Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον
Τῇ ΚΖ΄(27ῃ) τοῦ μηνὸς Ὀκτωβρίου, μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου μάρτυρος Νέστορος καὶ Λοῦπου, μαθητῶν Ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλήτου (306)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας Πρόκλης, συζύγου τοῦ Ποντίου Πιλάτου. (α´ αἰ.)
Διήγησις περὶ τῶν Ἰβήρων, ἤτοι τῶν νῦν καλουμένων Γκιουρτζίδων, ὅπως ἦλθον εἰς θεογνωσίαν παρά τινος γυναικός (332)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Μαβριανοῦ καὶ Βαλεντίνου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Φλωρεντίου, ἐν Τρισὶ Φρουρίοις (Trois-Châteaux) ἐν Βουργουνδίᾳ Γαλλίας. (γ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Βικεντίου, Σαβίνης καὶ Χριστέτης ἐν Ἀβίλᾳ (Ávila) Ἱσπανίας. (303)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀββάνου (Abbán), ἱδρυτοῦ πληθύος μονῶν, κυρίως ἐν νοτίῳ Ἰρλανδίᾳ. (520)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ὀράνου (Oran), ἀσκήσαντος ἐν τῷ ἀββαείῳ τῆς Ἰόνας ἐν Σκωτίᾳ. (563)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Κυριακοῦ τοῦ Β´, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. (606)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος Νέστωρ ὁ χρονογράφος καὶ ἁγιολόγος, διάκονος ἐν τῇ Λαύρᾳ τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου τοῦ Ῥώσσου (1114)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Νέστορος τοῦ ἀγραμμάτου, τοῦ ἐν τῇ ἄπω Λαύρᾳ τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. (ιδ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων (1539) τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, πρίγκηπος τοῦ Σμολὲνσκ τοῦ θαυματουργοῦ ἐν Περεγιασλὰβ-Ζαλέσκυ. (†1390)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τοῦ Ὁσίου Δημητρίου ἐκ Βασσαράβωφ τοῦ σπηλαιώτου, τοῦ θαυματουργοῦ, πολιούχου Βουκουρεστίου (1685)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος Ἀντίοχος τοῦ Σβὶρ Ῥωσίας (1832)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἀλεξάνδρου (Okropiridze), Ἐπισκόπου Γκουρία καὶ Μιγγρέλια Γεωργίας (1907)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος ἱερομάρτυς Κωνσταντίνος Ποντγκόρσκυ ἐν Κιρζεμάνι Ῥωσίας ἐν ἔτει 1918 [οἱ ἄθεοι Κομμουνιστές τὸν βασάνισαν καὶ τὸν σταύρωσαν στὴν πόρτα τῆς εἰσόδου τοῦ Ἱ. Ναοῦ]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητές: Ἀμβρόσιος (Πολιάνσκι), Πέτρος (Λεμπέντεφ), Νικολάι Ροζόνοφ, Μιχαὴλ (Lektorsky), Μαξιμιλιανὸς (Marchenko), ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος ἱερεὺς π. Γεώργιος ὁ ἱαματικός, ἐκ Πριμικὶρ Νικομήδειας καὶ ἐν Παλαιοχώριον Παγγαίου ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται (Βαλσαμάκης, 1947)
Στίχοι·
Ὁμοῦ Λυαῖον καὶ λύμην τὴν τῆς πλάνης,
Κτείνας ὁ Νέστωρ, τέμνεται διὰ ξίφους.
Εἰκάδι ἑβδομάτῃ ἀποκέρσαν Νέστορα κεδνόν.
Στίχοι· Ἔχει παρεστῶσάν σε, Πρόκλα, Δεσπότης,
Ὁ Πιλάτῳ πρὶν σῷ παραστὰς συζύγῳ.
Στίχοι· Ἔργον μέγιστον εἰργάσω, σεμνὴ γύναι,
Ἐπιστρέφεις γὰρ ἔθνος Ἰβήρων ὅλον.
Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής:
«Με ένα καλόν λόγον διά τον πλησίον σου, υπερασπίζοντάς τον, αγοράζεις τον Παράδεισον»
Όταν υπάρχη ο φόβος του Θεού δίδεται η σοφία.
Η αθωότης είναι ανωτέρα από την ιδιοφυΐα.
Μη δώσετε ποτέ σημασία σε κανένα γήϊνο και ασταθές.
Να γίνετε άνθρωποι άξιοι της άνω Ιερουσαλήμ.
Δεν θα μας σώσουν, αδελφή μου, τα έργα μας, αλλά το άπειρον έλεος του Θεού. Απόκτησε θάρρος και υπομονήν εις τον αγώνα σου…
***
Η μαρτυρία
Οσίου π. Αυγουστίνου Καντιώτου Φλωρίνης
«Γίνεσθέ μοι μάρτυρες, καὶ ἐγὼ μάρτυς, λέγει Κύριος ὁ Θεός…» (Ἠσ. 43,10)
…….Τί ἆραγε νὰ σημαίνῃ αὐτὴ ἡ λέξι, μάρτυς;
Μάρτυς ξέρουμε ὅτι λέγεται ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει κάτι ἀσφαλὲς καὶ βέβαιο καὶ καλεῖται νὰ τὸ καταθέσῃ μπροστὰ σὲ δικαστήριο, νὰ πῇ ὅλη τὴν ἀλήθεια χωρὶς πάθος καὶ χωρὶς φόβο. Τὸ θεωρεῖτε εὔκολο αὐτό; Δὲν εἶνε πάντοτε εὔκολο. Ἐὰν αὐτὸς ποὺ ἀδικεῖ εἶνε ἰσχυρός, δυνατὸς κατὰ κόσμον, τότε ἡ μαρτυρία, ἡ κατάθεσι, τοῦ μάρτυρος εἶνε δύσκολη. Ἔχουμε πολλὰ παραδείγματα ἀνθρώπων, ποὺ εἶπαν τὴν ἀλήθεια στὸ δικαστήριο καὶ κατόπιν ἔχασαν θέσεις καὶ ἀξιώματα, καὶ ὄχι λίγοι ἔχασαν καὶ τὴ ζωή τους σὲ περιστάσεις ἀνώμαλες.
Μάρτυρας μπροστὰ σὲ δικαστήριο! Θυμηθῆτε, ὅταν ὡδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ ἰουδαϊκοῦ συνεδρίου τῶν Ἄννα καὶ Καϊάφα ὁ μεγάλος Μάρτυρας, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Κάθισε στὸ ἑδώλιο τῶν ἀρχιερέων κατηγορούμενος. Γιὰ νὰ τὸν δικάσουν ὅμως ἀπαιτοῦντο μάρτυρες. Δὲν θά ᾽πρεπε τότε νὰ παρουσιαστοῦν ὑπὲρ αὐτοῦ τοὐλάχιστον οἱ μαθηταί του, καὶ μάλιστα ὁ αὐθόρμητος Πέτρος; Ἀλλ᾽ αὐτός, ἀντὶ νὰ τὸν ὑπερασπιστῇ, τὸν ἀρνήθηκε μπροστὰ σὲ ὑπηρετρίες τῶν ἀρχιερέων ὁρκιζόμενος «ὅτι Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον» (Ματθ. 26,74). Σπάνια περίπτωσι δίκης. Στὶς δίκες δημοσίων ἀνδρῶν κανείς δὲν καταδικάστηκε χωρὶς ἀξιόπιστες μαρτυρίες. «Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς… ἐζήτουν ψευδομαρτυρίαν κατὰ τοῦ Ἰησοῦ ὅπως θανατώσωσιν αὐτόν, καὶ οὐχ εὗρον· καὶ πολλῶν ψευδομαρτύρων προσελθόντων, οὐχ εὗρον». Τελικὰ βρῆκαν «δύο ψευδομάρτυρες» καὶ μ᾽ αὐτοὺς τὸν κατεδίκασαν (ἔ.ἀ. 26,59-60).
Τὸ κατηγορητήριο, ποὺ «φόρτωσε» στὸν Κύριο τὸ Ἰουδαϊκὸ συνέδριο καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο τὸν ὡδήγησε πρὸς ἔγκρισιν ἐνώπιον τῆς ῾Ρωμαϊκῆς ἀρχῆς, τοῦ Ποντίου Πιλάτου, ἦταν βαρύ, ζητοῦσαν θάνατο, ἐκτέλεσι τοῦ ὑποδίκου! Καὶ ὁ κατηγορούμενος ἦταν ἀσθενής· δικαστικῶς ἀνυπεράσπιστος, χωρὶς μάρτυρες ὑπερασπίσεως. Ποιός θὰ καταθέσῃ ὑπὲρ αὐτοῦ; Θὰ περίμενε κανεὶς νὰ παρουσιαστοῦν πολλοί· οἱ χιλιάδες ποὺ ἔθρεψε στὴν ἔρημο, τὰ πλήθη τῶν ἀσθενῶν ποὺ θεράπευσε (τυφλοί, λεπροὶ κ.ἄ.) αὐτός, «ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν» (θ. Λειτ.). Κανείς δὲν ἦλθε. Κ᾽ ἔτσι ὁ Ἀθῷος ἔμεινε χωρὶς μάρτυρες, χωρὶς ὑπεράσπισι.
Τί εἶπα; Λάθος ἔκανα. Παρουσιάστηκε ἕνας μάρτυρας ὑπερασπίσεως σ᾽ αὐτὴ τὴ δίκη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ποιός μάρτυρας; ἄντρας; Ὄχι. Μία γυναίκα, ἁγία γυναίκα, ἡ Κλαυδία Πρόκλα ἡ σύζυγος τοῦ Πιλάτου. Αὐτή, ἐπάνω στὸ πιὸ κρίσιμο σημεῖο τῆς δίκης, ὅταν ὁ σύζυγός της θὰ ὑπέγραφε τὴν ἀπόφασι, μὲ ἀπεσταλμένο της ἔστειλε στὸν ἄντρα της τὸ μήνυμα· «Μηδὲν σοὶ καὶ τῷ δικαίῳ ἐκείνῳ· πολλὰ γὰρ ἔπαθον σήμερον κατ᾽ ὄναρ δι᾽ αὐτόν» (Ματθ. 27,19). Μία γυναίκα μάρτυρας ἔδωσε κατάθεσι ὑπερασπίσεως στὸ δικαστήριο. «Γίνεσθέ μοι μάρτυρες» ὅπως ἡ Κλαυδία Πρόκλα στὸ βῆμα τοῦ πραιτωρίου τοῦ Πιλάτου.
«Γίνεσθέ μοι μάρτυρες», μᾶς λέει ὁ Κύριος. Μὲ ποιό τρόπο γίνεται κανεὶς μάρτυρας; πῶς μποροῦμε νὰ δίνουμε μαρτυρία γιὰ τὸν Κύριο;
Μάρτυρας γίνεται κανεὶς ἀμέσως κάνοντας π.χ. τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Ἀπ᾽ τὴ στιγμὴ ποὺ ἑνώνεις τὰ τρία δάκτυλά σου καὶ σχηματίζεις ἐπάνω σου τὸν τίμιο σταυρό, δηλώνεις μπροστὰ σὲ πιστοὺς καὶ ἀπίστους, ὅτι πιστεύεις στὸ Χριστὸ καὶ ἀνήκεις στὴν Ἐκκλησία του, τὴν Ὀρθοδοξία. Γιατὶ φτάσαμε τώρα στὸ σημεῖο, ἐνῷ οἱ διάφοροι ἄπιστοι καὶ αἱρετικοὶ ἁλωνίζουν ἀναίσχυντοι κι ἀνενόχλητοι, πολλοὶ λεγόμενοι χριστιανοὶ νὰ ντρέπωνται νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους.
Μάρτυρας γίνεσαι ἐπίσης μὲ τὸ λόγο σου. Ἂν βρεθῇς σὲ κύκλο φίλων μοντέρνων, τάχα μορφωμένων, ποὺ καθένας ἔχει τὶς ἰδέες του, ἔχε τὸ θάρρος ν᾽ ἀνοίξῃς τὸ στόμα σου καὶ νὰ ὑπερασπιστῇς τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεώς σου, τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ σήμερα βάλλεται ἀπὸ παντοῦ, τὰ δίκαια τῆς ἀληθείας. Ἡ γλῶσσα σου νὰ γίνῃ κιθάρα ποὺ θὰ ψάλλῃ ὕμνο στὸν ἐσταυρωμένο Λυτρωτή.
Μάρτυρας γίνεσαι ἀκόμη μὲ κάθε μέσον. Ὑπάρχει στὰ μαρτυρολόγια παράδειγμα ἁγίου ὁ ὁποῖος, ὅταν βρον¬τόφωνα ὡμολόγησε Ἰησοῦν Χριστόν, μὲ διαταγὴ τοῦ τυράννου τοῦ ξερρίζωσαν τὴ γλῶσσα, γιὰ νὰ πάψῃ νὰ μιλάῃ· καὶ τότε αὐτὸς ἔβαψε τὸ δάκτυλό του μὲ αἷμα ἀπὸ τὴν αἱμόφυρτη γλῶσ¬σα του καὶ μ᾽ αὐτὸ ἔγραψε· Πιστεύω στὸν Ἰησοῦν Χριστόν! Μᾶς θυμίζει τὸν Ἀθηναῖο μαραθωνομάχο Κυναίγειρο (490 π.Χ.), ἀδελφὸ τοῦ ποιητοῦ Αἰσχύλου, ποὺ ἀγωνιζόταν νὰ ἐμποδίσῃ ἕνα περσικὸ πλοῖο νὰ διαφύγῃ κρατώντας το μὲ τὸ χέρι· ὅταν ενας Πέρσης τοῦ ἔκοψε τὸ χέρι, αὐτὸς ἔπιασε τὸ πλοῖο μὲ τ᾽ ἄλλο χέρι· κι ὅταν ὁ Πέρσης τοῦ τό ᾽ κοψε κι αὐτό, ὁ Κυναίγειρος δάγκωσε τὸ πλοῖο μὲ τὰ δόντια, γιὰ νὰ τὸ ἐμποδίσῃ, μέχρι ποὺ ὁ Πέρσης τοῦ ἔκοψε καὶ τὸ κεφάλι!
Μάρτυρας γίνεσαι διὰ βίου μὲ τὰ καλά σου ἔργα. Ὁ Χριστὸς εἶπε· «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. 5,16).
***
Η υπεράσπιση του δικαίου
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
Ένας πνευματικός άνθρωπος, όταν πάη με αγανάκτηση να υπερασπίση τον εαυτό του για ένα ατομικό του θέμα, αυτό είναι καθαρά εγωιστικό, είναι ενέργεια του πειρασμού. Δέχεται επιδράσεις δαιμονικές εξωτερικές. Αν κάποιοι τον αδικούν ή τον κοροϊδεύουν, αυτόν πρέπει οι άλλοι να τον υπερασπίζωνται, για το δίκιο, όχι για προσωπικό τους συμφέρον. Δεν ταιριάζει να μαλώνης για τον εαυτό σου. Άλλο το να αντιδράσης, για να υπερασπιστής σοβαρά πνευματικά θέματα, που αφορούν την πίστη μας, την Ορθοδοξία. Αυτό είναι καθήκον σου. Όταν σκέφτεσαι τους άλλους και αντιδράς, για να τους βοηθήσης, τότε αυτό είναι καθαρό, γιατί γίνεται από αγάπη…
“Eκείνος που βοηθά τον πλησίον του, λαμβάνει βοήθεια από τον Θεό. Εκείνος που κατηγορεί τον συνάνθρωπό του με φθόνο, έχει κατήγορό του τον Θεό”
– Γέροντα, όταν μιλούν κατά της Εκκλησίας ή κατά του Μοναχισμού κ.λπ., τι πρέπει να κάνη κανείς;
– Κατ’ αρχάς, αν κάποιος μιλάει άσχημα λ.χ. για σένα ως άτομο, δεν πειράζει. Να σκεφθείς: «Τον Χριστό, που ήταν Χριστός, Τον έβριζαν, και δεν μιλούσε· εμένα που είμαι αμαρτωλός τι μου αξίζει;». Αν έρχονταν να βρίσουν εμένα ως άτομο, δεν θα με πείραζε καθόλου. Αλλά, όταν με βρίζουν ως μοναχό, βρίζουν και όλο τον θεσμό του Μοναχισμού, γιατί ως μοναχός δεν είμαι ανεξάρτητος, και πρέπει να μιλήσω. Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει κανείς να τους αφήσει λίγο να ξεσπάσουν και ύστερα να τους πει δύο κουβέντες.
– Βλέπεις να βρίζουν τα άγια και ο άλλος δεν λέει τίποτε. Σ’ αυτήν την περίπτωση η πραότητα είναι δαιμονική.
Πόσο είχαν απογοητευθεί οι Φαρασιώτες, τότε με την Ανταλλαγή, όταν έρχονταν με το καράβι στην Ελλάδα! Δυο ναύτες μάλωναν και έβριζαν τον Χριστό και την Παναγία. Τους φάνηκε πολύ βαρύ!
Σού λέει: «Έλληνες, Χριστιανοί, να βρίζουν τον Χριστό και την Παναγία!». Τους άρπαξαν και τους πέταξαν στην θάλασσα. Ευτυχώς ήξεραν κολύμπι και γλύτωσαν. Ακόμη και όταν βρίζουν κάποιον άνθρωπο, πρέπει να τον υπερασπίσουμε, πόσο μάλλον τον Χριστό!
Ήρθε ένα παιδί στο Καλύβι που κούτσαινε, αλλά λαμποκοπούσε το προσωπάκι του. Λέω: «Κάτι γίνεται εδώ, για να λάμπει έτσι η θεία Χάρις!». Τον ρώτησα «τι κάνεις κ.λπ.» και μου είπε τι συνέβη.
Κάποιος, ένα θηρίο μέχρι εκεί πάνω, έβριζε τον Χριστό και την Παναγία και το παιδί όρμησε επάνω του, για να σταματήσει. Εκείνος το έβαλε κάτω, το τσαλαπάτησε, του σακάτεψε τα πόδια, και μετά το καημένο κούτσαινε. Ομολογητής! Τι τράβηξαν οι Ομολογητές, οι Μάρτυρες!
Από το βιβλίο: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης
***
Ιερεύς π. Γεώργιος Βαλσαμάκης
(+27 Οκτωβρίου 1947).
Γεννήθηκε στη 1 Ιανουαρίου 1880, στο Πριμικίρ, Ι. Μ. Νικομήδειας, Μικράς Ασίας. Καταγόταν από Ιερατική οικογένεια, των γονέων “ὧν τὰ ὀνόματα εἰσὶ Ιωάννης Πρεσβύτερος, και Μαλατινή Πεσβυτέρα” , που είχαν 6 τέκνα, εκ των οποίων 2 αξιώθηκαν της Ιερωσύνης. Στα νεανικά του χρόνια, σήκωσε τον σταυρό της μετανάστευσης προς την Αμερική, εξ αιτίας των Τσετών. Νυμφεύτηκε το έτος 1903, την Ευστρατία Πριμικυρλίδη και απέκτησαν 4 τέκνα. Σε ηλικία 33 ετών χειροτονήθηκε ιερεύς, και ανέλαβε την Ενορία του πατέρα του ιερέως, των Αγίων Θεοδώρων. Το 1922, κατά την Μικρασιατική Καταστροφή, ήλθε στην Ελλάδα. Πρωτίστως, στο Βελεντίνο Βόλου, έπειτα στο Ζυγός Καβάλας, και εν’ τέλει, αφού πληροφορήθηκε ότι στο Παλαιοχώρι Παγγαίου υπάρχουν “κοντοχωριανοί” του, πήγε εκεί και έμεινε έως την κοίμηση του. Μετέτρεψε το τζαμί που υπήρχε στο Παλαιοχώρι, σε Ορθόδοξο Ναό του Αγίου Αποστόλου Θωμά το 1924, στον οποίο διετέλεσε πρώτος εφημέριος. Είχε το ιαματικό χάρισμα, και με την δύναμη της προσευχής του επιτελούσαι πλείστα θαυμαστά σημεία! Είχε μέσα του το Θείο πυρ να καίει πάντοτε και να το μεταδίδει σε όσους έτρεχαν στο πετραχήλι του, πάντοτε με καλοσύνη και παρηγοριά, αφιλοχρήματος και φιλακόλουθος. Προγνώρισε 7 ημέρες πριν, την μέρα και την ώρα της κοιμήσεώς του, την οποία ανακοίνωσε στους οικείους του, λέγοντας επίσης, πως θα έπαιρνε μαζί του τον γιο του, Δημήτριο. Την τελευταία εβδομάδα που ήταν στο κρεβάτι, του πήγαν μια βαριά ασθενούσα γυναίκα, την οποία και μόνο που την σταύρωσε, την θεράπευσε! Την Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 1947 και μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο τότε εφημέριος του Ι. Ν. Αγίου Γεωργίου π. Παράσχος Τασιούδης, πήγε και τον κοινώνησε στην οικία του, και στις 11:15′ παρέδωσε την ψυχή του, στα χέρια του Αγίου Θεού, σε ηλικία 67 ετών. Τρεις ημέρες παρέμεινε η σωρός του στον Ι. Ναό του Αποστόλου Θωμά, ζεστό και εύκαμπτο, περιμένοντας οι δικοί του άνθρωποι, τον στρατιωτικό γιο του “Δημητρό” που όπως είπε “θα τον πάρω μαζί μου”. Έτσι έγινε, διότι ερχόμενος προς το χωριό, οι αντάρτες τον φόνευσαν στα Κερδύλια Σερρών. Μόλις μαθεύτηκε ο μαρτυρικός θάνατος του γιου του, έγινε την τρίτη ημέρα η εξόδιος ακολουθία και με πομπή κατευθύνθηκαν στον Ι. Ν. Προφήτη Ηλία, όπου και τάφηκε όπισθεν του Ιερού Βήματος.
Μία γυναίκα που κατοικούσε κοντά στο Ναό, έβλεπε τις τρεις επόμενες ημέρες, τα μεσάνυκτα, μια στήλη φωτός να πέφτει πάνω στο μνήμα του.
Είθε ο Πανάγαθος Θεός, δι’ ευχών του π. Γεωργίου, να μας χαρίσει το μέγα και πλούσιο Αυτού έλεος!
Θεολόγος Μ. Μάστορης.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2020/10/
apantaortodoxias.blogspot.com/2020/10/blog-post_800.html
Ἡ σκέπη τῆς Παναγίας σὰν νεφέλη σκεπάζει ὅλον τὸν κόσμο. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2023/10/26/%e1%bc%a1-%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%80%ce%b7-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%83%e1%bd%b0%ce%bd-%ce%bd%ce%b5%cf%86%ce%ad%ce%bb%ce%b7-%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%80/
Δεν υπήρχε αρκετός χώρος για τον πατέρα Ηλιόδωρο στο μοναστήρι και σε όλη τη Ρωσία… Η αγάπη του επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο εως τον Παράδεισο, – ο Κύριος τον κάλεσε στη Βασιλεία των Ουρανών – για να βοηθάει τους ανθρώπους από εκεί. πατήρ Ηλιόδωρος ο Έλληνας, η «φωνή της Όπτινα»
https://iconandlight.wordpress.com/2021/10/26/69636/
Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων Νέστορος καὶ Δημητρίου.
Ἦχος γ´.
Μέγαν εὕρατο ἐν τοῖς κινδύνοις, σὲ ὑπέρμαχον ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύνας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Νέστορος
Ἦχος δ´
Ὁ Μάρτυς σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτοῦ, τὸ στέφος ἐκομίσατο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· ἔχων γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλεν ἔθραυσε καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτοῦ ταῖς ἱκεσίαις Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Νέστορος
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Γερασίμου.
Ἀθλητὴς εὐσεβείας ἀκαταγώνιστος, ὡς κοινωνὸς καὶ συνήθης τοῦ Δημητρίου ὀφθείς, ἠγωνίσω ἀνδρικῶς Νέστορ μακάριε· τῇ θεϊκῇ γὰρ ἀρωγῇ, τὸν Λυαῖον καθελών, ὡς ἄμωμον ἱερεῖον, σφαγιασθεὶς προσηνέχθης, τῷ Ἀθλοθέτῃ καὶ Θεῷ ἡμῶν.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Νέστορος
Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως. Γερασίμου.
Μέγαν εὕρηκας, ὦ νεανία, θεῖον πρόμαχον, τὸν Μυροβλύτην, ἐν τῇ φρουρᾷ τῶν ἐθνῶν φυλαττόμενον. Τὴν γὰρ αὐτοῦ εὐλογίαν ἐκζήτησας, καὶ τὸν Λυαῖον ἀνδρείως ἐνίκησας. Νέστορ Ἅγιε, Χριστὸν τὸν θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Νέστορος.
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ὁ Θεὸς Δημητρίου μεγαλομάρτυρος, ὁπλῖτα Νέστορ Κυρίου καὶ καλλονὴ ἀθλητῶν, σοὶ Λυαῖον θριαμβεῦσαι ἐβοήθησε· καὶ καταδεῖξαι τὴν ἰσχὺν καὶ τὴν δύναμιν Αὐτοῦ, ἐκλέξαντος ἀδυνάτους τοὺς ἰσχυροὺς καταισχῦναι, Ὅνπερ ἡμῖν θερμῶς ἱλέωσαι.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Νέστορος. (Ἰσιδώρας ἁγιοΙεροθεϊτίσσης)
Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Χαρμονικῶς δεῦτε πιστοὶ συνελθόντες, ἀνευφημήσωμεν ᾠδαῖς ἐγκωμίων, τὸν θαυμαστὸν ἀδάμαντα τῆς πίστεως Χριστοῦ. Νέστορα τὸν καρτερόψυχον, καὶ γενναῖον ὁπλίτην, σθένος ἐνδυθεὶς Σταυροῦ Λυαίου μεγαλαύχου· τὴν ἐπηρμένην ἔθραυσε ὀφρύν, χαίροις βοῶντες, Μαρτύρων ἀγλάϊσμα.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Νέστορος. (Ἰσιδώρας ἁγιοΙεροθεϊτίσσης)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Δημήτριου τοῖς λόγοις θαῤῥυνθεὶς Νέστορ ἔνδοξε, ᾔσχυνας Λυαίου τὸ θράσος ἐν σταδίῳ ἀήττητε· καὶ ἔλαβες τὸ στέφος ἐκ χειρός, Χριστοῦ τοῦ Ζωοδότου Ἀθλητά, διὸ πάντες τὴν ἀνδρείαν τὴν σήν, ἀεί, γεραίροντες ἐκβοῶμεν· Χαίροις Μάρτυς στεῤῥόψυχε Χριστοῦ, χαίροις ἀξιοθαύμαστε· χαίροις Θεσσαλονίκης ὁ φρουρός, πιστῶν τε πάντων στήριγμα.
Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων Δημητρίου, Νέστορος καὶ Λούπου.
Ἦχος α´. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Τριὰς τῶν Ἀθλοφόρων Μυροβλύτα Δημήτριε, σὺν Νέστορι καὶ Λούπῳ, Ἐκκλησίας θεμέλιοι, ἀστέρες τῶν Μαρτύρων παμφαεῖς, καὶ τῆς Θεσσαλονίκης καλλονή, πάσης βλάβης καὶ ἀνάγκης καὶ συμφορᾶς, λυτροῦσθε τοὺς κραυγάζοντας· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι᾿ ὑμῶν, πᾶσιν ἰάματα.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Δημητρίου τοῦ Βασσαράβωφ, πολιούχου Βουκουρεστίου
Ἦχος πλ. Α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Προσευχῇ ἀσιτίᾳ εὐχῇ καὶ δάκρυσιν, ἐν δυσπροσίτῳ σπηλαίῳ παρὰ τὰ ῥεῖθρα τοῦ Λώμ, ἰσαγγέλως πολιτείαν σου διήνυσας, τὴν ἐπὶ γῆς θαυματουργέ, πολιοῦχε καὶ φρουρέ, καὶ φύλαξ Βουκουρεστίου, ὁ νέμων πᾶσιν εὐχαῖς σου, Θεοῦ τὸ ἔλεος Δημήτριε.
Τροπάριον τῆς Ἁγίας Πρόκλης, συζύγου τοῦ Πιλάτου
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς παρεστῶσα τοῦ Δεσπότου τῷ θρόνῳ, Πρόκλα θεόφρον σύν Ἀγγέλων χορείαις, ὑπέρ ἡμῶν ἱκέτευε δεόμεθα, ὅπως λυτρωθείημεν, πειρασμῶν καί κινδύνων, καί παντοίων θλίψεων, καί παθῶν ἀκαθάρτων, καί τῆς μελλούσης δόξης καί χαρᾶς, μετά τό τέλος Ἁγία μετάσχωμεν.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Λούπου.
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν ἀπροσμάχητον, τοῦ Λόγου δύναμιν, Λοῦππε μακάριε, περιζωσάμενος, κατεπολέμησας στερρῶς, τὸν ἄρχοντα τῆς κακίας· σὺ γὰρ ὑπερέλαμψας, ἐν ἀγῶσιν ἀθλήσεως· ὅθεν καὶ ἀπέλαβες, τὸ βραβεῖον τῶν ἄθλων σου, πρεσβεύων ἐκτενῶς Ἀθλοφόρε, δοῦναι ἡμῖν πταισμάτων λύσιν.
Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Νίνας ἰσαποστόλου τῆς Γεωργίας (Ἐορτάζει 14 Ἰανουαρίου, 10 Ἰουλίου) (Χ.Μ.Μπούσια)
Ἦχος πλ. α΄ . Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες σου οἱ ζηλώσαντες, ἀκολουθήσαι ταῖς τρίβοις τῶν ἀποστόλων Χριστοῦ, Νίνα σκεῦος Παρακλήτου παμφαέστατον· ὅθεν τιμῶντες σὲ πιστῶς, Γεωργίας φρυκτωρέ, φωτόλαμπρε, σὲ αἰτοῦμεν· ἡμῶν τὰ σκότη λιταῖς σου, τῆς ἀγνωσίας πόῤῥω σκέδασον.
Ἦχος β’ Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου
Πάντων θλιβομένων ἡ χαρά, καὶ ἀδικουμένων προστάτις, καὶ πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, καὶ βακτηρία τυφλῶν, ἀσθενούντων ἐπίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη καὶ ἀντίληψις, καὶ ὀρφανῶν βοηθός, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, σὺ ὑπάρχεις, Ἄχραντε, σπεῦσον, δυσωποῦμεν, ῥύσασθαι τοὺς δούλους σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου