Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον
Τῇ ΚΔ´(25ῃ) τοῦ μηνὸς Ὀκτωβρίου, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Μαρκιανοῦ καὶ Μαρτυρίου τῶν νοταρίων τοῦ Ἁγ. Παῦλου τοῦ Ὁμολογητοῦ πατριάρχου. (355). [Ἅγιοι Προστᾶται τῶν Συμβολαιογράφων]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Γεώργιος Ἐπίσκοπος Ἀμάστριδος τῆς ἐν Πόντῳ, ὁ ποιητὴς τῶν Κανόνων, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται. (805)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἀναστασίου ἐν πόλει Σαλώνα τῆς Δαλματίας (νῦν Σπλίτ) τὴν κεφαλὴν τμηθέντος καὶ τελειωθέντος. (304)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Οὐαλλερίνου, ξίφει τελειωθέντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σαβίνου, πυρὶ τελειωθέντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Οὐαλλερίου καὶ Χρυσάφου, ξίφει τελειωθέντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Φαύστου, Βασιλείου καὶ Λουκιανοῦ, ξίφει τελειωθέντων, Νικηφόρου καὶ Στεφάνου ξεσθέντων καὶ τελειωθέντων, ἔτι δὲ καὶ Παπία, Διοδώρου, Κόνωνος καὶ Κλαυδιανοῦ, οἵτινες προηγήθησαν τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου Νέστορος τῆς Μαγύδου (Φεβρουαρίου κη´) ξίφει τελειωθέντων (249-251), ὡς καὶ μνήμη τῶν δύο Μαρτύρων τῶν ἐν Θράκῃ, μέσῳ δύῳ πετρῶν συμπιεσθέντων καὶ τελειωθέντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος μάρτυς Οὐάρος ὁ ἐν Αἰγύπτῳ, ξίφει τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Ἰανουαρίου τοῦ διακόνου καὶ Πρώτου τοῦ πρεσβυτέρου, ἱεραποστόλων ἐν Σαρδηνίᾳ. (290)
Οἱ ἅγιοι αὐτάδελφοι μάρτυρες Κρισπίνος καὶ Κρισπιανὸς ἐν Soissons Γαλλίας (285)
Οἱ ἅγιοι Ἰσαπόστολοι Φρόντων (Front) Ἐπίσκοπος Perigueux Γερμανίας καί Γεώργιος, Perigueux Γερμανίας (3ος αἰ.)
Ὁ ἅγιος Γαυδέντιος ἐπίσκοπος Βρεσκίας τῆς Λομβαρδίας, ἐν ἔτει υκζ´ (427) ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Ὁ ὅσιος ἐρημίτης Δουλκάρδος ἐν Bourges Γαλλίας (584)
Ὁ ἅγιος Φρουκτουόζος ἐπίσκοπος Σεγοβίας τῆς Ἱσπανίας, ἐν ἔτει ψκε´ (725) ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Φιλαδέλφου καὶ Πολυκάρπου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Χρυσάνθης, ξίφει τελειωθείσης.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Μαρτυρίου τοῦ διακόνου καὶ Μαρτυρίου τοῦ Ἐγκλείστου τῶν Ῥώσων τῆς Λαύρας Κιέβου κατὰ τὸν ΙΓ´‐ΙΔ´αἰῶνα διαλαμψάντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Μακαρίου ἐπισκόπου Πάφου τῆς ἐν Κύπρῳ, ἐν ἔτει χιλιοστῷ ἑξακοσιοστῷ ὀγδοηκοστῷ καὶ ὀγδόῳ (1688) εἰρηνικῶς κοιμηθέντος. [Ἑορτάζεται δὲ ἡ μνήμη αὐτοῦ καὶ κατὰ τὴν Η´ Φεβρουαρίου.]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος νέος Μαρτύριος, ἡγούμενος τῆς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Ὀρούντης τῆς ἐν Κύπρῳ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Εὐφροσύνη (Μεζένοβα), διά Χριστόν σαλή ἐν Shilovo Καμένσκι Οὐράλια1918 [καὶ 31 Μαΐου – εὕρεσις λειψάνων]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἐν ἔτει χιλιοστῷ ἐνεακοσιοστῷ δεκάτῳ καὶ ὀγδόῳ (1918), ὅτε ἡ λεγομένη Ἱσπανική Γρίππη ἐθέριζεν ἀμετρήτους ψυχὰς ἀνὰ τὴν ὑφήλιον, ὁ λαὸς τοῦ Ἀγρινίου σύσσωμος ὑπεδέχθη τὴν μετακληθεῖσαν σεβασμίαν καὶ θαυματουργὸν Εἰκόνα τῆς Παναγίας Προυσιωτίσσης, καὶ λιτανεύων αὐτὴν μετ᾿ ἄκρας εὐλαβείας καὶ πόθου καὶ πίστεως διεσώθη θαυμαστῶς ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν ἀπὸ τῆς θεομηνίας ἐκείνης ὁλοσχερῶς, ἔκτοτε δὲ ἑορτάζει κατ᾿ ἔτος ἐν εὐγνωμοσύνῃ τὰ λυτήρια, ἰδίᾳ ἐν τῷ Ναῷ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Τὴν αὐτὴν εὐεργεσίαν ἀπέλαβε καὶ ἡ λοιπὴ χώρα τῆς Αἰτωλίας καὶ τὸ Μεσολόγγιον, ἔστι δὲ ἕως τῆς σήμερον βαρύτιμος ἀργυρᾶ τρίφωτος κανδήλα, καίουσα ἐνώπιον τῆς θαυματουργοῦ Ἱερᾶς Εἰκόνος ἐν Προυσσῷ, ὡς διηνεκὲς ἀφιέρωμα αἰωνίου εὐγνωμοσύνης τοῦ λαοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τὸ σεπτὸν σκήνωμα τοῦ Ὁσίου καὶ Θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου, μετηνέχθη ἀπὸ Ἑνετίας εἰς τὴν Μονὴν αὑτοῦ ἐν Παλαιστίνῃ, ἐν ἔτει σωτηρίῳ ͵αϠξε´ (1965)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος νεο-ἱερομάρτυς Σωτήριος/Φαντὶ Χαντὰντ ὑπὸ τῶν Ἀγαρηνῶν ἐν πολλαῖς βασάνοις τελειωθεὶς ἐν Κατάνα τῆς Δαμασκοῦ Συρίας (εὕρεσις τοῦ μαρτυρικοῦ λειψάνου, +2012)
Τῇ ΚΣΤ´ (26ῃ) τοῦ μηνὸς Ὀκτωβρίου ἡ κοίμησις τοῦ ὁσίου πατρὸς Ἡλιοδώρου (Γαϊριγιάντς) τοῦ Ἕλληνος, ἱεροδιακόνου τῆς Ὄπτινα ἐν ἔτει 2020
Στίχοι
Χριστοῦ καλάμους τοὺς νοταρίους νόει,
Εἰς αἷμα τὸ σφῶν ἐκ ξίφους βεβαμμένους.
Πέμπτῃ Μαρκιανὸν τάμον εἰκάδι Μαρτύριόν τε.
Στίχοι Ἔλευσις Μητρός, φυγὴ νόσου.
Τέκνων δὲ ἀτρεκὴς σωτηρία.
25 Οκτωβρίου
Άγιος Μαρκιανός Άγιος Μαρτύριος
π. Ανανία Κουστένη
Αύριο, 25 Οκτωβρίου, γιορτάζουν οι μεγάλοι μάρτυρες της Εκκλησίας Μαρκιανός και Μαρτύριος. Ήσαν στην Κωνσταντινούπολη, τον 4ο αιώνα. Γραμματικοί. Νοτάριοι. Ταχυγράφοι και ό,τι άλλο συναφές. Ήταν αυτοκράτορας τότε στο Βυζάντιο ο Κωνστάντιος. Ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο οποίος έρεπε, δυστυχώς, προς τον αρειανισμό. Και έδιωξε, με την υποκίνηση των Αρειανών, τον μεγάλο πατριάρχη, αρχιεπίσκοπο τότε Κωνσταντινουπόλεως, Παύλο τον Α’. Ο οποίος ήταν μεγάλη μορφή και πρόσφερε πάρα πολλά στην αγία Εκκλησία. Τον ανάγκασαν οι Αρειανοί να τον εξορίσει δυο και τρεις φορές. Την τελευταία φορά έφθασε εξόριστος στην Αρμενία κι εκεί οι φοβεροί Αρειανοί τον έπνιξαν. Έπνεαν μένεα κατά της Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας. Και τότε δυο μαθηταί του στην Κωνσταντινούπολη, ο Μαρκιανός και Μαρτύριος, οι γραμματικοί, ήλεγξαν τους Αρειανούς γι’ αυτό το ανοσιούργημα και διακήρυξαν και διακήρυτταν παντού ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ομοούσιος με τον Πατέρα. Τότε εκείνοι εφρύαξαν, τους συνέλαβαν και τους κατέσφαξαν αγρίως. Λίγο αργότερα, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, όταν έγινε αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, στο μέρος που τους έσφαξαν και τους έθαψαν, τους ανήγειρε περικαλλή ναό. Και ξέρετε; Οι Άγιοι χαίρονται. Όλοι οι Άγιοι χαίρονται, όταν τους μνημονεύομε. Όταν τους αναφέρομε. Όταν διαβάζομε τον βίο τους και τα μαρτύρια τους. Όταν τους επικαλούμεθα. Κι όταν τους βάζομε πρέσβεις στον Κύριο. Γιατί; Γιατί είναι γεμάτοι αγάπη. Πήραν την αγάπη του Χριστού και την έχουν αιώνια. Κι είναι μαζί του. Και χαίρονται ν’ αγαπούν, να προστατεύουν, να πρεσβεύουν και να σκεπάζουν και να μας εμπνέουν στη ζωή μας, τα καλύτερα και τα υπεροχότερα. Ο Άγιος, λοιπόν, Μαρκιανός και Μαρτύριος, οι Άγιοι νοτάριοι, έχουν μεγάλη παρρησία στον υπέροχο Χριστό μας.
Φθινοπωρινό Συναξάρι τόμος Β΄, του π. Ανανία Κουστένη, Εκδόσεις Ακτή, Λευκωσία 2008
***
Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος….
«Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις Αὐτοῦ»
Ο πατήρ Ηλιόδωρος ο «ελεήμων» ο Έλληνας, η «φωνή της Όπτινα»
Στον ουρανό, δεν θα κάνουν υπέρηχο στομάχου. Θα κάνουν υπέρηχο καρδιάς. Θα πάρουμε μαζί μας μόνο την καρδιά, τη συνείδησή μας και τις καλές μας πράξεις… Να αγαπάτε τους πάντες, να συμπονάτε τους πάντες, να δικαιολογείτε τους πάντες, να προσεύχεστε για όλους.
“Υιέ μου δος μοι σην καρδίαν”. (Παροιμ. κγ´ 26)
Πάνω απ’ όλους τους κανόνες και τους νόμους είναι η αγάπη
Πάνω απ’ όλους τους κανόνες και τους νόμους είναι η αγάπη. Αυτά τα λόγια, που είπε ο Άγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε), ο πατέρας Ηλιόδωρος τα εφάρμοσε πλήρως στη ζωή του.
– Ήταν στο ξενώνα, βρέχει, κάνει κρύο, μια γυναίκα με ένα παιδί χτυπά την πόρτα, αλλά δεν την αφήνουν να μπει, γιατί ο ξενώνας κλείνει στις έντεκα το βράδυ. Μετά ξαναχτυπάει… Παραπονιέται, καλά, πώς είναι δυνατόν; Πως αφήνεις τον Χριστό, τη Μητέρα του Θεού; είπε ο π. Ηλιόδωρος.
Συχνά, όταν φτάναμε στο μοναστήρι, βρίσκαμε τον νονό μας όχι με ράσο, αλλά με αθλητική φόρμα και μια ρόμπα. «Ο ηγούμενος με ξέντυσε. Χωρίς ευλογία, πήγα στην Ιερουσαλήμ ένα παιδί, ανάπηρο στο καροτσάκι. Του το ‘χα υποσχεθεί, ο ηγούμενος δεν έδωσε ευλογία, αλλά πώς μπορούσα να μην εκπληρώσω την υπόσχεση;
Κοντά στην Όπτινα το καλοκαίρι βρισκόταν μια παιδική κατασκήνωση. Σε μια επίσκεψη εκεί, διαπίστωσε ότι τα παιδιά δεν είχαν ούτε φρέσκα λαχανικά ούτε γάλα, ούτε γιαούρτι, ο πατέρας Ηλιόδωρος έτρεξε αμέσως στην τραπεζαρία των αδελφών, φόρτωσε την καρότσα με τελάρα με αγγούρια, ντομάτες, μπουκάλια με γάλα, «ζαλίκωσε» έναν από τους προσκυνητές με αυτό και τα πήγαινε στα παιδιά. Και συναντά τον ηγούμενο Νίκωνα:
-Κλέβεις την αδελφότητα! Χωρίς ευλογία;!
– «Πατέρα, μα είσαι ιερέας, ευλόγησε να ταΐσουμε τα παιδιά».
« Στο Βαλαάμ ζούσαν οι ασκητές, αλλά στην Όπτινα – παρηγορητές. Τέτοιοι ήταν οι όσιοι γέροντες της Όπτινα. Πρέπει να συνεχίσουμε αυτή την παράδοση». Αυτή η στάση έγινε η βάση της μοναχικής ζωής για τον πατέρα Ηλιόδωρο.
https://pravoslavie.ru/146834.html
π.Μιχαήλ, ηγούμενος της μονής του Αχειροποίητου Σωτήρος στο χωριό Κλύκοβο :
Δούλευα ως οδηγός στο μοναστήρι και τον θυμάμαι να έρχεται κοντά μου και να μου λέει «Πάμε». Ήταν ήδη γύρω στα μεσάνυχτα. Αποδείχθηκε ότι έπρεπε να παραλάβει μια γυναίκα που έφευγε γιά το μαιευτήριο. Του το είχε ζητήσει — δεν είχε τρόπο να φτάσει εκεί.
Αργότερα, εμένα και αυτόν μας μάλωσαν που το κάναμε χωρίς ευλογία. Αλλά πάντα προσπαθούσε να βοηθήσει.
***
Ο πατέρας Ηλιόδωρος κατείχε απίστευτη πνευματική ελευθερία εν Χριστώ, αλλά και χιούμορ.
Ήταν πολύ ελεήμων, αλλά έλεγε για τον εαυτό του: «Δεν είμαι ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος, αλλά ένας που τον αγαπά και τον εορτάζει», «Δεν παρέχω πνευματική καθοδήγηση, αλλά τρέφω».
Μια μέρα, λένε, ότι ένας αστυνομικός σταμάτησε τον πατέρα Ηλιόδωρο και τον συνοδό του για υπερβολική ταχύτητα και τους είπε:
– Κάνατε παράβαση.
«Λοιπόν, ναι», απαντά ο πατήρ Ηλιόδωρος, «είναι παράβαση. Είσαι βαπτισμένος;»
«Βαφτισμένος»,του απαντά.
– Ορθόδοξος;
– Ορθόδοξος.
– Φοράς σταυρό;
– Όχι.
«Είναι παραβίαση», του λέει σοβαρά ο πατέρας Ηλιόδωρος.
– Είσαι παντρεμένος;
– Ναι.
– Και είστε στεφανωμένοι;
– Όχι.
-«Παράβαση! Ποιος έχει περισσότερες παραβάσεις, εγώ ή εσύ;» του είπε , κι ο αστυνομικός, άφησε τον πατέρα Ηλιόδωρο να φύγει ειρηνικά.
Όπως θυμόταν ο πατέρας Φίλιππος, ο πατέρας Ηλιόδωρος κάποτε επέστρεψε σπίτι ξυπόλητος, φορώντας μόνο τις κάλτσες του. Γιατί; Είχε δώσει τις μπότες του σε κάποιον…
Ο αγιογράφος μας στην Όπτινα μας έλεγε πώς να ζωγραφίσουμε μια από τις εκκλησίες του μοναστηριού. Δούλευε τη νύχτα, ήταν πιο βολικό. Κάποια μέρα, βγήκε στη μία ή δύο το πρωί και είδε μια φιγούρα να εμφανίζεται πίσω από τις ταφόπλακες: «Πάτερ, ευλόγησε το θυμιατήρι!» Αποδείχθηκε ότι ήταν ο πατέρας Ηλιόδωρος. Το δεύτερο βράδυ, βγήκε στις τρεις το πρωί, πάλι πίσω από τους θάμνους: «Πάτερ, ευλόγησε το θυμιατήρι!» Αυτό συνεχίστηκε για μια ολόκληρη εβδομάδα και μετά εξαφανίστηκε.
Αν καίς θυμίαμα, τότε κάψε μέχρι τον ουρανό. Αν δίνεις, τότε δώσε μέχρι την τελευταία δεκάρα. Αν ακολουθείς, τότε ακολούθησε μόνο τον Θεό. Αν προσεύχεσαι, τότε προσευχήσου μέχρι να πέσεις!
Ήταν χαρά μου να είμαι με τον Πατέρα Ηλιόδωρος, επειδή πάντα κατοικούσε σε ένα σύννεφο θεϊκής χαράς υπηρετώντας τους άλλους. Ζούσε σύμφωνα με την αρχή: αν θέλεις να είσαι χαρούμενος, κάνε κάποιον χαρούμενο! Δεν είναι τυχαίο ότι το όνομά του ήταν Ηλιόδωρος, που μεταφράζεται ως «δώρο του ήλιου». Για εμάς τους Χριστιανούς, ο Ήλιος είναι ο Χριστός. Ο Πατέρας Ηλιόδωρος ήταν η πηγή του θείου φωτός.
Ζούσε και αγαπούσε με την καρδιά του
π. Ηλιόδωρος (Σεβτσούκ), της Μονής Σρετένσκι
Όσον αφορά τις μοναχικές του δραστηριότητες, ήταν αντισυμβατικός. Ήταν δύσκολο να ενταχθεί στα όρια του μοναστικού καταστατικού. Πάντα ταξίδευε κάπου, συναντιόταν με κάποιον, μετέφερε κάτι σε κάποιον, διακονούσε έτσι που δεν το καταλάβαιναν όλοι. Αυτό τον ξεχώριζε από τους υπόλοιπους αδελφούς. Ταυτόχρονα, ο πατήρ Ηλιόδωρος ήταν πολύ ανοιχτός, πολύ χαρούμενος,, … Σηκωνόταν νωρίς το πρωί για την προσευχή και όλη μέρα, μέχρι τις 11 το βράδυ, δεν καθόταν, αλλά έτρεχε, έκανε πάντα κάτι, συναντούσε κάποιον, έδινε κάτι σε κάποιον, λίγα χρήματα, λίγο φαγητό.
Υπάρχει ένα καφέ με πίτες στην έρημο της Όπτινα. Έμπαινε μέσα και έλεγε: «Χρειάζομαι 50 πίτες αμέσως». Τις μάζευαν για εκείνον. Κι αυτός έλεγε: «Θα σας τα πληρώσω αργότερα». Και τις έστελνε όλες. Πάντα τα έδινε. Τέτοιος άνθρωπος ήταν. Δεν μπορούσε να αγνοήσει την ανθρώπινη χαρά ή τη λύπη. Ζούσε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο: «Να χαίρεστε με όσους χαίρονται και να κλαίτε με όσους κλαίνε» (Ρωμαίους 12:15). Ήταν ένας αληθινός Χριστιανός, που ενσάρκωσε το ιδανικό του Ευαγγελίου στη ζωή του. Δεν περνούσε απλώς από δίπλα σου. Σου έδινε ιδιαίτερη προσοχή.
… Όλοι θυμούνται την καλοσύνη του, την προσοχή του, την παρηγοριά του. Πάντα έλεγε ότι οι ενήλικες είναι μεγάλα παιδιά και ότι όλοι θέλουμε γλυκά, όλοι θέλουμε να μας χαϊδεύουν, να μας αγκαλιάζουν, να μας λένε ότι μας αγαπούν. Το κρύβουμε προσεκτικά, αλλά στην πραγματικότητα, είναι η βαθύτερη, η πιο εσωτερική μας επιθυμία να είμαστε σαν παιδιά, να έχουμε κάποιον να μας νοιάζεται. Γι’ αυτό ο πατέρας Ηλιόδωρος έδινε γλυκά σε όλους – παιδιά και μεγάλους – χωρίς διακρίσεις.
…. Ζούσε με την καρδιά του: ό,τι ένιωθε η καρδιά του, το άφηνε να φανεί. Αν είχε χαρά μέσα του, δεν την έκρυβε, ακόμα κι αν οι άλλοι μπορεί να τον θεωρούσαν παράξενο.
Υπήρχαν πολλοί μοναχοί εκεί, και οι πατέρες τον σεβόντουσαν. Επειδή έβλεπαν τη ζωή του και το πώς έκανε τα πάντα με απόλυτη ειλικρίνεια. Δεν μπορούσαν όλοι να συμφωνήσουν με τον τρόπο που ενεργούσε, ειδικά οι αρχές του μοναστηριού, επειδή ο πατέρας Ηλιόδωρος ήταν αντισυμβατικός και δεν ταίριαζε στο τυπικό. Αλλά ταυτόχρονα, όλοι καταλάβαιναν ότι η παρουσία του ήταν μια ευλογία για το μοναστήρι. Δεν επιδρούσε απλώς στους ανθρώπους. Ζέστανε και παρηγόρησε πολλούς.
Και όταν κοιμήθηκε εν Κυρίω, ένα τεράστιο πλήθος συγκεντρώθηκε για την κηδεία του. Υπήρχε πανδημία, πολλοί περιορισμοί, αλλά άνθρωποι από όλη τη χώρα ήρθαν για να τον αποχαιρετήσουν.
***
Αναμνήσεις της μάτουσκα Λιούμποφ Σεβτσούκ, βιβλιοθηκάριος στο Σεμινάριο Σρετένσκι
Μπορεί να απέκτησε κάτι μέσα από την ασκητική του ζωή, αλλά είχε και ένα τέτοιο χάρισμα – τεράστιο – όχι ασημένιο (βλ. Ματθαίος 25:27), αλλά ατόφιο χρυσό, το οποίο με καμία προσπάθεια δεν μπορούμε να επιτύχουμε. Ήταν μια έκπληξη από τον Θεό. ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Ήταν τόσο δοτικός. Ήταν, σαν να λέγαμε, πάντα έτοιμος, σαν ένα θυμιατήρι στο οποίο τα αναμμένα κάρβουνα δεν έσβηναν ποτέ. Αγαπούσε μέχρι σημείου θυσίας. Μπορούσε να αγαπάει σε τέτοιο βαθμό που έδινε ελευθερία. Πλήρης ελευθερία! Αυτός είναι ο υψηλότερος βαθμός αγάπης. Με αυταπάρνηση. Όχι κατοχή, αλλά υπηρεσία.
Τα Χριστούγεννα, τα παιδιά του έφτιαχναν μικρές φιγούρες από πλαστελίνη, τύπωναν τα χείλη τους σε κάποιο χαρτόνι και του τα έδιναν ως δώρα. Και πάντα κουβαλούσε αυτές τις παιδικές κατασκευές και σχέδια, σαν να ήταν τα πιο ιερά κειμήλια, σε όλο το μοναστήρι – σαν να του είχε μόλις εμφανιστεί ο ίδιος ο άγγελος ή σαν να ήταν ο ίδιος ο ενσαρκωμένος Χριστός – Χριστός γεννιέται, δοξάστε τον! – σα να ήταν στο σπήλαιο της Βηθλεέμ…! Και ο πατέρας Ηλιόδωρ χαιρόταν.
Ακόμα και στη χαρά του δεν ξεχνούσε τη θλίψη του κόσμου· ακόμα και στις δυσκολίες δεν επέτρεπε σε κανέναν να απογοητευτεί.
Ήξερε πώς να βλέπει το σπουδαίο στα απλά και φρόντιζε πάντα για τα πιο επείγοντα, ακόμη και τα πιο βασικά, ζητήματα. Τα ερωτήματά του ήταν απλά:
– Τι τρως; Τι φοράς τώρα; Έχεις γούνινο παλτό; Ή έστω ένα παλτό; Και μπότες; Μένουν τα πόδια σου στεγνά; Τι γίνεται με τη δουλειά; Πόσα βγάζεις; Ω, δεν είναι αρκετά. Και πώς είναι οι σχέσεις σας στη δουλειά; Τι;! Ίσως θα πρεπει να βρούμε κάτι άλλο;
Ο πατέρας Ηλιόδωρος είχε πάντα, ουσιαστικά, μία ερώτηση: «Πόσο χαρούμενος είσαι;» «Είναι όλα εντάξει; Πες μου γι’ αυτό». Κι άκουγε… «Α, αλλά κάτι δεν πάει καλά…»
Ο πατέρας Ηλιόδωρος πέρασε κάποτε από δίπλα μου στην Όπτινα:
«Άκου, είμαι υπό έλεγχο», μου έδωσε γρήγορα κάτι, «ορίστε, πάρ’ το. Θα έρθω μαζί σου τώρα… Πρέπει να κάνουμε μια επίσκεψη εδώ.»
Κοιτάζω: σακούλες με φαγητά.
Σταματάει με το αυτοκίνητό του. Φαίνεται ανήσυχος – είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Προσεύχεται. Οδηγούμε προς ένα κοντινό χωριό. ήταν μια νεαρή οικογένεια εκεί. Μπαίνουμε μέσα… Μια δυσάρεστη μυρωδιά με χτυπάει στο πρόσωπο, σαν χτύπημα… Κοιτάζω γύρω μου, και η μητέρα, που σηκώνεται για να με υποδεχτεί, κρατάει ένα παιδί – ήταν ακρωτηριασμένο… Έχει σταφυλόκοκκο. Πήρα μια ανάσα. Είναι ήδη σε τέτοιο στάδιο που θα μπορούσε να πεθάνει: καλυμμένο με εξανθήματα…
Ο πατέρας Ηλιόδωρος κοιτάζει κι αυτός, αλλά το πρόσωπό του είναι γεμάτο ανησυχία· δεν ξέρει πώς να την πείσει, τι λόγια να πεί;…
Βάζει τα φαγητά στο τραπέζι, μαζεύει τις σκέψεις και τις δυνάμεις της – τα παιδιά είναι παντού τριγύρω, και είναι πολλά, στριφογυρίζουν – αρπάζουν, κοιτάζουν γύρω τους για να δουν ποιος έχει τι, και μετά αρχίζουν να τρώνε λαίμαργα, λαίμαργα, φανερά πεινασμένα…
«Το παιδί χρειάζεται θεραπεία!» Ο πατέρας Ηλιόδωρος μόλις που συγκρατεί τα δάκρυά του· η φωνή του είναι τόσο τρεμάμενη, που προσπαθεί να βρει τη σωστή χροιά.
Και καθώς οδηγούσαμε, προσευχόταν, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι δεν μπορούσε να σπάσει κάποιο είδος τοίχου… Και τώρα:
«Όχι!» επιμένει, «θα τον πάνε στο νοσοκομείο, θα του δώσουν αντιβιοτικά… Θα περάσει μόνο του. Ο Θεός θα βοηθήσει. Θα τον ραντίσω με αγιασμό.»
Και ο πατέρας Ηλιόδωρος είπε με πόνο:
«Γιατί τον βασανίζεις;! Γιατί ο Θεός μας στέλνει τους γιατρούς;» Δεν την μάλωνε, απλώς προσπαθούσε να της το μεταφέρει με τόσο πόνο στην καρδιά, με τέτοιο αβάσταχτο πόνο…
Και η καρδιά του πονούσε για όλους. Ήταν ιδιαίτερα τρυφερός με τα παιδιά. Σαν κλώσα, ήταν έτοιμος να προστατεύσει τους πάντες. Πάντα προστάτευε όλα τα παιδιά, υπερασπιζόταν τις γυναίκες – όλους τους αδύναμους.
Ήταν και μητέρα και πατέρας για όλους. Ένιωθε και καταλάβαινε περισσότερα από πολλές μητέρες. Δίδασκε με πατρικό τρόπο. Κρατούσε τα πάντα και τους πάντες στην καρδιά του. «Να είστε τέλειοι, όπως ο Πατέρας σας που είναι στους ουρανούς είναι τέλειος» (Ματθαίος 5:48).
Ταΐζε τους πάντες, τα πουλιά και τα σκυλιά… Ήταν μια τόσο συμπονετική ψυχή για όλους.
***
π. Δημήτριος Τόρσιν, εφημέριος της Εκκλησίας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο χωριό Οζέρσκογιε:
« Ο πατέρας Ηλιόδωρος δεν δίδασκε, ούτε συμβούλευε ποτέ, εκτός κι αν του ζητούνταν. Το κήρυγμά του ήταν αποκλειστικά το παράδειγμα της ζωής του. Αλλά η πατρική του παρουσία στη ζωή μας ήταν πάντα αισθητή – η ζεστασιά, η φροντίδα, η προσευχητική προστασία. Όταν άρχισα να υπηρετώ στην ενορία μου, με έπαιρνε πάντα τηλέφωνο, ανησυχώντας για μένα, ενδιαφερόμενος για το πώς τα πήγαινα. Ο πατέρας Ηλιόδωρος ήταν ο μόνος άνθρωπος στη ζωή μου που μου τηλεφωνούσε στις 2 π.μ. και ρωτούσε: «Πάτερ Δημήτριε, τι κάνεις;» Εγώ, φυσικά, έλεγα ότι όλα ήταν καλά. Και ρωτούσε: «Πώς πάνε τα πράγματα; Έχεις κάτι να φας;» Εγώ έλεγα ξανά: «Ναι, όλα είναι καλά» και ρωτούσε: «Άνοιξε το ψυγείο, τι έχεις μέσα;» Με έβαζε να απαριθμήσω όλα όσα είχα, για να βεβαιωθεί ότι δεν πεινούσαμε. Και δεν ήμουν μόνο εγώ. Νοιαζόταν για όλους. Υπήρχαν στιγμές που κάποιος βρισκόταν σε δύσκολη θέση, και ο πατέρας Ηλιόδωρος ερχόταν και τον φρόντιζε σαν πατέρας.
Όταν η εκκλησία μας κάηκε τον περασμένο χειμώνα το βράδυ, το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις είδα τη φωτιά ήταν να φωνάξω τον πατέρα Ηλιόδωρο. Ο πατέρας σήκωσε αμέσως το τηλέφωνο, αν και ήταν αργά το βράδυ. Αμέσως τα λόγια του με στήριξαν. Αργότερα σκεφτόμουν πώς εκείνο το βράδυ δεν ενόχλησα κανένα από τα αγαπημένα μου πρόσωπα με τα θλιβερά νέα – αποφάσισα να μην τους ανησυχήσω μέχρι το πρωί. Όμως ο πατέρας Ηλιόδωρος ήταν εκείνη τη στιγμή ήταν αυτός τον οποίο χρειαζόμουν να μοιραστώ αυτόν τον πόνο και που μπορούσε να καλύψει την κατάσταση με το προσευχητικό του πέπλο.
Κάτω από αυτό το κάλυμμα, ακόμα και στις πιο δύσκολες και κρίσιμες στιγμές της ζωής μου, ήταν πάντα ζεστό, εύκολο και ήρεμο. Και μετά τον θάνατο του πατέρα, αυτό το πέπλο έγινε ακόμα πιο απτό για μένα – αυτή η αίσθηση μιας αόρατης προσευχητικής φτερούγας, κάτω από την οποία τίποτα δεν είναι τρομερό.
***
Ο πατέρας Ηλιόδωρος ήξερε να αγαπά αφοσιωμένα, βαθιά, κατά κάποιον τρόπο με συγγενικό τρόπο.
– Ξέρεις, είπε ο π. Ανδρέας Νικολάεφ, αν υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος στον κόσμο που σε αγαπά σαν τον πατέρα Ηλιόδωρο… Μπορείς να δώσεις και τη ζωή σου γι’ αυτόν!
***
Από τα νεανικά του χρόνια, ο πατήρ Ηλιόδωρος ήταν δεξιοτέχνης πιανίστας. Στον κόσμο, είχε ακόμη και το δικό του μουσικό συγκρότημα, έπαιζε υπέροχα πιάνο, τραγουδούσε υπέροχα και επίσης συνέθετε ποίηση και τραγούδια (συνέθεσε περίπου 200 τραγούδια). Πριν μπει στο μοναστήρι, έκαψε μια μεγάλη στοίβα από τις συνθέσεις του.
– Πατέρα, γιατί το έκανες αυτό; Δεν μπορούμε τώρα να μάθουμε τα τραγούδια σου.
– Γιατί…
Παρ’ όλα αυτά, όταν επισκεπτόταν τα πνευματικά του παιδιά, ο πατήρ Ηλιόδωρος συχνά έπαιζε μουσική. Το αγαπημένο του τραγούδι ήταν το “Ένα εκατομμύριο κόκκινα τριαντάφυλλα”. “Ποιος από εσάς είναι έτοιμος να κάνει κάτι τέτοιο για χάρη ενός αγαπημένου του προσώπου, ε;” ρωτούσε.
***
Είχε μιά απίστευτα δυνατή πίστη... ήταν τόσο δυνατή που εξαφάνιζε κάθε απόσταση μεταξύ των δύο κόσμων. Διαπραγματευόταν εύκολα τα πάντα με τους αγίους. Προσευχόταν, και ο Κύριος, οι άγιοι, του έστελναν βοήθεια – κι αυτός την έδινε σε κάποιον άλλο, τα μοίραζε όλα και προσευχόταν ξανά. Μερικές φορές κάποιος τον πλησίασε, αλλά δεν είχε τίποτα να δώσει… Αλλά δεν το δεχόταν αυτό ποτέ, γιατί ήθελε πάντα να δίνει. «Εντάξει, πρώτα, ας πάμε όλοι στον Ακάθιστο», έλεγε με την βροντερή φωνή του. Έτσι, πήγαιναν γιά τον Ακάθιστο. Έψαλαν στον Άγιο Νικόλαο… Στεκόταν εκεί στην εκκλησία – (στο Ββεντένσκογιε, στον δεξιό διάδρομο) – κοίταζε γύρω του… Τίποτε… Είχε κάποιον δισταγμό… Έβλεπε ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα ακόμα για να βοηθήσει. «Λοιπόν!» έλεγε ξαφνικά , «Δεν έχουμε πάει ακόμα εκεί!!» Και όλος ο κόσμος τον ακολουθούσε για να προσευχηθεί σε ένα από τα άλλα ιερά της Όπτινα.
Ή θα ’σκυβε προς το μέρος σου και θαλεγε: «Άκου, δεν ξέρω… Δεν βλέπω τίποτα… Ψάλαμε τον Ακάθιστο στον Άγιο Νικόλαο, διαβάσαμε την προσευχή, αλλά ακόμα δεν έχεις στείλει βοήθεια…» Και τότε, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, κάποιος θα τον πλησίαζε: «Ήρθαμε να σας δούμε… Θέλαμε να κάνουμε δωρεά για κάποιο καλό σκοπό…» Και μας έκλεινε το μάτι: «Ω! Βλέπεις», θα σχολίαζε αργότερα, «δεν ξέρω για την προσευχή μου, αλλά η γκρίνια μου πάντα φτάνει σε Αυτόν». Μόνο ο πατέρας Ηλιόδωρος μπορούσε να τολμήσει να πει κάτι τέτοιο: Διάβασα την προσευχή, έψαλα τον ακάθιστο, πατέρα Νικόλαε, και πού;… Αυτό που έπρεπε να κάνω, το έκανα…
Αυτή είναι μια τόσο ζωντανή πίστη, που απλώς αφθονούσε μέσα του: αιτήματα, ευγνωμοσύνη, θαύματα.
Στον ουρανό, δεν θα κάνουν υπέρηχο στομάχου. Θα κάνουν υπέρηχο καρδιάς. Θα πάρουμε μαζί μας μόνο την καρδιά, τη συνείδησή μας και τις καλές μας πράξεις… Να αγαπάτε τους πάντες, να συμπονάτε τους πάντες, να δικαιολογείτε τους πάντες, να προσεύχεστε για όλους. πατήρ Ηλιόδωρος ο Έλληνας, η «φωνή της Όπτινα», μια ατελείωτη πηγή μητρικής αγάπης
https://iconandlight.wordpress.com/2022/10/26/%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%8c-%ce%b8%ce%b1-%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%85%cf%80%ce%ad%cf%81%ce%b7%cf%87%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ac%cf%82/
Σαν σήμερα κοιμήθηκε ο «Αβραάμ» της Όπτινα, ο «ελεήμων» άγιός της π. Ηλιόδωρος. Η απέραντη αγάπη του περιέβαλλε τους πάντες και τα πάντα, σαν το φως του ήλιου
https://iconandlight.wordpress.com/2025/10/26/%cf%83%ce%b1%ce%bd-%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bc%ce%ae%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%bf-%ce%b1%ce%b2%cf%81%ce%b1%ce%ac%ce%bc-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%8c%cf%80/
Ο άνθρωπος χρειάζεται λίγη προσοχή και τίποτα άλλο. Να τον ακούσεις και, αν είναι δυνατόν, να τον αγκαλιάσεις, να τον φιλήσεις… Ο π. Ηλιόδωρος άφησε σε όλους μας τη «συνταγή», της χριστιανικής ζωής: «Να αγαπάτε τους πάντες, να συμπονάτε τους πάντες…»
https://iconandlight.wordpress.com/2025/10/24/%ce%bf-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82-%cf%87%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%ac%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%bf%cf%87%ce%ae-%ce%ba%ce%b1/
Όλη η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να χτίσουμε μια σχέση με τον Θεό, «καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». π. Ηλιόδωρος ο Έλληνας της Όπτινα, μια ατελείωτη πηγή μητρικής αγάπης
https://iconandlight.wordpress.com/2024/10/24/%cf%8c%ce%bb%ce%b7-%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d-%cf%84/
Όταν εμείς οι χριστιανοί δεν δεχόμαστε να συμπορευθούμε με εκείνους οι οποίοι «ουχ ευρίσκουσιν αυτήν» (την στενή πύλη και τεθλιμμένη οδό), διότι δεν θέλουν, τότε δημιουργούνται συγκρούσεις. Γινόμαστε ανεπιθύμητοι από τα τέκνα του κόσμου τούτου – τέτοιος είναι ο κλήρος αυτών που αγαπούν τον Χριστό. Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2023/10/24/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B4%CE%B5%CF%87%CF%8C%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84/
Αυτός, που στη ζωή του μαστιγώθηκε αλύπητα από μεγάλες θλίψεις και μεγάλους πειρασμούς, μας συμβουλεύει να χαίρουμε αγαλλόμενοι εν Χριστώ, ώστε η χαρά αυτή να καταπιεί όλες τις άλλες πολύ μικρότερες λύπες μας και πειρασμούς. Ω αδελφοί, τι χαρά μας περιμένει! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2024/07/09/%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%8e%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%80/
Ἀπολυτίκιον Aγίων Mαρτύρων και νοταρίων Mαρκιανού και Mαρτυρίου.
Ἦχος δ’ Ταχὺ προκατάλαβε
Οἱ Μάρτυρές σου, Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, στεφάνους ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον, ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων, τὰ ἀνίσχυρα θράση· Αὐτῶν ταὶς ἱκεσίαις, Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἀπολυτίκιον Aγίων Mαρτύρων και νοταρίων Mαρκιανού και Mαρτυρίου.
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Ζῆλον ἔνθεον ἀναλαβόντες, ἠμαυρώσατε Ἀρείου πλάνην ὁμοούσιον Τριάδα κηρύττοντες, Μαρκιανὲ καὶ θέοφρων Μαρτύριε, ὀρθοδοξίας οἱ ἄσειστοι πρόβολοι, θεῖοι μάρτυρες, Χριστῷ τῷ Θεῷ πρεσβεύσατε δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Ταβιθά.
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Μαθήτρια ἔνθεος, ἐν τῇ Ἰόππῃ σεμνή, Χριστοῦ ἐχρημάτισας, καὶ ἐν πολλοῖς οἰκτιρμοῖς, αὐτὸν ἐθεράπευσας· ὅθεν ὑπὸ τοῦ Πέτρου, ὡς ἠγέρθης θανοῦσα, ἔδειξας τοῦ σοῦ βίου, Ταβιθὰ μακαρία, πᾶσι τὴν κεκρυμμένην, θείαν λαμπρότητα.
Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Ταβιθά. (ποίημα Ἰσιδώρας Ἁγιοϊεροθεϊτίσσης)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Μαθήτρια Κυρίου ἐν Ἰόππῃ περίδοξος ὤφθης Ταβιθὰ ἐν ἐλέει τον Θεον θεραπεύουσα, και χήραις και πτωχοις και ορφανοις επήρκεσας πλουσία σου χειρί· δια τουτο ως δοχειον σε αρετων τιμωμεν ανακράζοντες· Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστω, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ελεουντι δια σου πιστων τα συστήματα.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Τῆς Ἁγίας Ταβιθά. (ποίημα Ἀρχιμ. Πέτρου Βλοτίλδη)
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.
Ὄντως μέγιστον, τῶν ἀρετῶν σου, θαῦμα ἔξοχον, τῶν ὀπαδῶν σου, ἱκετευόντων ἐκείνων ἐν δά κρυσιν, ὁ Πέτρος παρωξύνθη τῷ Πνεύματι, καὶ οὕτω τῇ σορῷ σου προσήγγισε· ἐπιφωνήσας σοι· Ταβιθὰ ἐξεγέρθητι. Τὰ γὰρ ἅγιά σου ἔργα, ἀπαιτοῦσι συνέχειαν. Πρέπον διακόψαι τὸν θάνατον μᾶλλον, ἢ τῶν τοιούτων τὴν θείαν ἐπιμέλειαν.
Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Χρυσάνθης. (ποίημα Ἰσιδώρας Ἁγιοϊεροθεϊτίσσης)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Χρυσαφίῳ συνάμα, τὸ στεῤῥῷ ὁμοζύγῳ σου, στέφος Μαρτυρίου ἐδέξω, ὦ Χρυσάνθη πολύαθλε· Χριστὸν ὁμολογήσασα Θεόν, καὶ πόνους ὑποστᾶσα ἀνδρικῶς, ἐχαλκεύθης ἐν καμίνῳ τῶν ἀλγεινῶν, καὶ ὡς χρυσὸς διέλαμψας. Χαίροις τῆς καρτερίας ἡ ἰσχύς, χαίροις κανὼν τῆς πίστεως· χαίροις τῆς οὐρανίου ἐκλογῆς, τὸ ἄνθος τὸ μυρίπνοον.
Ἀπολυτίκιον Μετακομιδῆς Σκηνώματος Ὁσίου Σάββα.
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.
Τὸ τοῦ Πνεύματος ἡγιασμένον, σκεῦος Ὅσιε, τρισμάκαρ Σάββα, εὐφημοῦμεν νῦν κυκλοῦντες σὴν λάρνακα, καὶ εὐφροσύνως Χριστῷ ὕμνον ᾄδομεν, χαρισαμένῳ ἡμῖν τὸ σὸν Σκήνωμα· Ὃν ἱκέτευε, πᾶσιν ἡμῖν δωρήσασθαι, συγχώρησιν πταισμάτων καὶ μέγα ἔλεος.
Ἀπολυτίκιον Παναγίας Προυσιωτίσσης
Ἦχος ἅ
Τῆς Ἑλλάδος ἁπάσης σὺ προΐστασαι πρόμαχος καὶ τερατουργὸς ἐξαισίων τῇ ἐκ Προύσσης εἰκόνι Σου, Πανάχραντε Παρθένε Μαριάμ, καὶ γὰρ φωτίζεις ἐν τάχει τοὺς τυφλοὺς δεινοὺς τὲ ἀπελαύνεις δαίμονας καὶ παραλύτους δὲ συσφίγγεις ἀγαθή. Κρημνῶν τὲ σώζεις καὶ πάσης βλάβης τοὺς σοὶ προστρέχοντας. Δόξα τῷ σῷ ἀσπόρῳ τοκετῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ τοιαῦτα θαύματα.
Агни Парфене о.Илиодора – π. Ηλιόδωρος
https://www.youtube.com/watch?v=0V5grkrV6uU
Архидиакон Илиодор. “Царице моя Преблагая”
https://www.youtube.com/watch?v=Wwu9dg–0uI
«Привратник Пресвятой Богородицы. Авва Илиодор и Аввушки». Док.фильм режиссёрa Юлии Воиновой-Жунич
https://www.youtube.com/watch?v=mABgReIHBE0
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου