Το μέλλον και οι προφητείες.

Η Βίβλος είναι γραμμένη σε μεγάλο βαθμό από προφήτες και είναι γεμάτη προφητικές αποκαλύψεις. Τις περισσότερες φορές, αυτές οι αποκαλύψεις αφορούν μυστήρια του παρελθόντος και του παρόντος στα οποία δεν θα μπορούσαμε να έχουμε πρόσβαση διαφορετικά.

Αλλά πολλές από αυτές τις προφητείες είναι αποκαλύψεις για το μέλλον. Θα μπορούσαμε ακόμη και να τις ονομάσουμε «αναμνήσεις του μέλλοντος»., μιμούμενοι τον von Däniken, καθώς περιγράφουν ή αντανακλούν ό,τι είδε ο προφήτης σε όραμα για το μέλλον.

Στη Βίβλο υπάρχει μια συλλογή βιβλίων των προφητών, οι οποίοι έγραψαν πολλά για το μέλλον του Ισραήλ και των αρχαίων λαών. Αλλά τα ιστορικά και διδακτικά βιβλία της Βίβλου περιέχουν επίσης αποκαλύψεις για το μέλλον, ξεκινώντας με το βιβλίο της Γένεσης. Στην Καινή Διαθήκη έχουμε προφητείες-προφητείες στα ευαγγέλια, στις επιστολές και στο βιβλίο της Αποκάλυψης.

Υπό όρους και άνευ όρων προφητείες

Οι προφητείες της Βίβλου δεν είναι εικασίες ή προβλέψεις για το μέλλον, βασισμένες στη διαίσθηση ή στις στατιστικές πιθανότητες, ξεκινώντας από τη γνώση του παρελθόντος και του παρόντος. Ούτε είναι ωροσκόπια στα οποία μπορούμε να διαβάσουμε το πεπρωμένο μας, ώστε να το εξαπατήσουμε με μυστικιστικά τεχνάσματα. Είναι είτε σχέδια του Θεού είτε μαρτυρίες της πρόγνωσής Του.

 Γράφει ο Φλορίν Λάιου.

Οι περισσότερες προφητείες είναι αποκαλύψεις των σχεδίων του Θεού. Αυτές συνήθως είναι υπό όρους, όπως αποκάλυψε ο Θεός στον Ιερεμία (18:6-11) και σε άλλους προφήτες (Ζαχαρίας 6:15). Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι χαρούμενες υποσχέσεις μπορεί να αποτύχουν λόγω απιστίας και ανυπακοής εκ μέρους των εμπλεκομένων (Εβραίους 3:16,19).Άλλες φορές μπορεί να αποτελούν απειλές, οι οποίες μπορούν επίσης να ματαιωθούν αν αλλάξουν οι συνθήκες (Ιωνάς 3:4-10).

Ωστόσο, υπάρχει μια ειδική κατηγορία προφητειών που δεν είναι σχέδια του Θεού, ούτε υπό όρους, αισιόδοξα ή απαισιόδοξα σενάρια, αλλά μαρτυρίες της πρόγνωσης του Θεού, της κυριαρχίας Του στον χρόνο, στην ιστορία.

Αυτές οι προφητείες περιγράφουν το μέλλον, αλλά με περιορισμένο, αόριστο και συμβολικό τρόπο, σκιαγραφώντας μόνο τις κύριες στιγμές των μεγάλων αντιπαραθέσεων που θα περάσει ο λαός του Θεού.

Για να έχουμε μια πλήρη εικόνα, θα πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχουν και κλασικές άνευ όρων προφητείες, όπως οι προφητείες για την πρώτη και τη δεύτερη παρουσία του Ιησού. Η έλευση του Ιησού στον κόσμο δεν εξαρτιόταν από την καλοσύνη των ανθρώπων. Χωρίς την ενσάρκωση και τη θυσία Του, η ανθρωπότητα δεν θα είχε καμία πιθανότητα σωτηρίας. Η δεύτερη παρουσία του Ιησού είναι επίσης βέβαιη και δεν εξαρτάται από τον αριθμό ή την ποιότητα των Χριστιανών. Τα μόνα υπό όρους στοιχεία μπορεί να είναι ο χρόνος και οι περιστάσεις, όχι το ίδιο το γεγονός.

Αλλά ακόμη και τα αποκαλυπτικά βιβλία (Δανιήλ και Αποκάλυψη), τα οποία κατ' αρχήν αποκαλύπτουν ένα άνευ όρων μέλλον, περιέχουν κάποιες υπό όρους προφητείες. Στο βιβλίο του Δανιήλ έχουμε την υπό όρους προφητεία που απευθύνεται στον Ναβουχοδονόσορα με στόχο την αποφυγή της μέσω της μετάνοιας (π.χ., Δανιήλ 4:27,28). Στην Αποκάλυψη, οι επτά εκκλησίες, καθώς και οι αναγνώστες, λαμβάνουν υπό όρους προφητείες για την σύντομη έλευση του Κυρίου (π.χ., Αποκάλυψη 3:11, 22:20).

Γιατί δύο οπτικές για το μέλλον;

Όπως ακριβώς χρειαζόμαστε δύο μάτια για μια πανοραμική διπλοεστιακή θέαση, έτσι χρειαζόμαστε δύο βιβλικές προοπτικές για το μέλλον: την υπό όρους προφητεία και την άνευ όρων προφητεία, δηλαδή την προοπτική της συνεργασίας με τα ιδανικά σχέδια του Θεού και την προοπτική της βεβαιότητας της εκπλήρωσης του σχεδίου του Θεού.

Σε αυτή τη διπλή προφητική προοπτική, η ελπίδα της προσωπικής σωτηρίας διατηρείται σε μια παράδοξη ισορροπία, στην οποία η βεβαιότητα βασίζεται μόνο σε ό,τι έχει κάνει, κάνει και θα κάνει ο Θεός (Ρωμαίους 5:8-11). Αλλά, ταυτόχρονα, η βεβαιότητα εξαρτάται επίσης από μια ζωντανή σχέση μαζί Του, η οποία περιλαμβάνει υπακοή (Ιωάννης 15:4-10). Οποιαδήποτε προσπάθεια να καταστρέψει κανείς αυτό το παράδοξο της ελπίδας της σωτηρίας και να «απλοποιήσει» τα πράγματα αποτυγχάνει είτε στον νομικισμό (Ρωμαίους 3:20· Γαλάτες 2:21) είτε σε μια φανταστική πίστη (Ρωμαίους 2:13· Ιάκωβος 2:20-26).

Η παρεξήγηση των δύο προοπτικών μπορεί να οδηγήσει σε πάθος ή, αντίθετα, σε απελπισία. Αποκαλύπτοντας το μέλλον, ο Θεός θέλει να ενθαρρύνει την πίστη και την υπακοή. Δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να μας πληροφορήσει για το μέλλον μας ως ένα αδυσώπητο πεπρωμένο, ευτυχισμένο ή δυστυχισμένο. Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε καλά είναι το μέλλον που ο Θεός έχει προετοιμάσει για εμάς και που μας περιμένει υπό όρους.

Ας εξοικειωθούμε με την έννοια των λέξεων «προφήτης» και «προφητεία».

Προφήτης. Ετυμολογικά, η λέξη «προφήτης», ελληνικής προέλευσης, είναι το αντίστοιχο του εβραϊκού όρου naḇiᵓ και σημαίνει «εκπρόσωπος» του Θεού, όπως και ο παλαιότερος σλαβικός όρος «προφήτης».

Έχουμε επίσης τα ακόλουθα συνώνυμα στις Γραφές: roᵓé «βλέπων» (Α΄ Σαμουήλ 9:9· Α΄ Χρονικών 29:29), ḥozé «οραματιστής» (Β΄ Χρονικών 35:15).), «άνθρωπος του Πνεύματος/Πνεύματος» (εμπνευσμένος άνθρωπος – Ωσηέ 9:7) ή «άνθρωπος του Θεού» (Α΄ Σαμουήλ 2:27· 9:6). Η Βίβλος δεν είναι απλώς μια συλλογή αρχαίας λογοτεχνίας για πνευματική τροφή: γράφτηκε από τέτοια άτομα, τα οποία ονομάζουμε προφήτες.

Προφητεία. Η προφητεία είναι η αποκάλυψη ή το μήνυμα που αποστέλλεται από τον Θεό μέσω ενός προφήτη (Β΄ Χρονικών 9:29· Εφεσίους 3:3). Συνήθως ονομάζεται «ο λόγος του Θεού» (Α΄ Σαμουήλ 9:27· Α΄ Βασιλέων 12:22), «ο λόγος του Κυρίου» (Γένεση 15:1· Μαλαχίας 1:1), maśśaᵓ «λόγος, χρησμός» (Ησαΐας 13:1).). Συχνά, η προφητεία ονομάζεται χαζών «όραμα» (Ησαΐας 1:1· Αβδιού 1:1) ή marᵓé «όραμα» (Ιεζεκιήλ 11:24· Δανιήλ 8:26), επειδή η υπερφυσική επικοινωνία συνήθως περιλαμβάνει μια εκστατική εμπειρία (Αριθμοί 12:6· 24:3,4,16). Στον Ησαΐα (8:16,20 [ tǝʿudá ]) και στην Αποκάλυψη (1:2,9· 12:17· 19:10 [ martyría ]), η προφητεία ονομάζεται «μαρτυρία».

Για να κατανοήσουμε αυτήν την κατάσταση, ας φανταστούμε την περίπτωση ενός νεαρού άνδρα, ας τον ονομάσουμε Γιώργο. Ο Γιώργος έχει μπροστά του τόσο την ευκαιρία να σωθεί, μέσω της πίστης, όσο και την πιθανότητα να χαθεί, μέσω της ανυπακοής στο ευαγγέλιο. Ο κυρίαρχος Θεός γνωρίζει το μέλλον του Γιώργου και θα μπορούσε να του αποκαλύψει ποιο θα είναι το τελικό του τέλος. Αλλά είναι σωστό για τον Θεό να αποκαλύψει στον Γιώργο όλα όσα γνωρίζει για το τελικό του τέλος; Αν ο Θεός γνωρίζει ότι ο Γιώργος τελικά θα χαθεί επειδή θα εγκαταλείψει την πίστη στον Χριστό, θα καταπατήσει τις εντολές Του και δεν θα μετανοήσει για την αμαρτία του, τι θα του ανακοινώσει ο Θεός για το μέλλον; Τι καλό θα έκανε η ακριβής γνώση του μέλλοντος στον Γιώργο εκτός από το να του φέρει απόλυτη απελπισία και να επισπεύσει την απώλειά του; Και αν ο Θεός γνωρίζει ότι ο Γιώργος τελικά θα σωθεί - επειδή, παρά τα τωρινά λάθη και τις χονδροειδείς αμαρτίες του, θα μετανοήσει κάποια μέρα - θα ήταν καλό για τον Θεό να αποκαλύψει αυτό το μέλλον στον Γιώργο; Δεν θα τον έβαζε ο Θεός σε πειρασμό, με αυτή την αποκάλυψη, προς το παρόν να παραμείνει ένας αυτοτραυματικός αμαρτωλός, αποφασισμένος να συνεχίσει την αμαρτωλή του ζωή όσο το δυνατόν περισσότερο, αφού η σωτηρία του είναι απολύτως βέβαιη;

Ο ρόλος των υπό όρους προφητειών

Επομένως, οι υποσχέσεις και οι απειλές του Θεού δεν έχουν απόλυτο πληροφοριακό ρόλο, αλλά, πάνω απ' όλα, σωτήριο ρόλο. Η προφητεία δεν είναι τόσο πληροφορία όσο προειδοποίηση ή ενθάρρυνση. Ας πάρουμε το παράδειγμα του βασιλιά Αχαάβ. Για όλες τις κατάρες που είχε κάνει, ο Θεός του υποσχέθηκε, μέσω του προφήτη Ηλία, την τρομερή καταστροφή του ίδιου και ολόκληρης της οικογένειάς του (Α' Βασιλέων 21:20-26). Αλλά, ακούγοντας τα λόγια του προφήτη, ο Αχαάβ αντέδρασε με δραματικές χειρονομίες μετάνοιας και ο Θεός άλλαξε την απόφασή Του: η τιμωρία θα ερχόταν μετά τον θάνατο του Αχαάβ (Α' Βασιλέων 21:27-29). Επιπλέον, ο Θεός προσπάθησε να τον σώσει από τον θάνατο στον πόλεμο μέσω του προφήτη Μιχαία, αποκαλύπτοντάς του ότι στον αόρατο κόσμο είχε αποφασιστεί η μοίρα του. Αλλά ο Αχαάβ δεν έδωσε σημασία, αλλά, ενάντια στη συνείδησή του και για χάρη της στρατιωτικής δόξας, προχώρησε και χάθηκε στη μάχη (Α' Βασιλέων 22:3-38).

Από την άλλη πλευρά, ο βασιλιάς Ιωσίας ήταν ένας από τους καλύτερους, ένας μεταρρυθμιστής βασιλιάς του οποίου το όνομα είχε προαναγγελθεί από καιρό (Α' Βασιλέων 13:2). Λόγω της πιστότητας του Ιωσία και της ευαισθησίας του στον λόγο του Κυρίου, ο Θεός του υποσχέθηκε ότι θα πέθαινε με καλό θάνατο (Β' Βασιλέων 22:18-20, 23:25), κάτι που πολλοί βασιλιάδες δεν βίωσαν. Αλλά αυτή η υπόσχεση δεν εκπληρώθηκε, γιατί ο Ιωσίας, δυσαρεστημένος με την έλλειψη στρατιωτικής νίκης του, και ίσως λόγω του θάρρους κάποιου που πίστευε ότι η προφητεία τον είχε κάνει άτρωτο, παρενέβη στη σύγκρουση μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών και δεν υποχώρησε, παρά την προειδοποίηση (Β' Χρονικών 35:20-25).

Η ίδια αρχή ισχύει και σε επίπεδο ομάδας. Ο Θεός υποσχέθηκε στους Ισραηλίτες μέσω προφητειών πριν από την εξορία και στις αρχές της Βαβυλώνας για την εξορία ότι μετά από 70 χρόνια εξορίας (Ιερεμίας 25:11,12, 29:10), θα επαναπατρίσει όλους, τόσο τους Εφραϊμίτες που εξορίστηκαν στην Ασσυρία όσο και τους Ιουδαίους που εξορίστηκαν στη Βαβυλώνα (Ιερεμίας 31:1-9,27,31-34, Ιεζεκιήλ 37:21,22)· ότι ένας χρισμένος του Κυρίου, ονόματι Κύρος, θα χρηματοδοτούσε όχι μόνο τον επαναπατρισμό τους αλλά και την ανοικοδόμηση του Ναού και της Ιερουσαλήμ (Ησαΐας 44:28–45:4)· ότι η ανοικοδόμηση θα γινόταν με τα πλούτη της Αιγύπτου, της Αιθιοπίας και της Φοινίκης (Ησαΐας 23:15-18, 45:14)· ότι ο Θεός θα τους έκανε ένα βασίλειο, με επικεφαλής τη δυναστεία του Δαβίδ (Ιεζεκιήλ 37:16-25)· ότι ο Ναός, η Ιερουσαλήμ και η γη θα αποκατασταθούν σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από οτιδήποτε είχαν ποτέ πριν (Ιεζεκιήλ 40–48)· ότι ο Θεός θα κατοικούσε ανάμεσά τους για πάντα (Ιεζεκιήλ 37:26· 48:35)· ότι η Ιερουσαλήμ, που θα ανοικοδομούνταν μετά την εξορία, δεν θα καταστρεφόταν ποτέ ξανά (Ιερεμίας 31:38-40)· ότι η Αίγυπτος και η Ασσυρία θα ενώνονταν στη λατρεία με το Ισραήλ (Ησαΐας 19:18-25)· ότι όλα τα έθνη θα έρχονταν για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, όπου θα μάθαιναν τις αρχές της Αγίας Γραφής και θα απαρνούνταν για πάντα τον πόλεμο (Ησαΐας 2:2-4· Μιχαίας 4:1-4)· και ότι η ίδια η φύση θα αποκαθίστατο (Ησαΐας 65:17-25· Ιεζεκιήλ 47:1-12). Και δεν επρόκειτο για τους μεσσιανικούς χρόνους, επειδή οι προφητείες που αναφέρθηκαν εξακολουθούσαν να προβλέπουν το σύστημα θυσιών, τον Ναό, το ιερατείο, τις μωσαϊκές γιορτές κ.λπ. (Ησαΐας 66:18-23· Ζαχαρίας 14:16-21).

Τι προέκυψε από όλα αυτά; Μόνο ένας μέτριος επαναπατρισμός σε δύο κύματα, υπό τον Κύρο και τον Αρταξέρξη. Μόνο μια πολύ μέτριο ανοικοδόμηση του Ναού υπό τον Δαρείο· μια μέτρια και καθυστερημένη αποκατάσταση της εβραϊκής κοινωνίας και της πόλης της Ιερουσαλήμ υπό τον Αρταξέρξη. Οι περισσότεροι από τους εξόριστους δεν επέστρεψαν ποτέ, προτιμώντας να παραμείνουν στη διασπορά. Ο Ναός του Ιεζεκιήλ δεν συζητήθηκε ποτέ καν και η δυναστεία του Δαβίδ δεν αποκαταστάθηκε ποτέ στον θρόνο.

Το εντυπωσιακό σενάριο του παγκόσμιου προσκυνήματος στην Ιερουσαλήμ ναυάγησε και οι πόλεμοι, που υποτίθεται ότι θα εξαφανίζονταν εντελώς, έγιναν πιο δαπανηροί, πιο τρομεροί και πιο συχνοί. Η Ασσυρία και η Αίγυπτος δεν επέστρεψαν στον Θεό, και ούτε το Ισραήλ παρέμεινε πιστό. Η Ιερουσαλήμ, για την οποία είχε ειπωθεί ότι δεν θα καταστραφεί ποτέ, παρ' όλα αυτά καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Ρωμαίους το 70 και το 135 μ.Χ. - γεγονός που προέβλεψε μόνο ο Ιησούς, παρά όλους τους προφήτες (Ματθαίος 24:1,2· Λουκάς 19:41-44).

Υπάρχουν όμως και μεγάλες συμφορές που αναγγέλλονται από προφήτες, τις οποίες ο Θεός έχει εγκαταλείψει ή αναβάλει. Για παράδειγμα, η τρομερή εισβολή του Γωγ στον επαναπατρισμένο Ισραήλ (Ιεζεκιήλ 38-39), η οποία επρόκειτο να λάβει χώρα λίγο μετά την επιστροφή από την εξορία, όταν ο Ισραήλ θα ήταν ακόμα ανυπεράσπιστος (Ιεζεκιήλ 37:21,22, 38:8,11), αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα, στην πραγματικότητα αναβλήθηκε πολύ και με διαφορετικό σενάριο (Αποκάλυψη 20:8,9).

Η Βαβυλώνα προβλεπόταν να κατακτηθεί και να ερημωθεί μετά από εβδομήντα χρόνια (Ιερεμίας 25:12· Ησαΐας 13:17-22· 14:22,23· 25:2). Αλλά το 539 π.Χ. η Βαβυλώνα απλώς άλλαξε χέρια, και έγινε περσική πρωτεύουσα. Η ερήμωση και η καταστροφή της πόλης συνέβη αργά και πολύ αργά (ξεκινώντας το 275 π.Χ.), καθώς η παλιά πόλη χρησιμοποιήθηκε ως πηγή οικοδομικών υλικών. Επίσης, σύμφωνα με την προφητεία, η Τύρος επρόκειτο να καταστραφεί από τον Ναβουχοδονόσορα (Ιεζεκιήλ 26:2-21), αλλά η ιστορική αλήθεια είναι ότι ο Ναβουχοδονόσορας την πολιόρκησε μόνο για πολλά χρόνια, χωρίς να μπορέσει να την κατακτήσει - γεγονός που αναγνώρισε ο ίδιος προφήτης το 577 π.Χ. (Ιεζεκιήλ 29:17-20) -, αποκτώντας μόνο την υποτέλεια του βασιλιά.

Πολύ αργότερα (332 π.Χ.), ο Μέγας Αλέξανδρος εκπλήρωσε ακριβώς την προφητεία. Έτσι, οι Τύριοι σώθηκαν από τον Θεό όταν δέχτηκαν επίθεση από τους Βαβυλώνιους, αλλά αργότερα παραδόθηκαν στα χέρια των Ελλήνων. Με τον ίδιο τρόπο, οι κάτοικοι της μεγάλης Νινευή σώθηκαν την εποχή του Ιωνά (8ος αιώνας π.Χ.), αλλά το έτος 612 π.Χ. ένας συνασπισμός Βαβυλωνίων, Μήδων, Περσών, Σκυθών και Κιμμερίων διέσχισε την πόλη δια πυρός και σπαθιού και την κατέστρεψε ολοσχερώς, όπως είχε προβλέψει ο προφήτης Ναούμ λίγα χρόνια πριν από το γεγονός.

Οι υπό όρους προφητείες μας αποκαλύπτουν πρωτίστως τον χαρακτήρα του Θεού. Το μεγαλοπρεπές σχέδιο του νέου ναού αποκαλύφθηκε μέσω του προφήτη Ιεζεκιήλ για να διδάξει τους Ιουδαίους να κοκκινίζουν για τις πράξεις τους και να μετανοούν (Ιεζεκιήλ 43:10). Ίσως κι εμείς θα μπορούσαμε να μάθουμε από τις ανεκπλήρωτες προφητείες να κοκκινίζουμε και να χλωμιάζουμε, όπως πριν από τις παραβολές των καθρεφτών.

Αποκαλυπτικές προφητείες και η ερμηνεία τους

Αυτές οι ειδικές βιβλικές προφητείες ονομάζονται αποκαλυπτικές επειδή αφορούν συγκεκριμένα τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης. Γράφτηκαν σε μια δραματική, εντυπωσιακή, υπαινικτική και μυστηριώδη γλώσσα που αποκαλύπτει αλλά και καλύπτει το μέλλον. Η κατανόησή τους εξαρτάται από την καλή γνώση της Βίβλου γενικά και της ιστορίας.

Αλλά παρά την προηγμένη γνώση, ακόμη και οι ειδικοί δεν έχουν συμφωνήσει σχετικά με τις έννοιες αυτών των προφητειών, επειδή οι υποθέσεις αυτών των ειδικών είναι συχνά υποθέσεις απιστίας. Δεν πιστεύουν ότι οι προφήτες γνώριζαν οτιδήποτε για το μέλλον και επανερμηνεύουν τις προφητείες σύμφωνα με την (μη)πιστία τους. Ακόμη και οι πιστοί θεολόγοι έχουν αποκλίνουσες απόψεις σχετικά με τις προφητείες, επειδή υπάρχουν διαφορετικές παραδόσεις ερμηνείας.

Ωστόσο, κανείς δεν πρέπει να αποθαρρύνεται από τη μελέτη των προφητειών λόγω φόβου για τους ειδικούς ή έλλειψης προηγμένης γνώσης. Στα αποκαλυπτικά βιβλία υπάρχουν αρκετές εξηγήσεις και κλειδιά για την ερμηνεία των συμβόλων. Για παράδειγμα, μας λένε ότι ο κόκκινος δράκοντας στο όραμα του Ιωάννη είναι «το αρχαίο φίδι», δηλαδή ο Διάβολος (Αποκάλυψη 12:9), και τα θηρία αντιπροσωπεύουν βασιλιάδες, ή μάλλον βασίλεια (Δανιήλ 7:17,23). Υπάρχουν επίσης σύμβολα που είναι διαφανή σε όλους τους αναγνώστες, ακόμη και αν δεν εξηγούνται στο βιβλικό κείμενο.

Ποιος άλλος εκτός από τον Χριστό μπορεί να είναι το «σφαγμένο αρνί» που αναφέρεται 35 φορές στην Αποκάλυψη; Ποιος άλλος μπορεί να είναι «Αυτός που κάθεται στο θρόνο» στο ουράνιο αγιαστήριο εκτός από τον Θεό, τον κυρίαρχο του σύμπαντος; Ακόμα κι αν ο αναγνώστης των βιβλίων του Δανιήλ και της Αποκάλυψης δεν έχει γνώση της παγκόσμιας ιστορίας, μπορεί να καταλάβει ότι οι αποκαλυπτικές προφητείες μας αποκαλύπτουν μια κοσμική σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων του καλού και εκείνων του κακού. Μπορεί να αποκρυπτογραφήσει ποια σύμβολα αντιπροσωπεύουν τις δυνάμεις του καλού και ποια από αυτά αντιπροσωπεύουν τις δυνάμεις του κακού, ακόμα κι αν δεν μπορεί να τα εφαρμόσει ιστορικά. Επιπλέον, οι πιο σημαντικές φάσεις της προφητείας βρίσκονται πάντα στο τελευταίο μέρος μιας συγκεκριμένης προφητείας, το μέρος που συζητείται περισσότερο από τον συγγραφέα και όπου αποκαλύπτεται η οριστικότητα της ιστορίας, ο τελικός θρίαμβος της Βασιλείας του Θεού και το πεπρωμένο του Μεσσία και των αγίων Του.

Γιατί χρειαζόμαστε τον Δανιήλ και την Αποκάλυψη;

Οι αποκαλυπτικές προφητείες, γεμάτες σύμβολα, έχουν το χάρισμα να αφυπνίζουν το ενδιαφέρον, να διεγείρουν την περιέργεια και να προκαλούν τη φαντασία. Ανεβάζουν το πνεύμα σε υψηλότερο επίπεδο στοχασμού και μπορούν να φιλήσουν την καρδιά, μεταμορφώνοντας τον μελαγχολικό βάτραχο σε πρίγκιπα της Βασιλείας των Ουρανών. Άνθρωποι με νόημα πνιγμένοι σε ένα ποτήρι, σέρνοντας πίσω τους σακούλες με νεκρά όνειρα, ξυπνούν όχι μόνο σε μια νέα, αξιοπρεπή ζωή, εργατικών και αξιοπρεπών ανθρώπων, αλλά και διανοητικών, υπό τον λόγο και το σύμβολο της προφητείας.

Πρώτα έρχεται η περιέργεια, ή τουλάχιστον η καλή συμβουλή που έδωσαν οι υπηρέτες του στρατηγού Νεεμάν (Β' Βασιλέων 5:10-13). Έπειτα έρχεται η πρώτη εμπειρία, η οποία είναι συναρπαστική. Η ανάγνωση αυτών των οραμάτων είναι τόσο συναρπαστική όσο και η εκστατική εμπειρία του προφήτη, γιατί είναι σαν να μπαίνεις στο ιερό βασίλειο όπου ο προφήτης κλήθηκε για πρώτη φορά. Και αν ακολουθήσεις τον προφήτη με αυτόν τον τρόπο, για να καταλάβεις τι συμβαίνει σε αυτόν τον εκστατικό χώρο, πρέπει επίσης να τον ακολουθήσεις στα σκοντάφτισμα και τις πτώσεις του, όταν κατακλύζεται από αυτό που βλέπει (Δανιήλ 8:17,18· 10:7-11,15-19· Αποκάλυψη 1:17).

Μερικές φορές θα πρέπει να θυμώνετε με τον προφήτη όταν δεν καταλαβαίνετε κάτι πολύ σημαντικό (Δανιήλ 8:27, 12:9) ή ακριβώς επειδή καταλαβαίνετε (Αποκάλυψη 5:4,5). Και περνάτε τις νύχτες στις πύλες της Νέας Ιερουσαλήμ ή μπροστά στον μεγάλο λευκό θρόνο (Αποκάλυψη 20:11) αντί να αποδέχεστε άκριτα τις λύσεις των «αναπαυμένων» ερμηνευτών.

Η μελέτη της προφητείας μας διδάσκει το μάθημα της εμπιστοσύνης στον Θεό και της υπομονετικής αναμονής (Ρωμαίους 8:25, 26, 15:4). Δεν μπορούμε και ίσως δεν πρέπει να έχουμε την αποκάλυψη όλων των μυστηρίων ταυτόχρονα, αν και σήμερα, στον καιρό του τέλους, έχουμε το πλεονέκτημα των ερευνών που έκαναν άλλοι πριν από εμάς (Δανιήλ 12:4, 9, Αποκάλυψη 10:3, 4).

Φιλοσοφία της ιστορίας

Η μελέτη των προφητειών δεν περιορίζεται σε ένα πνευματικό, ηθικό και ψυχολογικό όφελος. Είναι επίσης το κλειδί για μια φιλοσοφία της ιστορίας διαφορετική από τα εξελικτικά, πνευματιστικά ή υλιστικά συστήματα της ανθρωπιστικής κουλτούρας στα οποία κολυμπάμε κόντρα στο ρεύμα. Στις προφητείες για την τύχη του κόσμου μας δεν θα βρούμε τη φιλοσοφία που δηλώνει ότι το σύμπαν αναδύθηκε από έναν μοναχικό κόκκο του τίποτα, ότι αναπτυσσόμαστε πάντα κατά μήκος αυτής της αναίτιας έκρηξης, ότι το πεπρωμένο του ατόμου είναι μόνο η επιβίωση του είδους. Ούτε θα βρούμε τη φιλοσοφία που περιγράφει τον κόσμο ως έναν τροχό πεπρωμένου αθάνατων πνευμάτων, που μετενσαρκώνονται σε διαδοχικές ζωές και ποικίλα σώματα προκειμένου να καθαριστούν πριν φτάσουν στην γλυκιά ατομική ανυπαρξία, συγχωνευόμενοι με αυτό που είναι όλα ή τίποτα.

Οι βιβλικές προφητείες αντανακλούν μια φιλοσοφία της ιστορίας που είναι ειδική για τον αποκαλυπτικό θεϊσμό. Οι προφητείες κάνουν σαφείς αναφορές στον δημιουργό Θεό, στη μηδενική στιγμή του κόσμου, στο ευτυχές σχέδιο του Θεού, στη δυστυχία της πτώσης στην αμαρτία, σε αόρατες νοημοσύνη, στη μεγάλη κοσμική σύγκρουση που έχει ξεσπάσει και εκτυλίσσεται στον ουρανό και στη Γη, στην εξέλιξη και την ενέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας, στις διάφορες στιγμές στην ιστορία αυτής της σύγκρουσης, στο μυστήριο της ανθρώπινης σωτηρίας που αποκαλύφθηκε στον Ιησού Χριστό.

Σχεδόν κάθε προφητική αποκάλυψη εξετάζει προοδευτικά σημαντικές πραγματικότητες της ιστορίας, με αποκορύφωμα τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού και την ολοκλήρωση της σωτηρίας του ανθρώπου. Η βασιλεία του Θεού είναι η τελειότητα της ιστορίας, η έννοια της οποίας είναι γραμμική, από τη δημιουργία έως τη σωτηρία. Κάθε προφητική αποκάλυψη, κάθε όραμα, εξετάζει διαφορετικές πτυχές της ίδιας ιστορίας ή προσθέτει λεπτομέρειες που δεν υπήρχαν σε προηγούμενα οράματα.

Η μελέτη της προφητείας είναι μια προσωπική συνάντηση με το ευτυχισμένο μέλλον όλων όσων προτιμούν τον Λόγο του Θεού από τα λόγια του κόσμου. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, η προφητεία μας εμπνέει να προετοιμαστούμε για την ολοένα και πιο έντονη και τεταμένη σύγκρουση που προείπαν οι προφήτες, παρόλο που τώρα μας φαίνεται ότι η ιστορία ακολουθεί την ίδια πορεία εδώ και χιλιετίες και ότι δεν θα υπήρχε ιδιαίτερος κίνδυνος. Η προφητεία απαιτεί πίστη από εμάς, αλλά μας δίνει και πολλούς λόγους για εμπιστοσύνη. Όταν γνωρίζεις ότι η προφητεία έχει εκπληρωθεί εκατό τοις εκατό στις ιστορικές της φάσεις που μπορείς να επαληθεύσεις, δεν είναι καθόλου δύσκολο να πιστέψεις ότι τα λίγα που απομένουν να εκπληρωθούν, όσο απίστευτα κι αν είναι, θα εκπληρωθούν.