Συναξάριον τοῦ Πεντηκοσταρίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ ὀγδόῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, τὴν ἁγίαν Πεντηκοστὴν ἑορτάζομεν.
Στίχοι
Πνοῇ βιαίᾳ γλωσσοπυρσεύτως νέμει,
Χριστὸς τὸ θεῖον Πνεῦμα τοῖς Ἀποστόλοις.
Ἐκκέχυται μεγάλῳ ἑνὶ ἤματι Πνεῦμ’ ἁλιεῦσι.
«Σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»
Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ
«Λόγοι διδακτοὶ Πνεύματος Ἁγίου»
Ἅγιος Παΐσιος
«Οἱ ἀληθινοὶ Πατέρες, ἔλεγε ὁ Ὅσιος, δὲν λένε σκέψεις ποὺ κατεβάζει τὸ μυαλό τους, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ ὁ Θεὸς τοὺς κατεβάζει ἀπὸ ψηλὰ ἢ ἐμπειρίες ἀπὸ τὴν ζωή τους. Μιλοῦν γιὰ ἀλήθειες ποὺ ἔζησαν οἱ ἴδιοι, οἱ ὁποῖες ἔχουν ζωὴ καὶ δίνουν ζωὴ στοὺς ἀνθρώπους». Καὶ ὁ ἴδιος μιλοῦσε ἁπλά, «οὐκ ἐν διδακτοῖς ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις, ἀλλ’ ἐν διδακτοῖς Πνεύματος Ἁγίου».49
Πολλοί μορφωμένοι καὶ διανοούμενοι θαύμαζαν τὶς εύστοχες απαντήσεις του καί, κάποιοι θεωρώντας ὅτι ἦταν ἀποτέλεσμα μελέτης, τὸν ρωτοῦσαν ποῦ τὰ εἶχε διαβάσει αὐτά. Ὁ καθηγητής τῆς Ψυχιατρικῆς Ἀρίστος Ασπιώτης τον ρώτησε κάποτε:
– Πάτερ, σε ποιό βιβλίο τὰ γράφει αὐτὰ ποὺ μᾶς εἴπατε;
– «Πεντηκοστή», ἀπάντησε ὁ Ὅσιος, ἐννοώντας τὸν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Καὶ σὲ ἄλλον ποὺ ἔκανε τὴν ἴδια ἐρώτηση, ἀπάντησε: «Τιβεριάδος θάλασσα», ἐννοώντας καὶ πάλι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο «ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν».50
Μιὰ φορὰ κάποιος θεολόγος συστήθηκε στὸν Πατέρα Παΐσιο: «κύριος τάδε, θεολόγος». Ἐκεῖνος τότε τοῦ εἶπε ἀστειευόμενος: «Τί λές, παιδί μου; Ἐγὼ τρεῖς Θεολόγους51 ξέρω. Ἐσύ, φαίνεται, θὰ εἶσαι ὁ τέταρτος!». Ἔπειτα όμως τοῦ εἶπε σοβαρά: «Κοίταξε, ἐσὺ ἔχεις πτυχίο της Θεολογικῆς Σχολῆς, θεολόγο ὅμως θὰ σὲ κάνη ἡ Ὀρθόδοξη πατερικὴ ζωή σου». Ὁ Πατήρ Παΐσιος, ἐπειδὴ εἶχε ἀσκηθῆ πατερικά, εἶχε γίνει «πρακτικός θεολόγος» μὲ τὴν ἐπίσκεψη τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔτσι μποροῦσε νὰ βοηθάη θετικὰ καὶ τοὺς θεολόγους καθηγητές ποὺ συχνὰ τὸν ἐπισκέπτονταν. Κοντά του γνώριζαν ὅτι ἡ ἀληθινὴ Θεολογία εἶναι «ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ συλλαμβάνεται ἀπὸ τὶς ἁγνές, τις ταπεινὲς καὶ ἀναγεννημένες πνευματικά ψυχές»52, καὶ ὄχι ἡ «θεολογία ποὺ διδάσκεται σὰν ἐπιστήμη καὶ ἐξετάζει συνήθως τὰ πράγματα ἱστορικά, καὶ εἶναι ἑπόμενο νὰ τὰ καταλαβαίνη ἐξωτερικὰ καὶ νὰ εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀμφιβολίες καὶ ἐρωτηματικά»53.
Κάποτε ἕνας φοιτητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τὸν ρώτησε:
– Γέροντα, πῶς ἔγραψε ὁ Μωυσῆς τὴν Πεντάτευχο54;
– Ε, εὐλογημένε, τοῦ τὰ ἔδειξε ὁ Θεὸς σὰν σὲ τηλεόραση, καὶ τὰ ἔγραψε, ἀπάντησε μὲ φυσικότητα ὁ Πατήρ Παΐσιος, ἀφοῦ καὶ ὁ ἴδιος εἶχε πεῖρα τῆς «πνευματικῆς τηλεοράσεως».
Παραπομπές:
49. Α’ Κορινθ. 2,13
50. Από το τρίτο στιχηρό ιδιόμελο του α’ ήχου του Μεγάλου Εσπερινού της Κυριακής της Αγίας Πεντηκοστής
51. Τρεις μόνον Άγιοι Της Εκκλησίας έλαβαν την προσωνυμία Θεολόγος: Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης (1ος αιώνας), ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός (4ος αιώνας) και ο Άγιος Συμεών ο επονομασθείς Νέος Θεολόγος (10ος αιώνας).
52. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, ο.π. σελ. 119
53. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, ο.π. σελ. 119
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, Ἱερόν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστής Ιωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης, 2015, σελ. 369-372
***
Κάποιες φορὲς ὁ Ὅσιος, μὲ τὴν πύρινη γλῶσσα, τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπικοινώνησε μὲ ἑτεροδόξους ποὺ δὲν ἤξεραν ἑλληνικά. Ένα βράδυ φιλοξένησε στὸ Καλύβι του κάποιον Γάλλο καθηγητή, ὁ ὁποῖος τὴν ἄλλη μέρα, ἐπιστρέφοντας στην Μονή Κουτλουμουσίου, εἶπε στους Πατέρες ὅτι συζήτησε μὲ τὸν Γέροντα καὶ τοῦ ἔλυσε τις ἀπορίες του. Οἱ Πατέρες παραξενεύθηκαν, ἀλλὰ ὁ Γάλλος επέμενε ὅτι ὁ Πατήρ Παΐσιος μιλοῦσε γαλλικά. Τότε ἕνας μοναχὸς πῆγε στὸν Γέροντα καὶ τὸν ρώτησε:
– Γέροντα, ξέρετε γαλλικά;
– Πῶς δὲν ξέρω; ἀπάντησε ἐκεῖνος.
– Πέστε μου μια λέξη, εἶπε τότε ὁ μοναχός.
Καί ὁ θεοφώτιστος Γέροντας μὲ αἰνιγματικὸ τρόπο εἶπε: «Φέγγει ἢ οὔ;». Μὲ τὴν φράση αυτή, ποὺ ἀκουγόταν σαν τὴν ἀγγλική φράση «thank you», ἀναφερόταν στὸ «φέγγος», τὸ φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πράγματι, ἐκεῖνο τὸ βράδυ ὁ Ὅσιος Παΐσιος καὶ ὁ Γάλλος εἶχαν ζήσει τὸ γεγονὸς τῆς Πεντηκοστῆς. Ὁ Ὅσιος μιλοῦσε έλληνικὰ καὶ ὁ Γάλλος γαλλικά, ἀλλὰ μὲ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ καθένας ἄκουγε τὴν δική του γλῶσσα.
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, Ἱερόν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστής Ιωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης, 2015, σελ. 480
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δὲν κατεβαίνει μὲ μηχανὲς∙ γι’ αὐτὸ ἡ θεολογία δὲν ἔχει καμμιὰ δουλειὰ μὲ τὸ στεῖρο ἐπιστημονικὸ πνεῦμα.
Μεγαλύτερη ἀξία ἔχει ἕνας λόγος ταπεινοῦ ἀνθρώπου μὲ βιώματα, ποὺ βγαίνει μὲ πόνο ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του, παρὰ ἕνας σωρὸς φιλολογίες ἐξωτερικοῦ ἀνθρώπου, ποὺ βγαίνουν μὲ ταχύτητα ἀπὸ τὴν ἐκπαιδευμένη του γλῶσσα, ἡ ὁποία δὲν πληροφορεῖ τὶς ψυχές, γιατί εἶναι σάρκα καὶ ὄχι πύρινη γλῶσσα τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς.
Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, Ἐπιστολές
-Γέροντα, όταν ο Προφήτης Δαβίδ έλεγε: “πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με” τί εννοούσε;
–Ο Δαβίδ ζητούσε απο τον Θεό να του δώσει διοικητικό χάρισμα, επειδή είχε να κυβερνήσει ανθρώπους. Αλλά και ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται » πνεύμα ηγεμονικό «, γιατί έχει να κυβερνήσει τον εαυτό του, για να μην τον κάνουν κουμάντο τα πάθη του.
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου «Λόγοι, Ε’ Πάθη και Αρετές», σελ. 29
***
Η Γερόντισσα που ευωδίαζε και είχε μέσα της το Άγιο Πνεύμα!
Γερόντισσας Πελαγίας της Καλυμνίας (1986)
*Θαυμαστές διηγήσεις του Μοναχού Θεοδόσιου Διονυσιάτη, περί της συγχρόνου Γερόντισσας Πελαγίας της Καλυμνίας (†1986).
~ Τώρα θά σοῦ εἰπῶ πῶς η Γερόντισσα Πελαγία ἔλαβε πλουσίως τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διότι, ὅταν ἔμπαινα στό κελλί της πάντα εὐωδίαζε.
Καταλάβαινα ἐγώ ὅτι αὐτή ἡ εὐωδία προερχόταν ἀπό τήν ἴδια, ἀλλά δέν τολμοῦσα νά τῆς τό εἰπῶ. Εἶχα πλέον γνωριμία μαζί της πάνω ἀπό ἕξι χρόνια. Ἐκείνη ξεθάρρεψε, μ᾿ ἐμπιστεύθηκε καί ἄρχισε νά μοῦ λέγη τά μυστικά μεγαλεῖα της. Ἐπήγαινα στήν Μονή ἀπό τήν Θεσσαλονίκη τέσσερεις φορές τόν χρόνο. Μέ ἔνοιωθε σάν παιδί της καί ἐγώ τήν ἀποκαλοῦσα μητέρα μου.
-Τί εἶναι αὐτό πού εὐωδιάζει μέσα στό κελλί σου, Γερόντισσα; Τήν ἐρώτησα.
-Νά, βρέ παιδί μου, ἔχω τό θυμιατό ἐδῶ.
Τό θυμιατό ὅμως δέν ἔκαιγε καί δέν ὑπῆρχε μέσα οὔτε σκόνη, οὔτε θυμίαμα.
Τῆς εἶπα:
-Γερόντισσα, εἶμαι τόσα χρόνια μαζί σου καί σ᾿ ἀγαπῶ σάν μητέρα μου. Λοιπόν, τώρα λαμβάνω τό θάρρος σάν υἱός σου πνευματικός νά σέ παρακαλέσω νά μή μοῦ κρύψης τίποτε. Πόθεν προέρχεται αὐτή ἡ εὐωδία; Καί πῶς τήν ἀπέκτησες;
Χαμογέλασε, ἐδίστασε, σκεπάσθηκε μέ τό τσεμπέρι της καί μοῦ εἶπε:
-Ἄχ, δέν θέλω νά τά εἰπῶ, γιατί φοβᾶμαι μή τά χάσω.
Ἦτο πολύ ταπεινή μοναχή. Ἦτο καί ἡγουμένη διότι εἶχε καί 13 ὑποτακτικές τόν καιρόν ἐκεῖνον. Μπροστά τήν ἐπιμονή καί ὑπομονή μου ἐκάμφθη.
-Ἄκουσε παιδί μου, μοῦ εἶπε. Ἀπό παλιά περνοῦσε ἀπό ἐδῶ ἕνας θεολόγος καί ἐκήρυττε. Μᾶς ἔλεγε: “Ἄν δέν ἀποκτήσουμε τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν κάναμε τίποτε”.
-Τότε κι ἐγώ ἄρχισα νά παρακαλῶ τήν Παναγία νά μοῦ στείλη αἰθητῶς τό Ἅγιον Πνεῦμα, χωρίς διακυμάνσεις καί μεταπτώσεις. Μία ἡμέρα, μοῦ εἶπε, μετά τήν θεία Λειτουργία, μπῆκα μέσα στό Ἱερό (ἦτο διαβασμένη ἀπό τόν ἀρχιερέα) γιά νά τακτοποιήσω μερικές μικροδουλειές. Τότε μέσα εἶδα ἕνα Πουλί. Ποῦ βρέθηκε τό Πουλί αὐτό ἐδῶ μέσα; Θά μᾶς κάνη καμμιά ζημιά… Σκέφθηκα. Ἔτσι σκεπτόμουν καί προσπαθοῦσα μέ τά χέρια μου νά τό ἀπομακρύνω πρός τά ἔξω. Σέ λίγο τό Πουλί πάει καί στέκεται ἐπάνω στό Ἅγιο Ποτήριο καί σέ λίγο μπῆκε μέσα… Κατάλαβα περί τίνος πρόκειται. Κι αὐτό τό ὑπερφυές γεγονός μοῦ ἔδωσε μία τέτοια χαρά, πού μόνο ἐγώ ἠμποροῦσα νά τήν γνωρίσω σ᾿ ὅλο τό μεγαλεῖο της. Σέ λίγο τό Πουλί βγῆκε ἀπό τό Ἅγιο Ποτήρι καί κάθισε ἐπάνω στόν ὦμο μου. Μετά μοῦ φάνηκε ὅτι τό Πουλί αὐτό μπῆκε στό στόμα μου, κατέβηκε μέσα στήν καρδιά μου καί ἔμεινε ἐκεῖ.
Τήν ἐρώτησα:
-Καί τώρα μιλᾶς μέ τόν Θεό, ὅ,τι ὥρα θέλεις;
-Ναί, ὅπως μιλῶ μαζί σου, μοῦ εἶπε, ἔτσι μιλάω καί μέ τόν Θεό. Τοῦ λέγω καί τοῦ ζητῶ ὅ,τι θέλω καί ἀνάλογα μέ τό συμφέρον τῶν ψυχῶν μας, ὁ Κύριος μέ ἀκούει καί κάνει τό θέλημά μου.
Τό τί πόλεμο τῆς ἐκαναν καθημερινά οἱ δαίμονες δέν περιγράφεται. Τῆς τραβοῦσαν καί πετοῦσαν τό κομποσχοίνι της μακριά. Τήν κτυποῦσαν ἀλύπητα. Τήν ἐμπόδιζαν στήν καρδιακή της προσευχή. Ἄλλοτε τῆς εἶπαν οἱ δαίμονες ἀγριεμένοι: “Μᾶς ἔσπασες τά μυαλά μας….”.
από το βιβλίο: “ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΑΔΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΟΣ” – Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου (ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2005)
***
Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης
Θα ήθελα να πώ για δύο ανθρώπους του αγίου Πνεύματος. Ο ένας είναι ο αοίδιμος παπα Δημήτρης Γκαγκαστάθης. Μου έλεγε η αδελφή Ευσεβία, πηγαίνοντας το πρωΐ στο μοναστήρι, πώς την ημέρα της Πεντηκοστής ενώ ο πατήρ Δημήτριος διάβαζε τις ευχές της γονυκλισίας, πληρώθηκε όλος ο ναός με μία θεϊκή ευωδία. Αυτή η ευωδία δεν έφυγε ποτέ από την αγία Τράπεζα, ούτε από το αγιασμένο σώμα του γέροντα. Ευωδίαζε πάντα, ενώ ήταν ακόμα εν ζωή και μάλιστα απορούσε για την επίσκεψη του Θεού γιατί έλεγε και πίστευε πώς ήταν πολύ αμαρτωλός. Οι αδελφές μάλιστα σε μια επίσκεψη τους στον γέροντα, το έζησαν αυτό το θαυμάσιο ζωντανά και από κοντά…
***
Το θαύμα της γονυκλισίας των ζώων
Κυριακή της Πεντηκοστής ή της Γονατιστής ή Γονυκλισιάς
Η κ. Ευαγγελία Φραγκιαδάκη (Καμπουράκη το πατρικό) κάτοικος Ζαρού με καταγωγή τα Σκούρβουλα διηγείται ένα θαύμα που συνέβη την ημέρα της Γονυκλισιάς στα Σκούρβουλα , τότε που η 80χρονη σήμερα κυρία Ευαγγελία ήταν κοπελιά
΄’Είχαμε θερίσει τα σπαρμένα και ο πατέρας μου είχει βρεί έξι μουλάρια για να τα κουβαλήσει στο αλώνι Κυριακή , μέρα της Γονυκλισιάς. Ως εφτάναμε στο χωριό , έξω από την εκκλησία γονατίζουνε τα δυό μουλάρια με τα στάχια φορτωμένα και δεν εθέλανε να σηκωθούν με τίποτα. Ετότεσας , επόρισε δα ύστερα ο παπάς όξω , εδιάβασε και μιά ευχή , τος είπε να πάνε να τα ξεφορτώσουνε και να μην ξαναπάνε. Μετά δα φωνάξανε και στον πατέρα μου γιάντα πήγε κεινά την μέρα που ήτανε μεγάλη σκόλη … αλλά αυτός παιδί μου είχε πολλά στάχυα και εκεινά την μέρα βρήκε ελεύθερα μουλάρια και ήθελε να τα προλάβει που θα του σύνδραμε κι ο αδελφός του για να τα κουβαλήσει.
Εγώ έτυχα εκεί στην εκκλησία μαζί με τη μητριγιά μου … ήμουν μεγάλη κοπελιά και το θυμούμαι καλά . Και από τότε βέβαια τούπε και ο παπάς όχι , επήγε ξεφόρτωσε τα στάχυα , γύρισε στην εκκλησία άναψε κερί και δεν ξαναδούλεψε όχι μόνο τσι Γονυκλισιάς , αλλά και κάθε μεγάλη σκόλη……»
https://www.apopsilive.gr/paraxena/to-thauma-tis-gonuklisias-ta-aloga-gonatisan-kai-den-ithelan-na-sikothoun
***
Η δοξολογία της κτίσεως την ημέρα της Πεντηκοστής
ΣΤΟ όρος Σινά, στην Αγία Κορυφή, γινόταν κάποτε, την ημέρα της Πεντηκοστής, η θεία λειτουργία του αγίου Ιακώβου.
Πολλοί μοναχοί είχαν συγκεντρωθεί για να τιμήσουν την εορτή.
Την ώρα πού εκφώνησε ο ιερέας «τον επινίκιο ύμνον της μεγαλοπρεπούς σου δόξης λαμπρά τn φωνή άδοντα, βοώντα, δοξολογούντα, κεκραγότα και λέγοντα», ακούστηκε μια βοή, στην οποία απάντησαν όλα τα βουνά με κάποιον ήχο και μ’ άλλη βοή φοβερή το «Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ…».
Η βοή αυτή και ο ήχος παρατάθηκαν για μισή ώρα. Δεν τ’ άκουσαν όμως όλοι, αλλά όσοι είχαν αυτιά κατάλληλα για ν’ ακούνε τον ύμνο των αγγέλων.
***
Κατακλύσθηκε από τόσο υπερκόσμιο Φως…
Γνώρισα έναν υπέργηρο ιερέα με 70 χρόνια στην ιεροσύνη. Χήρεψε από πολύ νωρίς, υστέρα από 12 χρόνια γάμου.
Από την έγγαμη του ζωή απέκτησε 7 παιδιά, τα οποία μεγάλωσε με πολύ μεγάλο κόπο, χωρίς να βάλη άνθρωπο στο σπίτι του ούτε συγγενή για να βοηθήσει στη μαρτυρική ανατροφή τους.
Ταυτόχρονα έπρεπε να αντιμετωπίζει όλα τα προβλήματα πού έχει μια ενορία με την πληθώρα των λειτουργικών και ποιμαντικών καθηκόντων. Παράλληλα έπρεπε να αντιμετωπίζει με ηθική αξιοπρέπεια και το οξύ πρόβλημα της προσωπικής του χηρείας, διότι ήταν νέος στην ηλικία άνθρωπος. Έτσι είχε βαθύτατο πόνο στην καρδιά, πού τον έβγαζε πολλές φορές όταν λειτουργούσε.
Τα χρόνια κυλούσαν… κάποια όμως Κυριακή μηνός Ιουλίου, καθ’ όν χρόνον λειτουργούσε και είχε φθάσει στον Χερουβικό ύμνο, τη στιγμή πού έκλινε το κεφαλάκι του και άρχισε να διαβάζει την ευχή, πού ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον λειτουργό ιερέα:
«Ουδείς άξιος των συνδεδεμένων ταίς σαρκικαίς επιθυμίαις και ηδοναίς…» εντελώς απροσδόκητα άστραψε ο τόπος σαν να έγινε ένας δυνατός σεισμός, του οποίου η φωτοπλημμύρα εξαφάνισε τα πάντα γύρω του: την κόγχη, τους τοίχους του αγίου Βήματος και όλον τον Ναό.
Κατακλύσθηκε από τόσο υπερκόσμιο φως, πού δεν μπορούσε πλέον να το δη και έκλεισε τα μάτια του, πέφτοντας συγχρόνως στα γόνατα μπροστά στην αγία Τράπεζα.
Δεν μιλούσε. Βουβάθηκε και δεν μπορούσε να ανοίξη πλέον τα μάτια του από την εκτυφλωτική λαμπρότητα αυτού του φωτός των χιλίων ήλιων… Ψυχοσωματικά όμως μου δώρισε τόση γαλήνη, τόση ειρήνη και τόση θεία ευφροσύνη, πού την απολάμβανε κάθε κύτταρο της υπάρξεως μου… Πολλά συναισθήματα ουράνια και πέρα από κάθε λογική πλημμύρισαν την ψυχή μου, την καρδιά μου, το είναι μου, όλες μου τις αισθήσεις, όλους τους πόρους του σώματος μου, μέχρι και στα κόκαλα μου εισήλθε η υπέρλογη αυτή ειρήνη και μακαριότητα, πού δεν ήθελα άλλο να ζήσω, αλλά να πεθάνω μέσα σε αυτή την ακατάληπτη ευτυχία πού ζούσα. Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε… και να πού όλα πέρασαν, έφυγαν κι εγώ ήμουν ακόμη γονατιστός μπροστά στην αγία Τράπεζα, εκστατικός και τρισευτυχισμένος!
Σαν αστραπή πέρασε ένας λογισμός και μου είπε:
«Ένα λεπτό ακόμη και θα πέθαινες.. Η θεία μακαριότητα της Τριαδικής Βασιλείας του Θεού δεν βαστάζεται από το ανθρώπινο σαρκίον» και τότε σηκώθηκα κατασυγκινημένος.
Άλλωστε έξω ο ιεροψάλτης είχε τελειώσει το Χερουβικό.
Τελείωσα την ευχή, θυμιάτισα και με φόβο, συντριβή και συγκίνηση πολλή έκανα την Μεγάλη Είσοδο.
Τα βήματα μου όχι σταθερά, αλλά και η εκφώνησης «Πάντων ημών μνησθείη Κύριος ο Θεός…» ήταν σαν την κραυγή του ληστού πάνω στο σταυρό». Τόσο δυνατή, συντετριμμένη και ικετευτική ήταν η κραυγή του λειτουργού αυτού ιερέως, αλλά και τόση συγχρόνως η έκφρασης της μεγάλης του ευγνωμοσύνης.
Από τότε δόξαζε τον Θεό:
Και για τη χηρεία του
και για τα ορφανά παιδιά του
και για την ανθρώπινη μοναξιά
και για τις αρρώστιες
και για τα βάσανα
και για τις ιερατικές του ταλαιπωρίες
και για κάθε θλίψη της ζωής του.
Γνώσις και βίωμα της Ορθοδόξου Πίστεως, π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, Αθήνα 2005
Εύχομαι να βρήτε την παραδεισένια θεία κάνουλα και να πίνετε και να μεθάτε συνέχεια από το παραδεισένιο κρασί… κι αυτοί που μεθούν από το Άγιο Πνεύμα, αγάλλονται συνέχεια από την στοργή του Θεού, του Πατέρα τους.
https://iconandlight.wordpress.com/2025/06/07/%ce%b5%cf%8d%cf%87%ce%bf%ce%bc%ce%b1%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%ce%b2%cf%81%ce%ae%cf%84%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b4%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce
%b1-%ce%b8%ce%b5%ce%af/
Τον άγγιξε η Αγία Τριάδα κι έμεινε άφθαρτος. ”Άνθρωπε θείων επιθυμιών το Άγιο Πνεύμα ευαρεστήθηκε να κατοικήσει σε σένα για την αγνότητα της καρδιάς σου.” Άγιος Αλέξανδρος του Σβιρ
https://iconandlight.wordpress.com/2019/06/18/%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B9%CE%BE%CE%B5-%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%BA%CE%B9-%CE%AD%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%B5-%CE%AC%CF%86%CE%B8%CE%B1/
Ο Άγιος Παΐσιος και ο Άγιος Πορφύριος μιλούν με την γλώσσα της Αγίας Πεντηκοστής!
https://iconandlight.wordpress.com/2021/06/21/64004/
Βιώνουμε την Πεντηκοστή όταν κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού… Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/02/6885/
Δίψα για το ζων ύδωρ της Πεντηκοστής… Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζαχάρου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/06/%CE%B4%CE%AF%CF%88%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B6%CF%89%CE%BD-%CF%8D%CE%B4%CF%89%CF%81-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AE%
CF%82-%CE%B1/
Κύριε Θεέ, Άγιον Πνεύμα, ελθέ και σκήνωσον μέσα μας και μείνε μαζί μας ως Μαρτυρία της Αγίας Τριάδος και της Βασιλείας, ως Μαρτυρία του αιωνίου Παραδείσου.
https://iconandlight.wordpress.com/2023/06/04/%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%b5-%ce%b8%ce%b5%ce%ad-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%bd%ce%b5%cf%8d%ce%bc%ce%b1-%ce%b5%ce%bb%ce%b8%ce%ad-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%ce%ba%ce%ae%ce%bd%cf%89%cf%83/
Ήμουν στο Λονδίνο κι αισθάνθηκα μιά φωτιά να κατεβαίνη από ψηλά… εισχώρησε μέσα μου όπως ένα δυνατό φως και μιά γλυκιά θερμή πνοή… Πανάγιο Πνεύμα του Θεού, μη φύγεις ποτέ από εμάς! Να είσαι πάντοτε μαζί μας
https://iconandlight.wordpress.com/2022/06/12/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf-%cf%80%ce%bd%ce%b5%cf%8d%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d-%ce%bc%ce%b7-%cf%86%cf%8d%ce%b3%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%ad/
Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς.
Ἦχος πλ. δ´.
Εὐλογητὸς εἶ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ πανσόφους τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ δι᾿ αὐτῶν τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας, Φιλάνθρωπε, δόξα σοι. (ἐκ γ´)
Κοντάκιον.
Ἦχος πλ. δ´.
Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος· ὅτε τοῦ πυρὸς τὰς γλώσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε· καὶ συμφώνως δοξάζομεν τὸ Πανάγιον Πνεῦμα. ὁ
Οἶκος
Ταχεῖαν καὶ σταθηρὰν δίδου παραμυθίαν τοῖς δούλοις σου, Ἰησοῦ, ἐν τῷ ἀκηδιάσαι τὰ πνεύματα ἡμῶν· μὴ χωρίζου τῶν ψυχῶν ἡμῶν ἐν θλίψεσι, μὴ μακρύνου τῶν φρενῶν ἡμῶν ἐν περιστάσεσιν, ἀλλὰ ἀεὶ ἡμᾶς πρόφθασον. Ἔγγισον ἡμῖν, ἔγγισον ὁ πανταχοῦ· ὥς περ καὶ τοῖς Ἀποστόλοις σου πάντοτε συνῇς, οὕτω καὶ τοῖς σὲ ποθοῦσιν ἕνωσον σαυτὸν Οἰκτίρμον, ἵνα συνημμένοι σοι ὑμνῶμεν, καὶ δοξολογῶμεν τὸ πανάγιόν σου Πνεῦμα.
Στιχηρὰ Ἰδιόμελα γ´, δευτεροῦντες αὐτά. Ἦχος δ´.
Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἦν μὲν ἀεί, καὶ ἔστι, καὶ ἔσται, οὔτε ἀρξάμενον, οὔτε παυσόμενον, ἀλλ᾿ ἀεὶ Πατρὶ καὶ Υἱῷ συντεταγμένον, καὶ συναριθμούμενον· ζωή, καὶ ζωοποιοῦν· φῶς, καὶ φωτὸς χορηγόν· αὐτάγαθον, καὶ πηγὴ ἀγαθότητος· δι᾿ οὗ Πατὴρ γνωρίζεται, καὶ Υἱὸς δοξάζεται, καὶ παρὰ πάντων γινώσκεται, μία δύναμις, μία σύνταξις, μία προσκύνησις, τῆς ἁγίας Τριάδος.
Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, φῶς, καὶ ζωή, καὶ ζῶσα πηγὴ νοερά. Πνεῦμα σοφίας, Πνεῦμα συνέσεως, ἀγαθόν, εὐθές, νοερόν, ἡγεμονεῦον, καθαῖρον τὰ πταίσματα. Θεός, καὶ θεοποιοῦν· πῦρ, ἐκ πυρὸς προϊόν, λαλοῦν, ἐνεργοῦν, διαιροῦν τὰ χαρίσματα· δι᾿ οὗ Προφῆται ἅπαντες, καὶ Θεοῦ Ἀπόστολοι, μετὰ Μαρτύρων ἐστέφθησαν. Ξένον ἄκουσμα, ξένον θέαμα, πῦρ διαιρούμενον, εἰς νομὰς χαρισμάτων.
Δόξα. Καὶ νῦν. Ἦχος πλ. β´.
Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν, καὶ ζωῆς χορηγός· ἐλθέ, καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος, καὶ σῶσον Ἀγαθὲ τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἰδιόμελα τοῦ Στίχου.
Ἦχος γ´.
Νῦν τὸ Παράκλητον Πνεῦμα, εἰς πᾶσαν σάρκα ἐκκέχυται· Ἀποστόλων γάρ χορείας ἀρξάμενον, ἐξ αὐτῶν κατὰ μέθεξιν τοῖς πιστοῖς τὴν χάριν ἐφήπλωσε, καὶ πιστοῦται αὑτοῦ τὴν κραταιὰν ἐπιφοίτησιν, ἐν πυρίνῳ τῷ εἴδει τοῖς Μαθηταῖς διανέμον τὰς γλώσσας, εἰς ὑμνῳδίαν καὶ δόξαν Θεοῦ· διὸ τὰς καρδίας νοερῶς ἐλλαμπόμενοι, ἐν πίστει στηριχθέντες τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, δυσωποῦμεν σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Δόξα. Καὶ νῦν. Ἦχος πλ. δ´.
Δεῦτε λαοί, τὴν τρισυπόστατον Θεότητα προσκυνήσωμεν, Υἱὸν ἐν τῷ Πατρί, σὺν ἁγίῳ Πνεύματι. Πατὴρ γὰρ ἀχρόνως ἐγέννησεν Υἱόν, συναΐδιον καὶ σύνθρονον, καὶ Πνεῦμα ἅγιον ἦν ἐν τῷ Πατρί, σὺν Υἱῷ δοξαζόμενον· μία δύναμις, μία οὐσία, μία Θεότης, ἣν προσκυνοῦντες πάντες λέγομεν· Ἅγιος ὁ Θεός, ὁ τὰ πάντα δημιουργήσας δι᾿ Υἱοῦ, συνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἅγιος ἰσχυρός, δι᾿ οὗ τὸν Πατέρα ἐγνώκαμεν, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπεδήμησεν ἐν κόσμῳ. Ἅγιος ἀθάνατος, τὸ Παράκλητον Πνεῦμα, τὸ ἐκ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, καὶ ἐν Υἱῷ ἀναπαυόμενον· Τριὰς ἁγία, δόξα σοι.
Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς.
Ἦχος πλ. δ´.
Εὐλογητὸς εἶ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ πανσόφους τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ δι᾿ αὐτῶν τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας, Φιλάνθρωπε, δόξα σοι. (ἐκ γ´)
Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα το Άγιον, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, ελθέ μεθ’ ημών και αγίασον ημάς. Αμήν
Βασιλεύ ουράνιε – Împărate ceresc | Θρασύβουλος Στανίτσας 6.06.1971
https://www.youtube.com/watch?v=UJadSrpNRAY
Δοξαστικόν “Βασιλεύ Ουράνιε”. Ηχος Πλ. β’. Θρασύβουλος Στανίτσας
https://www.youtube.com/watch?v=3rN6jwO6B3k
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου