τὰ λίγα Ἀγγλικὰ ποὺ ἤξερα πιάσαμε τὴν συζήτηση καὶ μοῦ εἶπε ὅτι χθὲς βράδυ ἦρθε ἀργά. Καθυστέρησε, γιατί ἔχασε τὸν δρόμο, πέρασε ἡ ὥρα καὶ ὁ Γέροντας τὸν φιλοξένησε. Στὴν ἀρχὴ δὲν μποροῦσαν νὰ συνεννοηθοῦν. Ὁ Γέροντας τὸν ἄφησε γιὰ δέκα λεπτὰ (φαίνεται ἔκανε προσευχὴ) καὶ μετὰ συνεννοοῦνταν χωρὶς καμιὰ δυσκολία. Ὁ Γέροντας μιλοῦσε Ἑλληνικά, ὁ ἀλλοδαπὸς Ἀγγλικά, ἀλλὰ καταλάβαινε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο!
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου» τοῦ Ἱερομονάχου Ἰσαάκ, Ἅγιον Ὅρος 2004, σελ. 592-594
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου