Α) “Ἡ προσευχὴ βγάζει ψυχὲς ἀπὸ τὴν κόλαση”
π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος:
Ὁ Ὅσιος Γέροντας Ἰωσὴφ ἔλεγε ὅτι “ὄχι μόνο μὲ τὴν Θεία Λειτουργία ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ κομποσχοινι, μὲ τὴν λεγομένη Νοερὰ προσευχή, «βγάζεις ψυχὲς ἀπὸ τὴν κόλαση καὶ τὶς βάζεις στὸν παράδεισο»”. Τὸ ἀκόλουθο γεγονὸς ποὺ ἄκουσα ἀπὸ τὸν Γέροντά μου, πατέρα Ἐφραὶμ (Ἀριζόνας), τὸ μαρτυρεῖ. Ὁ ἁγιασμένος Γέροντας είχε μια ξαδελφη, τὴν Κατερίνα, ἡ ὁποία ὅταν ἦτο στὸν κόσμο, κοροϊδευε τοὺς παπάδὲς καὶ τοὺς ψάλτες: πῶς διάβαζαν, πῶς ἔψαλλαν, πῶς περπατοῦσαν καὶ γελοῦσε, Ἂν καὶ ἡ ζωή της δὲν ἦτο καθόλου καλή, ἐν τούτοις αὐτὸς τὴν ἀγαποῦσε πολύ.Ἔμαθε λοιπόν πως ἡ ξαδέλφη του, πολὺ νέα κοπέλα, πέθανε καὶ μάλιστα όχι καλά. Ὅταν ἔφθασε στὶς τελευταῖες στιγμὲς της, ὁ Θεὸς τὴν παραδειγμάτισε, γιὰ νὰ δείξῃ στοὺς οἰκείους και συγγενεῖς της ὅτι ἡ συμπεριφορά της δὲν ἦτο σωστή.
Ἔτσι, ὅταν πέθαινε, έβγαζε φωνές, ἔκανε διαφόρους μορφασμοὺς καὶ κινήσεις ἄσχημες καὶ πάνω σ’ αὐτὰ τὰ χάλια ξεψύχησε. Ὁ Γέροντας σὰν τὸ ἔμαθε ἄρχισε τὰ κλάματα. Δὲν ἔκλαιγε, πού πέθανε ή ξαδέλφη του, ἀλλὰ γιατὶ κολάσθηκε.
᾿Απὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἄρχισε συνεχῆ νηστεία καὶ προσευχὴ γι’ αὐτήν, μὰ γιά πολὺ καιρό τὴν ἔβλεπε στὸ σκοτάδι.
Μιὰ φορά, ἐνῶ προσευχόταν στήν καλύβα του, εἶδε ζωντανά την ξαδέλφη του νὰ ἀνεβαίνῃ ἀπὸ τὴν κόλασι στὸν οὐρανὸ, γεμάτη χαρά, κρατῶντας ἕνα κλειδὶ ἐλιᾶς στο χέρι καί νά φωνάζη:
– Σήμερα εἶναι ἡ μεγάλη μου ἡμέρα. Τώρα πηγαίνω “εἰς φωτεινὸν οἴκημα καὶ λαμπρὸν παλάτιον”.
Τῆς φωνάζει ὁ ὅσιος Γέροντας Ἰωσήφ:
– Κατερίνα, τί ἔπαθες;
– Σήμερα εἶναι ἡ μεγάλη μου ἡμέρα!
Αὐτό φανερώνει ὅτι μὲ τὰ πολλὰ κομποσχοίνια και τις νηστεῖες τοῦ Γέροντος, ἡ Κατερίνα ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὰ δεσμά τῆς κολάσεως! Πράγματι, «πολὺ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη»!
Β) Ἡ Νοερὰ προσευχή
π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος:
Ἡ Νοερὰ προσευχή εἶναι ἐμπειρία τῆς αἰωνίου ζωῆς! Εἶναι ἐμπειρία, από την παροῦσα ἤδη ζωή, τῆς πανευφρόσυνης ἐνέργειας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στήν καρδιά τοῦ «ἀδιαλείπτως» προσευχομένου πιστοῦ, ἐντός τοῦ ὁποίου ή καρδιά μέ ἀνεκλάλητους στεναγμούς ψάλλει καί βοᾶ «άββᾶ ὁ Πατήρ», “εἶσαι ὁ Πατέρας μου, ἐλέησόν με”, δηλαδή τήν Εὐχή, «Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστέ, ελέησόν με», καί τήν ὁποία βιώνει ολόκληρη ή ὕπαρξίς του, ὡς ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Εἶναι ἀκόμη ή νοερά ενέργεια ἐντός τῆς κεκαθαρμένης ἐκ τῶν ψεκτῶν παθῶν καρδίας, ἡ ὁποία, ὡς πηγή ἀεννάως βρύουσα τό ὕδωρ τό ζῶν, πλημμυρίζει τήν ψυχή τοῦ προσευχομένου ἀπό θεϊκές ἐλλάμψεις, δωρεές καί ἀποκαλύψεις «ἀρρήτων ρημάτων».
Εἶναι ἐπίσης ὁ ἐν θεωρίᾳ καί διά τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀκατάληπτος νοερός καί ἀπλανής άσπασμός, ἅμα καί προσκύνησις τῶν σεπτῶν καί ἀχράντων ποδῶν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἐντός τοῦ ναοῦ τῆς καρδιᾶς τοῦ προσευχομένου χριστιανοῦ, τοῦ ὁποίου ή ψυχή, παλλομένη καί πυρπολουμένη από θεϊκό ἔρωτα, Τόν ἐπικαλεῖται ἀδιαλείπτως βοῶσα «᾿Ιησοῦ μου! Γλυκειά μου ἀγάπη, ἐλέησόν με».
Καί ἄλλοτε πάλι, εἶναι τό ύπερβατικό βίωμα τοῦ πνευματικοῦ βυθίσματος στό φωτοπέλαγος τοῦ ἀκτίστου Τριαδικοῦ Φωτός, πού πληροῖ-γεμίζει ολόκληρη τήν ὕπαρξι τοῦ “εὐχομένου” ἀπό ἀγγελική αγνότητα καί θεία Γνῶσι τῶν ἀπορρήτων τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ!!!
Η φωτοπλημμύρα αὐτή τοῦ ἀκτίστου Φωτός “πνίγει” τήν ἐν πνευματική θεωρίᾳ εύρισκομένη ψυχή από οὐράνια μακαριότητα. Καί τότε ὄντως δύναται ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι νά ΘΕΟΛΟΓΗ. «᾿Ελθών δέ εἰς ἑαυτόν» ὁ προσευχόμενος βιώνει, μέ πολύ ψυχοσωματική ευκολία καί ἐν Χριστῷ, τήν ἀπλανῆ συμπόρευσί του μετά τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ στόν διεξαγόμενον ἀγῶνα γιά τήν πλήρη κάθαρσι νοός καί καρδιᾶς καί τήν λῆψι τοῦ θείου φωτισμοῦ, διά τῶν ὁποίων ὁδηγεῖται κατά Χάριν στόν θεϊκό Σαββατισμό, στήν ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΗΣΥΧΙΑ καί δι’ αὐτῆς στήν τελείωση-θέωση!!!
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: “Ἡ «ΕΥΧΗ» ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ” Πρωτοπρεσβυτέρου Στέφανου Ἀναγνωστόπουλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου