Πατήρ Ἐπιφάνιος: «Ἕνα καλό ἀφεντικό πάντα πληρώνει καλά τόν ἐργάτη του»

 

Ἀφοῦ χειροτονήθηκε Ἱερέας (1961) ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος ἐγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ἀθήνα. Δέν «διορίσθηκε» σέ έφημεριακή θέση, θέλοντας να μήν «ἀμείβεται» γιά τήν ἱερατική του διακονία. Σέ ὅλη του τή ζωή παρέμεινε ἄμισθος, ἄρα καί ἀνασφάλιστος! Οὐδέποτε εἰσέπραξε, ὡς Ἱερέας, χρήματα γιά τήν προσφορά του. Γιά νὰ ἐξασφαλίζει τὰ ἀναγκαῖα γιά τή ζωή του, ἐπί μερικά χρόνια, στήν ἀρχή, διόρθωνε τυπογραφικά δοκίμια σε γνωστό ἐκδοτικό οἶκο χριστιανικῶν βιβλίων. Ἔτσι καί στήν περίπτωσή του εἶχε ἐφαρμογή ἡ διακήρυξη τοῦ ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν Παύλου: ἀργυρίου ἢ χρυσίου ἤ ἱματισμοῦ οὐδενός ἐπεθύμησα· αὐτοί γινώσκετε ὅτι ταῖς χρείαις μου καί τοῖς οὖσι μετ’ ἐμοῦ ὑπηρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται (Πράξ. 20, 33-34). Διότι εἶχε ἀναθέσει τόν ἑαυτό του καί τά πνευματικά του παιδιά στόν Κύριο, πράγμα πού θεωροῦσε ὡς «ὑπέρτατη φιλοσοφία» ζωῆς. Εἶναι χαρακτηριστικός ἐν προκειμένω ὁ διάλογος πού ἀκολουθεῖ, ὅπως τόν ἐκθέτει κάποιο πνευματικοπαίδι του:

– Γέροντα, μήπως πρέπει νά διοριστεῖτε ὄχι γιά τόν μισθό, ἀλλά γιά τήν ἀσφάλεια καί τήν σύνταξη;

Ὁ Γέροντας ὅμως κουνώντας τό κεφάλι του μέ νόημα παρατήρησε:

– Ξέρεις κανένα καλό ἀφεντικό νὰ ἔχει καλόν ἐργάτη καί νά μή τόν πληρώνει;

– Ὄχι, Γέροντα. Ἕνα καλό ἀφεντικό πάντα πληρώνει καλά τόν ἐργάτη του.

Κι ἐκεῖνος μέ τρόπον ἐκφραστικό:

– Ποιό εἶναι τὸ ἀφεντικό μας;

Το πνευματικοπαίδι του ἀπάντησε:

– Ὁ Κύριος.

Τότε ὁ Γέροντας κατέληξε:

– Ἀρκεῖ! Θά δεῖς, ἐσεῖς πού ἔχετε μισθούς, πόσες φορές θά ζητᾶτε ἀπό τόν ἄμισθο Ἐπιφάνιο χρήματα!

Καί ὁ λόγος αὐτός ἐπαληθεύθηκε πλήρως!

Ἡ πεποίθησή του αὐτή ἑδραζόταν στή βαθιά του πίστη καί τή γνήσια καί καθαρή πνευματικότητα, πού ἦταν ἀπαλλαγμένες ἀπό εὐσεβισμούς, ὑποκρισίες καί προκαταλήψεις. Δέν προσπαθοῦσε νὰ «ἐπιβληθεῖ» σε «ὑποτακτικούς», σέ πνευματικά του παιδιά, σε μοναχούς καί κληρικούς, μέ ἐπίπλαστο τρόπο. Δέν τὸν ἐνδιέφερε νά ἀποκτήσει «ὀπαδούς», ὅπως κάνουν κάποιοι κληρικοί. Ἄν ἔσπευδαν κοντά του καί τὸν ἀκολουθοῦσαν πλῆθος ἀνθρώπων, πάσης ἡλικίας, μορφώσεως καί κοινωνικῆς τάξεως, ἦταν γιατί στο πρόσωπο τοῦ Γέροντος Ἐπιφανίου εὕρισκαν τόν «ποιμένα τόν καλόν» καί προπαντός τόν «πρεσβύτερον ἐπί τῆς μετανοίας», ἕνα τομέα στον ὁποῖο ἰδιαίτερα διακόνησε καί στὸν ὁποῖο διακρίθηκε.

Πηγή: «Σύγχρονοι Γέροντες – πατὴρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος», Εὐάγγελος Π. Λέκκος, ἐκδ. Σαΐτης, σέλ.20-21

Συντάκτης

filippiaven

orthodoxia.gr