Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Ζαχαριάδης,
Καθηγητὴς Θεολόγος – Συγγραφέας
Τάδε λέει ὑπάνθρωπος = παλιάνθρωπος – παλιοτόμαρο ποὺ ἔχει μέσα του καὶ κρύβει τὸ δηλητήριο τῆς ἀχαριστίας… πού φανερώνει, ἄνθρωπο μοχθηρὸ – κακὸ – ἀνήμερο καὶ ἀπολίτιστο ποὺ δὲν ἔχει σχέση μὲ αὐτὸ ποὺ λέγεται Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ Εὐαγγελικὸς νόμος ἀδυνατεῖ νὰ συλλάβει αὐτὸ τὸ ἀποτρόπαιο φαινόμενο ποὺ λέγεται ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ.
Ἕνας Ἄγγλος συγγραφέας ἀναφέρει ὅτι τὰ κτήνη παραχωροῦν τὴν ἀχαριστία στὸν ἄνθρωπο, γιατί αὐτὴ δὲν τὰ ἐκφράζει. Τονίζει μάλιστα ὅτι τρία εἴδη ἀχάριστων ὑπάρχουν: α) Αὐτοὶ ποὺ ξεχνοῦν τὸ καλὸ ποὺ τοὺς κάνουν.
β) Αὐτοὶ ποὺ σὲ βάζουν νὰ τὸ πληρώσεις καὶ
γ) Αὐτοὶ ποὺ σὲ ἐκδικοῦνται γιὰ τὸ καλὸ ποὺ τοὺς κάνεις.
Μέσα ἀπὸ τὸν ὑπάνθρωπο δηλ. τὸν ἀχάριστο, συνειδητοποιοῦμε, ὅτι ἡ ἀληθινὴ εὐσέβεια, ὄχι εὐσεβοφάνεια δηλ. ὑποκρισία καὶ ἡ χριστιανικὴ πίστη καὶ εὐγνωμοσύνη, δὲν εἶναι “Κόθορνος”, ὥστε νὰ χωρέσει ὁ δυσσεβής αὐτὸς δηλ. πού ἔχει στραβὴ ΠΙΣΤΗ στὸ Θεό, οὔτε καὶ ὁ εὐσεβής, ποὺ ἔχει ὀρθὴ πίστη. Ἴσως νὰ διερωτηθεῖτε: «Ἀλήθεια, τί εἶναι ὁ Κόθορνος;». Κόθορνος ἐκαλεῖτο παλιὰ τὸ φαρδὺ (ὑπόδημα παπουτσιοῦ) τῶν ἠθοποιῶν, τὸ ὁποῖο ἦταν κατάλληλο νὰ χωράει καὶ τὰ δύο πόδια. Προβληματιστεῖτε. Τὰ συμπεράσματα δικά σας.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ
Μέσα ἀπὸ παραδείγματα, θὰ δώσουμε τὸ ἐγερτήριο σάλπισμα, κατὰ τῆς ἀχαριστίας, ἡ ὁποία εἶναι ρουφήκτρα τῆς ἀνθρώπινης εὐεργεσίας.
Στὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο (κεφ. 18. στίχ. 19-23) ἡ ἀχαριστία στὸ μεγαλεῖο της! Διαβάστε το μὲ προσοχή. Ὅταν ὁδήγησαν τὸν Θεάνθρωπο καὶ Λυτρωτὴ μας Ἰησοῦ Χριστὸ στὸν Ἄννα καὶ Καϊάφα, ἐκσφενδόνισαν ἐναντίον του ἕνα δριμύτατο κατηγορητήριο. Ἀμέσως ὁ κλητήρας ἐράπισε, δηλ. κτύπησε τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε: «Σὺ μὲ ραπίζεις;», «Ναὶ» τοῦ ἀπαντᾶ ὁ κλητήρας, «Γιατί;»
Λέγεται ἡ παράδοση ὅτι ὁ ραπίσας τόν Ἰησοῦ ἦταν ὁ παράλυτος τῆς Βηθεσδᾶ (Ἰω. ε΄ 1-15), ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ μπεῖ στὴν προβατικὴ κολυμβήθρα Βηθεσδὰ ποὺ ὁ ἄγγελος ἐτάρασσε κατὰ καιροὺς τὸ νερὸ καὶ πολλοὶ ἐγίνοντο καλὰ, ποὺ ἔμπαιναν μέσα. Μὲ τὸ λόγο του ὁ Χριστός, τὸν ἐθεράπευσε. «…ἆρον τὸν κράββατόν σου καὶ περιπάτει». Αὐτὸς τὴν ἀχαριστία του στὸν Χριστόν, τὴν ἀποδίδει μὲ ἐκδίκηση, ΡΑΠΙΣΜΑ!! Γιατί ἔγινε καλά. Κύριε ἐλέησον! Κύριε ἐλέησον! Γιατί ἔγινε καλά.
Στὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο (17ο κεφ. στίχ. 12-19), βλέπουμε τὸ θαῦμα τῶν 10 λεπρῶν. Μόνον ἕνας εὐχαρίστησε τὸν Χριστό, οἱ ἄλλοι ἐννέα ὑπῆρξαν ἀχάριστοι καὶ ἀγνώμονες μπροστὰ στὴν εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ. Ἦταν ὁ Σαμαρείτης. Οἱ ἄλλοι ἐννέα δὲν ἔπρεπε καὶ αὐτοὶ νὰ τὸν εὐχαριστήσουν τὸν Θεό; Γιατί; Γιατί;
Ὅταν ἔγινε ἡ 11η δολοφονικὴ ἀπόπειρα κατὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου τοῦ Γ΄ στὴν Κύπρο μας, ὁ δολοφόνος ἦταν ἄνθρωπος τοῦ ὁποίου ὁ Μακάριος σπούδασε καὶ τὰ τέσσερα παιδιά του. Εἶχε δίκαιο φυσικὰ νὰ τὸν ἐκδικηθεῖ… γιὰ τὸ καλὸ ποὺ τοῦ ἔκανε. Ὁ ἀείμνηστός μας Μακάριος τόνισε «Φοβοῦ τὴν ἐκδίκηση τῶν ὑπό σοῦ εὐεργετηθέντων».
Τὴν 27η Σεπτεμβρίου τοῦ 1831 στὸ Ναύπλιο, ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, δολοφόνησαν τὸν (ἅγιο τῆς Πολιτικῆς, ὅπως χαρακτηρίζεται) Ἰωάννη Καποδίστρια. Ποιοὶ τὸν δολοφόνησαν; Γεώργιος καὶ Κωνσταντῖνος Μαυρομιχάλης. Τὸν Κωνσταντῖνο τὸν σπούδασε ὁ ἴδιος ὁ Καποδίστριας μὲ λεφτὰ δικά του. Γιὰ τὶς σπουδὲς του τὸν πλήρωσε ὁ ἀχάριστος μὲ τὸ νὰ βοηθήσει στὴ δολοφονία τοῦ εὐεργέτη του. Αἶσχος! Ντροπή!
Κάποτε εἶπαν στὸν σοφὸ Σωκράτη. «Δάσκαλε κάποιοι στὴν ἀγορὰ σὲ ἐπαινοῦν», ἀπαντᾶ «Φαίνεται εἶναι ἄνθρωποι ποὺ δὲν τοὺς ἔκανα κανένα καλό!» Ὡραιότατο! Διδακτικότατον!
Πάντως κατὰ κανόνα, ὄχι πάντοτε, τὶς περισσότερες φορὲς ἡ εὐεργεσία, πληρώνεται μὲ ὄξος καὶ χολή…
Τέλος ἔχουμε τὴν μεγάλη ἀχαριστία τῶν παιδιῶν πρὸς τοὺς γονεῖς, ὥστε νὰ περιθωριοποιοῦν τὴ μάνα καὶ τὸν πατέρα, χάριν ἄλλου προσώπου. Ξεχνοῦν ὅτι οἱ γονεῖς ἔσωσαν τὴ ζωή τους… καὶ ἀπαντοῦν τὰ σύγχρονα παιδιά… Ὑποχρέωσή τους, χωρὶς σεβασμὸ καὶ ἐκτίμηση. Τὰ ἀγνώμονα παιδιὰ τῆς ἐποχῆς μας, ὄχι ὅλα, εἶναι πρωτοπόρα κατὰ τῶν «μωσαϊκῶν», ποὺ λέγονται γονεῖς.
Ὁ Ἀπ. Παῦλος στὴν Β΄ πρὸς Τιμόθεον Ἐπιστολὴ κεφ.Γ΄, στίχ. 2, λέει: «Ἡ ἀχαριστία εἶναι φαινόμενο ἠθικῆς καταπτώσεως καὶ θανάσιμο ψυχικὸ ἀρρώστημα».
Ἀχαρίστιος χαριστήριος λόγος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου