Η ΑΓΙΑ ΑΓΑΘΗ ἡ προστάτιδα τῶν μαστῶν.

Ἐπιμέλεια π. Γεώργιος Χριστοδούλου

Ἁγία Ἀγάθη: «Τὸ Ρόδο τὸ Ἀμάραντο μέσα στὶς φλόγες της Αἴτνας»

Στοὺς πρόποδες τοῦ ἐπιβλητικοῦ ἡφαιστείου της Αἴτνας, ἐκεῖ ποὺ ἡ γῆ βρυχᾶται καὶ ἡ λάβα ἀπειλεῖ νὰ σκεπάσει τὴν ἱστορία, ἄνθισε τὸν 3ο αἰῶνα μ.Χ. ἕνα λουλούδι σπάνιας πνευματικῆς ὀμορφιᾶς. Ἡ Ἁγία Ἀγάθη, ἡ Παρθενομάρτυς, δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ ἁγία τοῦ ἑορτολογίου, εἶναι ἕνα οἰκουμενικὸ σύμβολο γυναικείας ἀνδρείας, ἀκλόνητης πίστης καὶ θαυματουργικῆς προστασίας ποὺ ἑνώνει τὴν Ἀνατολὴ μὲ τὴ Δύση.

Ἀκολουθεῖ ἡ ἐξιστόρηση τοῦ βίου, τοῦ φρικτοῦ μαρτυρίου καὶ τῆς αἰώνιας δόξας της, ὅπως καταγράφεται στὰ ἀρχαῖα συναξάρια καὶ στὴ μνήμη τῶν λαῶν τῆς γῆς.

 

Ἡ Εὐγενὴς Καταγωγὴ καὶ ἡ Ἀφιέρωση

Γεννημένη περὶ τὸ 230 μὲ 235 μ.Χ., ἡ Ἀγάθη ἔζησε σὲ μιὰ Σικελία ποὺ βρισκόταν ὑπὸ τὴ σκιὰ τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ἂν καὶ οἱ πόλεις τῆς Κατάνιας καὶ τοῦ Παλέρμο ἐρίζουν μέχρι σήμερα γιὰ τὸν τόπο γέννησής της, ἡ ἱστορία τὴν ἔχει ταυτίσει ἄρρηκτα μὲ τὴν Κατάνια. Γόνος πλούσιας καὶ ἀριστοκρατικῆς οἰκογένειας, ἡ Ἀγαθὴ προικίστηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ σπάνια φυσικὴ ὀμορφιά. Ὡστόσο, ἡ ψυχή της ἦταν αὐτὴ ποὺ ἔλαμπε περισσότερο.

Σὲ πολὺ νεαρὴ ἡλικία, ἔλαβε μιὰ ἀπόφαση ποὺ σόκαρε τὴν κοσμικὴ κοινωνία τῆς ἐποχῆς: ἀφιερώθηκε ὁλοκληρωτικὰ στὸν Νυμφίο Χριστό. Σύμφωνα μὲ τὴ δυτικὴ παράδοση, φόρεσε τὸ κόκκινο πέπλο τῆς καθιερωμένης παρθένου, δηλώνοντας ὅτι κανένας θνητὸς ἄνδρας δὲν θὰ εἶχε δικαίωμα πάνω της.

 

Ἡ Σκιά του Κβιντιανοῦ καὶ ἡ Δοκιμασία

Τὸ ἔτος 250 μ.Χ., ὁ αὐτοκράτορας Δέκιος ἐξαπέλυσε ἕναν ἀπὸ τοὺς σκληρότερους διωγμοὺς κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Στὴ Σικελία, Ἔπαρχος ἦταν ὁ Κβιντιανὸς (Quintianus), ἕνας ἄνδρας ματαιόδοξος, σκληρὸς καὶ φιλήδονος. Μαθαίνοντας γιὰ τὴν ἐκθαμβωτικὴ ὀμορφιὰ καὶ τὴν τεράστια περιουσία της Ἀγάθης, διέταξε τὴ σύλληψή της μὲ διπλὸ σκοπό: νὰ τὴν κάνει γυναῖκα του γιὰ νὰ καρπωθεῖ τὸν πλοῦτο της καὶ νὰ τὴν ἀναγκάσει νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα.

Ὅταν ἡ Ἀγάθη ἀρνήθηκε μὲ παρρησία, ὁ Κβιντιανὸς ἐφάρμοσε ἕνα ψυχολογικὸ μαρτύριο. Τὴν παρέδωσε στὴν Ἀφροδισία, μιὰ γυναῖκα διαβόητη γιὰ τὸν ἀκόλαστο βίο της, ἡ ὁποία διατηροῦσε οἶκο ἀνοχῆς. Ἐπὶ τριάντα ἡμέρες, ἡ Ἀγάθη ἔζησε μέσα στὴ βρωμιὰ τῆς ἁμαρτίας, δεχόμενη πιέσεις, κολακεῖες καὶ ἀπειλὲς γιὰ νὰ ἐνδώσει στὶς σαρκικὲς ἀπολαύσεις. Ἐκείνη ὅμως, σὰν βράχος μέσα στὴ θάλασσα, παρέμεινε ἀλώβητη. Ἡ Ἀφροδισία, ἡττημένη, ἐπέστρεψε στὸν Κβιντιανὸ λέγοντας: «Εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ μαλακώσεις τὸ σίδερο καὶ νὰ σπάσεις τὴν πέτρα, παρὰ νὰ λυγίσεις τὴν ψυχὴ αὐτῆς τῆς κόρης».

 

Τὸ Φρικτὸ Μαρτύριο καὶ ἡ Ἀπάντηση

Ἐξοργισμένος ὁ τύραννος, διέταξε νὰ φέρουν την Ἀγάθη στὸ Πραιτώριο. Ἀκολούθησε διάλογος ποὺ ἔμεινε στὴν ἱστορία. Ὅταν ρωτήθηκε γιὰ τὴν καταγωγή της, ἐκείνη ἀπάντησε: «Εἶμαι εὐγενής, ἀλλὰ ἡ μεγαλύτερη εὐγένεια καὶ ἐλευθερία εἶναι νὰ εἶσαι δοῦλος τοῦ Χριστοῦ».

Τὰ βασανιστήρια ποὺ ἀκολούθησαν ξεπέρασαν κάθε λογική:

1. Ὁ Τροχὸς καὶ τὸ Μαστίγωμα: Τὸ σῶμα της τεντώθηκε καὶ σχίστηκε, ἀλλὰ ἐκείνη ὑπέμενε σιωπηλά.
2. Ἡ Ἀποκοπὴ τῶν Μαστῶν: Στὴν κορύφωση τῆς βαρβαρότητας, ὁ Κβιντιανὸς διέταξε νὰ τῆς στρίψουν καὶ νὰ τῆς κόψουν τοὺς μαστοὺς μὲ πυρακτωμένες λαβίδες. Ἦταν μιὰ πράξη ἀπόλυτης ἀπανθρωπιᾶς. Τότε ἡ Ἀγάθη, μέσα στοὺς πόνους της, ὕψωσε τὸ ἀνάστημά της καὶ τοῦ εἶπε τὰ λόγια ποὺ ἀντηχοῦν στοὺς αἰῶνες:

«Ἄπιστε καὶ ὠμὲ τύραννε, δὲν ντρέπεσαι νὰ κόβεις ἀπὸ μιὰ γυναῖκα αὐτὸ ποὺ κι ἐσὺ θήλασες ἀπὸ τὴ μητέρα σου γιὰ νὰ ζήσεις; Ἔχω ὅμως τοὺς μαστοὺς τῆς ψυχῆς μου ἀκέραιους, μὲ τοὺς ὁποίους τρέφω τὶς αἰσθήσεις μου γιὰ τὸν Θεό».

Τὸ Ὅραμα στὴ Φυλακή

Ριγμένη στὸ σκοτεινὸ μπουντρούμι, αἱμορραγῶντας καὶ χωρὶς ἰατρικὴ βοήθεια, ἡ Ἀγάθη περίμενε τὸν θάνατο. Μέσα στὴ νύχτα ὅμως, τὸ κελὶ πλημμύρισε ἀπὸ ἄκτιστο φῶς. Ἐμφανίστηκε μπροστά της ἕνας σεβάσμιος γέροντας, συνοδευόμενος ἀπὸ ἕναν ἄγγελο ποὺ κρατοῦσε λαμπάδα. Ἦταν ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. Ὁ Ἀπόστολος τὴν πλησίασε καὶ θεράπευσε τὶς πληγές της. Οἱ μαστοί της ἀποκαταστάθηκαν πλήρως καὶ τὸ σῶμα της ἔγινε ξανὰ ὑγιές. Ἡ Ἁγία εὐχαρίστησε τὸν Θεό, γεμίζοντας τὴ φυλακὴ μὲ ψαλμωδίες.

 

Ἡ Τελικὴ Θυσία καὶ ὁ Σεισμός

Τὴν ἑπόμενη μέρα, ὁ Κβιντιανὸς ἔμεινε ἄναυδος βλέποντάς την θεραπευμένη. Ἀντὶ νὰ πιστέψει, τὸ μῖσος του φούντωσε. Διέταξε νὰ στρώσουν στὸ ἔδαφος ἀναμμένα κάρβουνα ἀναμεμειγμένα μὲ σπασμένα κεραμίδια καὶ νὰ κυλίσουν τὴν Ἁγία γυμνὴ πάνω τους.

Τὴν ὥρα ποὺ τὸ μαρτύριο βρισκόταν σὲ ἐξέλιξη, ἕνας τρομακτικὸς σεισμὸς συγκλόνισε τὴν Κατάνια. Μέρος του διοικητηρίου κατέρρευσε, καταπλακώνοντας τοὺς συμβούλους τοῦ Ἐπάρχου. Ὁ λαὸς τῆς πόλης, ἔντρομος, ξεσηκώθηκε φωνάζοντας ὅτι πρόκειται γιὰ θεϊκὴ τιμωρία γιὰ τὸ βασανισμό της Ἀγάθης. Φοβούμενος λιντσάρισμα, ὁ Κβιντιανὸς τὴν ἔστειλε πίσω στὴ φυλακή. Ἐκεῖ, ἡ Ἀγάθη σήκωσε τὰ χέρια της καὶ προσευχήθηκε: «Κύριε, Ἐσὺ ποὺ μὲ φύλαξες ἀπὸ τὴν παιδική μου ἡλικία… δέξου τώρα τὸ πνεῦμα μου». Ἦταν 5 Φεβρουαρίου τοῦ 251 μ.Χ. ὅταν παρέδωσε τὴν ἁγνή της ψυχή.

 

Τὸ Πέπλο καὶ ἡ Λάβα

Ἕναν χρόνο μετὰ τὸν θάνατό της (252 μ.Χ.), ἡ Αἴτνα ἐξερράγη βίαια. Ἕνα ποτάμι λάβας κατέβαινε πρὸς τὴν Κατάνια. Χριστιανοὶ καὶ εἰδωλολάτρες ἔτρεξαν στὸν τάφο της, πῆραν τὸ Πέπλο (Velo) ποὺ σκέπαζε τὴ λειψανοθήκη της καὶ τὸ ὕψωσαν μπροστὰ στὴ λάβα. Ὡς ἐκ θαύματος, ἡ λάβα σταμάτησε καὶ ἄλλαξε πορεία. Ἀπὸ τότε, ἡ Ἁγία Ἀγάθη θεωρεῖται ἡ προστάτιδα ἐνάντια στὶς πυρκαγιὲς καὶ τὶς ἐκρήξεις ἡφαιστείων.

 

Ἡ Προστάτιδα τῶν Γυναικῶν

Λόγῳ τοῦ μαρτυρίου ποὺ ὑπέστη στὸ στῆθος, ἡ Ἁγία Ἀγάθη ἀναγνωρίζεται παγκοσμίως ὡς ἡ προστάτιδα γιὰ τὶς παθήσεις τοῦ μαστοῦ καὶ τὸν καρκίνο τοῦ μαστοῦ. Χιλιάδες γυναῖκες ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἀναφέρουν ἰάσεις μετὰ ἀπὸ θερμὴ προσευχὴ πρὸς ἐκείνη.

 

Ἡ Ὀδύσσεια τῶν Ἱερῶν Λειψάνων

Τὰ ἱερά της λείψανα εἶχαν τὴ δική τους περιπετειώδη ἱστορία.

• Τὸ 1040, ὁ Βυζαντινὸς στρατηγὸς Γεώργιος Μανιάκης, θέλοντας νὰ τὰ διασώσει ἀπὸ τὶς ἀραβικὲς ἐπιδρομές, τὰ μετέφερε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου τιμήθηκαν στὴν αὐτοκρατορικὴ αὐλή.
• Τὸ 1126, δύο στρατιῶτες τῆς αὐτοκρατορικῆς φρουρᾶς, ὁ Γάλλος Gisliberto καὶ ὁ Καλαβρέζος Goselmo, εἶδαν σὲ ὅραμα τὴν Ἁγία νὰ ζητᾶ τὴν ἐπιστροφή της στὴν πατρίδα της. Ἔκλεψαν τὰ λείψανα καὶ τὰ μετέφεραν κρυφὰ πίσω στὴν Κατάνια. Ἡ ὑποδοχὴ ἦταν ἐκκωφαντικὴ, οἱ κάτοικοι ἀπὸ τὴν χαρά τους βγῆκαν στοὺς δρόμους μὲ τὰ ροῦχα τοῦ ὕπνου (ἔθιμο ποὺ τηρεῖται ὡς σήμερα μὲ λευκοὺς χιτῶνες) γιὰ νὰ τὴν ὑποδεχτοῦν.

 

Ποῦ Φυλάσσονται σήμερα τὰ Ἱερὰ Λείψανα τῆς Ἁγίας

1. Κατάνια, Σικελία: Ἡ Μεγάλη Λειψανοθήκη

Ἐδῶ φυλάσσεται τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ σκηνώματός της, καθὼς ἡ Κατάνια εἶναι ἡ πατρίδα καὶ ὁ τόπος τοῦ μαρτυρίου της.

Στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Ἀγάθης (Cattedrale di Sant’Agata): Στὸ παρεκκλήσι τῆς Ἁγίας, μέσα σὲ ἕνα «θησαυροφυλάκιο», φυλάσσονται δύο ἀριστουργηματικὲς λειψανοθῆκες:

Ἡ Ἀργυρὴ Προτομὴ (Busto Reliquiario): Ἕνα περίτεχνο ἄγαλμα ἀπὸ ἀσήμι καὶ σμάλτο (ἔργο τοῦ 1376), τὸ ὁποῖο περιέχει τὴν Τιμία Κάρα καὶ τὸν θώρακα τῆς Ἁγίας.

Τὸ Ἀργυρὸ Κιβώτιο: Μιὰ μεγάλη λάρνακα ποὺ περιέχει τὰ ἄκρα καὶ ἄλλα μέρη τοῦ σώματός της.

Σημεῖο ἀναφορᾶς: Ἐκεῖ φυλάσσεται καὶ τὸ Ἱερὸ Πέπλο (Velo), τὸ ὕφασμα ποὺ σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση σταμάτησε τὴ λάβα της Αἴτνας.

 

2. Ἅγιον Ὅρος

Στὸ «Περιβόλι τῆς Παναγίας» βρίσκονται πολύτιμα τμήματα, μὲ σημαντικότερο:

Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Παύλου: Ἐδῶ φυλάσσεται μέρος τῆς Τιμίας Κάρας (τμῆμα τοῦ μετώπου) τῆς Ἁγίας Ἀγάθης. Θεωρεῖται σπουδαῖο κειμήλιο καὶ ἐκτίθεται σὲ προσκύνηση κατὰ τὶς ἱερὲς πανηγύρεις.

Μικρὰ ἀποτμήματα ἱερῶν λειψάνων ἀναφέρονται ἐπίσης στὶς Μονὲς Διονυσίου καὶ Ξενοφῶντος.

3. Ὑπόλοιπη Ἑλλάδα

Ἡ χάρη τῆς Ἁγίας εἶναι ἁπλωμένη σὲ πολλὰ μοναστήρια τῆς πατρίδας μας:

Εὐρυτανία: Στὴν ἱστορικὴ Μονὴ Προυσοῦ, μέσα στὸ σκευοφυλάκιο.

Ἀρκαδία: Στὴν Ἱερὰ Μονὴ Λουκοὺς (Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος) στὸ Ἄστρος Κυνουρίας.

Τῆνος: Στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κεχροβουνίου (ἐκεῖ ποὺ ἀσκήτεψε ἡ Ἁγία Πελαγία).

Αἴγινα: Στὸν νέο τρισυπόστατο ναὸ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης.

Κεφαλονιά: Στὸν ναὸ τῆς Παναγίας της Κορωνιώτισσας στὸ Ληξούρι.

Βοιωτία: Στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἱερουσαλήμ

4. Ἄλλα μέρη στὸν κόσμο

Ρώμη: Στὸν ναὸ Sant’Agata dei Goti (Ἁγία Ἀγάθη των Γότθων), ἕναν ἀπὸ τοὺς παλαιότερους ναοὺς τῆς Ρώμης.

Γαλατίνα (Ἰταλία): Στὴ Βασιλικὴ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης της Ἀλεξάνδρειας φυλάσσεται, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ἕνας ἀπὸ τοὺς μαστοὺς τῆς Ἁγίας (ποὺ ἐστάλη ἐκεῖ ὡς δῶρο ὅταν τὰ λείψανα ἐπέστρεφαν ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη).

 

Ἡ Ἁγία Ἀγάθη στὸν Σύγχρονο Κόσμο

Ἡ λατρεία της ἐξαπλώθηκε σὲ κάθε γωνιὰ τοῦ πλανήτη, ἀποδεικνύοντας τὴν οἰκουμενικότητά της.

1. Ἰταλία: Ἡ Μεγαλύτερη Γιορτὴ τῆς Μεσογείου

Στὴν Κατάνια, τὸ τριήμερο 3-5 Φεβρουαρίου λαμβάνει χώρα μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες θρησκευτικὲς γιορτὲς στὸν κόσμο. Ἑκατομμύρια πιστοί (“devoti”) ντυμένοι στὰ λευκά, τραβοῦν μὲ σκοινιὰ τὸ βαρὺ ἅρμα (“fercolo”) μὲ τὰ λείψανα τῆς Ἁγίας, φωνάζοντας “Cittadini, viva Sant’Agata!”. Εἶναι μιὰ ἐμπειρία ποὺ δονεῖ τὴν ψυχή. Χαρακτηριστικὰ εἶναι καὶ τὰ γλυκὰ “Minne di Sant’Agata” (τὰ στήθη τῆς Ἁγίας Ἀγάθης), μικρὰ στρογγυλὰ κέϊκ μὲ λευκὸ γλάσο καὶ ἕνα κερασάκι στὴν κορυφή, ποὺ συμβολίζουν τὸ μαρτύριό της.

2. Ἑλλάδα:

Ἂν καὶ Δυτικὴ Ἁγία, τιμᾶται βαθύτατα στὴν Ἑλλάδα:

Αἰτωλικό: Ἡ Ἁγία Ἀγάθη εἶναι στενὰ συνδεδεμένη μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Στὶς 23 Αὐγούστου 1824, ἀνήμερα τῆς ἀπόδοσης τῆς ἑορτῆς της, ἔγινε ἡ ἱστορικὴ μάχη στὸ νησάκι τῆς Ἁγίας Ἀγάθης στὴ λιμνοθάλασσα, σώζοντας τὸ Αἰτωλικό. Ὑπάρχει ἱστορικὸς ναὸς ἐκεῖ.

Ἅγιον Ὅρος: Τιμᾶται στὶς μονὲς ὅπου φυλάσσονται τεμάχια ἱερῶν λειψάνων της.

Σταμάτα Ἀττικῆς: Ἕνα γραφικὸ εξωκλῆσι μέσα στὸ πράσινο τιμᾶ τὴ μνήμη της.

3. Μάλτα καὶ Ἱσπανία

Στὴ Μάλτα, πιστεύεται ὅτι ἡ Ἁγία κρύφτηκε στὶς κατακόμβες τοῦ Ραμπὰτ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ διωγμοῦ. Οἱ Κατακόμβες τῆς Ἁγίας Ἀγάθης εἶναι σήμερα σημαντικὸς τόπος προσκυνήματος μὲ τοιχογραφίες τοῦ 12ου αἰῶνα.

Στὴν Ἱσπανία (Zamarramala), ἡ γιορτή της εἶναι ἡ μέρα ποὺ “κυβερνοῦν οἱ γυναῖκες”, τιμῶντας τὸ θάρρος της ἀπέναντι στὴν ἀνδρικὴ ἐξουσία του Κβιντιανοῦ.

 

Θαύματα τῆς Ἁγίας Ἀγάθης

Ἡ Ἁγία Ἀγάθη ἔχει συνδέσει τὸ ὄνομά της μὲ πλῆθος θαυμαστῶν γεγονότων ποὺ διατρέχουν 17 αἰῶνες ἱστορίας. Τὰ θαύματά της χωρίζονται σὲ δύο κατηγορίες: στὰ «ἱστορικὰ θαύματα», ποὺ ἔσωσαν ὁλόκληρες πόλεις καὶ ἔχουν καταγραφεῖ στὰ χρονικὰ τῆς Σικελίας, καὶ στὰ «προσωπικὰ θαύματα» ἴασης πιστῶν.

Ἐδῶ εἶναι ἡ ἀναλυτικὴ καταγραφὴ τῶν σημαντικότερων θαυμάτων της, ὅπως διασώθηκαν ἀπὸ τὴν παράδοση καὶ τὰ ἱστορικὰ ἀρχεῖα:

1. Τὸ Πρῶτο καὶ Μεγαλύτερο Θαῦμα: Ἡ Σωτηρία ἀπὸ τὴ Λάβα (252 μ.Χ.)

Μόλις ἕναν χρόνο μετὰ τὸ μαρτύριό της, τὴν 1η Φεβρουαρίου 252 μ.Χ., ἡ Αἴτνα ἐξερράγη μὲ τρομερὴ βιαιότητα. Ἕνας χείμαρρος λάβας κατευθυνόταν πρὸς τὴν Κατάνια, ἀπειλῶντας νὰ τὴν ἐξαφανίσει.

• Τὸ γεγονός: Οἱ κάτοικοι (ἀκόμη καὶ οἱ εἰδωλολάτρες, βλέποντας τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ τῆς Ἀγαθῆς) ἔσπασαν τὸν τάφο της, πῆραν τὸ Ἱερὸ Πέπλο (Velo) —ἕνα κόκκινο ὕφασμα ποὺ φοροῦσε— καὶ τὸ ὕψωσαν μπροστὰ στὸ «πύρινο ποτάμι».
• Τὸ ἀποτέλεσμα: Στὶς 5 Φεβρουαρίου, ἡ ροὴ τῆς λάβας σταμάτησε ἀκαριαία. Ἀπὸ τότε, ἡ Ἁγία θεωρεῖται ἡ ἀπόλυτη προστάτιδα κατὰ τῶν ἡφαιστείων καὶ τῶν πυρκαγιῶν.

2. Τὸ Θαῦμα κατὰ τοῦ Στρατηγοῦ τῶν Βαρβάρων (472 μ.Χ.)

Ὅταν ὁ Ρικίμερος (Ricimer), ὁ Γοτθικῆς καταγωγῆς στρατηγὸς τῆς Δυτικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, προσπάθησε νὰ ἀποβιβαστεῖ στὴ Σικελία γιὰ νὰ τὴν κατακτήσει καὶ νὰ τὴ λεηλατήσει, οἱ κάτοικοι προσέφυγαν στὴν Ἁγία.

• Τὸ γεγονός: Ξέσπασε ξαφνικὰ μιὰ σφοδρὴ θαλασσοταραχὴ ποὺ κατέστρεψε τὸν στόλο του Ρικίμερου, ἐμποδίζοντας τὴν εἰσβολή. Οἱ ἱστορικοὶ τῆς ἐποχῆς τὸ ἀπέδωσαν στὴν προστασία τῆς Ἁγίας.

3. Τὸ Θαῦμα μὲ τὸν Αὐτοκράτορα Φρειδερίκο Β’ (1231)

Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ διάσημα ἱστορικὰ θαύματα. Ὁ Φρειδερίκος Β’ της Σουαβίας, ὀργισμένος ἀπὸ μιὰ ἐξέγερση στὴν Κατάνια, ἀποφάσισε νὰ καταστρέψει τὴν πόλη καὶ νὰ σφάξει τοὺς κατοίκους.

• Τὸ γεγονός: Πρὶν δώσει τὴ διαταγή, παρακολούθησε τὴ Θεία Λειτουργία στὸν Καθεδρικὸ Ναό. Τὴ στιγμὴ ποὺ ἄνοιξε τὸ προσευχητάριό του (τὸ βιβλίο τῶν ψαλμῶν), ἐμφανίστηκε στὶς σελίδες του μὲ χρυσᾶ γράμματα μιὰ λατινικὴ φράση ποὺ δὲν ὑπῆρχε πρίν:

“Noli offendere Patriam Agathae quia ultrix iniuriarum est” (Μὴν προσβάλεις τὴν Πατρίδα της Ἀγάθης, γιατί ἐκδικεῖται τὶς ἀδικίες).

• Τὸ ἀποτέλεσμα: Τρομοκρατημένος ὁ Αὐτοκράτορας, ἀνακάλεσε ἀμέσως τὴ διαταγὴ καταστροφῆς καὶ ἁπλῶς ζήτησε ἀπὸ τοὺς κατοίκους νὰ περάσουν κάτω ἀπὸ δύο σταυρωμένα σπαθιὰ ὡς ἔνδειξη ὑποταγῆς.

4. Ἡ Σωτηρία ἀπὸ τὴν Πανώλη (Πανούκλα)

Ἡ Ἁγία ἔχει σώσει την Κατάνια πολλὲς φορὲς ἀπὸ θανατηφόρες ἐπιδημίες.

• 1576: Ἐνῷ ἡ πανώλη θέριζε τὴ Σικελία, οἱ ἀρχὲς ἔβγαλαν τὰ λείψανα τῆς Ἁγίας σὲ λιτανεία στοὺς δρόμους καὶ στὰ νοσοκομεῖα. Ἡ ἐπιδημία σταμάτησε ἀμέσως μετὰ τὴ λιτανεία.
• 1743: Μιὰ τρομερὴ ἐπιδημία χτύπησε τὴ γειτονικὴ Μεσσήνη (Messina) σκοτώνοντας 48.000 ἀνθρώπους. Ἡ Κατάνια παρέμεινε ἀλώβητη, γεγονὸς ποὺ ἀποδόθηκε σὲ θαῦμα τῆς Ἁγίας. Στὴν Πλατεῖα τῶν Μαρτύρων (Piazza dei Martiri) στήθηκε στήλη μὲ τὸ ἄγαλμά της ποὺ πατάει τὸν δράκο της πανώλης.

5. Τὸ Θαῦμα στὸ Χωριὸ Νικολοζὶ (1886)

Στὶς 24 Μαΐου 1886, μιὰ νέα ἔκρηξη τῆς Αἴτνας ἀπείλησε τὸ ὀρεινὸ χωριὸ Nicolosi.

• Τὸ γεγονός: Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κατάνιας, Καρδινάλιος Dusmet, μετέφερε τὸ Ἱερὸ Πέπλο στὸ μέτωπο τῆς λάβας. Τὸ ὕψωσε καὶ ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ.
• Τὸ ἀποτέλεσμα: Παρὰ τοὺς νόμους τῆς φυσικῆς (καθὼς ἦταν σὲ κατηφόρα), ἡ λάβα σταμάτησε λίγα μέτρα πρὶν τὰ πρῶτα σπίτια τοῦ χωριοῦ. Στὸ σημεῖο ἐκεῖνο χτίστηκε παρεκκλήσι ποὺ ὑπάρχει μέχρι σήμερα.

6. Ἡ Προστασία στὸν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Κατὰ τὴν εἰσβολὴ τῶν Συμμάχων στὴ Σικελία (1943), ἡ Κατάνια βομβαρδίστηκε ἀνελέητα. Οἱ κάτοικοι κατέφυγαν στὸν ναὸ καὶ στὶς κατακόμβες τῆς Ἁγίας. Παρ’ ὅλο ποὺ ἡ πόλη ὑπέστη τεράστιες ζημιές, ὁ Καθεδρικὸς Ναὸς καὶ ὁ θησαυρὸς μὲ τὰ λείψανα ἔμειναν ἀνέπαφα, ἐνῷ οἱ ἀπώλειες ἀμάχων θεωρήθηκαν «θαυματουργικὰ λίγες» σὲ σχέση μὲ τὴν ἔνταση τῶν βομβαρδισμῶν.

7. Τὸ Θαῦμα της Ἀγριελιὰς (Κατὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν λειψάνων)

Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ὅταν οἱ στρατιῶτες Gisliberto καὶ Goselmo ἐπέστρεφαν τὰ λείψανα ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1126, σταμάτησαν νὰ ξεκουραστοῦν σὲ μιὰ περιοχὴ κοντὰ στὴν Κατάνια (σήμερα λέγεται “Quattr’occhi”).

• Τὸ θαῦμα: Ἐπειδὴ πεινοῦσαν ἀλλὰ δὲν εἶχαν τροφή, μιὰ ἀγριελιὰ φύτρωσε ξαφνικὰ καὶ κάρπισε μέσα σὲ λίγα λεπτὰ γιὰ νὰ τοὺς ταΐσει.

8. Ἰατρικὰ Θαύματα (Μαστὸς καὶ Καρκίνος)

Ἀμέτρητα εἶναι τὰ καταγεγραμμένα περιστατικὰ γυναικῶν ποὺ θεραπεύτηκαν ἀπὸ παθήσεις τῶν μαστῶν:

• Ὑπάρχουν χιλιάδες τάματα (ex-voto) σὲ σχῆμα μαστοῦ ἀπὸ ἀσήμι ἢ κερὶ γύρω ἀπὸ τὸν τάφο της, ποὺ μαρτυροῦν ἰάσεις ἀπὸ μαστίτιδες (παλαιότερα) καὶ καρκίνο (σήμερα).
• Ἕνα σύγχρονο καταγεγραμμένο περιστατικὸ ἀναφέρει μιὰ γυναῖκα ἀπὸ τὴν Ἀργεντινὴ τὸ 2005, ἡ ὁποία προσευχήθηκε στὴν Ἁγία πρὶν ἀπὸ μαστεκτομή. Στὸν προεγχειρητικὸ ἔλεγχο, οἱ γιατροὶ διαπίστωσαν τὴν ἀνεξήγητη ἐξαφάνιση τοῦ ὄγκου.

9. Τὸ «Μάννα» τῆς Ἁγίας Ἀγάθης

Γιὰ αἰῶνες, ἀπὸ τὸν τάφο τῆς Ἁγίας ἀνέβλυζε ἕνα μυρωδᾶτο ὑγρό, τὸ ὁποῖο οἱ πιστοὶ ἀποκαλοῦσαν «Μάννα». Αὐτὸ τὸ φαινόμενο καταγράφηκε πολλὲς φορές, ἰδιαίτερα κατὰ τὸν Μεσαίωνα. Τὸ ὑγρὸ αὐτὸ συλλεγόταν καὶ χρησιμοποιοῦνταν γιὰ τὴ θεραπεία ἀσθενειῶν. Ἡ ροή του σταμάτησε σταδιακὰ κατὰ τὸν 19ο αἰῶνα, ἀλλὰ ἀναφέρεται σὲ ὅλα τὰ παλαιὰ συναξάρια ὡς μόνιμο θαῦμα.

Ἡ Ἁγία Ἀγαθὴ δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ ἱστορία ἀπὸ τὸ παρελθόν. Εἶναι ἡ φωνὴ ποὺ ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ ἁγνότητα, ἡ ἀξιοπρέπεια καὶ ἡ πίστη εἶναι δυνάμεις ἀνίκητες, ἱκανὲς νὰ σταματήσουν ἀκόμα καὶ τὴ λάβα τῶν ἡφαιστείων. Τὸ σῶμα της πληγώθηκε, ἀλλὰ ἡ εἰκόνα της παραμένει ἀλώβητη στοὺς αἰῶνες, παρηγοριὰ γιὰ κάθε πονεμένο ἄνθρωπο καὶ φάρος φωτεινὸς μέσα στὸ σκοτάδι τῶν δοκιμασιῶν.

Ταίς της Μάρτυρος Ἀγάθης πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Συντάκτης

filippiaven

orthodoxia.gr