Τα εγκώμια της Παναγίας .

ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΣΤΑΣΙΣ ΠΡΩΤΗ

1. Ἡ Ἁγνὴ ἐν τάφῳ, κατετέθης βαβαί, ἡ Θεὸν γαστρί σου χωρήσασα καὶ κυήσασα ἀφράστως ἐπὶ γῆς.

2. Ἀπορεῖ καὶ φύσις, καὶ πληθὺς νοερά, τὸ ἐν σοί, παρθενομῆτορ, μυστήριον, τῆς ἐνδόξου καὶ ἀρρήτου σου ταφῇς.

3. Βασιλὶς καὶ πόλου, καὶ τῆς γῆς ἀληθῶς, εἰ καὶ τάφῳ σμικροτάτω συγκέκλεισαι, ἐγνωρίσθης πάσῃ κτίσει Μαριάμ.

4. Γέφυρα ὑψούται, ἡ μετάγουσα πρίν, ἐκ θανάτου πρὸς ζωὴν τὴν ἀκήρατον, τοὺς θανόντας παραβάσει τὸν Ἀδάμ.

5. Δάκρυσι καὶ θρήνοις, γοεροῖς ἐπὶ σοί, πᾶσαι αἱ σαὶ φίλαι ἐκόπτοντο, τὴν μετάστασιν μὴ φέρουσαι τὴν σήν.

6. Ἔχαιρον χορείαι, Οὐρανίων Νοῶν, ἀπὸ γῆς σὲ φερομένην δεχόμεναι, εἰς οὐράνια σκηνώματα Ἁγνή.

7. Ζῶσα ἐν ὑψίστοις, ἀληθῶς Μαριάμ, ὑπὲρ πάντων πρεσβευτὴς ἡμῶν γέγονας, ἀξιώσαι ἐφροσύνης ἀληθῶς.

8. Ἡ λαμπὰς ἡ θεία, τοῦ ἀρρήτου φωτός, φρικτωρούσα οὐρανόθεν τοὺς δούλους σου, μὴ ἐλλείπης ἀγαθὴ τοὺς ἐπὶ γῆς.

9. Θρόνος τοῦ ὑψίστου γενομένη ἁγνή, ἀπὸ γῆς πρὸς οὐρανὸν μεταβέβηκας, μεταστᾶσα εἰς αἰώνιον ζωήν.

10. Ἱερέων πέλεις, καύχημα εὐλαβῶν, Ἐκκλησίας τὸ ἀκράδαντον στήριγμα, καὶ Ὁσίων Ἀσκητῶν ἡ ἀρωγός.

11. Κλῖμαξ ἡ ἁγία, ἢν προεῖδε σαφῶς, Ἰακὼβ δι’ ἧς κατέβη ὁ Ὕψιστος, ἀνυψούται ἀπὸ γῆς πρὸς οὐρανόν.

12. Λόγος τοῦ Ὑψίστου, ὁ ἀρρήτως τεχθεὶς ὑπὸ σοῦ, Θεοκυήτωρ, μετέστησεν ἐκ τῆς γῆς πρὸς τὴν ἀθάνατον ζωήν.

13. Μαριὰμ πῶς θνῄσκεις, πῶς τῷ τάφῳ οἰκεῖς, τῆς ζωῆς τὸν χορηγὸν ἡ γεννήσσασα, τοὺς νεκροὺς ἐξαναστήσαντα φθοράς;

14. Νύμφην τοῦ Ὑψίστου, καὶ Μητέρα σαφῶς, Ἰησοῦ τοῦ Θείου Λόγου γινώσκομεν, κἄν ἐν τάφῳ σὲ ὁρῶμεν ὡς φθαρτήν.

15. Ξένον τόκον εἶδον, ἀληθῶς οἱ πιστοί, καὶ τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν νῦν μετέθεσαν, ξενωθέντες τῆς ζωῆς τῆς κοσμικῆς.

16. Οὐρανὸς ὡς ἄλλος, ἀνεδείχθη Ἁγνή, δεξαμένη τὸ σὸν σκῆνος τὸ ἄχραντον, ἡ ἁγία καὶ σεπτὴ Γεθσημανῆ.

17. Πύλη σωτηρίας, ἐγεννήθης ἡμῖν, ἀρχηγὸς τῆς νοητῆς ἀναπλάσεως, κὰν ὑπείκεις τῇ τῆς φύσεως φθορά.

18. Ράβδος , ἡ τὸ ἄνθος, τὸ εὐῶδες Χριστόν, ἐξανθήσασα τῷ τάφῳ νῦν τέθαπται, ἵνα φύσῃ σωτηρίας τὸν καρπόν.

19. Σῦ γὰρ μόνη πέλεις. ἐν θνητοῖς ἀληθῶς, ἀναστάσεως τὸν τύπον ἐκλάμπουσα, σύ καὶ μόνη τῶν πταιόντων ἱλασμός.

20. Τάφος μὲν καλύπτει, τὸ σὸν σκῆνος , Ἁγνή, τὴν δὲ θείαν σου ψυχὴν χειριζόμενος, ὁ Υἱός σου ἀγκαλίζεται λαμπρῶς.

21. Ὕμνοις οὐρανίοις, ἐμελώδουν σεμνή, τὴν τριήμερον ταφήν σου οἱ ἄγγελοι, καὶ τὴν δόξαν ἐμεγάλυνον τὴν σήν.

22. Φέγγος οὐρανόθεν, δεξαμένη Ἁγνή, ἐχαρίτωσας ἡμᾶς τοὺς τιμῶντας σε, καὶ γεραίροντας τὴν κοίμησην τὴν σήν.

23. Χώραν ἀχωρήτου, τοῦ Θεοῦ Μαριάμ, χρηματίσασαν καὶ ἅγιον τέμενος, νῦν καλύπτει σὲ ἀγρὸς Γεθσημανῆς.

24. Ψάλλοντες τὸν τόκον, σοῦ τὸν θεῖον Ἁγνή, ἀνυμνοῦμεν οἱ πιστοὶ καὶ γεραίρομεν, σὲ τὸν ἔμψυχον ναὸν τόν τοῦ Θεοῦ.

25. Ὢ θαυμάτων ξένων, ὢ πραγμάτων καινῶν, ἡ πνοή μου τὸν δοτῆρα κυήσασα, ἄπνους κεῖται καὶ κηδεύεται νεκρά.

Δόξα

26. Ἀνυμνοῦμεν λόγε, σὲ τὸν πάντων Θεόν, σὺν Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ σοῦ Πνεύματι, καὶ δοξάζομεν οἱ πάντες εὐσεβῶς.

Καὶ νῦν

27. Μακαρίζομέν σε, Θεοτόκε Ἁγνή, καὶ τιμῶμεν τὴν ἁγίαν σου Κοίμησιν, καὶ τὴν ὕψωσιν ἐκ γῆς, πρὸς οὐρανόν.

28. Ἡ Ἁγνὴ ἐν τάφῳ, κατετέθης βαβαί, ἡ Θεὸν γαστρί σου χωρήσασα καὶ κυήσασα ἀφράστως ἐπὶ γῆς.

Μικρὰ συνάπτῃ. «Ὅτι ηὐλόγηταί Σου τὸ ὄνομα καί δεδόξασταί Σου ἡ βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ …»

ΣΤΑΣΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ

1. Ἄξιόν ἐστι, μεγαλύνειν σὲ τὴν Θεοδόχον, τὴν τῶν ἀρετῶν ταμεῖον ὑπάρξασα, καὶ χαρίτων ἁπασῶν τῶν τοῦ Θεοῦ.

2. Βάτον ἐν Σινᾶ, ἀκατάφλεκτον εἶδε σε πάλαι, Μωυσῆς γαστρί σου τὸ θεῖον πῦρ, ὡς χωρήσασα ἀφλέκτως Μαριάμ.

3. Γόνιμος ὡς γῆ, ἀεὶ δείκνυται Παρθενομῆτορ, πᾶσι τοῖς θερίζειν ἐθέλουσι, σωτηρίαν ἡ σεμνὴ Γεθσημανῆ.

4. Δῆλον οὖν ἡμῖν, ὢ Παρθένε μὴ ἰσχύειν δίχα, σοῦ τῆς μεσιτρίας ὀρθοβατεῖν, τοῖς πανσέπτοις ἴχνεσι τοῦ Χριστοῦ.

5. Ἔνθα οἱ χοροί, Ἀποστόλων τε καὶ τῶν Ἀγγέλων, ἵσταντο κυκλοῦντες ἐν ᾄσμασι, παριστάμεθα Παρθένε καὶ ἡμεῖς.

6. Ζώωσον Ἁγνή, τοὺς εἰς σὲ πιστῶς καταφυγόντας, διὰ τῆς ὑπὲρ αὐτῶν μεσιτίας σου, πρὸς τὸν ἄναρχον Υἱὸν καὶ Παντουργόν.

7. Ἤρω Μαριάμ, κατὰ φύσεως βροτείας νίκην, τὸν Χριστὸν ἀσπόρως κυήσασα, ἀλλὰ θνῄσκεις νόμῳ φύσεως βροτῶν.

8. Θαῦμα ἀληθῶς, πῶς ἡ ἄναδρος θηλάζει βρέφος, πῶς καὶ νεκροφόρος καθίστασαι, ἡ Μητρόθεος ἐκτὸς διαφθορᾶς.

9. Ἴθυνον ἡμᾶς, πρὸς λιμένας σωτηρίους, Κόρη, τοὺς χειμαζομένους ἐν κλύδωνι, ψυχοφθόρων παραπτώσεων δεινῷ.

10. Κλῖμαξ πρὸς Θεόν, ὁ σὸς τάφος Παναγία, πέλει ἄγουσα τοὺς πίστει ὑμνούντας σε, καὶ τιμῶντας σου τὴν Κοίμησιν σεπτῶς.

11. Λόγος τοῦ Πατρός, ἐπεσκήνωσεν ἐν σοὶ Παρθένε, καὶ πρὸς οὐρανὸν σὺ μετήγαγες,τοὺς τὴν κύησιν δοξάζοντας τὴν σήν.

12. Μέτοχοι ζωῆς, τῆς ἀφθάρτου τε καὶ ἀϊδίου, τῷ σῷ τόκῳ πάντες γεγόναμεν, δι’ ὃ ᾄδομεν τὸ χαῖρε σοι σεμνή.

13. Νόμοι ἐπὶ σοί, οἱ τῆς φύσεως Ἁγνὴ Παρθένε, σφόδρα παραδόξως καινίζονται, ὡς κυήσασα Θεὸν Ἐμμανουήλ.

14. Ξένον ἀληθῶς, τὸ μυστήριον τῆς σῆς κυοφορίας, Ἄχραντε ἀσπόρως γεννήσασα, καὶ θηλάσασα τὸν Κτίστην τοῦ παντός.

15. Ὅλον τὸν Ἀδάμ, προσλαμβάνει ἐκ γαστρός σου, θέλων ἐκτεμεὶν ῥιζόθεν παρακοήν, ὁ Υἱός σου τὴν φυείσαν ἐν ἡμῖν.

16. Πύλη νοητή, τῆς ἐν γῇ φανερωθείσης Κόρῃ, ἐκ τοῦ ὕψους θείας ἀνατολῆς, ἀνεδείχθης Θεονύμφευτε πιστοῖς.

17. Ῥήτορες δεινοί, οὐδὲ Ἄγγελοι Παρθενομῆτορ, σθένουσιν ἀξίως ὑμνήσαι σε, τὴν ὑπέρτιμον Μητέρα τοῦ Θεοῦ.

18. Σῶμα καὶ ψυχήν, ὑπερένδοξε Ἁγνὴ Παρθένε, ἄσπιλα Θεῶ διετήρησας, δι’ ὃ κάλλους ἠράσθη ὁ Χριστός.

19. Τόμος σὺ καινός, ἐν ὢ γέγραπτε ὁ θεῖος λόγος, βίβλῳ τῆς ζωῆς ὑμνούντας σε, ἐγγραφῆναι καθικέτευε Ἁγνή.

20. Ὕμνους καὶ ᾠδάς, ἐξοδίους ὥσπερ μύρα Κόρη, ἐπικήδεια σοι προσφέροντες, ἐξαιτούμεθα πταισμάτων ἱλασμόν.

21. Φόβῳ καὶ χαρά, καὶ ἡμεῖς ὥσπερ ἐκεῖνοι τότε, πάρεσμεν τῷ τάφῳ σου Ἄχραντε, ἐκπληττόμενοι τὴν κοίμησιν τὴν σήν.

22. Χαῖρε Μαριάμ, δι’ ἧς ἔλαμψε χαρὰ τῷ κόσμῳ, καὶ ἀρᾷ ἡ καθ’ ἡμῶν ἐξωστράκισται, τὸν Σωτῆρα κυησάσης ἐπὶ γῆς.

23. Ψάλλοντες τὸν σὸν, τόκον ἄσπιλε Παρθενομῆτορ, ἀνυμνολογοῦμεν γεραίροντες, σὲ τὸν ἔμψυχον ναὸν τόν τοῦ Θεοῦ.

24. Ὥσπερ οἱ νεκροὶ διὰ σοῦ ζωοποιούνται Κόρη, οὕτω καὶ ἡμᾶς ζωοποίησον, νεκρωθέντας πλημμελήμασι πολλοῖς.

Δόξα

25. Δόξα τῷ Πατρί, σὺν Υἱῷ τε καὶ τῷ Παναγίῳ Πνεύματι προσάγομεν εὐσεβῶς, τῇ Τριάδι τῇ Ἁγίᾳ καὶ σεπτή.

Καὶ νῦν

26. Ἄσμασι πιστοί, ὀρθοδόξοις τε καὶ εὐπροσδέκτοις, πάντες ἀνυμνήσωμεν σήμερον, τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ δουλοπρεπῶς.

27. Ἄξιόν ἐστι, μεγαλύνειν σε τὴν Θεοδόχον, τὴν τῶν ἀρετῶν ταμεῖον ὑπάρξασα, καὶ χαρίτων ἁπασῶν τῶν τοῦ Θεοῦ.

Μικρὰ συνάπτῃ. «Ὅτι ἅγιος εἰ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἐπὶ Θρόνου δόξῃς τῶν Χερουβεὶμ ἐπαναπαυόμενος καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, …»

ΣΤΑΣΙΣ ΤΡΙΤΗ

1. Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, ὕμνον τῇ ταφῇ σου, προσάγουσι Παρθένε.

2. Βλέψας οὐρανόθεν, Θεὸς τῶν ὅλων Κτίστης, ἐν τῇ γάστρί σου ᾔκει.

3. Γνῶσιν ἐξαιτοῦμεν. τῆς σῆς κυοφορίας, προξένου σωτηρίας.

4. Δυσώπει τὸν Υἱόν σου, οἰκτείραι ἡμᾶς πάντας, ἐν τῇ μελλούσῃ κρίσει.

5. Ἐν οὐρανῷ ἐστάναι, νομίζομεν Παρθένε, ἑστῶτες τῷ Ναῷ σου.

6. Ζῶσι καὶ τεθνεῶσι, τοῖς ἐπὶ σὲ θαρροῦσιν, ἀντίληψιν σὺ δίδως.

7. Ἡ γῆ πανηγυρίζει, ὁ οὐρανὸς χορεύει, σοῦ ἄνω αἰρομένης.

8. Θανοῦσα ἀθανάτους, μετέβης πρὸς σκηνώσεις, ἐχθρὸς ἡ θανατούσα.

9. Ἵνα τὸ κάλλος βλέπεις, τοῦ σοῦ Υἱοῦ Παρθένε, πρὸς οὐρανοὺς μετέστης.

10. Καὶ ὄντως, ὢ Παρθένε, αἱ γενεαὶ πᾶσαι, μακαρίζουσί σε.

11. Λύτρωσιν παράσχου, Παρθένε Θεοτόκε, τοῖς σὲ ὑμνολογούσι.

12. Μόνη σύ προστάτις, πενήτων ὀρφανῶν τε, καὶ τῶν χήρων ὑπάρχεις.

13. Νέκρωσιν ὑπέστης, κυήσασα Παρθένε, τὸν νεκρωτὴν τοῦ Ἅδου.

14. Ξένον τόκον εἶδον, οἱ σὲ ὑμνολογοῦντες, ὡς μόνην Θεοτόκον.

15. Ὁ τάφος σου κηρύττει, Παρθένε τὴν ταφήν σου, καὶ τὴν μετάστασίν σου.

16. Πάντες οἱ λαοὶ σε, Δέσποιναν Παρθένε, καλοῦσι προσκυνοῦντες.

17. Ῥητόρων πολυφθόγγων, σοφίαν ἐτροπώσω, τῇ σῇ κυοφορία.

18. Σκιρτώσιν αἱ καρδίαι, τῶν εὐσεβούντων πάντων, ἐπὶ τῇ σῇ κηδεύσει.

19. Τὶς ἐξειπεῖν ἰσχύει, Παρθενομῆτορ μόνη, τάς θείας ἀρετάς σου.

20. Ὕψωσον Παρθένε, τῇ σῇ κυοφορία, τὸ κέρας Ὀρθοδόξων.

21. Φυλαὶ λοιπαὶ καὶ γλῶσσαι, τὸν τάφον σου κυκλοῦσι, σὲ ἀνυμνολογοῦντες.

22. Χριστιανῶν σε σκέπην, μάλιστα καὶ Μητέρα, κηρύττομεν οἱ πάντες.

23. Ψαύοντες σὴν κλίνην, σὲ ἀνυμνολογοῦμεν, Παρθενομῆτορ Κόρη.

24. Ὢ Μῆτερ καὶ Παρθένε, ἀπάλλαξον γεένης, τοὺς σὲ ὑμνολογούντας.

25. Ἔρραναν τὸν τάφον, μύροις τὸ σὸν σκῆνος, κηδεύσαντες Παρθένε.

26. Ἔρραναν τὸν τάφον, οἱ κηδεύσαντές σε, ἄνθεσι καὶ μύροις.

27. Ἔρραναν τὸν τάφον, μύροις Θεοτόκε, οἱ κηδεύσαντές σε.

Δόξα

28. Ὢ Τριὰς Ἁγία, Πατὴρ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα, τοὺς λατρευτάς σου σῶσον.

Καὶ νῦν

29. Παναγία Μῆτερ, σκέπε καὶ φρούρει πάντας, τοὺς ἐπὶ σὲ θαρροῦντες.

30. Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, ὕμνον τῇ ταφῇ σου, προσάγουσι Παρθένε.

ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ

Εὐλογητή εἰ Δέσποινα, σκέπε, φρούρει τούς εἰς σέ ὑμνολογούντας

1. Τῶν Ἀγγέλων ὁ δῆμος, κατεπλάγη ὁρῶν σε, ἐν νεκροῖς λογισθεῖσαν, τῆν Σωτῆρα τῶν βροτῶν, Μαριάμ τετοκυῖαν, τόν σύν ἑαυτῷ τόν Ἀδάμ ἐγείραντα, καί ἐξ’ Ἄδου πάντας ἐλευθερώσαντα.

Εὐλογητή Πάναγνε, τήρει πάντας ἡμᾶς ἀκατακρίτους.

2. Τί θρηνεῖτε συμπαθῶς, ὠ γύναια, ἐπ’ ἐμοί θνήσκειν μελλούσῃ, ἡ Παρθένος τερπομένη ἔλεγε, πρός τάς γείτονας θρηνολογούσαις. παύσασθε ὑμεῖς τοῦ θρήνου καί ἤσθητε, καί θανοῦσα γάρ ὑμῶν οὐκ ἀφίσταμαι.

Εὐλογητή εἰ Ἄχραντε, σῶζε πάντας ἡμᾶς ἀναμαρτήτους.

3. Λίαν ταχύ, πρός σέ Κόρη ἔδραμον, οἱ Ἁπόστολοι θρηνολογοῦντες. μεταστῆναι πρός τά ἄνω μέλλουσαν καί είπον, θρήνου νῦν καιρός, τό πάθος πῶς οἴσομεν, ὀρφανίας τῆς σῆς, ὤ Παναμώμητε;

Εὐλογητή εἰ Πάνσεμνε, δίδου πᾶσιν ἡμῖν τήν σωτηρίαν.

4. Μυροφόρων Παρθένε, τάξιν ἀναλαβόντες, πρός τό μνὴμα σου ὕμνους εξοδίους προσκομίζομεν, ἀνυμνοῦντες σε Κόρη, τήν μετά νεκρῶν λογισθεῖσαν ὡς ἄνθρωπον, ὡς Θεοῦ δέ μεταστᾶσαν γεννήτριαν.

Δόξα

5. Προσκυνοῦμεν Πατέρα καί τόν τούτου Υἱόν τε, καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, τήν Ἁγίαν Τριάδα, ἐν μιᾷ τῇ οὐσίᾳ, σύν τοῖς Σεραφείμ, κράζοντες τό Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἰ Κύριε.

Καί νῦν.

6. Ζωοδότην τεκοῦσα, ἁμαρτίας Παρθένε, τόν Ἀδάμ ἐλυτρώσω, χαρμονήν δέ τῇ Εὔᾳ, ἀντί λύπης παρέσχες, ρεύσαντα ζωῆς ἴθυνε πρός ταύτην δέ, ὁ ἐκ σοῦ σαρκωθείς Θεός καί ἄνθρωπος.

7. Ἀλληλούια, Ἀλληλούια, Ἀλληλούια Δόξα σοι ὁ Θεός. (τρίς)                http://nefthalim.blogspot.gr/2012/08/blog-post_34.html

ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΠΕΘΑΝΕ Η ΠΑΝΑΓΙΑ;

               Η Παναγία ήταν κόρη των Αγίων Ιωακείμ και Άννης που καταγόταν από το γένος του Δαβίδ.Η Αγία Άννα ήταν στείρα και γέννησε σε μεγάλη ηλικία.Η Παναγία δόθηκε σε μικρή ηλικία στον Ναό[Εισόδια της Θεοτόκου].Σε ηλικία 15 ετών αρραβωνιάστηκε τον Ιωσήφ[ο οποίος υπήρξε και ο πρώτος ησυχαστής].Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ της αννήγειλε ότι ήταν έγκυος εκ Πνεύματος Αγίου.Tις Προφητικές πληροφορίες διασταύρωσε στην επίσκεψη που έκανε στην ξαδέρφη της Ελισάβετ,όπου ήταν κι αυτή έγκυος έχοντας στην κοιλιά της τον Αγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή.Το βρέφος της Ελισάβετ σκίρτησε στην επίσκεψη της Παναγίας.Σε ηλικία 16 ετών η Παναγία είχε στην αγκαλιά της το Θείο Βρέφος.Είχε την μοναδική τιμή να λέει το γιό της''Υιέ μου και Θεέ μου".Σε ηλικία 49 ετών έζησε τα Πάθη και την Σταύρωση του Χριστού.Εζησε άλλα 10 χρόνια και σε ηλικία 59 ετών έφυγε από τον κόσμο τούτο,μαζί με το σώμα της.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑ'Ι'ΣΙΟ.

-Γέροντα,ποιά εικόνα της Παναγίας την αποδίδει περισσότερο;        -H Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα,μια φορά την είδα εκεί στο Καλύβι στην Παναγούδα,αν σου το πω σε πόσους θα το πεις;                    -Σε κανέναν Γέροντα.                            -Λοιπόν,είδα σε όραμα ότι θα πήγαινα μακρινό ταξίδι και έπρεπε να ετοιμάσω τα χαρτιά μου,Διαβατήριο,συνάλλαγμα κλπ.αλλά οι υπάλληλοι δεν μου έκαναν τα χαρτιά.Εκεί ήταν πολλοί άνθρωποι,όμως δεν υπήρχε κανείς να με βοηθήσει.Ποιός θα με βοηθήσει,λέω,μα δεν βρίσκεται κανένας,για να ενδιαφερθεί.Είχα μία αγωνία!Και ξαφνικά παρουσιάζεται μία Γυναίκα με λαμπερό πρόσωπο,ντυμένη στα χρυσαφένια.Είχε μια ωραιότητα!Άστραφτε ολόκληρη!<<Μην ανησυχείς ,εγώ θα σε βοηθήσω,ο Γιός μου είναι Βασιλιάς>>,μου λέει και με κτύπησε απαλά στο ώμο.Παίρνει τα χαρτιά,και με μια κίνηση τα βάζει στον κόρφο Της.Ω!τι κίνηση ήταν εκείνη!Ύστερα μου είπε<<Θα περάσετε δύσκολες μέρες>>και μου ανέφερε κάτι που έπρεπε να κάνω κι εγώ.Μετά από καιρό είδα την Παναγία την Ιεροσολυμίτισσα σε ένα βιβλίο και την αναγνώρισα.   ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ-ΛΟΓΟΙ ΣΤ. ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Η υπερένδοξη Μεταμόρφωση – Του Κυρίου Ιησού Χριστού και η σημασία της.

Του Σεβ. Μητροπολίτου Καισαριανής κ. Δανιήλ

“ Τίνι γαρ ἑορτή καί πανήγυρις ; τίνι θυμηδία και ἀγαλλίασις, ἀλλ’ ἤ τοῖς φοβουμένοις τόν Κύριον…

Ἡμῖν εὐφροσύνη καί χαρά πᾶσα ἑόρτιος. Ἡμῖν ὁ Χριστός τάς ἑορτάς ἐκτετέλεκεν. οὐ γάρ ἐστίν χαίρειν τοῖς ἀσεβέσιν ” (PG 96, 545)

Ὁ Πρύτανης τῶν θεολόγων Πατέρων Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός μ’ αὐτούς τούς λόγους του στό προοίμιο τῆς ὁμιλίας του στήν θεία Μεταμόρφωσι τοῦ Σωτῆρος καλεῖ τούς πιστούς νά ἑορτάσουν πνευματικῶς τήν ὑπερένδοξη Μεταμόρφωσι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Στίς Δεσποτικές ἑορτές καί γενικῶς στίς ἑορτές τῆς Ἐκκλησίας μας χαίρονται “ οἱ φοβούμενοι τόν Κύριον, οἱ πορευόμενοι ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ  ” (Ψαλ. 127,1). Οἱ εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι, ἀναγνωρίζουμε τίς γενόμενες ἀπό τόν Σωτῆρα μας εὐργεσίες γι’ αὐτό τιμοῦμε καί γεραίρουμε τούς λυτρωτικούς σταθμούς, τά ὁρόσημα, τῆς ἐπιγείου ζωῆς Του γιά τήν σημασία τήν ὁποία ἔχουν καί στήν προσωπική ζωή μας.

Ἀπαραίτητες ὅμως προϋποθέσεις γιά νά ἑορτάσουμε κατά τόν θεοφόρον Πατέρα εἶναι:

α) Νά ἀποθέσουμε ὅλο τό νέφος τῆς λύπης ἐκ τῶν γηίνων, τό ὁποῖο ἐπισκοτίζει τόν νοῦ μας καί δέν μᾶς ἀφήνει νά ὑψωθοῦμε στά αἰώνια καί ἐπουράνια.

β) Νά περιφρoνήσουμε τά ἐπίγεια, διότι τό πολίτευμα μας δέν εὑρίσκεται στήν γῆ.

Γράφει ὁ ἅγιος Πατέρας καί Διδάσκαλος τῆς εὐσεβοῦς πίστεως μας στό προοίμιο τοῦ ὡς ἄνω λόγου : “ Ἀποθώμεθα λύπης ἁπάσης νέφος ἐπισκοτούσης ἡμῖν τόν νοῦν, καί τοῦτον οὐκ ἐώσης πρός ὕψος ἐπαίρεσθαι. Πάντων τῶν γηίνων περιφρονήσωμεν, οὐκ ἐν γῇ γάρ ἡμῶν τό πολίτευμα. Πρός οὐρανόν τόν νοῦν ἐναποτείνωμεν, ὅθεν καί Σωτῆρα Χριστόν ἀπεκδεχόμεθα Κύριον ” (ἔνθ’ ἀνωτέρω).

Στήν ε΄ ἑορταστική Ἐπιστολή του ὁ Θεοδώρητος Κύρου θεωρεῖ, ὅτι οἱ Δεσποτικές ἑορτές εἶναι ὑποθέσεις εὐεργεσιῶν καί δωρεῶν καί δίδει σωτηριολογική διάστασι στίς ἑορτές τῆς Ἐκκλησίας μας : “ Φροντίσιν ἡμᾶς καί λύπαις μετά τήν ἁμαρτίαν συζεύξας ὁ δημιουργήσας Θεός παρέσχεν ἡμῖν παραμυθίας ψυχάς ἀφορμάς τάς θείας ἐν μέσῳ τεθεικώς ἑορτάς. Αἱ γάρ τούτων ὑποθέσεις καί τῶν θεοσδότων ἡμᾶς ἀναμιμνήσκουσιν δωρεῶν καί τήν παντελῆ τῶν ἀνιαρῶν προμηνύουσι λύσιν ” (Θεοδώρητος Κύρου, Ἐπιστολή Ἑορταστική Ε ΄, PG 83, 1180).

    α. Σταυρός καί Μεταμόρφωσι.

Ἀναζητοῦμε τήν πρώτη σημασία τοῦ γεγονότος τούτου στή θεανθρώπινη ζωή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί στό μυστήριο τῆς πίστεως καί τῆς σωτηρίας μας. Εἶναι ὁ διά τοῦ πάθους δοξασμός τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡ μεταμόρφωσι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγινε σέ μία ἀποφασιστική στιγμή τῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίου ἀποστολῆς Του. Ἀφοῦ ἀνεγνωρίσθη ἀπό τούς μαθητές Του ὡς Μεσσίας μέ τήν ὁμολογία τοῦ Πέτρου “ Σύ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος ” (Ματθαίου ιστ΄ 16) ἀποκαλύπτει σ’ αὐτούς τόν τρόπο ἐκπληρώσεως τοῦ ἔργου Του : Ὁ δοξασμός Του θά εἶναι ἡ ἀνάστασι, γεγονός ὅμως τό ὁποῖο προϋποθέτει ἀπαραιτήτως νά διαβεῖ μέσα ἀπό τόν πόνο τοῦ σωτηρίου πάθους καί τόν ζωοποιό θάνατο Του.

Αὐτή ἡ συνάφεια δίδει στό γεγονός τήν σημασία, τήν ὁποία ἔχει μέσα στήν ζωή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (Χριστολογική σημασία) καί στήν καρποφορία του στή ζωή τοῦ χριστιανοῦ (σωτηριολογική σημασία). Νοηματοδεῖ τόν πνευματικό ἀγῶνα τῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι ὑποχρεοῦνται νά αἴρουν τόν σταυρό καί νά ἀκολουθοῦν τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό,  ὁ Ὁποῖος εἶπε : “ Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι” (Ματθ. ιστ΄ 24).

Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ ὀφείλει νά μιμεῖται τόν δάσκαλο του, κατά τόν σαφῆ λόγο Του “ οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ Κυρίου αὐτοῦ οὐδέ ἀπόστολος μείζων τοῦ πέμψαντος αὐτόν ” (Ἰωάννου ιγ΄ 16). Ὑποχρεοῦται νά θανατώνει τήν ἁμαρτία καί τά πάθη  “ εἰς τοῦτο γάρ ἐκλήθητε ὅτι καί Χριστός ἔπαθεν ὑπέρ ὑμῶν ὑμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν, ἵνα ἐπακολουθήσητε τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ ” (Α΄ Πέτρου β΄ 21).

Αὐτό ἀκριβῶς τόν συσχετισμό ἐξέφρασε μέ τό βίωμά του ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν ἔγραψε στούς Ρωμαίους “Λογίζομαι γάρ ὅτι οὐκ ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς ” (Ρωμαίους η΄ 18).

Κατά τήν ἔννοια αὐτή συνιστᾶται ἀπό τήν Γραφή ἡ ὑπομονή καί ἡ καρτερία στόν πνευματικό ἀγῶνα καί στίς θλίψεις τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς.

β. Οἱ μάρτυρες τοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ μυστηρίου.

Ὁ Κύριος διαλέγει ὡς μάρτυρες τοῦ γεγονότος τούς μαθητές ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θά γίνουν μάρτυρες τῆς ἀγωνίας Του στήν Γεθσημανῆ, τόν Πέτρο, τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη. Ὁ λόγος αὐτῆς τῆς ἐπιλογῆς ἑρμηνεύται στό κοντάκιο τῆς ἑορτῆς :

“Ἐπί τοῦ ὄρους μετεμορφώθης, καί ὡς ἐχώρουν οἱ μαθηταί σου τήν δόξαν σου, Χριστέ ὁ Θεός, ἐθεάσαντο˙ ἵνα, ὅταν σέ ἴδωσι σταυρούμενον, τό μέν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δέ κόσμῳ κηρύξωσιν ὅτι σύ ὑπάρχεις ἀληθῶς τοῦ Πατρός τό ἀπαύγασμα  ”.
Ὁ Κύριος ἐπέλεξε ἐπίσης ὡς μάρτυρες τοῦ γεγονότος ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἕτοιμοι νά δεχθοῦν τήν ἀποκάλυψι τῆς ἀληθείας, αὐτῆς δηλαδή τῆς θεότητος Του, τήν ὁποία ἐπίστευον καί ὡμολόγησαν.

Οἱ Ἀπόστολοι κατέγραψαν στά ἱερά κείμενα τους τήν μαρτυρία τους γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό καί μᾶς τήν παρέδωσαν. Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ θεολόγος γράφει περί τοῦ ἐνδόξου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ "ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς Μονογενοῦς παρά πατρός πλήρης χάριτος καί ἀληθείας ” (Ἰωάννου α΄ 14). Καί εἰς τήν πρώτην καθολικήν Ἐπιστολήν γράφει : “ Ὁ ἦν ἀπ’ ἀρχῆς, ὅ ἀκηκόαμεν, ὅ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὅ ἐθεσάμεθα καί αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν περί τοῦ λόγου τῆς ζωῆς ” (Α΄ Ἰωάννου α΄ 1-2).

Ὁ κορυφαῖος τῶν Ἀποστόλων Ἀπόστολος Πέτρος βεβαιοῖ “ Οὐ γάρ σεσοφισμένοις μύθοις ἐξακολουθήσαντες ἐγνωρίσαμεν ὑμῖν τήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δύναμιν καί παρουσίαν, ἀλλ’ ἐπόπται γενηθέντες τῆς ἐκείνου μεγαλειότητος. Λαβών γάρ  παρά Θεοῦ πατρός τιμήν καί δόξαν φωνῆς ἐνεχθείσης αὐτῷ τοιᾶσδε ὑπό τῆς μεγαλοπρεποῦς δόξης, οὗτος ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς ὅν ἐγώ εὐδόκησα ” (Β΄ Πέτρου α΄ 16-18).
Σ’ αὐτή τήν μαρτυρία θεμελιώθηκε ἡ Ἐκκλησία καί στηρίζεται ἡ σωτηρία μας.

γ. Οἱ θεοφάνειες στό Σινᾶ τῆς μεταμορφώσεως καί στό Χωρήβ.

Τά συμβαίνοντα στό ὄρος θυμίζουν τίς θεοφάνεις, τίς ὁποῖες εἶδαν μέ τά μάτια τους ὁ Μωυσῆς στό ὄρος Σινᾶ καί περιγράφεται στήν Ἔξοδο στό εἰκοστό τέταρτο κεφάλαιο στούς στίχους 15-19 : “ εἶπε δέ Κύριος πρός Μωυσῆν. Ἰδού ἐγώ παραγίνομαι πρός σέ ἐν στύλῳ νεφέλης, ἵνα ἀκούσῃ ὁ λαός λαλοῦντος μου πρός σέ καί σοί πιστεύσωσιν εἰς τόν αἰῶνα. ἀνήγγειλε δέ Μωυσῆς τά ρήματα τοῦ λαοῦ πρός Κύριον. εἶπε δέ Κύριος πρός Μωυσῆν.

Καταβάς διαμάρτυραι τῷ λαῷ καί ἅγνισον αὐτούς σήμερον καί αὔριον, καί πλυνάτωσαν τά ἱμάτια. καί ἔστωσαν ἕτοιμοι εἰς τήν ἡμέραν τήν τρίτην. τῇ γάρ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ καταβήσεται Κύριος ἐπί τό ὄρος τό Σινά ἐναντίον παντός τοῦ λαοῦ ” (Ἔξοδος ιθ΄, 9 κ.ἕξ.) καί “ καί ἀνέβη Μωυσῆς καί Ἰησοῦς εἰς τό ὄρος, καί ἐκάλυψεν αὐτό  ἡ νεφέλη ἕξ ἡμέρας. καί ἐκάλεσε Κύριος τόν Μωυσῆν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἐκ μέσου τῆς νεφέλης. τό δέ εἶδος τῆς δόξης Κυρίου ὡσεί πῦρ φλέγον ἐπί τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους ἐναντίον τῶν υἱῶν Ἰσραήλ. καί εἰσῆλθε Μωυσῆς εἰς τό μέσον τῆς νεφέλης καί ἀνέβη εἰς τό ὄρος καί ἦν ἐκεῖ ἐν τῷ ὄρει τεσσαράκοντα ἡμέρας καί τεσσαράκοντα νύκτας ”.

Καί ὁ Ἠλίας στό ὄρος τοῦ Θεοῦ, τό Χωρήβ καί ἀναφέρεται στό Τρίτο Βιβλίο τῶν Βασιλειῶν στό κεφάλαιο 19 στούς στίχους 7-18 : “ καί ἐπέστρεψεν ὁ ἄγγελος κυρίου ἐκ δευτέρου καί ἥψατο αὐτοῦ καί εἶπεν αὐτῷ˙ ἀνάστα φάγε, ὅτι πολλή ἀπό σοῦ ἡ ὁδός.  Καί ἀνέστη καί ἔφαγε καί ἔπιε καί ἐπορεύθη ἐν τῇ ἰσχύϊ τῆς βρώσεως ἐκείνης τεσσαράκοντα ἡμέρας καί τεσσαράκοντα νύκτας ἕως ὄρους Χωρήβ καί εἰσῆλθεν ἐκεῖ εἰς τό σπήλαιον καί κατέλυσεν ἐκεῖ ˙ καί ἰδού ρῆμα Κυρίου πρός αὐτόν καί εἶπε τί σύ ἐνταῦθα Ἠλιού ; καί εἶπεν Ἠλιού ˙ ζηλῶν ἐζήλωκα τῷ Κυρίῳ παντοκράτορι, ὅτι ἐγκατέλιπόν σε οἱ υἱοί Ἰσραήλ˙ τά θυσιαστήριά σου κατέσκαψαν καί τούς προφήτας σου ἀπέκτειναν ἐν ρομφαίᾳ, καί ὑπολέλειμμαι ἐγώ μονώτατος, καί ζητοῦσι τήν ψυχήν μου λαβεῖν αὐτήν. καί εἶπεν ἐξελεύσῃ αὔριον καί στήσῃ ἐνώπιον Κυρίου ἐν τῷ ὄρει˙ ἰδού παρελεύσεται Κύριος καί ἰδού πνεῦμα μέγα κραταιόν διαλῦον ὄρη καί συντρίβον πέτρας ἐνώπιον Κυρίου, οὐκ ἐν τῷ πνεύματι Κύριος καί μετά τό πνεῦμα συσσεισμός οὐκ ἐν τῷ συσσεισμῷ Κύριος καί μετά τόν συσσεισμόν πῦρ οὐκ ἐν τῷ πυρί κύριος˙ καί μετά τό πῦρ φωνή αὔρας λεπτῆς κἀκεῖ Κύριος.

Καί ἐγένετο ὡς ἤκουσεν Ἠλιού, καί ἀπεκάλυψεν τό πρόσωπο αὐτοῦ ἐν τῆ μηλωτῇ ἑαυτοῦ καί ἐξῆλθε καί ἔστη ὑπό τό σπήλαιον˙ καί ἰδού πρός αὐτόν φωνή καί εἶπεν˙ τί σύ ἐνταῦθα Ἠλιού ; καί εἶπεν Ἠλιού ζηλῶν ἐζήλωκα  τῷ κυρίῳ παντοκράτορι ὅτι ἐγκατέλιπον τήν διαθήκην σου οἱ υἱοί Ἰσραήλ˙ τά θυσιαστηριά σου καθεῖλαν καί τούς προφήτας σου ἀπέκτειναν ἐν ρομφαίᾳ, καί ὑπολέλειμμαι ἐγώ μονώτατος, καί ζητοῦσι τήν ψυχήν μου λαβεῖν αὐτήν.

Καί εἶπεν Κύριος πρός αὐτόν˙ πορεύου, ἀνάστρεφε εἰς τήν ὁδόν σου καί ἥξεις εἰς τήν ὁδόν ἐρήμου Δαμασκοῦ καί χρίσεις τόν Ἀζαήλ εἰς βασιλέα τῆς Συρίας. Καί τόν Ἰού υἱόν Ναμεσί χρίσεις εἰς βασιλέα ἐπί Ἰσραήλ καί τόν Ἑλισαιέ υἱόν Σαφάτ χρίσεις εἰς προφήτην ἀντί σοῦ. καί ἔσται τόν σῳζόμενον ἐκ ρομαφαίας Ἀζαήλ θανατώσει Ἰού καί τόν σῳζόμενον ἐκ ρομφαίας Ἰού θανατώσει Ἑλισαιέ καί καταλείψεις ἐν Ἰσραήλ ἑπτά χιλιάδας ἀνδρῶν, πάντα γόνατα, ἅ οὐκ ὤκλασαν γόνυ τῷ Βάαλ καί πᾶν στόμα, ὅ οὐ προσεκύνησεν αὐτῷ  ”

Ὁ Θεός στίς θεοφάνειες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης κάνει αἰσθητή τήν παρουσία Του μιλώντας “ ἐκ μέσου τοῦ πυρός καί τῆς νεφέλης ” (Δευτερονόμιον ε΄ 2-5). Στήν μεταμόρφωσι ὁ Κύριος ἐμφανίζεται ἐπί παρουσίᾳ τοῦ Μωυσῆ καί τοῦ Ἠλία ἐνώπιον τῶν μαθητῶν Του ἀκτινοβολώντας τήν ἀπαστράπτουσα δόξα τῆς θεότητός Του.

Σταδιακῶς καί κατά τήν πρόθεσιν καί τήν δεκτικότητα τῶν ἀνθρώπων γίνεται ἡ ἀποκάλυψις τοῦ Θεοῦ ὥστόσο κατά τήν παροῦσα ζωήν “ βλέπομεν γάρ ἄρτι ἐν ἐσόπτρῳ καί αἰνίγματι, τότε δέ πρόσωπον πρός πρόσωπον ” (Α΄ Κορινθίους γ΄ 12).

δ. Τό δέος καί ἡ χαρά.

Ἡ θεαυγής δόξα προκαλεῖ τρόμο στούς μαθητές δηλαδή θρησκευτικό δέος ἀπό τήν παρουσία τοῦ θείου. Τό ἴδιο συναίσθημα ἐδημιουργεῖτο καί στίς ἄλλες περιπτώσεις, τίς ὁποῖες ἀναφέρει ἡ Ἁγία Γραφή καί κατά τίς ὁποῖες ὁ Θεός παρεμβαίνει μέ τήν παρουσία Του ἤ τούς ἀπεσταλμένους Του ἤ τίς ἐνέργειές Του στή ζωή καί στήν ἱστορία. Ἀναφέρεται λ.χ. στόν Εὐαγγελισμό τῆς Παρθένου Μαρίας “ ἡ δέ ἰδοῦσα διεταράχθη ἐπί τῷ λόγῳ αὐτοῦ καί διελογίζεται ποταπός εἴη ὁ ἀσπασμός οὗτος ” (Λουκᾶ α΄ 29). Ἔτσι καί οἱ μαθητές, ὅταν εἶδον μεταμορφωμένο καί ὑπερλάμποντα τόν Κύριο καί ἤκουσαν τήν φωνή ἐξ οὐρανοῦ “ ἔπεσαν ἐπί πρόσωπον αὐτῶν καί ἐφοβήθησαν σφόδρα ” (Ματθαίου ιζ΄ 6).

Ὁ Κύριος δέν ἐγκατέλειψεν τούς μαθητές Του νά βασανίζονται ἀπό τόν φόβο, γι’ αὐτό τούς ἐπλησίασε “ ἥψατο αὐτῶν καί εἶπεν. ἐγέρθητε καί μή φοβεῖσθε ” (Ματθαίου ιζ΄ 7).

Αὐτό συνήθως συμβαίνει σ’ ὅλες τίς ἔκτακτες καί θαυμαστές ἐπεμβάσεις καί ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ. Καί στόν Εὐαγγελισμό ὁ Ἀρχάγγελος καθησυχάζει τήν Παρθένο Μαρία καί διαλύει τούς φόβους καί τούς δισταγμούς Της λεγοντάς Της “ μή φοβοῦ Μαριάμ. εὗρες γαρ χάριν παρά τῷ Θεῷ ” (Λουκᾶ α΄ 30).

Διαπιστώνουμε, ὅτι ὁ Κύριος μας γνωρίζοντας τίς ὑπαρξιακές ἀδυναμίες μας δέν μᾶς συντρίβει μέ τό βάρος τῆς δυνάμεως Του, ἀλλά συγκαταβαίνει στήν ἀσθένεια τῆς φύσεως μας καί μᾶς ἐνισχύει γιά νά βιώσουμε τό γεγονός τῆς κοινωνίας μας μετ’ Αὐτοῦ. Μᾶς καθιστᾶ ἱκανούς γιά νά γίνουμε “ κοινωνοί θείας φύσεως ” (Β΄ Πέτρου α΄ 4).

Τά  συναισθήματα τῶν μαθητῶν ἀπό ὅσα συμβαίνουν καί βιώνουν εἶναι ἀνάμεικτα. Τό δέος διαδέχεται ἡ χαρά καί ὁ πόθος. Αὐτά ἐξέφρασε ἡ ἐπιθυμία τοῦ Πέτρου, ὅταν παρεκάλεσε τόν Κύριο “ Κύριε καλόν ἐστιν ἡμᾶς ᾧδε εἶναι ” (Ματθαίου ιζ΄ 4).

Οἱ Προφῆτες ἀνήγγειλαν, ὅτι αὐτό θά συνέβαινε στούς μεσσιανικούς καιρούς, ὅτι ὁ Θεός θά κατοικήσει μέ τούς δικούς Του κατά τόν λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς “ Καθώς εἶπεν ὁ Θεός, ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καί ἐμπεριπατήσω καί ἔσομαι αὐτῶν Θεός καί αὐτού ἔσονταί μοι λαός ” (Β΄ Κορινθίους στ΄ 16). Κι αὐτό ζητοῦσε ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος ὡμολόγησε τήν μεσσιανικότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπό τόν Μεσσία Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, νά μείνουν μαζί Του.

Αὐτή τήν ὑπόσχεσι ἔδωσε ὁ Κύριος στούς μαθητές Του λίγο πρίν ἀποχωρισθεῖ ἀπ’ αὐτούς ἀποχαιρετώντας τους “ ἔρχομαι καί παραλήψομαι ὑμᾶς πρός ἐμαυτόν, ἵνα ὅπου εἰμί ἐγώ καί ὑμεῖς ἦτε. καί ὅπου ἐγώ ὑπάγω οἴδατε, καί τήν ὁδόν οἴδατε ” (Ἰωάννην ιδ΄ 4).

Μ’ αὐτή τήν προσδοκία ζοῦν οἱ πιστοί καί ἀγωνίζονται τόν καλόν ἀγῶνα τῆς κλήσεως καί τῆς πίστεως τους, ἵνα κατά τόν ἀποστολικό λόγο “ οὕτω πάντοτε σύν Κυρίῳ ἐσόμεθα ” (Α΄ Θεσσαλονικεῖς δ΄ 17). 

ε. Μεταμόρφωσι καί Δευτέρα Παρουσία.

Ἡ μεταμόρφωσι εἶναι μία εἰκόνα τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ὅταν ὁ Χριστός θά φανερωθεῖ. Σ’ αὐτή τήν φανέρωσι ἀναφέρεται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφων “ ὅταν ὁ Χριστός φανερωθεῖ, ἡ ζωή ἡμῶν, τότε καί ὑμεῖς σύν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ ” (Κολοσσαεῖς γ΄ 4).

Σ’ αὐτή τήν ἔνδοξη κατάστασι τῶν δικαίων ἀνεφέρθη προφητικῶς ὁ Κύριος εἰπών “ τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρός αὐτῶν ” (Ματθαίου ιγ΄ 43).

Αὐτό τό ἐσχατολογικό νόημα δίδει ἡ πατερική ἑρμηνευτική στό ψαλμικό “ ὁ Θεός ἔστι ἐν συναγωγῇ θεῶν. ἐν μέσῳ δέ Θεούς διακρινεῖ” (Ψαλμ. 81 (82) 1).

Ἡ μεταμόρφωσι στήν Ἐκκλησία προδηλώνει τόν μελλοντικό αἰῶνα, τό μυστήριο τῆς ὀγδόης ἡμέρας, γιατί τότε ὅλοι οἱ ἅγιοι θά μετέχουν στήν δόξα τοῦ Θεοῦ αἰωνίως, ὅπως τήν εἶδαν “καθώς ἠδύναντο” δι’ ὀλίγον οἱ Ἀπόστολοι στό Θαβώρ.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ἐξηγῶν στήν ὁμιλία του στήν Μεταμόρφωσι τόν λόγο γιά τόν ὁποῖο ἔγινε ἡ Μεταμόρφωσι μετά ὀκτώ ἡμέρας ἀπό τούς λόγους τοῦ Κυρίου, ὅπως γράφει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς (θ΄ 28-36), διδάσκει ὅτι : “ Ἑπτά αἰῶσιν ὁ παρών συμπεραίνεται βίος, ὀγδόη δέ ἡ μέλλουσα βιοτή ἀνηγόρευται, ὡς ὁ μέγας θεολόγος Γρηγόριος ἔφησε (Λόγος εἰς τήν Πεντηκοστήν PG 36,432), τό Σολομώντειον ρητόν (Ἐκκλησιαστής ια΄ 2) ἐξηγούμενος, δοῦναι μερίδα τοῖς ἑπτά τῷ παρόντι βίῳ, φάσκων, καί γε τοῖς ὀκτώ τῷ μέλλοντι˙ ἔδει δέ ἐν τῇ ὀγδόῃ τά τῆς ὀγδόης ἀποκαλύπτεσθαι τοῖς τελείοις˙ ὡς γάρ ὁ θεῖος ὄντως καί θεηγόρος Διονύσιος ἔλεξεν˙ οὕτως ὁ Δεσπότης ὀφθήσεται τοῖς ἑαυτοῦ τελείοις θεράπουσιν, ὅν τρόπον ἐν ὄρει Θαβώρ τοῖς  Ἀποστόλοις τεθέαται ” (PG 96, 530).

Πανηγυρίζει δέ καί ὁ θεῖος Γρηγόριος Παλαμᾶς στήν ὁμιλία του στήν Μεταμόρφωσι “ Διά τί γάρ ὁ μέν (ἤτοι ὁ Ματθαῖος) μετά ἕξ ἡμέρας εἶπεν, ὁ δέ (ἤτοι ὁ Λουκᾶς) ὑπερέβη καί τήν ἑβδόμην τῆς ὀγδόης μνησθείς ; Διότι τό μέγα θέαμα τοῦ φωτός τῆς τοῦ Κυρίου Μεταμορφώσεως τῆς ὀγδόης (ἤτοι τοῦ μέλλοντος αἰῶνος) ἐστί μυστήριον ˙ κατά τήν ὀγδόην γάρ δυνάμει κράτος ἐνεργείας ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἀναφαίνεται ” (Ε.Π.Ε. τ. 10, § 6, σ. 362).

Ἡ Ἐκκλησία ὑπενθυμίζει καθημερινῶς τήν μελλοντική δόξα στούς ἀγωνιζομένους πιστούς γιά νά ἐγκαρτεροῦν στούς πειρασμούς, δεικνύουσα εἰς ποίαν κατάστασιν θά ἔλθουν ἐπιβεβαιώνουσα, ὅτι “ οἱ τῷ ὕψει τῶν ἀρετῶν διαλάμψαντες, καί τῆς ἐνθέου δόξης ἀξιωθήσονται” (τρίτο ἑσπέριο στιχηρό τροπάριο τῆς ἑορτῆς).

Πάντως ἡ δόξα τῆς Μεταμορφώσεως δέν εἶναι ἡ δόξα τῆς ἐσχάτης Ἡμέρας. Ἡ ἀκτινοβολία της περιορίζεται μόνο στά ἐνδύματα καί στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ, ὅπως στήν Παλαιά Διαθήκη ἔδινε λάμψι στό πρόσωπο τοῦ Μωυσῆ (Ἑξόδου λδ΄ 29 ἑξῆς καί 35). Εἶναι ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ (Λουκᾶ θ΄ 32), τοῦ ἀγαπημένου Υἱοῦ, ὅπως τό ἐδήλωσε ἡ φωνή “ ἐκ τῆς νεφέλης”.

στ. Ἡ πατρική φωνή “ Αὐτοῦ ἀκούετε ” (Ματθαίου ιζ΄ 5).

Ἡ ἐνηχηθεῖσα, ἡ ἀκουσθεῖσα ἀπό τούς Ἀποστόλους, φωνή ἐπικυρώνει τήν ἀποκαλυψι, τήν ὁποία ἔκανε ὁ Ἰησοῦς Χριστός στούς μαθητές Του, ἡ ὁποία εἶναι καί τό ἀντικείμενο τῆς συνομιλίας Του μέ τούς προκρίτους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τόν Μωυσῆ καί τόν Ἠλία. Πρόκειται γιά τήν  “ ἔξοδον αὐτοῦ, ἥν ἔμελλεν πληροῦν ἐν Ἰερουσαλήμ ” (Λουκᾶ θ΄ 31).

Ἡ θεία φωνή προστάζει νά ἀκοῦμε Αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Υἱός, ὁ Ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ (Λουκᾶ θ΄ 35).

Ἡ φωνή, ἡ ὁποία ἀντήχησε στό “ ὄρος τό ὑψηλόν ” (Ματθαίου ιζ΄ 1) στό νέο Σινᾶ, ἀποκαλύπτει, ὅτι ἕνας νέος Νόμος θά ἀντικαταστήσει τό Νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Εἶναι ὁ “ Νόμος τῆς πίστεως ”, τόν ὁποῖο ἀναλύει θεολογικῶς ὁ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος Παῦλος στίς ἐπιστολές του, ἰδιαιτέρως δέ στά κεφάλαια γ΄ 21 καί ἑξῆς, δ΄ καί ε΄. Κατά τόν Νόμο αὐτό “ πάντες γάρ ἥμαρτον καί ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, δικαιούμενοι δωρεάν τῇ αὐτοῦ χάριτι διά τῆς ἀπολυτρώσεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ...ἐπείπερ εἷς ὁ Θεός , ὅς δικαιώσει περιτομήν ἐκ πίστεως καί ἀκροβυστίαν διά τῆς πίστεως. Νόμον οὖν καταργοῦμεν διά τῆς πίστεως ; μή γένοιτο, ἀλλά νόμον ἱστῶμεν ” (Ρωμαίους γ΄ 23, 30-31).

Ἡ φωνή αὐτή ἀκόμη ὑπενθυμίζει τρεῖς προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης :

Ἡ πρώτη ἀφορᾶ στό Μεσσία καί τήν θεία υἱοθεσία Του : “ Κύριος εἶπεν πρός μέ Υἱός μου εἶ σύ, ἐγώ σήμερον γεγέννηκά σέ ” (Ψαλμός β΄ 7).

Ἡ δεύτερη ἀναφέρεται στό Δοῦλο τοῦ Θεοῦ τόν Ἐκλεκτό Του : “Ἰακώβ ὁ παῖς μου, ἀντιλήψομαι αὐτοῦ. Ἰσραήλ ὁ ἐκλεκτός μου, προσεδέξατο αὐτόν ἡ ψυχήν μου. Ἔδωκα τό πνεῦμα μου ἐπ’ αὐτόν, κρίσιν τοῖς ἔθνεσιν ἐξοίσει ” (Ἡσαΐου μβ΄ 1).

Ἡ τρίτη ἀναγγέλλει τόν νέο Μωϋσῆ :  “Προφήτην…ὡς ἐμέ ἀναστήση σοι Κύριος ὁ Θεός σου αὐτοῦ ἀκούεσθε ” (Δευτερονόμιον ιη΄ 15).

Ἡ προφητεία αὐτή σχετίζεται μέ τό λόγο τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου α΄ 17 : “ὅτι ὁ νόμος διά Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καί ἡ ἀλήθεια διά Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο ”.

Νά ἀκούει ὁ ἄνθρωπος τόν Προφήτην σημαίνει νά ἀκούει τόν σαρκωμένο Λόγο, στό πρόσωπο τοῦ Ὁποίου ὁ πιστός ἀτενίζει τήν δόξα τοῦ Θεοῦ (Ἰωάννου α΄ 14)

ζ. Χριστολογική σημασία τοῦ γεγονότος.

Ἡ μεταμόρφωσι ἐπιβεβαιώνει τήν ὁμολογία τῆς Καισαρείας (Μάρκου η΄ 29) καί καθιερώνει τήν ἀποκάλυψι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Ὁποῖος πάσχει καί δοξάζεται καί τοῦ Ὁποίου ὁ θάνατος καί ἡ ἀνάστασι θά εἶναι ἡ ἐκπλήρωσι τῶν Γραφῶν.

Ἡ μεταμόρφωσι ἀποκαλύπτει τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ, τοῦ ἀγαπημένου καί ὑπερβατικοῦ Υἱοῦ, ὁ Ὁποῖος κατέχει τήν ἴδια τήν δόξα τοῦ Θεοῦ.

Ἡ μεταμόρφωσι φανερώνει τόν Ἰησοῦ καί τόν λόγο Του ὡς νέο Νόμο.

Προπορεύεται καί εἰκονίζει τό γεγονός τοῦ Πάσχα, τό ὁποῖο διά τῆς ὁδοῦ τοῦ σταυροῦ, θά ὁδηγήσει τό Χριστό στό ἀποκορύφωμα τῆς δόξης Του καί τοῦ υἱικοῦ ἀξιώματός Του.

Αὐτή ἡ προκαταβολική ἐμπειρία τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ ἔχει σκοπό νά στηρίξει τούς μαθητές γιά νά συμμετάσχουν στό μυστήριο τῆς ἄρσεως τοῦ σταυροῦ.   

η.Κλῆσις καί πορεία μεταμορφώσεως.

“ Ἡμεῖς δέ πάντες ἀνακεκαλυμένῳ προσώπῳ τήν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι τήν αὐτήν, εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπό δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπό Κυρίου Πνεύματος ” (Β΄ Κορινθίους γ΄ 18).

Οἱ πιστοί ἀφοῦ διά τοῦ βαπτίσματος ἐγενόμεθα μέτοχοι στό μυστήριο τοῦ θανάτου καί τῆς ἀναστάσεως, τό ὁποῖο προεικονίζει ἡ μεταμόρφωσι, καλούμεθα ἤδη ἀπό τώρα νά μεταμορφωνόμεθα συνεχῶς ὁλοέν καί περισσότερο μέ τήν χάρι τοῦ Κυρίου, ἕως ὅτου νά μεταμορφωθοῦμε ἐντελῶς καί πνευματικῶς στή δευτέρα Παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ κατά τό Φιλιππησίους γ΄ 21 : “ ἡμῶν γάρ τό πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει, ἐξ οὗ καί σωτῆρα ἀπεκδεχόμεθα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ὅς μετασχηματίσει τό σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν εἰς τό γενέσθαι αὐτό σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ κατά τήν ἐνέργειαν τοῦ δύνασθαι αὐτόν καί ὑποτάξαι αὐτῷ τά πάντα ”.

Μέσα στήν ἐπίγεια συμμετοχή τους στά πάθη τοῦ Χριστοῦ, κάθε αὐθεντική συνάντησι μέ τόν Κύριο  Ἰησοῦ διαδραματίζει τόν ἴδιο ρόλο στηρίζει τήν πίστι μας, ὅπως ἡ Μεταμόρφωσις ἐστήριξε τήν πίστι τῶν μαθητῶν.

θ. Ὁ θεῖος ἔρως.

Ἡ δόξα  τῆς Μεταμορφώσεως γεννᾶ στή ψυχή τῶν πιστῶν τόν θεῖον ἔρωτα, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στό τελευταῖο τροπάριο τῆς θ΄ ᾠδῆς τοῦ δευτέρου κανόνα τῆς ἑορτῆς τῆ Μεταμορφώσεως “ Ἔθελξας πόθῳ με, Χριστέ, καί ἠλλοίωσας τῷ θείῳ Σου ἔρωτι, ἀλλά κατάφλεξον πυρί ἀΰλῳ τάς ἁμαρτίας μου, καί ἐμπλησθῆναι τῆς ἐν Σοί τρυφῆς καταξίωσον, ἵνα τά δύο σκιρτῶν μεγαλύνῳ, ἀγαθέ, παρουσίας Σου ”.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ἀναφερόμενος στόν ἐνθουσιασμό τοῦ Πέτρου ἀπό τήν ἐμπειρία τῆς μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ γράφει στό λόγο  του στήν Μεταμόρφωσι τά ἑξῆς πανηγυρικότατα καί γλυκύτατα : “Καλόν ἡμᾶς ᾦδε εἶναι τῷ Κυρίῳ ἔφησε˙ τίς γάρ ζόφον φωτός ἀνταλάσσεται ;  ὁρᾶτε τόν ἥλιον τοῦτον, ὡς καλός, ὡς ὡραῖος, ὡς ἡδύς, ὡς ποθεινός ἐξαστράπτων καί ἔκλαμπρος, καί τήν ζωήν, ὡς γλυκεῖα τε  καί ἀπέραστος, ἧς πάντες ἀντέχονται, καί πάντα δρῶσιν, ὡς ἄν ταύτης μή ἀστοχήσαιεν ; πόσῳ μᾶλλον δοκεῖτε τό αὐτοφῶς, ἐξ οὗ φῶς ἅπαν φωτίζεται, ποθεινότερον ; καί πόσῳ γλυκυτέρα ἡ αὐτοζωή, ἐξ ἧς ἅπασα ζωή ζωοῦται καί μεταδίδοται, ἐν ᾖ πάντες ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμέν ; οὐχ ὅλος γλυκασμός (ὁ Χριστός) ; οὐχ ὅλος ἐπιθυμία ; οὐκ ἔστι λόγος, οὐκ ἔννοια τῆς ὑπεροχῆς τό μέτρον εἰκάζουσα˙ τοῦτο τό φῶς κατά πάσης τῆς φύσεως ἔχει τά νικητήρια˙ αὕτη ἡ ζωή ἡ τόν Κόσμον νικήσασα  ” (PG 96, 569B).

Λέγει δέ καί τά ἑξῆς ἐρωτοληπτικά ὁ Μακάριος Χρυσοκέφαλος, Ἀρχιεπίσκοπος Φιλαδελφείας στόν λόγο του στήν θεία Μεταμόρφωσι : “ Τί δέ ποθεινότερον τῆς θεϊκῆς αὐτοῦ δόξης ; οὐδέν τοῦ φωτός ἐκείνου γλυκύτερον, ἐξ οὗ φωτίζεται φωτιστική πᾶσα Ἀγγέλων τε καί ἀνθρώπων ταξιαρχία˙ οὐδέν τῆς ζωῆς ἐκείνης ἐρασμιώτερον, ἐν ᾗ πάντες ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμέν˙ οὐδέν ἡδύτερον τῆς ἀειζώου καλλονῆς˙ οὐδέν τερπνότερον τῆς ἀλήκτου εὐφροσύνης˙ οὐδέν ποθεινότερον τῆς ἀϊδίου χαρᾶς, τῆς πανευπρεποῦς εὐπρέπειας, καί τῆς ἀπεράντου μακαριότητος ” (Μακαρίου Χρυσοκεφάλου, Ἀρχιεπισκόπου Φιλαδελφείας, Λόγοι Πανηγυρικοί 14, ἔκδοσις Β. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1989, σ. 416 ).

ι. Τό καθῆκον τῶν πιστῶν.

Διά τό καθῆκον τῶν πιστῶν παραθέτουμε τούς λόγους τοῦ Μακαρίου Χρυσοκεφάλου Ἀρχιεπισκόπου Φιλαδελφείας εἰς τήν ἑορτήν :

“ Πίστεως οὖν ἡμῖν χρεία˙ πίστεως εἰλικρινοῦς, καί βίου λάμποντος, καί φαιδροῦ ˙ καί διά τοῦτο φωτίσωμεν ἑαυτοῖς φῶς γνώσεως ὡς ἔτι καιρός κατά τόν ἱερόν Ὠσηέ˙ καί περιπατήσωμεν ὡς τέκνα φωτός κατά τόν θεῖον Ἀπόστολον ˙ εὐαρεστήσωμεν ἐναντίον Κυρίου, ἐν φωτί ζώντων, καί ἐργασίᾳ τῶν αὐτοῦ προσταγμάτων, τηλαυγής γάρ ἡ ἐντολή Κυρίου˙ ἀνακαύσωμεν τήν φλόγα τῆς πρός Θεόν ἀγάπης, ἀναρριπίζοντος τοῦ ἀγαθοῦ Πνεύματος˙ καί ἀνάψωμεν τό πῦρ, ὅ ὁ Χριστός ἦλθε βαλεῖν ἐπί τῆς γῆς ˙ ἵνα τήν ἀειφανῆ, καί ἄδυτον αὐτοῦ λαμπρότητα κατοπτεύσωμεν ”.

“ Γενώμεθα τοιγαροῦν ὅλοι τῆς πανηγύρεως ˙ καί τιμήσωμεν ˙ τήν Χριστoῦ Μεταμόρφωσιν, ἔργοις, καί λόγοις, τήν καλήν ἀλλοίωσιν ἀλλοιούμενοι ˙ ἥν ἡ δεξιά τοῦ ὑψίστου χαρίζεται, καί ἀπό δόξης τῆς τῶν ὕμνων προσαγωγῆς εἰς δόξαν μεταμορφούμενοι τῆς ἀρίστης πολιτείας ˙ καρποφορήσωμεν τῇ ἑορτῇ  τήν τοῦ βίου εὐπρέπειαν. ρίψωμεν τά φαινόμενα, ὅτι  πρόσκαιρα ˙ βλέψωμεν πρός τά νοούμενα, ὅτι αἰώνια˙ ἁψώμεθα τῆς πρός ταῦτα φερούσης ˙ καί τό περί τόν δεσπότην πυρσεύοντες φίλτρον διά πασῶν μέν ὁδεύσωμεν τῶν αὐτοῦ παιδεύσεων ˙ ἅς δή ποιῶν τε, καί διδάσκων ἐξέθετο ˙ διά πασῶν δέ ὑμνήσωμεν τῶν μεγαλουργιῶν αὐτοῦ ˙ ἅς δή καί ἀθετούμενος ἐξειργάσατο ˙ ἀπονεκρώσωμεν τάς φθοροποιούς τῶν ἡδονῶν ἐπιθυμίας, καί τάς ἀπρεπεῖς τοῦ θυμοῦ κατευνάσωμεν ὑλακάς ˙ καταφρονήσωμεν τῶν παρόντων, ὡς ρεόντων ˙ ἐπιθυμήσωμεν τῶν μελλόντων, ὡς μενόντων ˙ τά μή σαλευόμενα τῶν κινουμένων, τά ἑστῶτα τῶν φευγόντων προτιμήσωμεν ˙ καί ἵνα ἐκεῖνα κτησώμεθα, ταῦτα ἀποκτησώμεθα ˙ βραχύς ὁ βίος ˙ μακρά ἡ ἀντίδοσις ˙ πραγματευσώμεθα τόν καιρόν ˙ ἐκ τῆς παροικίας εἰς τήν κατοικίαν μετασκευασώμεθα ˙ ὠνησώμεθα τοῖς φθειρομένοις, τά ἄφθαρτα ˙ τοῖς διαρρέουσι, τά ἀΐδια ˙ θησαυρίσωμεν ἑαυτοῖς τήν ἐκεῖθεν λαμπρότητα ˙ δῶμεν τι μικρόν ἐνταῦθα, ἵν’ ἐκεῖ τό μεῖζον λάβωμεν ˙ μᾶλλον δέ καί πάντα δῶμεν ὑπέρ τοῦ πάντα χαρισαμένου, καί ἑαυτόν ὑπέρ πάντων δεδωκότος ˙ πάντα δῶμεν Θεῷ, παρ’ οὗ τά πάντα, ἵνα Θεόν ἀντί πάντων κερδήσωμεν ˙ συγχωρήσωμεν, ἵνα συγχωρηθῶμεν ˙ ἀφήσωμεν, ἵνα τύχωμεν ἀφέσεως ˙ μηδέν ἔμπροσθεν θήσωμεν Θεοῦ, καί τῆς ἐκ Θεοῦ λαμπρότητος. ἀλλά σπουδῇ πάσῃ γενώμεθα καθαροί τῇ καρδίᾳ, καί εἰς ὄρος ἀπαθείας ἀναδράμωμεν, ὑψωθέντες ὡς ἐνόν κάτωθεν, ἵνα Χριστόν δοξαζόμενον προσβλέψωμεν, τόν κατελθόντα δι’ ἡμᾶς ἄνωθεν ˙ ἐκκαθάρωμεν τῆς ψυχῆς τό ὀπτικόν, ἵνα τῆς ὑπέρ νοῦν θεοπτίας ἀξιωθῶμεν ” (ἔνθ’ ἀνωτέρω σελ. 423-424).      http://romfea.gr/arthra-apopseis/18321-2013-08-01-09-04-32

Απόσπασμα από το βιβλίο αδικημάτων του ΑΤ Καρυών.

Μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε από την δημοσίευση της πρώτης φωτογραφίας του ρασοφόρου να κρατά την βόμβα μολότωφ στο χέρι και της δεύτερης να την πετά, ἐγινε  μεγάλη προσπάθεια από κάποιους υποστηρικτές των καταληψιών να υποβαθμιστεί τό γεγονός ότι διέπραξαν  κακουργήματα.

Παράλληλα επιχείρησαν να παραπλανήσουν λέγοντας ότι δήθεν η φωτογραφία ήταν πλαστή.

Η Ιερά Μονή Εσφιγμένου (υφισταμένη την κατάληψη και εδρεύουσα προσωρινώς στις Καρυές) ζήτησε, όπως είχε δικαίωμα να το κάνει, από το αστυνομικό τμήμα Καρυών απόσπασμα από το βιβλίο αδικημάτων σχετικά με τα γεγονότα και τις κατηγορίες που βαραίνουν τους καταληψίες.

Αποδεικνύεται πλέον περίτρανα το μέγεθος του φανατισμού και της παράνοιας των ανθρώπων αυτών που δεν διστάζουν να διαπράξουν εγκλήματα.

(Στο όνομα τίνος άραγε;).

Η δικαιοσύνη ήδη έχει ἐπιληφθεί του θέματος τόσο ως προς τους διαπράξαντες όσο και προς τους ηθικούς αυτουργούς που τους κατευθύνουν.

Αναμένεται από την Ελληνική Κυβέρνηση η ἀνάληψη των ευθυνών Της και την εκπλήρωση των υποχρεώσεών Της απένατνι σε ένα Άγιον Όρος το οποίο εκατό χρόνια μετά την ενσωμάτωσή του στον Ελληνικό κορμό βιώνει την απόλυτη απαξίωση και εγκατάλειψη  και υποβαθμιζόμενο  περιφρονείται καθημερινά.

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΟΥ ΔΙΚ. ΕΠΙΜΕΛΗΤΗ ΕΙΝΑΙ ΣΒΗΣΜΕΝΑ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ.

         http://www.romfea.gr/ektakta-nea-2/18330-2013-08-01-18-02-29

Απίστευτο κι όμως αληθινό... Κληρικοί δηλώνουν άθεοι!

Περισσότερα από 200 άτομα που ηγούνται σε θέσεις προτεσταντικών ομολογιών στην Αμερική, ομολογούν ότι δεν πιστεύουν στο Θεό. Η πρόσφατη δημόσια ομολογία ενός Λουθηρανού πάστορα από το Χιούστον ήρθε να φέρει στην επιφάνεια το θέμα αυτό.

Ο προβληματισμός με αυτές τις δηλώσεις των παστόρων είναι έντονος καθώς διαλύονται ενορίες. Οι πιστοί αυτών των ομολογιών όχι μόνο χάνουν την πίστη τους αλλά αποχωρούν και από τις ενορίες.

Ο μεθοδιστής πάστορας Keith Jenkins δήλωσε ότι οι πιστοί βλέπουν πλέον τους πάστορες ως «σούπερ ήρωες». Αναγνώρισε επίσης ότι υπάρχουν πολλοί πάστορες που διέρχονται κρίση στην προσωπική τους πίστη και οδηγούνται στον αθεϊσμό.


Πατώντας πάνω στην φωτογραφία μεταφέρεστε στην ιστοσελίδα τηλεοπτικού σταθμού στο Χιούστον των Η.Π.Α. όπου προβλήθηκε η πρώτη δημόσια ομολογία πάστορα πως ειναι άθεος. Το βίντεο είναι στα αγγλικα

Το παράξενο με αυτές τις ομολογίες είναι και η ύπαρξη μιας ιστοσελίδας www.clergyproject.com, με μέλη πάστορες και άλλους κληρικούς των ομολογιών αυτών που δεν πιστεύουν πλέον στον Θεό.

Η ομάδα αυτή δηλώνει πως έχει ήδη 450 μέλη. Μερικοί από αυτούς τους πάστορες εξακολουθούν να κηρύττουν, κρατώντας μυστική την αθεΐα τους.

Τα φαινόμενα αυτά μας δείχνουν ότι η πνευματική δίψα του ανθρώπου μέσα από την νόθευση της πίστης και της ανυπαρξίας της λειτουργικής και πνευματικής ζωής οδηγούν στην αθεΐα, ως μια άλλη πρόταση.

Ο πλούτος της ορθοδοξίας στην καθημερινή βίωση τη χάριτος, ο λειτουργικός και πνευματικός θησαυρός, η διδασκαλία των αγίων απέναντι στα ερωτήματα του ανθρώπου, είναι τόσο πλούσια που είναι η διεξοδική λύση για αυτές τις ομολογίες.      http://www.dogma.gr/default.php?pname=Article&art_id=3173&catid=7

Έντονο διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Μόσχας - Κωνσταντινούπολης.

ΔΟΓΜΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ | Δυο απανωτά διπλωματικά επεισόδια προκλήθηκαν μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Μόσχας τις προηγούμενες ημέρες, στους εορτασμούς για τα 1025 χρόνια από την βάπτιση των Ρως.        

Η εμπλοκή μάλιστα μεταξύ των δυο Εκκλησιών ήταν τόσο σοβαρή που προκάλεσε την αποχώρηση της επίσημης αντιπροσωπείας του οικουμενικού θρόνου ανοίγοντας ουσιαστικά τον «ασκό του Αιόλου» για τα γεγονότα που θα φαίνεται πως θα ακολουθήσουν.

Η πρώτη εμπλοκή προκλήθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος στη Μόσχα. Κατά τη διάρκεια του πατριαρχικού και αρχιεπισκοπικού συλλείτουργου που τελέσθηκε, η αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου υπό τον Μητροπολίτη Γαλλίας, είδε έκπληκτη να εμφανίζεται ως Προκαθήμενος, ο Μητροπολίτης Αμερικής Τύχων, τον οποίο καμία άλλη Εκκλησία πλην της ρωσικής δεν αναγνωρίζει ως Προκαθήμενο.


Ο «Προκαθήμενος» της Εκκλησίας της Αμερικής κατά το ρωσικό Πατριαρχείο κ. Τύχων συνομιλώντας με τον Πατριάρχη κ. Κύριλλο υπό το βλέμμα του ισχυρού άνδρα της ρωσικής εκκλησιαστικής διπλωματίας Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων (φωτο patriarchia.ru)


Το θέμα ανέδειξε από την πρώτη στιγμή το «Δόγμα» αποκαλύπτοντας την κίνηση του Πατριαρχείου Μόσχας να δημιουργήσει ένα τετελεσμένο γεγονός.

Παρά το οτι η κίνηση αυτή προκάλεσε εκνευρισμό, η αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου παρέμεινε στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος και συλλειτούργησε με τον Ρώσο «Προκαθήμενο» στην Αμερική.

Ωστόσο τα γεγονότα είχαν πάρει ήδη τον δρόμο τους.

Στην Ουκρανία όπου τελέσθηκε αντίστοιχο συλλείτουργο, η αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δεν έλαβε μέρος στο συλλείτουργο εκφράζοντας με τον πιο έντονο τρόπο την ενόχληση του Οικουμενικού Πατριάρχη.

Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που οι εκπρόσωποι του Οικουμενικού Πατριαρχείου εμφανίστηκαν στις εκδηλώσεις.

Με εντολή από την Κωνσταντινούπολη ο Μητροπολίτης Γαλλίας (φωτο) και οι άλλοι απεσταλμένοι αποχώρησαν από το Κίεβο αρνούμενοι να συμμετάσχουν άλλο στους εορτασμούς οι οποίοι συνεχίστηκαν στην πρωτεύουσα Μινσκ της Λευκορωσίας.

Τόσο η ρωσική πλευρά όσο και αυτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, παρά τον έντονο εκνευρισμό κράτησαν εξαιρετικά χαμηλά τους τόνους, για δικούς της λόγους η κάθε πλευρά, κάτι το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα ελάχιστοι να αντιληφθούν τι πραγματικά συνέβαινε πίσω από τα εορταστικά χαμόγελα.

Το δεύτερο επίσης εξαιρετικά σημαντικό επεισόδιο το οποίο αποδεικνύει με τον πλέον σαφή τρόπο πως Κωνσταντινούπολη και Μόσχα βρίσκονται σε πορεία «σύγκρουσης» έλαβε χώρα επίσης στην Μόσχα.

Μετά το συλλείτουργο των Προκαθημένων, η ρωσική Εκκλησία διένειμε το γνωστό πλέον κείμενο συμπαράστασης των ορθοδόξων Εκκλησιών στους διωκόμενους Χριστιανούς του πλανήτη, ζητώντας από τους Προκαθημένους και τους εκπροσώπους των Εκκλησιών να το συνυπογράψουν.

Για την Κωνσταντινούπολη αυτή η ενέργεια θεωρήθηκε επίσης «εχθρική» διότι ο σκοπός της συγκέντρωσης των Πατριαρχών στην Μόσχα ήταν άλλος ενώ η προσπάθεια παρά τους «ευγενείς» σκοπούς της, να εκδοθεί ένα τόσο σημαντικό κείμενο εν αγνοία του Οικουμενικού Πατριάρχη δημιούργησε πολλούς συνειρμούς .

Αποτέλεσμα αυτής της κίνησης ήταν τόσο οι εκπρόσωποι του Οικουμενικού Πατριαρχείου όσο και αυτοί της Εκκλησίας της Αλβανίας να αρνηθούν να το προσυπογράψουν.

Μάλιστα η Εκκλησία της Αλβανίας βρέθηκε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση αφού υπήρχαν αναφορές στο Κοσυφοπέδιο ένα ιδιαίτερα λεπτό πολιτικό θέμα.

Το μόνο βέβαιο είναι πως η υπόθεση δεν έχει ακόμη κλείσει και αυτό το οποίο αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η επόμενη κίνηση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου ο οποίος φαίνεται πως έχει ήδη πάρει τις αποφάσεις του.

http://www.dogma.gr/default.php?pname=Article&art_id=3276&catid=1

Πάνω από ένα εκατομμύριο πιστοί προσκύνησαν τον Σταυρό του Αγίου Ανδρέα - Επιστρέφει αύριο στην Πάτρα-ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟ.

Στην πόλη της Πάτρας επιστρέφει αύριο το μεσημέρι ο Σταυρός του μαρτυρίου του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα ύστερα από είκοσι και πλέον μέρες κατά τις οποίες είχε μεταφερθεί σε Ρωσία, Ουκρανία και Λευκορωσία.

Ο Σταυρός τον οποίο προσκύνησαν πάνω από ένα εκατομμύριο πιστοί στις τρείς χώρες θα ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής με κυβερνητικό αεροσκάφος της Ρωσίας αύριο το πρωί και σύμφωνα με το πρόγραμμα που έχει εκπονήσει η Μητρόπολη Πατρών, περίπου στις 16:00 της Παρασκευής αναμένεται να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο του Άραξου.

Η μεταφορά στην Πάτρα, στον Ναό του Αγίου Ανδρέα, πολιούχου της αχαϊκής πρωτεύουσας, θα γίνει με στρατιωτικό όχημα. Με την άφιξη του Σταυρού στην Πάτρα, γύρω στις 17:00, θα ξεκινήσει παράκληση, ενώ στις 21:00 έως και τις 00:30 θα τελεσθεί αγρυπνία κατά την οποία θα ψάλλει η χορωδία του ρωσικού Ναού της Αγίας Τριάδος Αθηνών.

Ο Σταυρός που για πρώτη φορά από το 1980 που επέστρεψε στην Πάτρα, βγήκε για πρώτη φορά από τα ελληνικά σύνορα στις 11 Ιουλίου ύστερα από αίτημα του ρωσικού Πατριαρχείου, με τη συνδρομή του ιδρύματος «Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος» το οποίο είχε αναλάβει όλες τις διαδικαστικές λεπτομέρειες.

Η μεταφορά του Σταυρού στις τρεις χώρες έγινε στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 1025 χρόνια από την βάπτιση των Ρως στον Δνείπερο ποταμό.

Εκτός από τις εκατοντάδες χιλιάδες των πιστών που σχημάτισαν ατελείωτες ουρές έξω από τους Ναούς όπου βρέθηκε, τον Σταυρό προσκύνησαν οι Πρόεδροι της Ρωσίας της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας ενώ πραγματοποιήθηκαν τρία πατριαρχικά και αρχιεπισκοπικά συλλείτουργα με τη συμμετοχή Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων και εκπροσώπων Εκκλησιών που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της ρωσικής Εκκλησίας.

Στο Μινσκ όπου ο Σταυρός παραμένει για τελευταία ημέρα, ο Ναός όπου φιλοξενείται παραμένει ανοικτός επι 24ώρου βάσεως προκειμένου να προλάβουν να προσκυνήσουν οι πιστοί, που σύμφωνα με την ελληνική αντιπροσωπεία από την Πάτρα, χρειάζεται να περιμένουν έως και δέκα ολόκληρες ώρες!

http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/213074