Σήκω ἐπάνω, γρήγορα! Ἔρχονται οἱ Τοῦρκοι! Ἄν μείνης ἐδῶ θά σέ προλάβουν καί θά σέ σκοτώσουν! Ἀκοῦς τί σοῦ λέω; Νά φύγης τώρα ἀμέσως! Εἶμαι ὁ Ἅγιος Δημήτριος!

 

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον
Τῇ ΚΣΤ´ (26ῃ) τοῦ μηνὸς Ὀκτωβρίου, μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, πολιούχου Θεσσαλονίκης, (306)·

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ μεγάλου καὶ φρικώδους σεισμοῦ, ὅστις γέγονεν ἐν Κωνσταντινουπόλει κατὰ τὸ ἔτος 740, ἐπὶ βασιλέως Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ἀθανασίου, οἰκονόμου τῆς Μονῆς Μηδικίου ἐν Βιθυνία (814)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Εὐπρεπίου τοῦ Ὁμολογητοῦ (20/9 σύναξις, καί 26/10 κοίμησι, 655), μαθητοῦ τοῦ ἁγίου Ἀναστασίου τοῦ πρεσβυτέρου καὶ ἀποκρισιαρίου τοῦ Ὁμολογητοῦ (11/10, 666)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Δημητρίου, τοῦ ἐκ Μιστίου Νίγδης Καππαδοκίας, ἤ Αϊ – Ρημήτ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν ἁγίων Ὁσιομαρτύρων τῆς Μονῆς Νέου Ἄθωνος ἐν Ἀμπχαζίᾳ: Βίκτωρος (Βικτωρίνου) (Μπελιάγεφ) Ἱερομάρτυρος, Μακαρίου (Ντέμιν), Γεδεὼν (Μάλισεφ) μεγαλοσχήμου, Θεοδούλου (Ντιατσένκο), Ἀλεξάνδρου (Άρτέμιεφ), Μεθοδίου (Ντεμιντένκο), Ἰωάννου (Ρωμανόφσκι), Ἀντωνίου (Γκολοφκώ), Βαρθολομαίου (Κοβαλέφσκι), Υπατίου (Άμπακούμωφ), Δημητρίου ς (Όφσιούκ), Σωσθένους (Άλεξέγιενκο), ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Νοβοροσὶσκ Ῥωσίᾳ ἐν ἔτει 1930.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ κοίμησις τοῦ ὁσίου πατρὸς Ἡλιοδώρου (Γαϊριγιάντς) τοῦ Ἕλληνος, ἱεροδιακόνου τῆς Ὄπτινα ἐν ἔτει 2020

Στίχοι
Δημήτριον νύττουσι λόγχαι Χριστέ μου,
Ζηλοῦντα πλευρᾶς λογχονύκτου σῆς πάθος.
Εἰκοστῇ μελίαι Δημήτριον ἕκτῃ ἀνεῖλον.

Ἅγιος Δημήτριος: «Μέ ὑποχρέωσες πάρα πολύ μ’ αὐτό πού ἔκανες…
ἐγώ θὰ ἔλθω νά παραλάβω τὴν ψυχή σου. !»

Μία εὐσεβής κυρία, γνωστή στήν Γερόντισσα Πελαγία τῆς Καλύμνου, ἐπρόκειτο νά μεταφέρη στήν Ἀμερική μία εἰκόνα τοῦ ἁγίου Δημητρίου γιά νά τήν πωλήση. Τῆς εἶπε ἡ Γερόντισσα νά τήν πωλήση σ’ αὐτήν, διότι στήν Ἀμερική Καθολικοί καί Προτεστάντες δέν εὐλαβοῦνται καί δέν προσκυνοῦν τίς εἰκόνες τῶν Ἁγίων μας. Ἐκείνη δέχθηκε. Τήν ἀγόρασε ἡ Γερόντισσα καί τήν τοποθέτησε στό προσκυνητάριο τοῦ ναΐσκου τοῦ ἁγίου Δημητρίου, πού βρίσκεται στόν χῶρο τῆς Μονῆς της. Ἡ ἐκκλησούλα αὐτή κτίσθηκε μέ ὑλικά πού τά μετέφερε ὅλα στήν πλάτη της ἡ Γερόντισσα Πελαγία, ὅταν ἦτο νεώτερη μοναχή. Τόσο πολύ εὐχαριστήθηκε ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Δημήτριος, ὥστε τήν νύκτα ἐκείνη ἦλθε στόν ὕπνο της καί τῆς εἶπε:
–Μέ ὑποχρέωσες πάρα πολύ μ’ αὐτό πού ἔκανες. Ὅταν πρόκειται νά φύγη ἡ ψυχή σου, ἐγώ θὰ ἔλθω νά τὴν παραλάβω κι ἐγώ θά τήν παραδώσω ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί θά Τόν παρακαλέσω ἐκ μέσης καρδίας νά σέ βάλη στόν καλλίτερο τόπο.
Θαυμαστές διηγήσεις του Μοναχού Θεοδόσιου Διονυσιάτη, περί της συγχρόνου Γερόντισσας Πελαγίας της Καλυμνίας (Τρουμουλιάρη, †1986)

***

Ἅγιος Δημήτριος: «Σήκω ἐπάνω γρήγορα, φύγε!
Ἔρχονται οἱ Τοῦρκοι καί θά σέ σκοτώσουν!»

Ο Κωνσταντῖνος Μικρός γεννήθηκε τό 1895 στό χωριό Ἀθίκια Κορινθίας…. Ὅταν ἔφτασε σέ στρατεύσιμη ἡλικία, τόν ἔστειλαν στό Μικρασιατικό μέτωπο, γιά νά ὑπηρετήση ὡς ἱπποκόμος στό πλευρό κάποιου ἀξιωματικοῦ. Τό 1922, ἔτος τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, μέ τήν ἄτακτη ὑποχώρηση τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ βρέθηκε κάποια στιγμή πάνω στό μουλάρι μόνος, ἀποκομμένος ἀπό τό ὑπόλοιπο σύνταγμα. Πολλοί ἀξιωματικοί –μαζί κι αὐτός πού ὑπηρετοῦσε ὁ Κώστας– πῆραν τ᾿ ἄλογά τους κι ἔτρεξαν νά σωθοῦν ἀφήνοντας τόν στρατό πίσω. Κάποια στιγμή ὁ Κώστας ἀποκαμωμένος ἀπό τίς ταλαιπωρίες, ἔδεσε τό μουλάρι σ᾿ ἕνα δέντρο καί ξαπλώνοντας ἀπό κάτω ἀποκοιμήθηκε. Τόν ξύπνησαν ὅμως ἀπότομα οἱ φωνές ἑνός ἄγνωστου νεαροῦ στρατιώτη πού σκυμμένος πάνω ἀπό τό πλευρό του τόν τράνταζε δυνατά ἀπό τούς ὤμους καί τοῦ μιλοῦσε, λέγοντάς του ἐπιτακτικά:
– Σήκω ἐπάνω, γρήγορα! Ἔρχονται οἱ Τοῦρκοι! Ἀνέβα στό μουλάρι καί πήγαινε στήν Σμύρνη! Μπές στό πρῶτο πλοῖο πού θά βρῆς καί γύρνα πίσω, στό σπίτι σου!
– Καλά… θά φύγω σέ λίγο…, εἶπε ὁ Κώστας νυσταγμένος καί γύρισε τό πλευρό.
– Ἄν μείνης ἐδῶ θά σέ προλάβουν οἱ Τοῦρκοι καί θά σέ σκοτώσουν!, τόν σκούντησε καί πάλι ὁ στρατιώτης.
– Προχωρᾶτε ἐσεῖς καί θά σᾶς φτάσω ἐγώ μέ τό μουλάρι…, ξαναεῖπε ὁ Κώστας ἀποκαμωμένος. Τότε ὁ νεαρός στρατιώτης τόν ἅρπαξε μέ δύναμη καί τόν σήκωσε ὄρθιο ἐπάνω.
– Ἀκοῦς τί σοῦ λέω; Νά φύγης τώρα ἀμέσως! Κι ὅταν φτάσης ἀπέναντι, στό νησί, τότε θά γίνη κι ἡ συνθηκολόγηση. Τράβα μπροστά καί μή φοβᾶσαι!
– Καί ποιός εἶσαι ἐσύ πού μοῦ τά λές ὅλα αὐτά;, ρώτησε ἀπορημένος ὁ Κώστας.
– Εἶμαι ὁ Ἅγιος Δημήτριος!, ἀπάντησε ὁ νεαρός στρατιώτης καί ἀμέσως ἐξαφανίστηκε ἀπό μπροστά του.
Συγκλονισμένος ὁ Κώστας ἀνέβηκε πάνω στό μουλάρι καί κατευθύνθηκε πρός τήν Σμύρνη. Μέχρι νά ἐπιβιβαστῆ ὅμως στό πλοῖο πού θά τόν ἔφερνε στήν Ἑλλάδα τά μάτια του εἶδαν στόν δρόμο πολλά ἀπό τά ἐγκλήματα πού εἶχαν διαπράξει οἱ Τοῦρκοι. Κομματιασμένα σώματα Ἑλλήνων ἦταν σπαρμένα σέ ὅλη τήν διαδρομή. Ἀνάμεσά τους γυναῖκες καί ἀθῶα μικρά παιδιά. Ἡ εὐαίσθητη ψυχή τοῦ Κώστα ταράχτηκε ἀπό τό φοβερό ἐκεῖνο θέαμα. Ὑπέστη νευρικό κλονισμό. Ὅταν ἔφτασε πίσω στήν Ἑλλάδα, δέν ἦταν πιά ὁ ἴδιος ἄνθρωπος. Ἔδειχνε βαθιά πληγωμένος καί γιά τήν ὑπόλοιπη ζωή του ἦταν σοβαρός καί λιγομίλητος.
Παντρεύτηκε ὡστόσο,… ἡ οἰκογένειά του ἦταν ἀπό τίς φτωχότερες τοῦ χωριοῦ. Γιά νά χορτάσουν τήν πεῖνα τους τά παιδιά ἔτρωγαν ἀκόμη καί βελανίδια (!)
[…]Ἡ οἰκογένεια ἐξασφάλιζε τά πρός τό ζῆν ἀπό τίς λιγοστές ἐλιές της, τά κηπευτικά ἀπό τόν κῆπο τους καί τά λιγοστά οἰκόσιτα ζωντανά πού εἶχε. Ἀπό τά γύρω πεῦκα τῆς περιοχῆς ὁ Κώστας ἔφτειαχνε καί ξυλοκάρβουνα σέ ἕνα μικρό καμίνι ἔξω ἀπό τό σπίτι του, τά ὁποῖα ἔπειτα ἐμπορευόταν. Ταυτόχρονα ὑπηρετοῦσε ὡς νεωκόρος στήν Ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ ἀφιλοκερδῶς μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του. Στό ἔργο αὐτό συμμετεῖχαν ὅλα τά μέλη ἀνεξαιρέτως.
Ὁ Κώστας ἦταν πάντα συνεπέστατος στά καθήκοντά του. Τίς ἡμέρες πού εἶχε θεία Λειτουργία ξυπνοῦσε πρίν ἀκόμη χαράξη, γιά νά ἑτοιμάση τόν ναό. Τό ἄναμμα τῶν καντηλιῶν καί τῶν κεριῶν τοῦ πολυελαίου ἦταν τότε ὁλόκληρη ἱεροτελεστία. Τόν βοηθοῦσε σ᾿ αὐτό κι ὁ γυιός του ὁ Γιῶργος, ἀλλά καί ἄλλα παιδόπουλα πού διακονοῦσαν στό ἱερό. Τό γενικό ὅμως πρόσταγμα τό ἔδινε ἐκεῖνος. Κατά τήν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Κώστας ἔστεκε σιωπηλός καί προσευχόμενος πίσω ἀπό τό παγκάρι. Ἀπέφευγε νά μπαίνη στό Ἱερό κι ἔστελνε στήν θέση του τόν δευτερότοκο γυιό του Γιῶργο.
Μέ τήν ὑπόδειξη καί τήν βοήθεια ἑνός φιλεύσπλαχνου καί προοδευτικοῦ συγχωριανοῦ του ἔμαθε νά φτειάχνη καί νέα κεριά ἀπό τά ἀποκέρια, ἐξοικονομώντας ἔτσι κάτι γιά τήν οἰκογένεια.
Μετά τό μεσημέρι, ἀφοῦ ὁλοκλήρωνε τά καθήκοντά του στόν ναό, κινοῦσε μέ τό γαϊδουράκι του ν᾿ ἀνάψη τά καντήλια σέ ὅλα τά γύρω ξωκκλήσια τοῦ χωριοῦ. Τά κοντινά τά ἀναλάμβανε ἡ γυναῖκα του, ἡ κυρα–Παναγιώτα, στά μακρινά πήγαινε ὁ ἴδιος. Ἕνας εὔπορος συγχωριανός του, ὁ μπαρμπα–Μῆτσος, πού γνώριζε τήν δυστυχία του, συμφώνησε νά τοῦ δίνη 50 δραχμές τόν μῆνα, γιά νά ἀνάβη καθημερινά τά καντηλάκια στό ἀπό αἰῶνες χτισμένο ἐξωκκλήσι τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, πάνω στό βουνό, 7 χιλιόμετρα ἀπόσταση ἀπό τά Ἀθίκια. Ἤθελε νά ἐκπληρώση μέ αὐτόν τόν τρόπο κι ἕνα τάμα πού εἶχε κάνει στόν Ἅγιο, ὅταν ἀρρώστησε ἀπό φυματίωση. Ἔτσι, ὁ Κώστας χειμῶνα – καλοκαίρι διήνυε μαζί μέ ὅλες τίς ἄλλες κι αὐτή τήν δύσκολη ἀνηφορική διαδρομή, ὥστε ὁ Ἅγιος νά μήν μένη ποτέ σβηστός. Ὅταν κάποιες φορές δέν προλάβαινε ν᾿ ἀνέβη στό βουνό, ἔστελνε στήν θέση του τόν μικρό του γυιό, τόν Τάσο.

Κάποια φορά πού εἶχε ρίξει πολύ χιόνι, δέν μπόρεσε νά ἀνέβη στό ἐξωκκλήσι κι ἔτσι τά καντήλια ἔμειναν σβηστά. Πρίν ξαπλώση ζήτησε συγγνώμη ἀπό τόν Ἅγιο κι ἔπεσε γιά ὕπνο. Ὁ ἴδιος διηγήθηκε στά ἐγγόνια πού ζοῦσαν μαζί του, πώς εἶδε τότε σέ ὅραμα τόν ἅγιο Δημήτριο, ὁ ὁποῖος τόν ξύπνησε καί τοῦ εἶπε:
– Κώστα, σήμερα μέ ξέχασες, δέν ἦρθες νά μέ ἀνάψης.
– Ἅγιέ μου Δημήτρη, δέν σέ ξέχασα ἀλλά τό χιόνι ἦταν πολύ καί ἡ ὁμίχλη δέν μέ ἄφηνε νά δῶ τό μονοπάτι.
– Σήκω, φόρεσε τήν κάπα σου καί θά σέ πάω ἐγώ μέ τό ἄλογό μου νά ἀνάψης τά καντήλια μου.
Ὅπως κι ἔγινε. Ὅλα αὐτά τά ἔζησε ἐκεῖνο τό βράδυ. Τό πρωΐ πού ξημέρωσε καί ὁ ἴδιος καί ἡ οἰκογένειά του εἶδαν πώς ἡ κρεμασμένη κάπα του ἦταν γεμάτη χιόνι. Πρᾶγμα πού ἐπιβεβαίωνε πώς ὅσα ἔζησε ἦταν ἀληθινά γεγονότα καί ὄχι ἁπλᾶ ἕνα ὄνειρο!
[…]Ποτέ κανείς δέν τόν ἄκουσε νά παραπονιέται ἤ νά γογγύζη γιά τήν φτώχεια του ἤ γιά τά ἄλλα του προβλήματα. Ὅλη του ἡ βιοτή ἦταν μία δοξολογία πρός τόν Θεό… Τίς περισσότερες ὧρες τῆς ἡμέρας ἦταν σιωπηλός… Ποτέ δέν ἔκανε ἄσκοπες συζητήσεις. Στόν ἐλεύθερο χρόνο του πάντα μελετοῦσε γιά ὧρες τό Προσευχητάριο, τό Ψαλτήρι καί τήν Ἁγία Γραφή.
Μία ἑβδομάδα πρίν πεθάνη, ἡ σύζυγός του Παναγιώτα εἶδε σέ ὅραμα τόν ἅγιο Δημήτριο, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε πώς σέ λίγες ἡμέρες ὁ Κώστας θά ἔρθη μαζί μου, ὅπως καί ἔγινε.
Ὁ Κώστας προαισθανόμενος τό τέλος του ζήτησε ἀπό τόν γυιό του Ἰωάννη, μέ τόν ὁποῖο διέμενε στό ἴδιο σπίτι, νά τοῦ φέρη τόν ἱερέα τοῦ χωριοῦ γιά νά ἐξομολογηθῆ καί νά κοινωνήση. Μία ἡμέρα πρίν φύγη γιά τήν ἄλλη ζωή, ἐπειδή εἶχε προαισθανθῆ τόν θάνατό του, ζήτησε ἀπό τά παιδιά του, τήν ἑπομένη νά μείνουν στό σπίτι καί νά μήν πᾶνε σέ προγραμματισμένη δουλειά τους. Τά παιδιά του σεβάστηκαν τήν ἐπιθυμία του, ἔμειναν μαζί του καί ἔτσι ἦταν παρόντες τίς τελευταῖες στιγμές τῆς ἐπίγειας ζωῆς του.
Κοιμήθηκε τήν 12η Νοεμβρίου 1980 σέ ἡλικία 85 ἐτῶν εἰρηνικά, ὅπως καί ἔζησε.
Αἰωνία του ἡ μνήμη. Ἀμήν.
[Ἀπόσπασμα ἀπὸ τό βιβλίο: «Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο», Γ’ τόμος, Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος) Μεταμόρφωσης Χαλκιδικής]

Να μην φοβούμαστε τους σύγχρονους Λυαίους και Γολιάθ, όποιοι κι αν είναι. Εμείς να λέμε αυτό πού είπε ο Νέστωρ: «Θεέ Δημητρίου, βοήθει μοι!», όσο μικρός και αν είναι ο Νέστωρ, όταν έχει το Θεό μαζί του θα νικήσει. «Δεύρο, μάρτυς Χριστού προς ημάς, σου δεομένους συμπαθούς επισκέψεως» Παντελής Β. Πάσχος
https://iconandlight.wordpress.com/2023/10/25/%ce%bd%ce%b1-%ce%bc%ce%b7%ce%bd-%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%83%cf%8d%ce%b3%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bb%cf%85%ce%b1-2/

Δεν υπήρχε αρκετός χώρος για τον πατέρα Ηλιόδωρο στο μοναστήρι και σε όλη τη Ρωσία… Η αγάπη του επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο εως τον Παράδεισο, – ο Κύριος τον κάλεσε στη Βασιλεία των Ουρανών – για να βοηθάει τους ανθρώπους από εκεί. πατήρ Ηλιόδωρος ο Έλληνας, η «φωνή της Όπτινα»
https://iconandlight.wordpress.com/2021/10/26/69636/

Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης, Θα μιμηθώ εσένα τον Δεσπότη, θα θυσιάσω την ψυχή μου γι’ αυτούς, κι αν χαθούν θα χαθώ μαζί τους, διότι η πόλη επικαλείται το όνομά σου και διότι συ είσαι Θεός των μετανοούντων.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/10/25/70045/

Λιτανεία ψυχών… για να προϋπαντήσουν την Παναγία Προυσιώτισσα, την μόνη ελπίδα της σωτηρίας που τους απέμενε, κι η Μεγαλόχαρη σώζει το Αγρίνιο και το Μεσολόγγι απ’ την γρίπη το 1918
https://iconandlight.wordpress.com/2021/08/22/66695/

Ολάκαιρο το σπίτι ευωδίασε μύρο. Πλημμύρισε από ευωδία. Ναι ήταν ο Άγιος Δημήτριος!!!!!
https://iconandlight.wordpress.com/2024/10/25/%ce%bf%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%80%ce%af%cf%84%ce%b9-%ce%b5%cf%85%cf%89%ce%b4%ce%af%ce%b1%cf%83%ce%b5-%ce%bc%cf%8d%cf%81%ce%bf-%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%bc/Ἀπολυτίκιον τοῦ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου
Ἦχος γ’.

Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Σεισμοῦ.
Ἦχος πλ. δ´.

Ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ποιῶν αὐτὴν τρέμειν, ῥῦσαι ἡμᾶς τῆς φοβερᾶς τοῦ σεισμοῦ ἀπει‐ λῆς, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν· καὶ κατάπεμψον ἡμῖν, πλούσια τὰ ἐλέη σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, μόνε φιλάνθρωπε.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου. Ὑπὲρ προστασίας τῆς Μακεδονίας.
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.

Μέγαν εὕρατο εἰς περιστάσεις, σὲ ἀμύντορα, Μακεδονία, Ἀθλοφόρε, ἀθέους ἐκτρέποντα· ὡς οὖν πλειστάκις λαόν σου διέσωσας, οὕτω καὶ νῦν ἐπιβούλους ἀπότρεψον, ὑπερένδοξε Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, κριτῶν ἀδίκων πλεκτάνας διάλυσον, δωρούμενος ἡμῖν εἰρήνην καὶ θεῖον ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τοῦ ἐκ Μιστίου Νίγδης Καππαδοκίας, ἤ Αϊ – Ρημήτ.
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

Χριστῷ ἠκολούθησας καταλιπῶν τὰ τῆς γῆς, καὶ βίον ἰσάγγελον ἐπαλιθεύσω σαφῶς, ὡς ἄσαρκος Ὅσιε· σὺ γὰρ ἐν τῷ Μιστίῳ, προσχωρῶν θείῳ πόθῳ, σμίλλῃ πικρᾷ τὴν πάλαι, πικρὰν γεῦσιν ἀπώσω· διὸ Δημήτριε Καππαδόκη, ἀξίως δεδόξασαι.

Ἦχος πλ. α´. Χαίροις ἀσκητικῶν.

Δεῦρο Μάρτυς Χριστοῦ πρὸς ἡμᾶς, σοῦ δεομένους συμπαθοῦς ἐπισκέψεως· καὶ ῥῦσαι κεκακωμένους, τυραννικαῖς ἀπειλαῖς, καὶ δεινῇ μανίᾳ τῆς αἱρέσεως· ὑφ᾿ ἧς ὡς αἰχμάλωτοι, καὶ γυμνοὶ διωκόμεθα, τόπον ἐκ τόπου, συνεχῶς διαμείβοντες, καὶ πλανώμενοι, ἐν σπηλαίοις καὶ ὄρεσιν. Οἴκτειρον οὖν πανεύφημε, καὶ δὸς ἡμῖν ἄνεσιν· παῦσον τὴν ζάλην καὶ σβέσον, τὴν καθ᾿ ἡμῶν ἀγανάκτησιν, Θεὸν ἱκετεύων, τὸν παρέχοντα τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Πᾶσαν τὴν ἀρετὴν συλλαβών, τῶν Ἀθλοφόρων ὁ χορὸς ἀναδείκνυται· ἐντεῦθεν τῆς ἀκηράτου, καὶ μακαρίας ζωῆς, τὴν τρυφὴν ἀξίως ἐκληρώσαντο· ἐν οἷς ἀξιάγαστε, διαπρέπων Δημήτριε, καὶ τῇ μιμήσει, τοῦ Χριστοῦ σεμνυνόμενος, καὶ καυχώμενος, τῇ τῆς λόγχης ἰσότητι, αἴτησαι ἐκτενέστερον, ἡμᾶς τοὺς τιμῶντάς σε, τῶν παθημάτων ῥυσθῆναι, καὶ χαλεπῶν περιστάσεων, θερμῶς ἱκετεύων, τὸν παρέχοντα τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Δόξα. Ἦχος δ´. Ἀνδρέου Ἱεροσολυμίτου.

Τὸν λόγχαις κληρωσάμενον, τῆς σωτηρίου πλευρᾶς τὴν χάριν, τῆς νυγείσης τῇ λόγχῃ, ἐξ ἧς ἡμῖν πηγάζει ὁ Σωτήρ, ζωῆς καὶ ἀφθαρσίας νάματα, Δημήτριον τιμήσωμεν, τὸν σοφώτατον ἐν διδαχαῖς, καὶ στεφανίτην ἐν Μάρτυσι· τὸν δι᾿ αἵματος τελέσαντα, τὸν τῆς ἀθλήσεως δρόμον, καὶ θαύμασιν ἐκλάμψαντα πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ· τὸν ζηλωτὴν τοῦ Δεσπότου, καὶ συμπαθῆ φιλόπτωχον· τὸν ἐν πολλοῖς καὶ πολλάκις κινδύνοις χαλεποῖς, τῶν Θεσσαλονικέων προϊστάμενον· οὗ καὶ τὴν ἐτήσιον μνήμην γεραίροντες, δοξάζομεν Χριστὸν τὸν Θεόν, τὸν ἐνεργοῦντα δι᾿ αὐτοῦ πᾶσι τὰ ἰάματα.

Άγιος Δημήτριος με τον πατέρα Ανανία Κουστένη 24 10 2018
https://www.youtube.com/watch?v=f0bjgUIp2zg

Το θαύμα του Αγίου Δημητρίου που θα αλλάξει την ζωή σου | π. Ανανίας Κουστένης
https://www.youtube.com/watch?v=8bnpLzH_Ugo

ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ, ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ. π. ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ 26.10.2005
https://www.youtube.com/watch?v=taItJq4M-Yg

Θεὲ τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοι! (Ἑσπερινὸς Ἁγίου Δημητρίου, 2017)Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου 
https://www.youtube.com/watch?v=FfjV3Qa6Ssg

iconandlight.wordpress.com