«Τοὺς Μακεδονίους καὶ Νεστορίους, καὶ τοὺς Εὐτυχέας καὶ Διοσκόρους, Ἀπολλιναρίους τε Σαβελλιοσεβήρους, λύκους βαρεῖς ἀποδειχθέντας, ἐν δέρμασι προβάτων, πόρρω τῆς ποίμνης τοῦ Σωτῆρος, ὡς ἀληθεῖς Ποιμένες, ἀπηλάσατε γυμνοὺς κωδίων, τοὺς τρισαθλίους καταστήσαντας ἄριστα· ὅθεν ὑμᾶς μακαρίζομεν».
Αγαπώ ιδιαιτέρως την ακολουθία των πατέρων της Ζ οικουμενικής συνόδου, όπως και τα κείμενα, τα πρακτικά της, τον θεϊκό τρόπο με τον οποίο τοποθετήθηκαν οι Πατέρες.
Το παραπάνω στιχηρό του εσπερινού, το σκεφτόμουν χθες όλο το βράδυ. Λέω, κοίτα να δεις τι αναφέρει. Αφαιρέσατε την προβιά από τους λύκους, ως αληθείς ποιμένες.
Δηλαδή αν δεν ήταν αληθινοί ποιμένες δεν θα ασχολούνταν με τέτοια θέματα, οπως συμβαίνει με τους περισσότερους των κληρικών σήμερα – και δεν θα ξεσκέπαζαν τους λύκους.
Σήμερα το να μην ασχολούνται με τους προβατόσχημους λύκους, το θεωρούν πνευματικότητα. Το να έγραφε κάποιος τέτοιο τροπάριο (όπως και πολλά άλλα της ακολουθίας), θα τον έλεγαν ιεροκατήγορο!
Αντί αυτού όμως τι συναντάμε; Τους ελάχιστους αληθινούς ποιμένες να τους θεωρούν «εκτός εκκλησίας», πλανεμένους και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Που σήμερα ζούμε σε εποχή εκατό φορές χειρότερων ποιμένων από τους Μακεδονίους και Νεστορίους!
Τους εαυτούς τούς όμως οι υποκριτές, τους θεωρούν «ησυχαστές» και ευλαβείς.
Τι μας λέει όμως ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γι αυτούς που υποκρίνονται ευλάβεια, ώστε να διαπράξουν τις πονηρίες τους;
«..Πᾶς μὲν γὰρ ἄξιος τιμωρίας ὁ κακόν τι ποιῶν· ὁ δὲ καὶ τὴν αἰτίαν ἀπὸ εὐλαβείας λαμβάνων, καὶ προσχήματι τούτῳ χρώμενος τῆς πονηρίας, πολλῷ χαλεπωτέρας ὑπεύθυνος κολάσεως (μτφ: Γιατὶ κάθε ἄνθρωπος ποὺ διαπράττει κάποιο κακὸ ἀξίζει τιμωρία· ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἀντλεῖ καὶ τὴν αἰτία ἀπὸ τὴν εὐλάβεια καὶ χρησιμοποιεῖ αὐτὴν ὡς πρόσχημα γιὰ τὴν πονηρία του, ὑπόκειται σὲ πολὺ πιὸ βαριὰ κόλαση)».
Ας τα έχουμε όλα αυτά υπόψιν και ας ευχόμαστε ο Θεός να μας δώσει ποιμένες σαν εκείνους της έβδομης οικουμενικής συνόδου. Ποιμένες άριστους, που θα διώξουν τους λιμώδεις λύκους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου