Ο ΘΕΟΣ εἶναι πῦρ καταναλίσκον
῞Οταν ἕνα ἀντικείμενο ἀγγίζη τὸ πῦρ, ἀλλοιοῦται: ἤ καίγεται, ἤ θερμαίνεται.
῎Ετσι ἐπίσης καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀγγίζη τὸν Θεὸ ἤ καταστρέφεται ἤ σώζεται. Πῦρ – πάντοτε πῦρ! ᾿Απὸ τὴν ἐπαφὴ μὲ αὐτὸ προκύπτει ἤ στάκτη ἤ ἀτσάλι, ἀνάλογα μὲ τὸ τὶ ἀγγίζεται.
῎Ετσι συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο, καὶ τὸ πᾶν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ τὶ φέρνει στὸ θεῖον Πῦρ – σὲ τὶ κατάστασι εὑρισκόμενος ἀγγίζει τὸν Θεό. ῎Αν διατηρῆ τὸν ἑαυτό του σὰν τὸν σίδηρο, ἡ δύναμις τοῦ σιδήρου γίνεται ἀτσάλι. ῎Αν ἀφήνη τὸν ἑαυτό του νὰ περιέλθη στὴν ἀδυναμία τοῦ ἀχύρου – τότε θὰ κατακαῆ.
Κάθε ἄνθρωπος, ἀργὰ ἤ γρήγορα, θὰ ἀγγίξη ἀναπόφευκτα τὸν Θεό, καὶ ἀλλοίμονο στὸν ἄνθρωπο ἄν δὲν προετοιμάζεται γιὰ τὴν συνάντησι αὐτή.
῾Ο Τολστόϋ ἀφρόντιστα, μὲ αὐτοπεποίθησι καὶ χωρὶς φόβο Θεοῦ, πλησίασε τὸν Θεό, κοινώνησε ἀνάξια καὶ ἔγινε ἕνας ἀποστάτης.
῾Η ὥρα πλησιάζει, εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, ποὺ ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴν δύναμι τοῦ Θεοῦ θὰ ἔλθη.
Τὸ πτῦον (φτυάρι) τοῦ λικμίσματος εἶναι στὴν χεῖρα τοῦ Κυρίου. ῾Ο σῖτος καὶ τὸ ἄχυρο λικμίζονται, καὶ ὁ ἄνεμος παίρνει τὸ ἄχυρο, ἐνῶ ὁ σῖτος πίπτει στοὺς πόδας τοῦ γεωργοῦ καὶ φυλάσσεται στὴν σιταποθήκη· τὸ ἄχυρο ἀφήνεται ἤ κατακαίεται.
῾Η συνάντησις μὲ τὸν Κύριο εἶναι ἀναπόφευκτη καὶ πρέπει νὰ προετοιμαζώμεθα γι’ αὐτήν.
Οἱ ἁμαρτίες μας εἶναι ἄχυρο, τὸ ὁποῖο θὰ κατακαῆ κατὰ τὴν συνάντησι αὐτή.
Πρέπει νὰ ἐκφέρουμε τὴν καταδίκη τοῦ ἑαυτοῦ μας ἀπὸ πρίν, καὶ προετοιμαζόμενοι γιὰ τὴν συνάντησι αὐτή, νὰ χωριζώμεθα ἀπὸ τὸ ἄχυρο καὶ νὰ κατακαίουμε τὸ ἄχυρο τῶν ἁμαρτιῶν διὰ τῆς μετανοίας.
Αὐτές, οἱ ἁμαρτίες, εἴτε θὰ κατακαοῦν μόνες, εἴτε ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει δοθῆ στὶς ἁμαρτίες θὰ κατακαῆ μαζὶ μὲ αὐτές.
Πρέπει νὰ ἐνθυμούμεθα τὴν Φοβερὰ Κρίσι καὶ νὰ ἀντιμετωπίζουμε δεόντως τὴν ἡμέρα αὐτὴ καὶ τὸ γεγονός.
Πρέπει νὰ καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας, πρέπει νὰ προσευχώμεθα. Πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὸ γεγονὸς αὐτὸ καθαρὰ καὶ συνειδητά, καὶ ὄχι σὰν τὸ ζῶο ἐκεῖνο [τὴν στρουθοκάμηλο], τὸ ὁποῖο κρύβει τὸ κεφάλι του γιὰ νὰ μὴ βλέπη τὸν κίνδυνο…
-Δὲν ὑπάρχει τόπος ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ κρυφτεῖ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ δὲν γίνεται τίποτα, δὲν πέφτει οὔτε μία τρίχα ἀπὸ τὸ κεφάλι μας.
-Νὰ εἶστε προσεκτικοί. Νὰ εἶστε σὲ ἐπιφυλακὴ γιὰ τὴν ψυχή σας! Νὰ στρέφετε τοὺς λογισμούς σας μακριὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ γρήγορα παρέρχονται, καὶ νὰ τοὺς προσηλώνετε σὲ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι αἰώνια. Ἔτσι θὰ βρεῖτε τὴν χαρὰ ποὺ ποθεῖ ἡ ψυχή σας, καὶ γιὰ τὴν ὁποία διψᾶ ἡ καρδιά σας.
-Ὅλοι ἁμαρτάνουμε, ὅλοι παραβαίνουμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Χρίστου καὶ τοὺς κανόνες τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας, ὡστόσο, κάποιοι ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοὶ καὶ μετανοοῦν γιὰ τὰ ἀνομήματά τους, ἀντιθέτως ἄλλοι ἀπορρίπτουν τοὺς ἱεροὺς κανόνες ἰσχυριζόμενοι ὅτι εἶναι ξεπερασμένοι καὶ ὄχι πλέον ἀπαραίτητοι, ὡσὰν νὰ εἴμαστε πνευματικότεροι ἀπὸ ἐκείνους ποῦ μᾶς παρέδωσαν τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κανόνες, τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τοὺς ἔδωσε στοὺς Ἀποστόλους Τοῦ καὶ στοὺς Ἱεράρχες. Ἐνώπιόν μας ἐκτείνονται δύο μονοπάτια: τὸ μονοπάτι τοῦ σοφοῦ ληστῆ καὶ τὸ μονοπάτι τοῦ ληστῆ ποῦ ἀποβλήθηκε στὴν κόλαση ὑπὸ τὸ βάρος τῆς βλασφημίας του.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
Ἔχετε ποτὲ παρατηρήσει τὴν ζωὴ τῆς καρδιᾶς; Δοκιμάστε νὰ τὸ κάνετε, ἔστω γιὰ ἕνα μικρὸ διάστημα, καὶ παρατηρῆστε τί θὰ ἀνακαλύψετε: Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, καὶ ταράζεστε. Σᾶς βρίσκει κάποια δυστυχία, καὶ νοιώθετε λύπηση γιὰ τὸν ἑαυτό σας. Βλέπετε κάποιον ποὺ δὲν συμπαθεῖτε, καὶ ἀμέσως ἀναβλύζει μέσα σας ἡ ἐχθρότητα. Συναντιέστε μὲ κάποιον ἰσότιμό σας, ὁ ὁποῖος ἐν τῷ μεταξύ σας ἔχει προσπεράσει κοινωνικά, καὶ ἀρχίζετε νὰ τὸν φθονεῖτε. Ἀναπολεῖτε τὰ ταλέντα σας καὶ τὶς ἱκανότητές σας, καὶ ἀρχίζετε νὰ νοιώθετε ὑπερηφάνεια…
Ὅλη αὐτὴ ἡ σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκικὴ ἐπιθυμία, λαιμαργία, ἀκηδία, κακία… ἡ μία στοιβαγμένη πάνω στὴν ἄλλη, τελικὰ καταστρέφουν τὴν καρδιά. Καὶ ὅλα αὐτὰ μποροῦν νὰ διαπεράσουν τὴν καρδιὰ μέσα σὲ λίγα μόνο λεπτά.
Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, κάποιος ἀσκητὴς ποὺ ἀσκοῦσε αὐστηρὸ ἔλεγχο στὸν ἑαυτό του, εἶπε -πολὺ σωστά- ὅτι «ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι γεμάτη ἀπὸ δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οἱ καρδιὲς τῶν ἁγίων εἶναι ἀπαλλαγμένες ἀπὸ αὐτὰ τὰ φίδια: τὰ πάθη.»
ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ
Πρέπει νὰ προβοῦμε σὲ ἀποφασιστικὴ ρήξη μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ τοὺς συνοδοιπόρους του.
Ὁ δρόμος μας δὲν εἶναι ὁ δικός τους.
Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ νὰ τὸ δείξουμε μὲ τὶς πράξεις μας.
Μία ἐποχὴ πραγματικῆς ὁμολογίας ἔρχεται γιά μας, μία ἐποχὴ ποὺ ἴσως παραμείνουμε μόνοι καὶ διωκόμενοι.
Στὸ βαθμὸ ποὺ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Τοπικὲς Ἐκκλησίες ἔχουν πλέον εἰσέλθει στὶς τάξεις τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καὶ ἔχουν ὡς ἐκ τούτου προδώσει τὴν Ὀρθοδοξία, ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα τῆς πλήρους ἀπομονώσεώς μας.
Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ ἀποστάτες τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι, ἐὰν ἀπαιτηθεῖ, νὰ ἀναχωρήσουμε στὶς “κατακόμβες”.
Ἡ θέση μας ὡς μαχητὲς καὶ ὁμολογητὲς τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, μᾶς θέτει κάτω ἀπὸ μεγάλη ὑποχρέωση, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά στὸ παρελθόν.
ΓΙΑ ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Στὰ ἔσχατα χρόνια τὸ κακὸ καὶ ἡ αἵρεση θὰ ἔχει ἐξαπλωθεῖ τόσο πολύ… ποὺ οἱ πιστοί, δὲν θὰ βρίσκουν ἱερέα καὶ ποιμένα νὰ τοὺς προστατεύσει ἀπὸ τὶς πλάνες καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν πολυπόθητη σωτηρία…
Τότε οἱ πιστοί, δὲν θὰ μποροῦν νὰ δεχθοῦν ἀσφαλεῖς ὁδηγίες ἀπὸ ἀνθρώπους ἀλλὰ ὁδηγός τους θὰ εἶναι τα κείμενα τῶν ἁγίων Πατέρων…
Ἰδίως σ’ αὐτὴ τὴν ἐποχὴ ὁ κάθε πιστὸς θὰ εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας…
Ἀδελφοὶ καιρὸς νὰ ἀναλάβουμε ὅλοι τὶς εὐθύνες μας ἀπέναντι στὸ Θεὸ καὶ τὴν ἱστορία…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου