Η γιαγιά ζούσε φτωχικά, δουλεύοντας σκληρά στα χωράφια, σε μια εξοχική περιοχή με τα δύο μικρά τότε κορίτσια της.
Περίπου το 1939, ήταν πολύ άρρωστη, με φοβερούς πόνους. Κάλεσε τον γιατρό και εκείνος ειδοποίησε με το μόνιππό του τους συγγενείς της σε άλλο χωριό ότι η αδελφή τους είναι σε κρίσιμη κατάσταση και πρέπει χωρίς καθυστέρηση να μεταφερθεί σε Νοσοκομείο της Αθήνας.
Έτσι κι έγινε. Εκεί οι γιατροί βρήκαν δύο όγκους, διάφορα άλλα θέματα και την σκωληκοειδήτιδα έτοιμη να σπάσει. Έπρεπε γρήγορα να εγχειρηστεί αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα.
Περίπου το 1939, ήταν πολύ άρρωστη, με φοβερούς πόνους. Κάλεσε τον γιατρό και εκείνος ειδοποίησε με το μόνιππό του τους συγγενείς της σε άλλο χωριό ότι η αδελφή τους είναι σε κρίσιμη κατάσταση και πρέπει χωρίς καθυστέρηση να μεταφερθεί σε Νοσοκομείο της Αθήνας.
Έτσι κι έγινε. Εκεί οι γιατροί βρήκαν δύο όγκους, διάφορα άλλα θέματα και την σκωληκοειδήτιδα έτοιμη να σπάσει. Έπρεπε γρήγορα να εγχειρηστεί αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα.
Οι συνοδοί της ενημέρωσαν τα παιδιά της στο σπίτι ότι η μητέρα τους είναι σε πολύ σοβαρή κατάσταση. Η μητέρα μου είχε δανειστεί (λιγοστά τα βιβλία τότε), από έναν γνωστό, ένα Συναξάρι με τους βίους των Αγίων και έτσι είχε διαβάσει το βίο του Αγίου Παντελεήμονα του ανάργυρου ιατρού.
Στενοχωρημένη με το νέο γιατί θα έμεναν ορφανές και από την μητέρα τους, άναψε το καντηλάκι, σαν μεγαλύτερη που ήταν και κάλεσε μαζί με την αδελφή της τα παιδιά από τα λιγοστά γειτονικά σπίτια να προσευχηθούν στον Άγιο ιατρό να θεραπεύσει την μητέρα τους.
Τα παιδιά μαζεύτηκαν και άρχισαν να παρακαλούν τον Άγιο να κάνει καλά την άρρωστη που κυνδύνευε. Ένα από αυτά το πιό μικρό (5 ετών περίπου) έκανε μεγάλες μετάνοιες και φιλούσε το χώμα, φωνάζοντας ταυτόχρονα δυνατά "Άγιε Παντελεήμονα βοήθησε τη θεία μου να μην πεθάνει".
Τα
άλλα παιδιά με το θέαμα αυτό και τις φωνές της μικρής μιά γελούσαν και
μιά την μάλωναν να σταματήσει. Η μητέρα μου τους είπε να την αφήσουν να
προσευχηθεί όπως ήθελε εκείνη, γιατί τα μικρά παιδιά είναι πιό αγνά και
τα ακούει περισσότερο ο Θεός.
Η εγχείρηση πέτυχε ανέλπιστα και οι όγκοι εξαφανίστηκαν θαυματουργικά!
Μετά από λίγες μέρες η μάνα τους γύρισε υγιής στο σπίτι. Τα παιδιά δεν έτυχε να αναφέρουν κάτι για τις προσευχές στον Αγιο.
Πέρασαν δέκα χρόνια από τότε, η μητέρα μου είχε παντρευτεί σε διπλανό χωριό. Μιά μέρα ήρθε η μάνα της να την δει και να της πει κάποια περίεργα πράγματα που της συνέβησαν πριν λίγες μέρες.
Ένα
βράδυ στον ύπνο της είδε ένα ολοζώντανο όνειρο. Ένας όμορφος νέος με
γλυκό πρόσωπο μπήκε στο δωμάτιο και την χαιρέτισε. Εκείνη τον καλωσόρισε
του είπε να καθίσει και τον ρώτησε αν ήθελε λίγο νερό ή κάτι. Εκείνος
αρνήθηκε και της είπε να πάει σε ένα διπλανό χωριό, σε συγκεκριμένο μαγαζί παντοπωλείο και να πάρει, να έχει σπίτι της, την εικόνα του. Η γιαγιά απόρισε και τον ρώτησε "ποιός είσαι νέε μου;"
"Θα με δεις εκεί και θα με γνωρίσεις" και έφυγε.
"Θα με δεις εκεί και θα με γνωρίσεις" και έφυγε.
Την άλλη μέρα σαν ξημέρωσε, η γιαγιά προβληματισμένη, αφού έκανε κάτι απαραίτητες δουλειές, ξεκίνησε για το διπλανό χωριό από περιέργεια. Φτάνοντας στο μαγαζί και μπαίνοντας μέσα βλέπει μιά εικόνα με τον νέο του ονείρου της,
" Ποιός Άγιος είναι αυτός γιατί δεν ξέρω γράμματα;",
"Είναι ο άγιος Παντελεήμονας, μου την έφερε την εικόνα ένας μοναχός να την πουλήσω", αφού είπε στον μαγαζάτορα το όνειρο, εκείνος μίλησε για θαύμα και δεν δέχτηκε να πάρει το ποσοστό του από την πώληση.
Πήρε την εικόνα και την πήγε την άλλη μέρα στην εκκλησία του χωριού όπου έμενε η κόρης της, να λειτουργηθεί σαράντα μέρες πριν την βάλει στα εικονίσματα του σπιτιού και έτσι πέρασε και από την κόρη της. Η μητέρα μου άκουγε έκπληκτη την ιστόρηση.
Τότε θυμήθηκε τις προσευχές που έκαναν παιδιά, πριν δέκα χρόνια, στον Άγιο Παντελεήμονα για την υγεία της και της το είπε. Η γιαγιά κατάλαβε ότι εκείνος της έσωσε τη ζωή.
Σαν ευχαριστώ προς τον Άγιο, έγραψα αυτή την εμπειρία. Η μητέρα μου όσο ζούσε ήθελε να γράψουμε κάπου αυτό το θαύμα που έζησε, προς δόξα Θεού που μας αγαπά και για να πάρουν δύναμη και ελπίδα και άλλοι.
Ξέρω οτι πάρα πολλοί έχουμε βιώσει εξαιρετικά γεγονότα στην ζωή μας. Λίγοι μιλάνε γι' αυτά... Άλλοι από φόβο, άλλοι από ντροπή, τι θα πει ο κόσμος... δεν ανοίγονται. Νομίζω οτι είναι ωραίο να λέμε Αλήθειες όσο κι αν ηχούν παράξενα...
Ο Άγιος Παντελεήμονας να ευλογήσει όλους μας με ψυχική και σωματική υγεία!
Στην φωτογραφία η εικόνα της γιαγιάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου