Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 108.

 

"Ἐκεῖ ὅπου ἡ σιωπὴ γίνεται προσευχή"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου 

Πρὶν ἀκόμη φανεῖ ἡ Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Προφήτη Ἠλία, τὴν προαναγγέλλει ἡ σιωπή. Μιὰ σιωπὴ ποὺ δὲν εἶναι κενό, ἀλλὰ παρουσία· δὲν εἶναι ἀπουσία ἤχων, ἀλλὰ πληρότητα εἰρήνης. Τὸ δάσος στέκει γύρω της σὰν ταπεινὸς φρουρός. Τὰ δέντρα ὑψώνουν ἀθόρυβα τὰ κλαδιά τους πρὸς τὸν οὐρανό, σὰν χέρια ποὺ προσεύχονται ἀδιάκοπα, ἐνῷ ὁ ἄνεμος περνᾶ ἀνάμεσά τους ψιθυρίζοντας λόγια ποὺ μόνο ἡ καρδιὰ μπορεῖ νὰ καταλάβει. 

Ἐδῶ ἡ ψυχὴ ἀνασαίνει διαφορετικά. Ἀφήνει πίσω της τὸν θόρυβο τοῦ κόσμου καὶ ἀρχίζει νὰ ἀκούει τὸν δικό της παλμό. Ὅσο ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴ βοὴ τῆς καθημερινότητας, τόσο πλησιάζει τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ. Εἶναι παράξενο τοῦτο τὸ μυστήριο: ἐκεῖ ὅπου ὅλα φαίνονται ἀκίνητα, ὅλα ζοῦν· ἐκεῖ ὅπου κυριαρχεῖ ἡ ἡσυχία, μιλᾶ ἡ αἰωνιότητα. 

Ὁ Προφήτης Ἠλίας δὲν συνάντησε τὸν Θεὸ μέσα στὴ θύελλα, οὔτε στὸν σεισμό, οὔτε στὴ φωτιά, ἀλλὰ στὴ λεπτὴ αὔρα τῆς σιωπῆς. Καὶ ἴσως αὐτὴ νὰ εἶναι ἡ μεγαλύτερη διδασκαλία τοῦ τόπου. Ὁ Θεὸς δὲν ἐπιβάλλεται· ἀποκαλύπτεται. Δὲν φωνάζει· περιμένει. Δὲν κατακτᾶ τὴν καρδιὰ· τὴν καλεῖ μὲ ἀγάπη. 

Καθὼς τὸ βλέμμα χάνεται ἀνάμεσα στὰ δέντρα, γεννιέται ἕνας γλυκὸς προβληματισμός. Γιατί ἀναζητοῦμε τόσο συχνά το φῶς μακριά, ἐνῷ ἡ πρώτη αὐγὴ περιμένει μέσα μας; Γιατί κυνηγοῦμε τὴν εὐτυχία στοὺς δρόμους τοῦ κόσμου, ὅταν ἡ χαρὰ ἀνθίζει στὸ περιβόλι τῆς ταπεινῆς καρδιᾶς; 

Ἡ πνευματικὴ χαρὰ δὲν μοιάζει μὲ τὴ χαρὰ ποὺ ὑπόσχεται ὁ κόσμος. Ἐκείνη λάμπει γιὰ λίγο καὶ ὕστερα σβήνει. Ἡ χαρὰ τοῦ Θεοῦ εἶναι σὰν τὸ δάσος: ἤρεμη, βαθιά, ἀθόρυβη καὶ διαρκής. Δὲν ἐντυπωσιάζει τὰ μάτια· φωτίζει τὴν ψυχή. Δὲν γεννιέται ἀπὸ ὅσα ἀποκτοῦμε, ἀλλὰ ἀπὸ ὅσα παραδίδουμε στὸν Θεό. 

Φεύγοντας ἀπὸ αὐτὸν τὸν εὐλογημένο τόπο, δὲν παίρνει κανεὶς μαζί του πέτρες οὔτε εἰκόνες. Παίρνει μιὰ σιωπὴ ποὺ ἔγινε προσευχή, μιὰ εἰρήνη ποὺ ἔγινε δύναμη, ἕνα φῶς ποὺ ἔγινε ἐλπίδα. 

Γιατί ὁ ἄνθρωπος δὲν πλησιάζει τὸν Θεὸ ὅταν ἀνεβαίνει ἁπλῶς σὲ ἕνα βουνὸ· Τὸν πλησιάζει ὅταν κατεβαίνει μὲ ταπείνωση στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του. Καὶ ἐκεῖ, στὸ πιὸ ἥσυχο σημεῖο τῆς ψυχῆς, ἀνακαλύπτει ὅτι ἡ ἀληθινὴ πνευματικὴ χαρὰ ἦταν πάντοτε δῶρο τῆς θείας παρουσίας.

 

apantaortodoxias.blogspot.com