π. Ἀνανίας Κουστένης
Ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος ὁ Καντιώτης Αὐγουστῖνος, ὁ μεγάλος αὐτός, ἔλεγε: «Κατὰ τὸν λαὸν καὶ οἱ ἄρχοντες». Εἶναι τὸ ἀντιπροσωπευτικὸ δεῖγμα μας οἱ πολιτικοί. Πῶς λένε στὶς δημοσκοπήσεις «ἀντιπροσωπευτικὸ δεῖγμα;» Οἱ πολιτικοὶ εἶναι ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ πρᾶγμα.
Ἔχουμε μεγάλο πρόβλημα. Ἔχουμε μεγάλο πρόβλημα! Τὸ ἔλεγε ὁ Γέροντας Πορφύριος. Ὅταν ἔβγαινε συνέχεια τὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ., «Τί γίνεται, Γέροντα;» τοῦ λέω. Μοῦ λέει: «Οἱ μπερδεμένοι ψηφίζουν τοὺς μπερδεμένους. Κατόρθωσαν καὶ μᾶς μπέρδεψαν. Ἔχουμε σύγχυση». Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα εἶναι ἡ σύγχυση. Καὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶχε προφητεύσει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς: «Θὰ ἔρθει ἡ ἐποχὴ ποὺ ἄλλοι θὰ πηγαίνουνε πάνω καὶ ἄλλοι θὰ ἔρχονται κάτω, χωρὶς νὰ ξέρουνε γιατί πᾶνε καὶ χωρὶς νὰ ξέρουνε γιατί ἔρχονται κάτω». Ἡ σύγχυση! Ἡ σύγχυση εἶναι τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα.
Καὶ ὅταν, λοιπόν, ψηφίζουμε τοὺς ἄλλους μὲ μικροπολιτικὰ κριτήρια, «νὰ μοῦ διορίσει τὸ παιδί, νὰ μοῦ κάνει ἐκεῖνο» κ.λπ., ἐντάξει. Πῆγε μιὰ φορὰ ὁ μακαρίτης ὁ Ψαρουδάκης στὸν Γέροντα καὶ τοῦ λέει, «Γιατί δὲν μὲ ψηφίζουν;» «Οἱ ἄνθρωποι δὲν ψηφίζουν, Νῖκο, τὸν Χριστιανισμό, οὔτε νὰ βάλεις τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ στὴ Βουλή. Δὲν
χρειάζεται ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ στὴ Βουλή. Ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστού εἶναι στὴν ἐκκλησία καὶ ὅποιος θέλει πάει καὶ τὴν προσκυνάει. Δεν χρειάζεται. Οἱ ἄνθρωποι θέλουν νὰ τοὺς διορίσεις το παιδί, νὰ τοὺς κάνεις ἐκεῖνο. Καὶ οὔτε θὰ σὲ ψηφίσουν του λέει. Καὶ τὸν πῆρε ὁ Παπανδρέου μετὰ καὶ τὸν έκανε βουλευτή Επικρατείας, ὅπως θὰ ἐνθυμεῖσθε. Λοιπόν.
Ἔ, τί νὰ κάνουμε; Ἡ πολιτικὴ εἶναι τὸ σχῆμα τῆς παρακμῆς. Εἶναι οἱ δερμάτινοι χιτῶνες. Εἶναι ὁ πεσμένος ἄνθρωπος. Μπορεῖ νὰ γίνει μιὰ στοιχειώδης διαφέντευση των πραγμάτων. Γιατὶ ἡ πολιτικὴ εἶναι μεγάλη υπόθεση «Βίος καὶ πολιτεία τοῦ ἁγίου τάδε». Εἶναι συμπεριφορά ἡ πολιτική. Τρόπος υπάρξεως. Κι ἔχουνε μεγάλη εὐθύνη οἱ πολιτικοί. Ἔχουν πολύ μεγάλη εὐθύνη. Γι’ αὐτὸ ὁ ἅγιος Παΐσιος τί ἔλεγε: «Ὅλοι οἱ πολιτικοὶ τῆς Ἑλλάδος νὰ φύγουν καὶ νὰ πᾶνε πολύ μακριὰ ἀπὸ τὴν πατρίδα, γιατί ἔχουν κάνει τόσο μεγάλο κακό. Ὅλοι!» Ὅλοι!
Εἶναι τὸ ψευτορωμαίϊκο! ποὺ ἔλεγε ὁ πατρο-Κοσμᾶς. «Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση», ἔλεγε, «θὰ ̓ρθεῖ ἕνα ψευτορωμαίϊκο. Καὶ ἕνα χαρτοβασίλειο». Τώρα τὸ χαρτοβασίλειο φαίνεται στις μέρες μας περισσότερο. Ὅπως ἐπέβαλαν καὶ τὸν Μαρξισμὸ στὶς ἄλλες χώρες.
Καὶ μετὰ θὰ ἔρθει τὸ ἀληθινὸ ρωμαίϊκο. Τὸ ψευτορωμαίϊκο εἶναι σήμερα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Σολωμός, παρότι ύμνησε τὴν ἐλευθερία καὶ ἔκανε τὰ πάντα, δὲν ἦρθε στὴν Ἑλλάδα ὅταν ἐλευθερώθηκε. Πήγε στοὺς Κορφούς. Στὴν Κέρκυρα. Γιατὶ δὲν ἦταν αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα ποὺ ὁραματιζότανε κι αὐτὴ ἡ ἐλευθερία, ποὺ λέει καὶ ὁ Μακρυγιάννης. «Ἐμεῖς περιμέναμε τὴν ἐλευθερία καὶ ἐλευθερία δὲν ἦρθε. Τζάμπα πολεμήσαμε!», λέει. Στὰ Ἀπομνημονεύματα. Τί νὰ κάνει ὅμως; Αὐτὸ εἶναι. Καὶ ἐμεῖς, τώρα, ὑφιστάμεθα το ψευτορωμαίϊκο. Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς σώζει εἶναι ὁ Ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν. Ἡ μητέρα Του ἡ Παναγία καὶ οἱ ἀπροσκύνητοι.
Ὑπάρχουν πάντοτε οἱ ἀπροσκύνητοι.
Στα χρόνια τοῦ προφήτη Ηλία, τὸν 9ο π.Χ. αἰῶνα, ὁ προφήτης Ηλίας παρεπονεῖτο στὸν Θεὸ ὅτι «Δὲν ἔμεινε κανεὶς πάνω στὴ γῆ, παρὰ ἐγὼ μόνος. «Μόνος, μονώτατος». Ὁλομόναχος!» Καὶ τοῦ εἶπε ὁ Θεός: «Ἄλλες 7.000 εἶναι σὰν ἐσένα στὸ Ἰσραήλ, ποὺ δὲν τοὺς ξέρεις ἐσύ. Τοὺς ξέρω ἐγώ». Ἔτσι!
Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα. Ὑπάρχουν. Καὶ αὐτοὶ οἱ λίγοι, οἱ καλοί, πάντα μᾶς κρατᾶνε. Εἶναι τὸ ἁλάτι τῆς γῆς καὶ τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Καὶ βοηθᾶνε. Τώρα ἐμεῖς ἅμα ἀλλάξουμε, αλλάζει. Γι’ αὐτό, ὅταν ἦρθε ὁ Χριστός, δὲν ἄλλαξε τὰ συστήματα, οὔτε ἔριξε τὸν Καίσαρα, παρότι ὑπῆρχε ἔρεισμα πολιτικό και λοιπά. Τί ἔκανε; Ἄλλαξε τὸν ἄνθρωπο. Κι ἔκανε τὸν ἀφέντη μὲ τὸν δοῦλο ἀδερφούς. Αμα διαβάσεις τὴν Προς Φιλήμονα Ἐπιστολὴ εἶναι ἡ διακήρυξη τῶν δικαιωμάτων τοῦ δούλου. Βέβαια! Καὶ τὸ βλέπουμε ἐκεῖ πέρα. Εἶναι ἀδελφοί! Ἔκανε τοὺς ἀνθρώπους ἀδερφούς. Καὶ ἅμα εἶναι ἀδερφὸς ὁ ἄνθρωπος, εἶναι ἀπὸ τὴν ἴδια κοιλιὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια μάνα καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια κολυμβήθρα οἱ Χριστιανοί. Εἶναι τέκνα τῆς κολυμβήθρας οἱ Χριστιανοί. Ἀδελφός. Δελφύς- δελφύος, εἶναι ἡ κοιλία. Εἶναι τὸ κέντρο. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Δελφοὶ εἶναι τὸ κέντρο τῆς γῆς. Βάζεις καὶ τὸ ἄλφα τὸ ἀθροιστικό, -δὲν εἶναι στερητικὸ ἐδῶ τὸ ἄλφα- καὶ σημαίνει ὅτι εἶναι ἀπὸ τὴν ἴδια κοιλιά. Ὁμομήτριοι, ὁμογάλακτοι, ὅμαιμοι κ.λπ., ποὺ λὲν οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ὅροι τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου.
Δὲν θέλουμε ὅμως νὰ ἀλλάξουμε. Δὲν θέλουμε νὰ ἀλλάξουμε, διότι ἔχουμε συσχηματιστεῖ στὸν νῦν αἰῶνα, τὸν ἀπατεῶνα, ὅπως λένε οἱ Χαιρετισμοί: «Μέλλοντος Συμεῶνος, τοῦ παρόντος αἰῶνος, μεθίστασθαι τοῦ ἀπατεῶνος». Μάλιστα. Ἔτσι. Εἶναι ἡ ἀπάτη. Ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου. Τὰ λέει ὁ Χριστὸς στὴν «Παραβολὴ τοῦ σπορέως». Ὁ πλοῦτος εἶναι ἀπάτη. Πολὺ μεγάλη ἀπάτη. Καὶ εἰδωλολατρία, λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. «Νὰ κάνετε διαχείριση τοῦ πλούτου». Διαχείριση τοῦ πλούτου εἶναι νὰ παίρνουν ὅλοι αὐτὸ ποὺ τοὺς ἀνήκει. Νὰ παίρνουν τὸ ἀνῆκον. Καὶ νὰ τὸ διαχειρίζεται ἡ πολιτεία. Ὅπως τό ‘κανε ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος δὲν τό ‘κανε; Οἱ Βυζαντινοὶ αὐτοκράτορες δὲν τό ‘καναν; Γι’ αὐτὸ βά- στηξαν 1123 χρόνια! Ποιά ἄλλη πολυεθνικὴ αὐτοκρατορία βάστηξε τόσα χρόνια; Καμμία! Εἶχε κέντρο τὸν Χριστό. Ὅταν ἄρχισαν νὰ ζητᾶνε βοήθεια ἀπὸ τὸν Πάπα κι ὅταν μάζευαν τὰ τάληρα στις τσέπες, ἔπεσε ἡ Πόλη. Τὰ λέει ὁ Παλαμᾶς στὸν Δωδεκάλογο του Γύφτου.
***
Το πρόβλημα των Νεοελλήνων κι όλου του κόσμου είναι ακριβώς η απώλεια του Θεού του. Και δεν παρηγορείται με τίποτε άλλο ο άνθρωπος.
Όχι! Όχι! Όχι!
Δεν παρηγορείται ούτε με λεφτά ούτε με αξιώματα, ούτε με θέσεις, ούτε με εκλογές, ούτε με επιτυχίες, ούτε με αποτυχίες, ούτε όλη τη γη να έχει και όλα τα σύμπαντα, εάν δεν έχει τον Θεό του, δεν έχει τίποτα.
Γι’ αυτό θυμήθηκα πάλι τους στίχους του Ελύτη στον «Ήλιο τον Ηλιάτορα»: «Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος, για να ‘ναι ήμερος και πράος».
Ήμερος και πράος, ποιος είναι στην Καινή Διαθήκη;
Ο Χριστός! Ήμερος! Ως αρνίον ήμερον ήμερος και άκακος ο Ιησούς, στον Ησαία.
«Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος για να ‘ναι ήμερος και άκακος». Προσέξτε. «Λίγο ψωμί, λίγο κρασί!» «Λίγο ψωμί, λίγο κρασί!» Θεία Ευχαριστία!
Και το ψωμάκι ο άρτος ο επιούσιος. Και το κρασάκι, το οποίον «ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου». Δηλαδή φτιάχνει τη διάθεση. Κι ο άρτος τι κάνει; «Καρδίαν ανθρώπου στηρίζει».
Φάτε όλα τα φαγητά. Αν δεν φάτε μια μπουκιά ψωμί, νομίζετε και νομίζουμε ότι δεν έχουμε φάει τίποτα. Το ψωμί το βλέπετε. Τρως μια μπουκιά ψωμί, στηρίζεσαι.
Γι’ αυτό μας δίνει το Σώμα Του ο Χριστός μέσα απ’ το ψωμί. Το οποίο μεταποιείται, βέβαια. Δεν είναι ψωμί. Είναι αυτό τούτο το Σώμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
«Πολλά», λοιπόν, «δεν θέλει ο άνθρωπος για να ‘ναι ήμερος και άκακος. Λίγο ψωμί, λίγο κρασί!»
Και στη συνέχεια: «Χριστούγεννα κι Ανάσταση!»
Ο εθνικός ποιητής Οδυσσέας Ελύτης! Ο ποιητής του φωτός. Ο ποιητής του ηλίου. Ο τελευταίος Έλληνας», έγραψε για τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο ο αείμνηστος Ελύτης ένα ποίημα.
Έτσι!
Έχει φως, έχει Ανάσταση, έχει Χριστούγεννα.
Χριστούγεννα κι Ανάσταση είν’ η Εκκλησία μας. Η αρχή και το τέλος. Όλα μαζί.
Συμπεριλαμβάνονται όλα στα Χριστούγεννα, που ‘ναι η μητρόπολις των εορτών, και στην Ανάσταση, που ‘ναι τι; Η εορτή των εορτών.
«Αύτη η κλητή και αγία ημέρα, εορτών εορτή και πανήγυρις εστί πανηγύρεων», ψάλλουμε αυτές τις άγιες ημέρες, με τον Κανόνα του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού.
***
Ἦρθε μιὰ φορὰ ἕνας καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου —ζεῖ ἀκόμα μοῦ λέει: «Ἔχω μελαγχολία, παίρνω καὶ φάρμακα. Πῶς νὰ θεραπευτῶ;» Τοῦ λέω: «Ἄνοιξε μαγαζί, δάσκαλε». Ἦταν φιλόλογος. «Τί μαγαζί;» «Νὰ ἀνοίξεις τὸ γραφείο σου, νὰ ἔρχονται φοιτητές, νὰ σοῦ λένε τα βάσανά τους. Ἄσε τὰ μαθήματα. Τὰ κάνουμε μέσ’ την αἴθουσα τὰ μαθήματα. Καὶ νὰ τ ̓ ἀκοῦς, καὶ θὰ δεῖς, θὰ γίνεις καλά». Τὸ ἔκανε, τὰ πέταξε τὰ φάρμακα. «Ἄνοιξα μαγαζί, πάτερ», μοῦ λέει. «Ἄνοιξα μαγαζί!» Αὐτό. Ὁ ἕνας θεραπεύει τὸν ἄλλον. Ἀλληλοπεριχωρούμεθα. Ἀμαρτάνουμε μόνοι μας, πῶς λέει ὁ πατὴρ Κάλλιστος Γουέαρ, συγχωρούμεθα ὅλοι μαζὶ στὴν Ἐκκλησία. Χωρᾶμε ἐκεῖ καὶ συγχωρούμεθα. Φεύγει τὸ κακὸ ἀπὸ πάνω μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου