Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Τῇ Βʹ (2ᾳ) τοῦ μηνὸς Ἰουλίου, μνήμην ποιούμεθα τῆς ἐν τῇ Ἁγίᾳ σορῷ καταθέσεως τῆς τιμίας Ἐσθῆτος τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἐν Βλαχέρναις, ἐπὶ Λέοντος τοῦ μεγάλου, καὶ Βηρίνης τῆς αὐτοῦ γυναικός.
Τῇ ἀυτῇ ἡμέρᾳ, μνήμην τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Ἰουβεναλίου ἀρχιεπισκόπου Ἱεροσολύμων (458).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων τῶν ἐν Θεσσαλονίκῃ· Ἀνθίμου τοῦ γέροντος, Παῦλου, Βήλωνος, Θέωνος, Ἥρωνος καὶ ἑτέρων λϚ´ (Τριάκοντα Ἓξ) Αἰγυπτίων.( 305-310)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Βασιλείου, πατριάρχου Ἱεροσολύμων (836 η 838)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων τριῶν στρατιωτῶν μαρτύρων τῶν ἐν Ῥώμῃ, ἑλκυσθέντων εἰς τὴν πίστιν διὰ τοῦ μαρτυρίου τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Παύλου. (~68)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Φωτίου, μητροπολίτου Κιέβου καὶ πάσης Ῥωσίας, τοῦ ἐκ Μονεμβασίας τῆς Πελοποννήσου (1431)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Στεφάνου τοῦ μεγάλου, βοεβόδα τῆς Μολδοβλαχίας – Ῥουμανίας (1504)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἰουβεναλίου, ἱεραποστόλου τῆς Ἀλάσκας. (1796)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἀθλήσεως τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Λάμπρου ἐκ Σαμοθράκης, τοῦ ἐν τῇ Μάκρῃ τῆς Θράκης, ἀθλήσαντος ἐν ἔτει 1835ῳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις τοῦ ὁσίου πατρὸς Λαυρεντίου τῆς Μονῆς Βαλντάι Ῥωσίας (1876)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς τοῦ θαυματουργοῦ ἀρχιεπισκόπου Σαγγάης καὶ Σὰν Φραντσίσκο Ἀμερικῆς (1896 – 1966)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου ἡ «Ῥίζα τοῦ Ἰεσσαὶ»
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου τῆς Μυροβλυτίσσης «Ῥίζα τοῦ Ἰεσσαὶ» ἐν Ἄνδρω
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου τῶν Βλαχερνῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει, τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου τῶν Βλαχερνῶν ἐν Ἄρτη, καὶ ἐν τῇ νήσῳ τῆς Κερκύρας παρὰ τὴν Γαρίτσαν,
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου τοῦ ἐν Ἀχτουρ Χαρκὼβ Ῥωσίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Παναγίας Παντανάσσης Ῥόδου, Παναγίας Διωτίσσης ἐπὶ τῆς Νήσου Σκοπέλου Δίας Κεφαλληνίας, Παναγίας Λαγκαδιωτίσσης Σπάρτης
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις τοῦ ὁσίου πατρὸς Λεοντίου (Φιλιππόβιτς) ἀρχιεπισκόπου Χιλῆς καὶ Περοῦ (1904-1971), φίλου τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς
Στίχοι
Χιτὼν μὲν Υἱοῦ Χριστοφρουροῖς δημίοις.
Ἐσθὴς δὲ Μητρὸς χριστοφρουρήτῳ πόλει.
Δευτερίῃ κατέθεντο σορῷ Ἐσθῆτα Πανάγνου.
Στίχοι·
Θαυμάτων τήν πηγήν τιμήσωμεν, ὦ φίλοι,
τόν Χριστοῦ θεράποντα ἄφθορον Ἰωάννην.
Ὅς ἡμῖν ἀνέτειλε ἐν εἰκοστῷ αἰῶνι,
ὡς φῶς ἐν σκότει παχυλῷ, τούς ἐν αὐτῷ φωτίζων.
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς,
ο ξυπόλυτος Αρχιερέας και διά Χριστόν σαλός
Ο Άγιος Ιωάννης δεν έμοιαζε καθόλου με έναν «μεγαλοπρεπή ασπρομάλλη στάρετς»: ήταν μικρός, άσχημος, με ελάττωμα στην ομιλία, συχνά με ένα ζαρωμένο ράσο και χωρίς παπούτσια. Μερικοί από τους ανθρώπους γύρω του ντρέπονταν για «έναν τέτοιο επίσκοπο», επειδή υπηρετούσε ως επίσκοπος σε μεγάλες πόλεις: Σαγκάη, Παρίσι, Βρυξέλλες, Σαν Φρανσίσκο.
Ο Άγιος πάντα φορούσε μοναχικά ενδύματα φτιαγμένα από το πιο φθηνό κινέζικο ύφασμα και στα πόδια απλές μαλακές παντόφλες ή πέδιλα, χωρίς κάλτσες, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες και την εποχή. Πολλές φορές περπατούσε ξυπόλητος, γιατί συνήθιζε να χαρίζη τα πέδιλά του σε κάποιον φτωχό που δεν φορούσε τίποτα. Μάλιστα λειτουργούσε χωρίς παπούτσια,ακόμη και ως επίσκοπος, προς μεγάλο σκανδαλισμό ορισμένων… γεγονός για το οποίο δέχθηκε αυστηρές κριτικές.
Μια μέρα ήρθε μια διαταγή από τους ανωτέρους του: να φορέσει μπότες. Ο Επίσκοπος Ιωάννης τις έβαλε, αλλά με τον δικό του τρόπο: έδεσε τα κορδόνια μαζί και τις έβαλε στον ώμο του. Αργότερα ήρθε μια νέα διαταγή: «Βάλτε τα παπούτσια στα πόδια σας».
Τον καιρό που ήμουν στο Παρίσι, το 1958,… πολλοί άνθρωποι εκεί δεν καταλάβαιναν τον αρχιεπίσκοπο. Ή εξωτερική του εμφάνιση, το γεγονός ότι δεν φορούσε παπούτσια, τους ενοχλούσε. Ο Π. Σ. Λοπουκχιν μου είπε ότι υπήρχαν ακόμα και παράπονα που στάλθηκαν στον μητροπολίτη Αναστάσιο. Σε μία από τις καταγγελίες, ζήτησαν από τον κορυφαίο της ιεραρχίας να παραγγείλει στον αρχιεπίσκοπο Ιωάννη να πάρει μερικά ζευγάρια παπούτσια. Ο μητροπολίτης Αναστάσιος υπάκουσε και έγραψε ένα γράμμα στον αρχιεπίσκοπο. Οι ενορίτες περιχαρείς, έσπευσαν να δωρίσουν στον αρχιερέα τους καινούργια παπούτσια. Ο Αρχιεπίσκοπος δέχτηκε το δώρο, τους ευχαρίστησε, και “χρησιμοποίησε ” τα παπούτσια… τα κουβαλούσε στους ώμους του, αλλά δεν τα φορούσε στα πόδια του! (Το ρωσικό ρήμα φορώ σημαίνει επίσης και κουβαλώ). Ξανά καταγγελίες στον μητροπολίτη, ξανά ο μητροπολίτης Γέροντας έγραψε στον αρχιεπίσκοπο Ιωάννη, συνιστώντας υπακοή, και έλαβε την εξής απάντηση:” Οι εντολές σας εκτελέστηκαν. Γράψατε ότι θα πρέπει να χρησιμοποιήσω παπούτσια, αλλά δεν γράψατε ότι πρέπει να τα φορέσω στα πόδια μου ‘ έτσι κι εγώ τα χρησιμοποίησα, δηλαδή τα κουβαλούσα. Όμως τώρα θα τα φορέσω. “. Έτσι ο αρχιεπίσκοπος άρχισε να τριγυρνάει στο Παρίσι με παπούτσια.
“Ο δικός σου αρχιεπίσκοπος Ιωάννης αφήνει μια παράξενη εντύπωση στον κόσμο. Πολλοί απωθούνται από την εξωτερική του εμφάνιση, αλλά ένα είναι σίγουρο: είναι άνθρωπος του Θεού, ασκητής και άνθρωπος της προσευχής “, μου είπε ο Δ. Ν. Φεντχενκο, ένας ενορίτης στο Παρίσι.
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, ο «Άνθρωπος του Θεού», μαρτυρία επισκόπου Μητροφάνους Ζνόσκο-Μπορόβσκι, Σελ 83-4, εκδ. Μυριόβιβλος.
***
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης διακρινόταν γιά τό μεγάλο θάρρος του. Κατά τήν περίοδο τῆς ἰαπωνικῆς κατοχῆς, οἱ ἰαπωνικές ἀρχές προσπάθησαν παντοιοτρόπως νά λυγίσουν καί νά κατευθύνουν τούς Ρώσους μετανάστες. Ἀσκοῦσαν κάθε εἴδους πίεση διαμέσου τῶν ἀρχηγῶν τῆς ρωσικῆς μεταναστευτικῆς ἐπιτροπῆς. Δύο πρόεδροι αὐτῆς τῆς ἐπιτροπῆς ἀγωνίστηκαν γιά νά διατηρήσουν τήν ἀνεξαρτησία τῆς ἐπιτροπῆς, μέ ἀποτέλεσμα ὅμως νά δολοφονηθοῦν. Μέ τίς δολοφονίες ἐπικράτησε σύγχυση και τρόμος σέ ὅλους τούς Ρώσους μετανάστες. Βλέποντας τούς Ρώσους τρομοκρατημένους, ὁ Ἅγιος Ιωάννης καί παρόλες τις προειδοποιήσεις τῶν Ρώσων πού συνεργάζονταν μέ τούς Ἰάπωνες, ἀψήφισε τούς κινδύνους, μπῆκε ὁ ἴδιος μπροστά καί ἀνέλαβε προσωρινός πρόεδρος τῆς ρωσικῆς ἀποικίας. Κατά τή διάρκεια τῆς ἰαπωνικῆς κατοχῆς, ἀκόμα καί τό νά περπατᾶς τούς δρόμους τή νύκτα, ἦταν ἄκρως ἐπικίνδυνο καί γι’ αὐτό ὁ περισσότερος κόσμος ἔκανε τά ἀδύνατα δυνατά γιά νά φθάσει στο σπίτι του, πριν πέσει το σκοτάδι. Ὅλοι αὐτό ἔκαναν, ἐκτός ἀπό τόν Ἅγιο Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος δέν λογάριασε κανέναν κίνδυνο και συνέχιζε νά ἐπισκέπτεται τούς ἀσθενεῖς ἀκόμα καί τή νύκτα, χωρίς ποτέ νά τόν πειράξει κανείς.
Μετά το τέλος τοῦ πολέμου ἀσκήθηκε στούς Ρώσους κληρικούς πίεση γιά νά δεχθοῦν ὡς Πατριάρχη το νέο Πατριάρχη τῆς Σοβιετικῆς Ἐκκλησίας. Ἀπό τούς 6 Ἱεράρχες τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, μόνον ὁ Ἐπίσκοπος Ἰωάννης δέν ἀκολούθησε τό νέο Πατριάρχη κι ἔμεινε πιστός στήν Ρωσική Εκκλησία τῆς Διασπορᾶς. Τό 1946 ἀνέβασαν τόν Ἅγιο στό ἀξίωμα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ὅλης τῆς περιφέρειας τῆς Κίνας.
***
Μέ τή μεταφορά τοῦ ποιμνίου του ἀπό τήν Κίνα στήν Ἀμερική, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης μετατέθηκε σέ νέο πεδίο ποιμαντικῆς προσπάθειας: Το 1951 οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Συνόδου ἀποφάσισαν νά τόν στείλουν στήν ἐπισκοπή τοῦ Παρισιοῦ καί τῶν Βρυξελλῶν… Τελοῦσε Θείες Λειτουργίες στά ολλανδικά και γαλλικά, ὅπως παλαιότερα λειτουργοῦσε στά ἑλληνικά, στά κινέζικα καί στά ἀγγλικά.
Τό ἐνδιαφέρον του καί ἡ ἀφοσίωσή του στούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας, γιά τούς ὁποίους εἶχε ἀπεριόριστες γνώσεις, ἐπεκτάθηκε καί στούς Ἁγίους τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ζήσει πρίν ἀπό τό σχίσμα τῆς Παπικῆς Ἐκκλησίας, πολλούς ἀπό τούς ὁποίους τούς τιμοῦσαν μόνον τοπικά καί δέν ὑπῆρχαν σέ κανένα ὀρθόδοξο ἁγιολόγιο.
Συγκέντρωσε στοιχεία γιά τούς βίους τους καί τίς εἰκόνες τους καί ἀργότερα κατέθεσε στή Σύνοδο ἕναν μεγάλο κατάλογο αὐτῶν τῶν ἁγίων.
Στήν Δυτική Ευρώπη, ὅπως καί στήν Κίνα, ὁ κόσμος ἔμαθε νά περιμένει κάθε τί τό ἀπρόβλεπτο ἀπό τόν Ἅγιο, γιατί κι ἐδῶ συνέχισε νά στηρίζει τή ζωή του στούς νόμους τοῦ Θεοῦ, μή λογαριάζοντας ποτέ, ἄν θά ἐνοχλοῦσε ἤ ἄν θά ἐξέπληττε αὐτούς πού ζοῦσαν σύμφωνα μέ τά πρότυπα τοῦ κόσμου. Κάποτε εἶχε τήν τύχη νά βρίσκεται στή Μασσαλία καί ἀποφάσισε νά τελέσει ἐπιμνημόσυνη δέηση στό σημείο που εἶχε δολοφονηθεῖ ὁ βασιλιάς Ἀλέξανδρος τῆς Σερβίας. Κανένας ἀπό τούς κληρικούς από ψεύτικη ντροπή δέ δέχθηκε νά λάβει μέρος μαζί μέ τόν Ἅγιο στή Δέηση. Πράγματι ἦταν μεγάλο τόλμημα να προσευχηθεί κάποιος δημόσια, στή μέση τοῦ δρόμου. Ἔτσι ὁ Ἅγιος πῆγε μόνος του. Οἱ πολίτες τῆς Μασσαλίας ἔμειναν ἔκθαμβοι ὅταν ἀντίκρυσαν ἕναν κληρικό μέ περίεργη ένδυμασία, μακρυά μαλλιά και γένεια, νά περπατά μέ μιά βαλίτσα στη μέση τοῦ δρόμου καί μέ μία σκούπα στό χέρι. Φωτορεπόρτερ τόν εἶδαν καί ἔσπευσαν νά τόν φωτογραφίσουν. Τελικά, σταμάτησε στό σημεῖο πού ἔγινε ἡ δολοφονία, σκούπισε το πεζοδρόμιο μέ τή σκούπα πού κρατοῦσε, ἄνοιξε τή βαλίτσα του καί ξεκίνησε να βγάζει τά ἀπαραίτητα. Στό σκουπισμένο σημεῖο τοῦ πεζοδρομίου τοποθέτησε ἕνα ἀρχιερατικό χαλί μέ τόν δικέφαλο ἀετό, ἄναψε θυμιατό καί ξεκίνησε τή δέηση.
Ἡ φήμη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη διαδόθηκε ὄχι μόνον στόν ὀρθόδοξο, ἀλλά καί στό μή ὀρθόδοξο πληθυσμό. Σέ μία ἀπό τίς παπικές Ἐκκλησίες τοῦ Παρισιοῦ, ἕνας καθολικός κληρικός ἀγωνιζόταν να ἐμπνεύσει τή νεολαία, λέγοντας τά ἑξῆς: «Ζητᾶτε ἀποδείξεις και λέτε πώς στήν ἐποχή μας δέν ὑπάρχουν θαύματα και ἅγιοι. Δεν εἶναι ἀνάγκη νά σᾶς δώσω θεωρητικές ἀποδείξεις, ὅταν στίς ἡμέρες μας, στούς δρόμους τοῦ Παρισιοῦ, κυκλοφορεῖ ἕνας Ἅγιος, ξυπόλητος, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης».
***
Ὅσοι τόν γνώριζαν τά τελευταία χρόνια τῆς ζωῆς του μαρτυροῦν για δύο ὄψεις τοῦ χαρακτήρα του πού διέκριναν: Πρῶτον, ἦταν ἡ αυστηρότητά του στά θέματα πού ἀφοροῦσαν τήν Ἐκκλησία καί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ…. Οἱ δραστηριότητες τῶν ὀρθοδόξων οἰκουμενιστῶν, τόν ἔκαναν να κουνά τό κεφάλι του μέ δυσπιστία. Ήταν ὁ αὐστηρότερος ὅλων, σέ ὅ,τι εἶχε σχέση μέ τά δόγματα τῆς Ὀρθοδοξίας…
Ὅμως τόν Ἅγιο Ἰωάννη δέν τόν θυμάται το ποίμνιό του τόσο γιά τήν αυστηρότητά του, ὅσο γιά τήν εὐγένεια καί τήν καλοσύνη του, ἀλλά καί γιά τήν ἐν Χριστῷ «σαλότητά του».
Ἡ πιο δημοφιλής φωτογραφία με το πρόσωπο τοῦ Ἁγίου ἀπεικονίζει κάτι ἀπό αὐτήν τήν ὄψη τοῦ χαρακτῆρα του. Αὐτή ἡ ὄψη ήταν ιδιαίτερα φανερή στή συμπεριφορά του μέ τά παιδιά. Μετά ἀπό τίς ἀκολουθίες θά γελοῦσε καί θά ἀστειευόταν μέ τά παιδιά πού ὑπηρετοῦσαν στό Ιερό καί ἄλλες φορές θά τά ἄγγιζε χαϊδευτικά μέ τήν ποιμαντική του ράβδο. Μερικές φορές οἱ κληρικοί τοῦ ναοῦ συγχύζονταν, καθώς ἔβλεπαν τόν Ἅγιο, κατά τη διάρκεια της ἀκολουθίας, ἀλλά ποτέ μέσα στό Ιερό, νά σκύβει καί νά παίζει μέ ένα παιδάκι. Σέ μεγάλες γιορτές, ὅπου ἔκαναν ἁγιασμό, ἐπίτηδες ράντιζε στά πρόσωπά τους τό ποίμνιό του κάποτε ένα κοριτσάκι ἀναφώνησε «μᾶς κατάβρεξε!», ἐνῶ τά μάτια του διεισδυτικά ἔβλεπαν ότι κάποιοι «καθώς πρέπει» ἐνοχλοῦνταν ἀπό αὐτό, ἀλλά ἐκεῖνος συνέχιζε, ἀδιαφορώντας πλήρως. Τά παιδιά τόν ὑπεραγαποῦσαν, παρόλο βέβαια πού ὑπῆρχαν στιγμές που ήταν αυστηρός μαζί τους… Ἐμφανιζόταν σέ διάφορα μέρη χωρίς νά ειδοποιήσει καί σέ ἀνυποψίαστες ώρες. Συνήθως ἐπισκεπτόταν τά νοσοκομεία ἀργά τό βράδυ καί πάντοτε τοῦ ἐπέτρεπαν τήν εἴσοδο. Ὑπῆρχαν στιγμές πού ή κρίση του δέν συμβάδιζε μέ τήν κοινή λογική καί οἱ πράξεις του φαίνονταν περίεργες και συνήθως δέν τίς ἐξηγούσε. Δέν δίσταζε νά παραδεχθεί τά λάθη του καὶ νὰ τὰ ἀποκαλύψει. Συνήθως όμως εἶχε δίκιο καί οι περίεργες κατά τόν κοινό νου κρίσεις καί κινήσεις του ἀφοροῦσαν τήν ἁγία του σαλότητα.
Ἕνα ἀξιοσημείωτο γεγονός ἀπό τή ζωή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη στό Σαν Φρανσίσκο (1963) διευκρινίζει κάποιες πτυχές τῆς ἁγιότητας του: τήν πνευματική του τόλμη, ἡ οποία ήταν βασισμένη στήν ἀπόλυτη πίστη, τήν ικανότητά του νά βλέπει τό μέλλον καί νά προσπερνά, μέ τίς πνευματικές του ικανότητες, τούς περιορισμούς αὐτοῦ τοῦ κόσμου, καθώς και τή δύναμη της προσευχής του, ἡ ὁποία ἐνήργησε χωρίς ἀμφιβολία σέ πολλά θαύματα. Το περιστατικό πού ἀκολουθεῖ τό διηγεῖται μια γυναίκα που ἦταν μάρτυρας τοῦ θαύματος, ἡ κ. Λυδία Λιου: «Στό Σαν Φρανσίσκο, ὁ σύζυγός μου εἶχε κάποιο αὐτοκινητιστικό ἀτύχημα, κατά τό ὁποῖο τραυματίστηκε πολύ σοβαρά προκαλώντας του μεγάλη ταλαιπωρία, ἀφοῦ ουσιαστικά εἶχε χάσει τήν ισορροπία τοῦ σώματός του καί ὑπέφερε φρικτά. Αὐτήν τήν περίοδο, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης περνοῦσε πολλά προβλήματα. Ἔχοντας κατά νοῦ τή δύναμη τῆς προσευχής του σκέφθηκα ὅτι ἂν τοῦ ζητοῦσα νά ἐπισκεφθεί τό σύζυγό μου, σίγουρα θά γινόταν καλά μέ τίς προσευχές του. Φοβόμουν ὅμως νά τόν καλέσω, διότι γνώριζα ὅτι ἦταν πολύ ἀπασχολημένος. Πέρασαν δύο ἡμέρες καί ἐντελῶς ξαφνικά, μᾶς ἐπισκέφθηκε ὁ Ἅγιος. Οὐσιαστικά ἔμεινε μαζί μας μόνον γιά πέντε λεπτά. Μαζί του εἶχε καί τόν κ. Β.Τ. Πίστεψα ὅτι ἀκόμα καί αὐτά τά πέντε λεπτά ἀρκοῦσαν για να γίνει ὁ σύζυγός μου καλά. Καί εἶχα δίκιο, γιατί ἀπό ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἡ ὑγεία τοῦ συζύγου μου ἄρχισε νά καλυτερεύει, μέχρι που ἔγινε τελείως καλά. Κάποια στιγμή, ἀργότερα, συνάντησα τον κ. Τ. καί μοῦ εἶπε ὅτι ἐκείνη τήν ἡμέρα πήγαινε μέ τό αὐτοκίνητό του τόν Ἅγιο Ἰωάννη στό ἀεροδρόμιο, ὅταν ξαφνικά ὁ Βλαντίκα του εἶπε νά ἐπιστρέψουν γιά νά επισκεφθοῦν τήν οἰκογένεια Λιοῦ. Ὁ κ. Τ. προσπάθησε νά τόν ἀποτρέψει, γιατί ήξερε ὅτι η παραμικρή καθυστέρηση θά εἶχε σάν ἀποτέλεσμα νά χάσει τήν πτήση του. Ἀλλά ἄκουσε τόν Βλαντίκα νά τοῦ λέει: «Μπορείς να πάρεις πάνω σου τή ζωή ἑνός ἀνθρώπου;». Δέν εἶχε ἄλλη ἐπιλογή παρά νά γυρίσει πίσω.
Κι ὅταν ξαναεπέστρεψαν στό ἀεροδρόμιο, ἡ πτήση δέν εἶχε ἀκόμα φύγει, γιατί το ἀεροπλάνο ἦταν εκεί, σάν νά περίμενε, παραδόξως, νά φθάσει ὁ Ἅγιος γιά νά φύγει…
Μαρτυρία τοῦ Ἱερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ
«Πόσο ευτυχής είστε που έχετε έναν τέτοιο επίσκοπο»
Η πνευματική κόρη του Αγίου θυμάται: «Σε ένα νοσοκομείο του Παρισίου ήταν μια άρρωστη γυναίκα που την έλεγαν Αλεξάνδρα, στον Δεσπότη Ιωάννη ανέφεραν το πρόβλημά της. Έστειλε ένα σημείωμα ότι θα έρθει και θα την κοινωνήσει. Ξαπλωμένη σε ένα κοινό δωμάτιο, όπου υπήρχαν περίπου 40-50 άτομα, ένιωσε αμήχανη μπροστά στις Γαλλίδες κυρίες ότι ένας Ορθόδοξος επίσκοπος, ντυμένος με απίστευτα φθαρμένα ρούχα και επίσης χωρίς να φοράει παπούτσια, την επισκέφθηκε.
Όταν την κοινώνησε, μια Γαλλίδα σε ένα κοντινό κρεβάτι της είπε: «Πόσο ευτυχής είστε που έχετε έναν τέτοιο πνευματικό. Η αδερφή μου ζει στις Βερσαλλίες, και όταν τα παιδιά της αρρωσταίνουν, τα βγάζει στο δρόμο που συνήθως περνάει ο Επίσκοπος Ιωάννης και του ζητεί να τα ευλογήσει. Μετά την ευλογία του, τα παιδιά αναρρώνουν αμέσως. Τον αποκαλούμε Άγιο».
Όταν αργότερα θα έφευγε για το Σαν Φρανσίσκο στεναχωριόμουν πολύ και ενώ μας μιλούσε στην Εκκλησία εγώ έκλαιγα και τότε γυρίζει και μου λέει: «οι άνθρωποι που έχουν τους ίδιους στόχους και αγωνίζονται για την κατάκτηση του ιδίου πράγματος έχουν ενότητα ψυχής και δεν αισθάνονται την απόσταση του χωρισμού, η απόσταση δεν μπορεί να γίνει εμπόδιο στην πνευματική ενότητα των ανθρώπων σε μία ψυχή». Και αμέσως ηρέμησα. Όταν προσευχόταν στην Αγία Τράπεζα το Άκτιστο Φως τον έλουζε και δεν πατούσε στην γη. Πάντοτε ράντιζε με αγιασμό τον Ναό και το γραμματοκιβώτιο που έριχνε τα γράμματα του μόνος του αφού τα σταύρωνε πήγαινε ξυπόλητος στο χιόνι και στην βροχή και τα έριχνε.
***
Πολλοί πιστοί, ευσυνείδητοι κληρικοί και σεβαστοί από όλο τον κόσμο ιεράρχες απέρριπταν ή και μισούσαν ακόμη τον Άγιο Ιωάννη ενόσω ζούσε. Τον έβριζαν ανοιχτά μόλις έμπαινε στην Εκκλησία, του φώναζαν πως ήταν αλαζόνας και πλανεμένος και τον παρομοίαζαν με τον άσχημο χαρακτήρα του πατρός Θεραποντα από τους Αδελφούς Καραμαζώφ του Ντοστογιέφσκι. Για πολλούς ήταν απλά ένας γκρινιάρης, ξεροκέφαλος γέρος που επέμενε πάντοτε στις δικές του, «λανθασμένες» ιδέες σχετικά με το έργο της Εκκλησίας. Και το χειρότερο για τους μηχανορράφους και τους δολοπλόκους ήταν πως δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη δόξα καμμίας κλίκας και κανενός κόμματος.
Ήταν ελεύθερος ενώπιον του Θεού.
Με λίγα λόγια, ήταν μια απόλυτη προσβολή στη λογική του κόσμου… άγιοι σαν τον Άγιο Ιωάννη είναι πράγματι νικητές ενώπιον της αιωνιότητος και της τελικής κρίσεως.
Η παρούσα κυριαρχία του κακού δεν πρέπει να μας μετατρέψει σε απαθείς παρατηρητές που επιτρέπουν στην κτηνωδία να θριαμβεύσει.
Ένας Ορθόδοξος ιερέας ο οποίος υπήρξε και ο ίδιος μάρτυρας σε ορισμένα θαύματα του Αγίου Ιωάννη, είπε πολύ σωστά πως: «Ο Άγιος Ιωάννης είναι μια όαση κατά κάποιο τρόπο, ειδικά στους καιρούς μας, ανάμεσα στους ανθρώπους».
Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, ο ξυπόλυτος Αρχιερέας και διά Χριστόν σαλός, έφερε την αύρα της αγιότητας και της απεριόριστης αγάπης για τους ανθρώπους και από την Βασιλεία του Θεού ήλθε και μας είπε «Πείτε σε όλους: αν και πέθανα, είμαι ζωντανός!»
https://iconandlight.wordpress.com/2025/07/01/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%bc%ce%bf%ce%b2%ce%b9%cf%84%cf%82-%ce%bf-%ce%be%cf%85%cf%80%cf%8c%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%bf/
Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, ο ξυπόλυτος Αρχιερέας και διά Χριστόν σαλός, ήταν μια απόλυτη προσβολή στη λογική του κόσμου… άγιοι σαν τον Άγιο Ιωάννη είναι πράγματι νικητές ενώπιον της αιωνιότητος και της τελικής κρίσεως… μια όαση, ειδικά στους καιρούς μας, ανάμεσα στους ανθρώπους
https://iconandlight.wordpress.com/2023/07/01/91247/
Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς οπουδήποτε και να ήταν, σκόρπιζε κάτι ξεχωριστό, ένα αδιόρατο φως, μια Χάρη, όταν ήταν στην εκκλησία αισθανόσουν ότι ήταν ημέρα γιορτής… όλο του το είναι ήταν βυθισμένο στη χαρά του Χριστού, τον Οποίον, αγαπούσε ολοκληρωτικά…
https://iconandlight.wordpress.com/2024/07/02/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%bc%ce%bf%ce%b2%ce%b9%cf%84%cf%82-%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%b4%ce%ae%cf%80%ce%bf%cf%84/
Άγιε Ιωάννη Μαξίμοβιτς, Συ που μας στάλθηκες σαν δώρο αγιότητας αυτά τα έσχατα κι αποκαλυπτικά χρόνια, θεράπευσέ μας με το Φάρμακο της Αθανασίας, προστάτεψέ μας από την επέλαση του τρομακτικού σκοταδιού του Άδη και οδήγησέ μας στο Φως της Ουρανίου Βασιλείας…
https://iconandlight.wordpress.com/2024/07/01/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b5-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%ce%bc%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%bc%ce%bf%ce%b2%ce%b9%cf%84%cf%82-%cf%83%cf%85-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%bb/
Η Χάρη του Θεού μας αυτά τα έσχατα κι αποκαλυπτικά χρόνια μας έδωσε παράδειγμα και οδηγό τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς, τον ξυπόλυτο Αρχιερέα και διά Χριστόν σαλό, να βαδίζει στους δρόμους τριών ηπείρων, να μετατρέπει την εξορία του σε ευλογία, και να γίνεται για όλους η θερμή αγκαλιά του Χριστού.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/07/01/%ce%b7-%cf%87%ce%ac%cf%81%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ac-%cf%84%ce%b1-%ce%ad%cf%83%cf%87%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b9-%ce%b1%cf%80/
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς στάλθηκε σαν δώρο αγιότητας στους ανθρώπους των τελευταίων ημερών. Είναι ένα σταθερό μέτρο που δείχνει ποιος και τι είναι αληθινό στους μπερδεμένους καιρούς μας.
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/25/26267/
Άγιε Ιωάννη Μαξίμοβιτς όπως έδιωχνες τους τυφώνες και έσωσες τη Σαγγάη από βομβαρδισμό, δίωξε και τους ”τυφώνες” που έρχονται με την παντοδύναμη προσευχή σου
https://iconandlight.wordpress.com/2020/07/02/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b5-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%ce%bc%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%bc%ce%bf%ce%b2%ce%b9%cf%84%cf%82-%cf%8c%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%ad%ce%b4%ce%b9%cf%89%cf%87%ce%bd%ce%b5%cf%82/
Οι άνθρωποι που έχουν τους ίδιους στόχους έχουν ενότητα ψυχής και η απόσταση δεν μπορεί να γίνει εμπόδιο στην πνευματική ενότητα των ανθρώπων σε μία ψυχή. Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, μια όαση στους καιρούς μας, ανάμεσα στους ανθρώπους
https://iconandlight.wordpress.com/2022/07/01/%ce%bf%ce%b9-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%ce%b9-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%ad%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%af%ce%b4%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%87/
Η Χάρη του Θεού μας αυτά τα έσχατα κι αποκαλυπτικά χρόνια μας έδωσε παράδειγμα και οδηγό τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς, τον ξυπόλυτο Αρχιερέα και διά Χριστόν σαλό, να βαδίζει στους δρόμους τριών ηπείρων, να μετατρέπει την εξορία του σε ευλογία, και να γίνεται για όλους η θερμή αγκαλιά του Χριστού.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/07/01/%ce%b7-%cf%87%ce%ac%cf%81%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ac-%cf%84%ce%b1-%ce%ad%cf%83%cf%87%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b9-%ce%b1%cf%80/
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, ένας διά Χριστόν σαλός επίσκοπος που ζούσε την αλήθεια του Χριστού, την αγάπη και την προσευχή
https://iconandlight.wordpress.com/2020/07/01/46558/
Είδα τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς να είναι γονατιστός πίσω από την Αγία Τράπεζα και να κλαίει γοερά για τα προβλήματα των άλλων. Όταν προσευχόταν το Άκτιστο Φως τον έλουζε και δεν πατούσε στην γη. Ζηναΐδα Ζουλιέμ
https://iconandlight.wordpress.com/2019/07/01/29624/
Ἀπολυτίκιον τῆς Τιμίας Ἐσθῆτος
Ἦχος πλ. δ’
Θεοτόκε ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη, Ἐσθῆτα καὶ Ζώνην τοῦ ἀχράντου σου σώματος, κραταιὰν τῇ πόλει σου περιβολὴν ἐδωρήσω, τῷ ἀσπόρῳ τόκῳ σου ἄφθαρτα διαμείναντα· ἐπὶ σοὶ γὰρ καὶ φύσις καινοτομεῖται καὶ χρόνος· διὸ δυσωποῦμέν σε, εἰρήνην τῇ οἰκουμένῃ δωρήσασθαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τῆς Τιμίας Ἐσθῆτος.
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεῖον ἔνδυμα, τῶν οίκτιρμῶν σου, καὶ ἱμάτιον ἀθανασίας, τὴν ἁγίαν σου Ἐσθῆτα καὶ ἄφθαρτον, τῇ κληρουχίᾳ σου Κόρη δεδώρησαι, εἰς περιποίησιν πάντων καὶ σύναψιν. Ὅθεν Ἄχραντε, τὴν θείαν αὐτῆς κατάθεσιν, τιμῶντες εὐσεβῶς σὲ μεγαλύνομεν.
Ἀπολυτίκιον Παναγίας Βλαχερνῶν ἐν τῇ νήσῳ τῆς Κερκύρας παρὰ τὴν Γαρίτσαν. (Χ.Μ. Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὴν ἁγίαν εἰκόνα σου, Βλαχερνίτισσα, κατασπαζόμενοι πόθῳ καὶ σῆς ἐσθῆτος σορὸν τῆς τιμίας ἑορτάζοντες κατάθεσιν ἐν τῷ ναῷ, Μῆτερ Θεοῦ, ἐμπιμπλώμεθα χαρᾶς ἀφάτου καὶ θείου ζήλου, ἀκολουθῆσαι ταῖς τρίβοις τῆς σῆς ἁγνείας καὶ σεμνότητος.
Ἀπολυτίκιον Παναγίας Βλαχερνῶν Ἀμφιάλης Κερατσινίου (Ἰσιδώρας Μοναχῆς Ἁγιεροθεϊτίσσης)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Βλαχερνῶν Παναγίας, τῇ εἰκόνι προσπέσωμεν, ταύτης τὴν Ἐσθῆτα τιμῶντες, καὶ τὰ θαύματα ᾄδοντες· ἐσκέπασε γὰρ πάλαι ἀσφαλῶς, τὴν πόλιν Κωνσταντίνου ἐξ ἐχθρῶν, καὶ λαὸν τῆς Ἀμφιάλης ἐκ προσβολῆς, τῶν πυροβόλων ἔσωσε. Χαίροις πολεμουμένων ἡ ἰσχύς, χαίροις πιστῶν ὑπέρμαχε· χαίροις Κερατσινίου ἡ φρουρός, Ἑλλάδος τεῖχος ἄῤῥηκτον.
Ἀπολυτίκιον Λαγκαδιωτίσσης Σπάρτης (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς θεῖον ἁγίασμα, κατὰ σταγόνας Ἁγνή, σταλάζει τὴν χάριν σου, ὁ ἐν Λαγκάδα σεπτός, καὶ ἅγιος οἶκός σου· ὅθεν τῆς σῆς Ἐσθῆτος, τὴν κατάθεσιν Κόρη, ἄγομεν νῦν ἐν τούτῳ, καὶ πιστῶς σοι βοῶμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.
Τροπάριον Παναγίαν Μυροβλύτισσαν· (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς προστασία καὶ ἀντίληψις Κόρη, τῶν προσιόντων τῇ θερμῇ ἀρωγῇ Σου, μὴ διαλίπῃς προστατεύειν πάντοτε, ταύτης Μυροβλύτισσα, τῆς ἁγίας Σου Μάνδρας, Γεωργίου Ἄχραντε, ταῖς θερμαῖς ἱκεσίαις, καὶ τοῦ Ὁσίου Παύλου ταῖς λιταῖς, ὡς ἂν ἐκ πάσης, ῥυώμεθα θλίψεως.
Ἀπολυτίκιον Παναγίας Μυροβλύτισσας ἐν Ἄνδρω
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἡ μυρόβρυτος κρήνη, τῆς Εἰκόνος σου Ἄχραντε, ἡ ἐν Νικολάου τῇ Μάνδρα, ἐν τῇ Ἀνδρῶ ὑπάρχουσα, ἰάματα ἐκβλύζει τοῖς πιστοῖς, καὶ μύρον εὐωδίας θαυμαστής· ὅθεν ταύτην προσκυνοῦμεν πανευλαβώς, καὶ πόθῳ ανακράζομεν· χαίροις ἡ «Ῥίζα Ἱεσσαί», χαίροις πηγὴ μυρόῤῥυτε, χαίροις ἰάτειρα σεπτή, Μυρόπνοε Δέσποινα.
Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Ἰουβεναλίου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων (π. Νικοδήμου Ἀεράκη)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῆς Σιὼν ἱεράρχην, Ἰουβενάλιον, Ὀρθοδοξίας τὸ κλέος καὶ φρυκτωρὸν τῶν πιστῶν, εὐφημήσωμεν λαμπρῶς, καὶ ἀνυμνήσωμεν· ὅτι ἐφύλαξε πιστῶς τῶν δογμάτων θησαυρόν, παλαίσας κατὰ τῆς πλάνης· καὶ ἔλαβεν ἐκ τοῦ Λόγου, στεφάνους δόξης ἐν τῇ ἄνω Σιών.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Ἰουβεναλίου Ἱεροσολύμων (Γεωργίου Γαλανόπουλου)
Ἦχος πλ. δ´. Τὸ προσταχθέν.
Κανὼν θείας πίστεως ἀκρίβεια δὲ ἀρετῶν, ἐγένου Νεστόριον αἰσχύνας καὶ δυσσεβεῖς σοφοῖς λόγοις Ὅσιε, πόλεως τῆς Σιῶνος ἱερὲ Πατριάρχα, θλίψεσι καρτερήσας ἐξ ἐχθρῶν ἐναντίων· διό σε Ἰουβενάλιε ὕμνοις γεραίρομεν.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Ἰουβεναλίου Ἱεροσολύμων
῏Ηχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὁσίως ἐβίωσας καὶ ἐν Συνόδοις τρανῶς τὰ θεῖα ἐκύρωσας μετὰ Πατέρων σοφῶν ὦ Ἰουβενάλιε· Ὅθεν καὶ Πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων γέγονας εἰρηναίως ἀπελθὼν τῶν γηΐνων, ἀεὶ δὲ ὑπὲρ τῶν σῶν ὑμνητῶν τῷ Κτίστῃ πρέσβευε.
Ἀπολυτίκιον τῶν ἐξ Ἀφρικῆς Μαρτύρων.
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῶν τυράννων τὰ θράση, μὴ καταπτήξασα, ἡ τετρὰς τῶν μαρτύρων, ἡ ἀξιέπαινος, Θεωνᾶς ὁ θαυμαστός, Ἥρων ὁ πάνσοφος, καὶ ὁ Παῦλος ὁ κλεινός, Πίλλων τε ὁ πανευκλεής, ἀθλήσαντες καὶ στεφθέντες, παρὰ Χριστοῦ τοῦ Σωτῆρος, ὃν καὶ πρεσβεύουσιν εἰς τὸ σωθῆναι ἡµᾶς.
Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Στεφάνου Βόδα (Χ. Μ. Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Οὐρανίους στεφάνους ὡς ἀντιμίσθιον τῶν ἐπὶ γῆς σου ἀγώνων ἐδέξω παρὰ Θεοῦ, ἡγεμὼν τῆς Μολδαβίας σῶφρον, Στέφανε, τῆς εὐσεβείας ἐραστής καὶ ἀνδρείας ἐποφθεὶς κοσμήτωρ· διὸ τιμῶντες σὴν μνήμην ἐπιζητοῦμεν τὰς πρὸς τὸν Κύριον πρεσβείας σου.
Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς (π. Ἀγαθαγγέλου Νικολαΐδη.)
῏Ηχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἐν κόσμῳ ἐβίωσας, ὡς ἀσκητὴς θαυμαστός, καὶ γέγονας στήριγμα, τῶν λογικῶν τοῦ Χριστοῦ, προβάτων μακάριε· ἄφθαρτον τὸ σὸν σκῆνος, καὶ ἀκέραιον ὤφθη, ῾ρέον ἀδιαλείπτως, τῶν θαυμάτων τὴν χάριν· διό σε ὦ ᾿Ιωάννη, πόθῳ γεραίρομεν!
Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς. (Ἰωάννη Τσιλιμιγκάκη)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Νέον ἥλιον τῇ οἰκουμένῃ, σὲ ἀνέδειξε Χριστοῦ ἡ χάρις, Ἰωάννη ἱεράρχα παγκόσμιε· σὺν γὰρ Εὐρώπῃ Ἀσίαν ἐφαίδρυνας, Νέον δὲ Κόσμον εἰς πίστιν ἐστήριξας· ὅθεν ἅπαντες προσπίπτομεν τῷ λειψάνῳ σου, αἰτοῦντες τὰς πρὸς Κύριον πρεσβείας σου.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς. (Ἰωάννη Τσιλιμιγκάκη)
Ἦχος πλ. α´.Τὸν συνάναρχον Λόγον
Ἰωάννην τὸν θεῖον ἐγκωμιάσωμεν, τῆς οἰκουμένης τὸν φάρον, ἱεραρχῶν στολισμόν, θαυμασίων δὲ ταμεῖον τὸ ἀκένωτον, καὶ ἀγαλλίαμα τερπνόν, διὰ Κύριον σαλῶν, καὶ δόξαν τῶν ὀρθοδόξων, τὸν θεόθεν μαρτυρηθέντα, δι’ ἀφθαρσίας τοῦ λειψάνου αὐτοῦ.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς (Δρ. Χαρ. Μ. Μπούσια)
Ἦχος πλ. α΄. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, ἀγγελόμορφε,* Ἱεραρχῶν θεοφόρων καί διδασκάλων σοφῶν* ἐκλαμψάντων ἄρτι σάπφειρε πολύτιμε,* ὡς Ὀρθοδόξων ἀσκητῶν* καλλονήν καί ποταμόν* ἀστείρευτον θαυμασίων,* σέ ἀνυμνοῦντες εὐχάς σου* θερμάς πρός Κύριον αἰτούμεθα.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς (Δρ. Χαρ. Μπούσια)
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς Ῥωσσίας τὸν γόνον καὶ Σαγκάης τὸν ἔφορον,* τῆς Ἀμερικῆς τὸν προστάτην,* Ἰωάννην τιμήσωμεν·* σεπτῶν Ἀρχιερέων καλλονήν,* χηρῶν καὶ ὀρφανῶν τὸν πλουτιστήν·* τῶν θαυμάτων γὰρ παρέχει τὰς δωρεάς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι·* δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι,* δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ* πᾶσιν ἰάματα.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς (Ἀδελφότητος Ἱ. Μ. Ἁγίων Ἀγγέλων Ἀφιδνῶν Ἀττικῆς.)
Ἦχος γ΄. Θείας Πίστεως.
Ἀδιάφθορον ἐν Ἱεράρχαις* σέ ἀνέδειξεν* ὁ πάντων Κτίστης* καί ἐν Ἁγίοις θαυματουργόν, ἰσοστάσιον* χοροῦ Ὁσίων, Σαλῶν τε ὁμότιμον,* ὦ Ἰωάννη, Ῥωσίας τό βλάστημα·* ὅθεν πόθῳ σε μεσίτην θεῖον κατέχοντες, αἰτοῦμεν διά σοῦ τό μέγα ἔλεος.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Λάμπρου, τοῦ ἐκ Σαμοθράκης
Ἦχος γ’, Θείας πίστεως
Γόνος ἔντιμος τῆς Σαμοθράκης καὶ τῆς Μάκρης δὲ ὁ νεομάρτυς, ὁ λαμπρῶς λαβῶν τῆς νίκης τὸν στέφανον. Τῶν μέν Πεντάθλων σὺ ἔγνως τὸ μαρτύριον, τῶν ἐκ τῆς Ἄγαρ δὲ τὴν πίστιν ἐξέβαλες. Λάμπρε ἔνδοξε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, ἐκ πάσης περιστάσεως τοῦς ὑμνοῦντας σέ.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου Σοι Παρθένε τὸ χαῖρε,* σὺν τῇ φωνῇ ἐσαρκοῦτο* ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης* ἐν Σοὶ τῇ ἁγίᾳ κιβωτῷ,* ὡς ἔφη ὁ δίκαιος Δαυΐδ.* Ἐδείχθης* πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν* βαστάσασα τὸν Κτίστην Σου.* Δόξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν Σοί,* δόξα τῷ προελθόντι ἐκ Σοῦ,* δόξα τῷ ἐλευθερώσαντι ἡμᾶς* διὰ τοῦ τόκου Σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου