Η επίγεια ζωή είναι σύντομη και φευγαλέα,
αλλά η προσευχή την εξυψώνει και της δίνει αιώνιο νόημα.
Από όλα τα χαρίσματα που έχει ο άνθρωπος,
το μεγαλύτερο δώρο είναι η ικανότητα να στέκεται ενώπιον του Θεού και να στρέφεται σε Αυτόν.
Γιατί η προσευχή δεν είναι απλώς ένας λόγος,
είναι η αναπνοή της ψυχής.
Είναι μια ζωντανή σύνδεση μεταξύ του ανθρώπου και του Δημιουργού.
Είναι μια αγάπη που δεν αποδεικνύεται από τις πράξεις αυτού του κόσμου,
αλλά προσφέροντας την καρδιά στον Θεό.
Ένας άνθρωπος χωρίς προσευχή μοιάζει με σώμα χωρίς αναπνοή.
Μπορεί να ζήσει, αλλά όχι να ζήσει αληθινά.
Μπορεί να έχει τα πάντα, και η ψυχή του παραμένει άδεια.
Αλλά η προσευχή βρίσκει την πληρότητά της στη Θεία Λειτουργία.
Γιατί η Λειτουργία δεν είναι απλώς μια συγκέντρωση,
ούτε ένα έθιμο που τελείται για χάρη της τάξης.
Είναι η ζωντανή παρουσία του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους.
Είναι ένα μυστήριο στο οποίο ο ουρανός κατεβαίνει στη γη,
και ο άνθρωπος ανεβαίνει στον Θεό.
Όταν ο ιερέας αναφωνεί:
«Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…»
τότε όχι μόνο αρχίζει η λειτουργία,
αλλά ανοίγουν και οι πόρτες της αιωνιότητας.
Όταν ανασταίνεται:
«Εν ειρήνη δεηθώμεν τω Κυρίω…»
η ψυχή αφήνει τα βάρη αυτού του κόσμου
και αρχίζει να αναπνέει την ειρήνη του ουρανού.
Όταν ψάλλει η χορωδία,
όταν ανασταίνεται το θυμιατήρι,
όταν ο λαός συγκεντρώνεται ως ένα σώμα
τότε η προσευχή δεν είναι πλέον ατομική,
αλλά γίνεται η φωνή ολόκληρης της Εκκλησίας.
Όταν αντηχεί:
«Άγια στους αγίους!»
ο άνθρωπος καλείται να πλησιάσει το Μυστήριο,
όχι με τη δική του δύναμη,
αλλά με τη χάρη του Θεού.
Και όταν ακουστεί:
«Με φόβο Θεού, πίστη και αγάπη, πλησιάστε…»
τότε αποκαλύπτεται η κορύφωση των πάντων:
η συνάντηση μεταξύ ανθρώπου και Θεού,
ένωση με τον Χριστό,
λήψη αιώνιας Ζωής.
Εκεί η προσευχή ζωντανεύει.
Εκεί η καρδιά μαλακώνει.
Εκεί η ψυχή βλέπει.
Γιατί πώς μπορείς να νιώσεις την πληρότητα της προσευχής
αν δεν είσαι εκεί που ανεβαίνει πιο δυνατά;
Πώς μπορείς να νιώσεις τον Θεό
αν στέκεσαι μακριά από την πηγή της χάρης;
Γι' αυτό η Λειτουργία είναι το θεμέλιο της ζωής.
Χωρίς αυτήν, η πίστη αποδυναμώνεται.
Χωρίς αυτήν, η καρδιά ψυχραίνει.
Χωρίς αυτήν, ο άνθρωπος εύκολα ξεστρατίζει.
Και μαζί της,
ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του.
Ο άνθρωπος καθαρίζεται.
Ο άνθρωπος μεταμορφώνεται.
Όποιος προσεύχεται ήδη ζει.
Όποιος στέκεται στη Λειτουργία ήδη βαδίζει προς την αιωνιότητα.
Όποιος πλησιάζει το Ποτήριο λαμβάνει την ίδια τη Ζωή.
Γι' αυτό, μην καθυστερείς.
Μην ψάχνεις για δικαιολογίες.
Μην αφήνεις την ψυχή σου χωρίς αυτό που χρειάζεται περισσότερο.
Γιατί ο Θεός σε περιμένει στον ναό.
Η Εκκλησία σε καλεί.
Η λειτουργία σε καλωσορίζει.
Και γι' αυτό αναρωτήσου, ειλικρινά ενώπιον του εαυτού σου και ενώπιον του Θεού:
Τι κάνεις τις Κυριακές στις εννέα;
Χάτζι Γκόραν Πούζοβιτς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου