7 θαύματα στη Σερβία.

Υπάρχουν θαύματα στη Σερβία για τα οποία μιλάνε οι άνθρωποι εδώ και αιώνες - από ιαματικές πηγές μέχρι κακά δέντρα.

Θαυματουργό νερό στο Ντούνις

1. Η Παναγία εμφανίστηκε σε ένα δεκατριάχρονο κορίτσι, μπροστά στο οποίο άνοιξε τότε μια πηγή. Η Μητέρα του Θεού τον ευλόγησε.

Ο θρύλος λέει ότι το 1898, η Παναγία εμφανίστηκε στον δεκατριάχρονο Μιλόικα Γιότσιτς από το Ντούνις και ότι μια πηγή άνοιξε μπροστά στο κορίτσι. Η Παναγία τον ευλόγησε και προφήτευσε ότι θα θεράπευε τους αρρώστους.

Η Μητέρα του Θεού είπε στη συνέχεια στο κορίτσι να πει στους χωρικούς να χτίσουν μια εκκλησία σε εκείνο το σημείο και, για να σημειώσει την ακριβή τοποθεσία της κατασκευής, έριξε μια κανάτα με νερό πάνω σε μια πέτρα, η οποία, σύμφωνα με τον θρύλο και τη μαρτυρία των μεγαλύτερων αδελφών από το μοναστήρι, μεγάλωσε με την πάροδο του χρόνου και τώρα βρίσκεται σε μια μικρή εκκλησία, αρχικά ξύλινη, που χτίστηκε το 1934.

Η Μονή Τζούνις με την εκκλησία της Σκέψης της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι γυναικείο μοναστήρι της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Επισκοπή Νις. Βρίσκεται στην περιοχή της πόλης Κρούσεβατς, στο ομώνυμο χωριό Τζούνις, στην κοιλάδα του Νότιου Μοράβα. Απέχει 14 χιλιόμετρα από το Κρούσεβατς και οκτώ χιλιόμετρα από το Ράζανι, στον αυτοκινητόδρομο E-75.

Το 1960, με απόφαση του Ιερού Συμβουλίου των Επισκόπων της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Ναός της Μεσιτείας της Υπεραγίας Θεοτόκου ανακηρύχθηκε μοναστήρι. Το 1977, τέθηκε ο θεμέλιος λίθος για μια μεγάλη εκκλησία, η οποία καθαγιάστηκε από τον Σέρβο Πατριάρχη Παύλο. Κάθε 14 Οκτωβρίου, ανήμερα της Μεσιτείας της Υπεραγίας Θεοτόκου, αρκετές χιλιάδες πιστοί συγκεντρώνονται στο μοναστήρι για να παρακολουθήσουν την ολοήμερη αγρυπνία και την πρωινή λειτουργία.

Το Τζούνις έγινε τόπος προσκυνήματος για πολλούς πιστούς, επειδή διαδόθηκε η φήμη ότι η πηγή δίπλα στο μοναστήρι θεραπεύει και ότι σε εκείνο το μέρος είχαν λάβει χώρα πολλές θαυματουργές θεραπείες. Κάτοικοι των γύρω χωριών αφηγούνται ότι πολλοί ακίνητοι άνθρωποι, αφού έπιναν νερό από την πηγή δίπλα στην εκκλησία, μπορούσαν να περπατήσουν, οι τυφλοί ανέκτησαν την όρασή τους και οι άλαλοι μίλησαν.

Ο θησαυρός του αυτοκράτορα Δουσάν στην Όστρα

2. Κρύφτηκε κάτω από έναν λόφο σε μια σπηλιά από τον Τζούρατζ Μπράνκοβιτς και τη σύζυγό του, Προκλέτα Ιερίνα, όταν προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τους Τούρκους. Κανείς δεν έχει μπει ακόμη στη σπηλιά.

Το φρούριο Σοκολίτσα, στο χωριό Όστρα, περίπου είκοσι χιλιόμετρα από το Τσάτσακ, συνδέεται με έναν θρύλο για έναν κρυμμένο θησαυρό και το στέμμα του αυτοκράτορα Δουσάν. Λέγεται ότι τον θησαυρό έκρυψε ο Δεσπότης Τζούρατζ Μπράνκοβιτς και η σύζυγός του Προκλέτα Ιερίνα, όταν έφευγαν από το Σμεντέρεβο για να γλιτώσουν από τους Τούρκους. Έζησαν μάλιστα εκεί με την ακολουθία τους για ένα διάστημα, και κάτω από τον λόφο, στις σπηλιές, ο Δεσπότης, σύμφωνα με τον θρύλο, έχτισε μια ολόκληρη πόλη.

Λένε ότι ο θησαυρός μεταφέρθηκε στην κοιλάδα του Μοράβα, κάτω από τη Σοκολίτσα, με μια άμαξα έξι αλόγων. Ξύλινα κιβώτια γεμάτα δουκάτα, ασημένια και χρυσά ποτήρια, κουτάλια, καθώς και τα στέμματα των Νεμάνιτς, ήταν κρυμμένα σε μια από τις σπηλιές.

Το ότι η ιστορία του κρυμμένου θησαυρού των Νεμάνιτς δεν είναι απλώς μια λαϊκή ιστορία, υποδεικνύεται επίσης από το γεγονός ότι ένας από τους μεγαλύτερους Σέρβους διπλωμάτες, ο Τσέντομιλ Μιγιάτοβιτς, ασχολήθηκε επίσης εντατικά με τον θησαυρό της Σοκολίτσας. Αυτός ο υπουργός Οικονομικών για αρκετές θητείες και ιδρυτής της Εθνικής Τράπεζας της Σερβίας, ο οποίος έδωσε στο σερβικό νόμισμα το όνομα δηνάριο, αφηγείται την ιστορία ενός Σέρβου ήρωα στο μυθιστόρημά του «Ράικο της Ρασίνας» που απελευθερώνει την Ουγγαρέζα Μαργαρίτα από την τουρκική δουλεία στο Κρούσεβατς και στη συνέχεια, περιπλανώμενος μαζί της στη Σερβία, στο όρος Βούγιαν συναντά τον Αγιορείτη Θεοδόσιο, τον φύλακα του θησαυρού του στέμματος των Νεμάνιτς και των Μπράνκοβιτς.

Μετά τη δημοσίευση αυτής της ιστορίας το 1892, έγιναν πολλές προσπάθειες να εντοπιστεί ο κρυμμένος θησαυρός των Σέρβων μεσαιωνικών ηγεμόνων στην περιοχή μεταξύ της Μονής Βουγιάν και του παλιού βυζαντινού φρουρίου στη Σοκολίτσα, ένα «μυθικό βουνό, γεμάτο σπηλιές, φίδια και πηγές».

Πολυάριθμες αποστολές έχουν προσπαθήσει να εισέλθουν στο σπήλαιο κάτω από τη Σοκολίτσα εδώ και δεκαετίες. Για ανεξήγητους λόγους, κανείς δεν έχει καταφέρει καν να κρυφοκοιτάξει μέσα.

Ο θρύλος λέει ότι το λάκκο φυλάσσεται εδώ και αιώνες από ένα γιγάντιο πλατάνι μήκους επτά μέτρων, και το δάσος γύρω του στοιχειώνεται από το πνεύμα του μοναχού Θεοδοσίου, ο οποίος συνοδεύεται από μια αγέλη λύκων, ήμερων σαν γάτες. Υπάρχουν ντόπιοι από την Όστρα που έχουν συναντήσει αυτή την αγέλη.

Πριν από τριάντα χρόνια, όχι μακριά από το χωριό Μπόρατς, ένας βοσκός εξαφανίστηκε. Τον αναζήτησαν ανεπιτυχώς μέχρι που, μετά από τέσσερις ημέρες, αναδύθηκε, ζωντανός και καλά στην υγεία του, από μια από τις σπηλιές στη Σοκολίτσα, αρκετές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά. Δεν ήθελε ποτέ να πει τι είδε ή ποιον συνάντησε στον λαβύρινθο των υπόγειων σηράγγων και σπηλαίων.

Στην είσοδο μιας από τις σπηλιές κάτω από τη Σοκολίτσα, ένα τσεκούρι, ένας σταυρός και ένα ανθρώπινο αποτύπωμα μπορούν ακόμα να διακριθούν καθαρά σκαλισμένα στον βράχο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ένας ντόπιος μπήκε μέσα. Όσοι τον γνώριζαν καλά λένε ότι μετά από αυτό τρελάθηκε και δεν ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος. Δεν μιλούσε σε κανέναν, κλείνονταν στον εαυτό του και δεν αποκάλυπτε σε κανέναν τι έβλεπε μέσα.

Έχουν γίνει πολλές προσπάθειες να εντοπιστεί ο κρυμμένος θησαυρός των Σέρβων μεσαιωνικών ηγεμόνων στην περιοχή ανάμεσα στη Μονή Βουγιάν και το παλιό βυζαντινό φρούριο στη Σοκολίτσα, ένα «μυθικό βουνό γεμάτο σπηλιές, φίδια και πηγές». Ο θρύλος λέει ότι το λάκκο φυλάσσεται εδώ και αιώνες από ένα γιγάντιο πλατάνι μήκους επτά μέτρων, και το δάσος γύρω του στοιχειώνεται από το πνεύμα του μοναχού Θεοδοσίου, συνοδευόμενο από μια αγέλη λύκων τόσο ήμερων όσο οι γάτες.

Γέφυρα της αγάπης σε Vrnjačka Banja

3. Για εκατό χρόνια, τα λουκέτα ήταν δεμένα στο κιγκλίδωμα της γέφυρας ως εγγύηση ενός άρρηκτου δεσμού. Όλα ξεκίνησαν με έναν στρατιώτη και έναν δάσκαλο.

Ακόμα και όσοι δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στη Βρνιάτσκα Μπάνια τα τελευταία χρόνια έχουν ακούσει για τη Γέφυρα της Αγάπης. Είναι μία από τις 32 γέφυρες, όσες έχει το λουτρό στους ποταμούς Βρνιάτσκα και Λίποβατσκα, και στον φράχτη των οποίων οι λάτρεις κρεμούν λουκέτα ως εγγύηση ενός άρρηκτου δεσμού. Ο φράχτης είναι αόρατος λόγω των λουκέτων, από τα οποία τώρα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες...

Μπορείτε να φέρετε ή να αγοράσετε λουκέτα σε άμεση γειτνίαση με τη Γέφυρα της Αγάπης, σε έναν από τους πάγκους. Εκεί, μπορείτε επίσης να δανειστείτε ένα μαρκαδόρο, το οποίο χρησιμοποιούν οι ερωτευμένοι για να γράψουν τα ονόματά τους στο λουκέτο, το οποίο αποτελεί ουσιαστικό μέρος της τελετουργίας, η οποία περιλαμβάνει επίσης τη ρίψη του κλειδιού στο ποτάμι «ώστε να μεταφερθεί στα βαθιά νερά και κανείς να μην μπορεί να σπάσει ξανά τον δεσμό». Από τα τρία κλειδιά που συνήθως δίνονται με το λουκέτο, τα υπόλοιπα δύο πρέπει να τα κρατάει ο καθένας από τους ερωτευμένους, ως πρόσθετη ασφάλιση.

Αυτό το έθιμο υπάρχει και στο Παρίσι (από το 2008), όπου χιλιάδες εραστές από όλο τον κόσμο επισκέπτονται κάθε χρόνο τη Γέφυρα των Τεχνών και, για να «σφραγίσουν τον έρωτά τους», κρεμούν λουκέτα με τα ονόματά τους και πετάνε το κλειδί στον Σηκουάνα.

Το άρθρο «Το χτύπημα της αγάπης στις γέφυρες του Παρισιού», που δημοσιεύτηκε στους αμερικανικούς New York Times, αναφέρει ότι οι γέφυρες του Παρισιού είναι διάσημες σε όλο τον κόσμο, αλλά ότι η Βρνιάτσκα Μπάνια είναι ο πρόδρομος όλων αυτών επειδή το πρώτο λουκέτο στη γέφυρα εκεί τοποθετήθηκε πριν από εκατό χρόνια και σήμαινε όρκο αγάπης από έναν Σέρβο στρατιώτη, που κατευθυνόταν προς το μέτωπο, στον εκλεκτό του.

Υπάρχει μια ιστορία από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο για την αγάπη μεταξύ ενός νεαρού δασκάλου από τη Βρνιάτσκα Μπάνια και ενός στρατιώτη ονόματι Ρέλγιε, ο οποίος υποτίθεται ότι θα πήγαινε στο μέτωπο. Όταν η Σερβία έπεσε και ο στρατός υποχώρησε νότια μέσω Αλβανίας, παντρεύτηκε κάποια άλλη στην Ελλάδα και δεν επέστρεψε ποτέ στη Βρνιάτσκα Μπάνια.

Κύκλοι Najdan στη Mala Krshna

4. Κοντά στο Πόζαρεβατς υπάρχει ένα μέρος που έχει θετική ακτινοβολία, την ισχυρότερη στον κόσμο, και επηρεάζει έντονα την ανοσία των ανθρώπων.

Στη Μάλα Κρσνα κοντά στο Πόζαρεβατς, υπάρχει ένα σημείο όπου, σύμφωνα με τους ραβδοσκόπους, η θετική ακτινοβολία είναι η ισχυρότερη στον κόσμο. Πριν από δεκαπέντε χρόνια, ανακαλύφθηκε από τον Ναϊντάν Σ. Ράκιτς, συνταξιούχο δημοτικό υπάλληλο και ερασιτέχνη ερευνητή από τη Μπέλα Παλάνκα. Σχεδίασε έναν κύκλο διαμέτρου πέντε μέτρων με κιμωλία κάτω από μια καρυδιά, ο οποίος κάλυπτε εν μέρει τη διασταύρωση ανώνυμων δρόμων και εν μέρει εκτεινόταν στην αυλή μιας ντόπιας. Σύμφωνα με ένα γραπτό έγγραφο που άφησε εκείνη την εποχή, αυτό είναι ακριβώς «το μέρος όπου εκπέμπεται η μέγιστη θετική ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία από τα έγκατα της γης, η ισχυρότερη στη Σερβία, τα Βαλκάνια και ίσως στον κόσμο, και η οποία έχει ευεργετική επίδραση στον ανθρώπινο οργανισμό».

Ο Najdan Rakić προστάτευσε την εφεύρεσή του, που ονομάζεται «κύκλος ελιξίριου», το 2001 στο τότε Ομοσπονδιακό Γραφείο Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Έχοντας ασχοληθεί με τις συνέπειες της αρνητικής ενέργειας στην ανθρώπινη υγεία και τις βλαβερές επιπτώσεις των υπόγειων υδάτων από το 1975, ο Rakić εξήγησε τι ήταν η «θετική» ή «βιο» ακτινοβολία και πώς επηρέαζε την ανοσία των ανθρώπων. Πριν από αυτό, το 1991, είχε μετρήσει και σημάνει έναν κύκλο με πανομοιότυπες ιδιότητες στο χωριό Mokri κοντά στο Bela Palanka.

Από το 1991 μέχρι σήμερα, δύο εκατομμύρια άνθρωποι έχουν περάσει από τη Μάλα Κρίσνα και αυτούς τους κύκλους!
Ο Ναϊντάν Ράκιτς, ο οποίος έκτοτε απεβίωσε, αφού σημάδεψε τον κύκλο, άφησε επίσης οδηγίες για τη θεραπεία - είναι απαραίτητο να περάσετε περίπου είκοσι λεπτά στον κύκλο, δύο συνεχόμενες ημέρες, και στη συνέχεια να την επαναλάβετε μετά από 13 ημέρες. Η διαδικασία, εάν είναι απαραίτητο, επαναλαμβάνεται μετά από δύο εβδομάδες και δεν συνιστάται για γυναίκες κατά τη διάρκεια του εμμηνορροϊκού τους κύκλου και για άτομα με εμφυτευμένους βηματοδότες.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες όσων έχουν επισκεφτεί αυτό το μέρος στη Μάλα Κρίσνα, ένα άτομο, πολύ σύντομα αφού μπει στον κύκλο, αισθάνεται ζεστασιά στα πέλματα των ποδιών του και τα χέρια και τα πόδια του αρχίζουν να νιώθουν μούδιασμα. Δεν υπάρχουν επιστημονικές μελέτες που να επιβεβαιώνουν τις θεραπευτικές ιδιότητες αυτού του μέρους. Απλώς και μόνο το να στέκεται κανείς στον κύκλο είναι δωρεάν.

Από το 1991, δύο εκατομμύρια άνθρωποι έχουν περάσει από τη Μάλα Κρίσνα και αυτούς τους κύκλους. Σύμφωνα με μαρτυρίες, πολύ σύντομα αφότου κάποιος μπει στον κύκλο, νιώθει ζεστασιά στα πέλματά του και τα χέρια και τα πόδια του αρχίζουν να νιώθουν μούδιασμα.

Βλαχική μαγεία στο σπήλαιο Ντουμπόκα

5. Την παραμονή της εορτής της Καθόδου του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους, πνεύματα εισέρχονται στις γυναίκες και τις οδηγούν στον κόσμο των νεκρών. Οι νεκροί τότε μιλούν από αυτές.

Στη Νερέσνιτσα κοντά στο Κούτσεβο, την παραμονή της εορτής της Καθόδου του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους, ή της Πεντηκοστής ή της Αγίας Τριάδας, οι γυναίκες αρχίζουν να φοβούνται. Εκείνη την εποχή, νεράιδες θα εισέλθουν σε μερικές από αυτές και θα τις οδηγήσουν σε ένα μοναδικό ταξίδι - στον κόσμο των νεκρών. Οι νεκροί θα μιλήσουν μέσω αυτών και όταν επιστρέψουν από την απώλεια των αισθήσεων, αργά και με πόνο, θα ξέρουν τι θα συμβεί στο μέλλον. Αυτές είναι γοργόνες.

Αυτόπτες μάρτυρες το περιγράφουν ως εξής: «Όταν πνεύματα εισέρχονται σε μια γυναίκα, αυτή, με μια κραυγή που παγώνει το αίμα και ένα επώδυνο βογκητό που σκίζει την καρδιά, πέφτει στο έδαφος σαν ανόητη. Στη συνέχεια χάνει τις αισθήσεις της και δεν αντιδρά στον πόνο - το 1934, ένας ακαδημαϊκός από το Βελιγράδι έβαλε βελόνες κάτω από τα νύχια της γοργόνας για να διερευνήσει αυτό το φαινόμενο, αλλά εκείνη δεν αντέδρασε... Όταν καταλαμβάνεται από ένα πνεύμα, η γοργόνα πέφτει στο έδαφος και στη συνέχεια όλοι οι παρόντες ορμούν πάνω της για να την αρπάξουν από τα χέρια και να την εμποδίσουν να χτυπήσει το στήθος της και να αυτοκτονήσει».

Αρκετοί άντρες την κρατούν από το χέρι κάθε φορά, επειδή σε αυτή την κατάσταση η γοργόνα κατέχει υπερφυσική δύναμη. Τα μάτια της είναι κλειστά και οι γροθιές της σφιγμένες. Μιλάει φαινομενικά ασυνάρτητα, και μερικές φορές φτύνει σε όσους την κρατούν, ενώ οι άνθρωποι που στέκονται γύρω φωνάζουν: «Α λουβάτο, γοργόνες! Α λουβάτο!» Στα βλάχικα, αυτό σημαίνει: «Τα πνεύματα την πήραν! Την πήραν!»

Μετά από λίγο - κάποιοι λένε ότι μόνο απαλή μουσική μπορεί να την επαναφέρει από μια τέτοια κατάσταση - η γοργόνα ανακτά τις αισθήσεις της και αρχίζει να κλαίει. Δεν θυμάται τι της συνέβη, ούτε τι είπε. Αλλά αυτοί που την κρατούσαν θυμούνταν κάθε λέξη. Γιατί όλα όσα έλεγε σύντομα θα γίνουν πραγματικότητα..." Οι ντόπιοι και οι τοπικές αρχές ισχυρίζονται ότι «δεν υπάρχουν πια γοργόνες» και ότι «αυτό το έθιμο έχει εξαφανιστεί». Αλλά, αν έχετε έναν καλό φίλο που είναι από αυτά τα μέρη, θα σας παραδεχτεί - με απόλυτη εμπιστευτικότητα - ότι εξακολουθούν να μαζεύονται.

Η πνευματική κληρονομιά της ανατολικής Σερβίας είναι διαποτισμένη με την πίστη στο υπερφυσικό και τη δύναμη της μαγείας.

Όταν το πνεύμα την καταλαμβάνει, η γοργόνα πέφτει στο έδαφος και τότε όλοι οι παρόντες ορμούν πάνω της για να την αρπάξουν από τα χέρια και να την εμποδίσουν να χτυπήσει το στήθος της και να αυτοκτονήσει.

Κακό δέντρο στο Ρέκοβατς

6. Όποιος αγγίξει αυτή την άγρια ​​μηλιά είναι βέβαιο ότι θα βιώσει κάποια ατυχία. Γι' αυτό οι εργάτες του δρόμου δεν επιτρεπόταν να την κόψουν.

Στην καρδιά της περιοχής που ονομάζεται Λέβατς, στο νοτιοανατολικό τμήμα της Σουμάντια, βρίσκεται το Ρέκοβατς. Απέχει 24 χιλιόμετρα από το Κραγκούγιεβατς και 157 χιλιόμετρα από το Βελιγράδι.

Στη δεξιά πλευρά του δρόμου Μπελούσιτς-Οπάριτς στον δήμο Ρέκοβατς, φύεται ένα νάνος δέντρο, ύψους περίπου τριών μέτρων και πλάτους ίσου, με ασυνήθιστα πυκνά κλαδιά. Τα φύλλα αυτού του δέντρου είναι πράσινα όλο το χρόνο, αν και δεν είναι κωνοφόρο. Κανείς δεν ξέρει πόσο χρονών είναι, αλλά αναφέρεται σε παλιά αρχεία.

Πρόκειται για ένα είδος νάνου αγριομηλιάς, το οποίο πιθανότατα μεταφέρθηκε από τον Καύκασο και θεωρείται ιερό δέντρο. Κάποιοι κάτοικοι του Λέβτσον το αποκαλούν «μαγικό», άλλοι «κακό δέντρο» και άλλοι «καουτσουκόδεντρο». Αλλά όλοι, χωρίς εξαίρεση, περνούν από δίπλα του με σεβασμό και φόβο, προσέχοντας αυστηρά να μην το αγγίξουν ή να σπάσουν κατά λάθος κάποιο κλαδί. Υπάρχει η πεποίθηση που συνδέεται με αυτό το δέντρο ότι, σκίζοντας κλαδιά, λουλούδια ή καρπούς, το άτομο που το κάνει σκόπιμα φέρνει ατυχία και κατάρα στον εαυτό του. Στη σκιά αυτού του δέντρου δεν υπάρχει ύπνος ή ξεκούραση.

Οι κάτοικοι της Λέβοτσα λένε ότι όποιος σκέφτεται κάτι κακό για ένα δέντρο ή θέλει να το βλάψει, μπορεί να σωθεί μόνο αν κάνει τον σταυρό του μπροστά του, φιλήσει το δέντρο και ζητήσει συγχώρεσή του.

Ένας θρύλος που ζει ανάμεσα στους κατοίκους της περιοχής Ρέκοβατς λέει ότι ο κάποτε διάσημος παράνομος Στέβαν Γιακόβλεβιτς από το Μπέλουσιτς κάποτε ξάπλωσε κάτω από μια «τσίχλα». Όταν ξύπνησε, μόλις που μπορούσε να σηκώσει τα βλέφαρά του, αλλά τα μάτια του παρέμεναν ορθάνοιχτα.

Ο πρίγκιπας Μίλος Ομπρένοβιτς σταμάτησε επίσης για να ξεκουραστεί κάτω από αυτό το δέντρο, καβαλώντας προς το Μοναστήρι Κάλενιτς. Όταν συνέχισε το ταξίδι του, σε έναν ευθύ και επίπεδο δρόμο, μετά από λίγα βήματα, το άλογό του σκόνταψε και έσπασε το μπροστινό δεξί του πόδι!

Τη δεκαετία του 1970, εργάτες από το Κραγκούγιεβατς ασφαλτόστρωναν αυτό το τμήμα του δρόμου και το έργο προέβλεπε την κοπή αυτού του δέντρου και την ευθυγράμμιση της καμπύλης. Από τους περίπου δώδεκα εργάτες, μόνο ένας συμφώνησε να χειριστεί ένα τσεκούρι, αλλά μόλις η λεπίδα χτύπησε το δέντρο, ένιωσε πόνο στην πλάτη και το χέρι του και κατέρρευσε. Πέρασε τους επόμενους τρεις μήνες στο νοσοκομείο.

Ο τάφος του βρικόλακα στο Κισίλιεβο

7. Στα Αρχεία της Βιέννης υπάρχει ένα έγγραφο για τον Σέρβο αιμοβόρο Πέταρ Μπλαγκόγιεβιτς, ο οποίος καταδίωκε ανθρώπους τον 18ο αιώνα.

Ο Πέταρ Μπλαγκόγιεβιτς ζούσε στο χωριό Κισίλιεβο, που σήμερα ανήκει στον δήμο Βέλικο Γκράντεστε, και πέθανε εκεί το 1725. Δέκα εβδομάδες μετά τον θάνατό του, οι άνθρωποι στο χωριό άρχισαν να πεθαίνουν μαζικά - εννέα σε μόλις οκτώ ημέρες. Όλα τα θύματα ισχυρίζονταν πριν από τον θάνατό τους ότι τους είχε επισκεφτεί ο Πέταρ. Η σύζυγός του έφυγε αμέσως μετά από αυτά τα παράξενα γεγονότα, λέγοντας ότι ο νεκρός σύζυγός της είχε έρθει σε αυτήν σε ένα όνειρο και της ζήτησε τις παντόφλες της.

Το Μπρανίτσεβο εκείνη την εποχή κυβερνιόταν από την Αυστρία, έτσι οι πανικόβλητοι αγρότες ζήτησαν από τον Αυστριακό λοχαγό Φόρμβαλντ άδεια να ανοίξουν το φέρετρο του Πέτρου. Η έκθεση του Φόρμβαλντ, η οποία φυλάσσεται στα Αρχεία της Βιέννης, αναφέρει επίσης τα εξής:

«Επειδή δεν μπορούσα να αποτρέψω αυτούς τους ανθρώπους από την απόφαση που είχαν πάρει ούτε με ωραία λόγια ούτε με απειλές, πήγα μαζί με τον ιερέα του Μπούργκενλαντ στο χωριό Κισίλιεβο και επιθεώρησα το φρεσκοσκαμμένο σώμα του Πέταρ Μπλαγκόγιεβιτς, διαπιστώνοντας απόλυτα αλήθεια ότι, καταρχάς, δεν υπήρχε η παραμικρή οσμή χαρακτηριστική του νεκρού και ότι το σώμα, με εξαίρεση τη μύτη, η οποία είχε πέσει εν μέρει, είχε διατηρηθεί πλήρως. Τα μαλλιά και η γενειάδα, ακόμη και τα νέα νύχια (τα παλιά είχαν πέσει) συνέχιζαν να φυτρώνουν. Το παλιό υπόλευκο δέρμα είχε ξεφλουδιστεί και νέα σχηματίζονταν από κάτω. Το πρόσωπο, τα χέρια, τα πόδια και ολόκληρο το σώμα δεν ήταν σε χειρότερη κατάσταση από ό,τι όταν ήταν ζωντανός. Με μεγάλη έκπληξη, παρατήρησα φρέσκο ​​αίμα στο στόμα του, το οποίο, σύμφωνα με τη γενική πεποίθηση, ανήκε σε ένα από τα θύματά του.»

Εν ολίγοις, όλα τα προαναφερθέντα σημάδια τέτοιων ανθρώπων ήταν παρόντα. Όταν ο ιερέας και εγώ ολοκληρώσαμε την επιθεώρηση, η διάθεση των παρευρισκομένων μετατράπηκε από άγχος σε θυμό, και οι άνθρωποι ακόνισαν γρήγορα ένα παλούκι με σκοπό να τρυπήσουν το σώμα του νεκρού με αυτό. Στη συνέχεια, το πίεσαν στο στήθος του και το τρύπησαν, μετά το οποίο έτρεξε φρέσκο ​​αίμα όχι μόνο από την καρδιά αλλά και από τα αυτιά και το στόμα, και εμφανίστηκαν κάποια άλλα σημάδια (τα οποία, με όλο τον σεβασμό, θα παρέλειπα). Τέλος, σύμφωνα με τα έθιμά τους, έκαψαν το σώμα που έχει αναφερθεί πολλές φορές.

Λίγο αργότερα, η βιεννέζικη εφημερίδα Wienerisches Diarium δημοσίευσε το άρθρο «Vampir von Kisiljevo» και έκτοτε η σερβική λέξη «vampir» χρησιμοποιείται παγκοσμίως.

Το μέρος όπου θάφτηκε ένας βρικόλακας πριν από διακόσια χρόνια εξακολουθεί να είναι σαφώς αναγνωρίσιμο σήμερα. Μέχρι σήμερα, κανείς δεν ήθελε να ταφεί σε αυτόν τον τάφο. Βρίσκεται στο τέλος του νεκροταφείου, χωρίς ορατά σημάδια! Το μόνο που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι λείπει ένα από τα παλιά πέτρινα μνημεία. Επιπλέον, το γρασίδι πάνω του είναι αισθητά πιο χλωμό και αραιό. Κανείς δεν έχει δει ποτέ πουλί να προσγειώνεται σε αυτόν τον τάφο!

«Με κάποια έκπληξη, παρατήρησα φρέσκο ​​αίμα στο στόμα του, το οποίο ανήκε σε ένα από τα θύματά του», έγραψε ο Λοχαγός Φόρμπαλντ.

Πηγή: Courier