Γράφει ο Μιλτιάδης Βιτάλης
Γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924. Κοιμήθηκε οσιακά, στις 12 Ιουλίου του 1994, στις 11.00 π.μ., ημέρα Τρίτη. Ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη, στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
Ο τάφος του, έγινε μία νέα «Κολυμβήθρα του Σιλωάμ», για μεγάλα πλήθη Χριστιανών, όπου γίνεται λαϊκό προσκύνημα. Ατελείωτες ουρές προσκυνητών, με υπομονή και λαχτάρα, περιμένουν ταπεινά, με φιλότιμο, να προσκυνήσουν τον τάφο του ταπεινού μοναχού, ενός μεγάλου αγίου.
Έλαμψε στο στερέωμα της Εκκλησίας, ως Φως Χριστού. Πρότυπο αληθινού μοναχού – ασκητή, που διακρινόταν για το θυσιαστικό πνεύμα του. Δοχείον Χάριτος, Σκεύος Εκλογής, επίγειος άγγελος Κυρίου.
Είχε πολλά και μεγάλα χαρίσματα. Ενδεικτικά, αναφέρω το προορατικό, το προφητικό χάρισμα. Το διορατικό, το χάρισμα της διακρίσεως των πνευμάτων. Είχε το ιαματικό χάρισμα, να θεραπεύει ασθένειες, αναπηρίες, πληγές, λοιμώξεις, καρκίνους. Είχε το αποστολικό, το διδασκαλικό χάρισμα. Ευαγγελιστής, μέγας θεραπευτής, κήρυκας της αληθείας Του, είχε το χάρισμα του Παρακλήτου, ενώ όλη του η αγία ζωή ήταν αναστάσιμος.
Πολλά, μεγάλα, ανατρεπτικά τα ΘΑΥΜΑΤΑ του Οσίου Γέροντος, κάποια προκαλούν δέος, έκπληξη, μεγάλο θαυμασμό. Καταθέτω ενδεικτικά ΔΥΟ από αυτά, που προκαλούν ανατριχίλα.
Είχε πιάσει από το χέρι, τρυφερά, πατρικά, έναν εκ γενετής παράλυτο και τον «έκανε», θαυματουργικά, να περπατήσει κανονικά, γύρω από την καλύβα του, παρουσία μαρτύρων!
Ο εκ γενετής παράλυτος, έκλαιγε από συγκίνηση και χαρά, αλλά και από ευγνωμοσύνη! Βίωσε το θαύμα, με τις προσευχές του Οσίου Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου.
Μία άλλη φορά, ο Γέροντας είχε σταυρώσει έναν καρκινοπαθή στο στήθος και είχε προσευχηθεί για να θεραπευτεί. Του είχαν αφαιρέσει χειρουργικά το μεγαλύτερο μέρος (τα 3/4) από τα πνευμόνια του και του έλεγαν οι γιατροί ότι θα πεθάνει σε λίγες ημέρες. Και, πράγματι, έγινε το θαύμα και ο π. Παΐσιος τον θεράπευσε, θαυματουργικά!
Ο Όσιος Γέροντας Παΐσιος, βρισκόταν συχνά σε μακρινά μέρη και την άλλη στιγμή, θαυματουργικά, βρισκόταν στο καλύβι του! Υπάρχουν πολλές σχετικές μαρτυρίες. Ήταν θεοφόρος, θεόπνευστος. Γύρω του, ξεχυνόταν η Χάρις του Θεού και σκέπαζε τους ανθρώπους, τους προσκυνητές.
Η αγάπη του μεγάλη, απέραντη, πληρούσε το Σύμπαν. Η αγάπη του Οσίου Γέροντος, ήταν η συνεκτική δύναμη του Σύμπαντος, ενώ η καρδιά του ξεχείλιζε από τρυφερότητα και γλυκασμό.
Ήταν ένας άσαρκος, ένας ουράνιος άνθρωπος, ένας επίγειος άγγελος Κυρίου. Συνδύαζε, όμως, την αυστηρότητα (σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις) και την μητρική αγκαλιά. Προσέφερε στους προσκυνητές, ασφάλεια και σιγουριά.
Η μητέρα του Γέροντα Παϊσίου, ονομαζόταν Ευλογία, αλλά στην Κόνιτσα την αποκαλούσαν Ευλαμπία. Το πρωί της 6ης Οκτωβρίου του 1963, η μητέρα του Αγίου Παϊσίου, ξύπνησε υγιής και, μέσα σε λίγη ώρα, παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα της, την ευλογημένη ψυχή της στον Θεό.
Το προηγούμενο βράδυ, ενώ ο Όσιος προσευχόταν στο Ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης (στο Σινά, σε υψόμετρο 2.000 μέτρων), ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ, ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ, Η ΠΑΝΑΓΙΑ. ΤΟΝ ΑΣΠΑΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΝΟΙΩΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΑ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΓΛΥΚΥΤΗΤΑ, που πίστεψε ότι χάνει τα λογικά του και φώναζε σαν σαλός μέσα στην ησυχία της ερήμου: «ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ»! Ο ασπασμός της Θεοτόκου, ήταν μία μεγάλη δωρεά, μία παραμυθία. Είναι ένα συγκλονιστικό γεγονός, που δείχνει την αγάπη της Θεοτόκου στο πρόσωπό του. Η Θεία Χάρη, όταν σε επισκέπτεται, ηλεκτρίζει και μαγνητίζει όλη την ύπαρξή σου.
Στον Άγιο Παΐσιο ακουμπάμε τα βάρη, τις πίκρες μας, τις δοκιμασίες μας, τις ενοχές μας. Ζητάμε τις πρεσβείες του, τις μεσιτείες του και, εκείνος, στέκεται δίπλα μας, ανταποκρίνεται και συνδράμει. Με τρόπο απαλό, τρυφερό και διακριτικό, ο Άγιος Παΐσιος βοηθάει!
Η παρουσία του, θυσιαστικό παράδειγμα, η αγιασμένη βιωτή του, στήριξε όχι μόνο το Άγιον Όρος, αλλά την Εκκλησία, την Ορθοδοξία, την Οικουμένη.
Έκλαιγε για όλες και όλους εμάς, μέχρι να περάσει ο πόνος, η ασθένεια, μέχρι να οικονομηθεί η δυσκολία. Στεκόταν δίπλα στους πονεμένους, τους μοναχικούς, τους ασθενείς, τους αναπήρους. Μία φλεγόμενη καρδιά…
Ό,τι και να γράψω, ό,τι και να καταθέσω για τον Άγιο, είναι λίγο… Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς τα απερίγρατα, τα υπερφυσικά, τα θαυμαστά. Οι μυστικοί ασκητικοί αγώνες του, θα μείνουν για πάντα καλά κρυμμένοι και δεν θα τους μάθουμε ποτέ! Εκτός κι αν το επιτρέψει κάποια στιγμή Ο ΘΕΟΣ! Να γίνει ο Όσιος Παΐσιος το υγιές πρότυπό μας, η έμπνευση, η δύναμη, η παρηγοριά μας. Να μιμηθούμε, όσο μπορούμε, τους αγώνες του, τους ασκητικούς, τους πνευματικούς, όχι για να ζήσουμε θαύματα, αλλά για να «κερδίσουμε» τον Παράδεισο!
Μπορούμε να το πετύχουμε, με αγώνα, με πόθο Θεού, με πνεύμα αγωνιστικό, με παρρησία, με σθένος, με φιλότιμο, με γενναιότητα, με καρδιακή προσευχή!
Πορευόμαστε κοντά στον Κύριό μας και ζητάμε να μας στηρίξει στον πνευματικό αγώνα, διά πρεσβειών των αγίων μας και, φυσικά, του Αγίου Παϊσίου!
Κάθε στιγμή, κάθε ημέρα, χρειάζεται πνευματική επαγρύπνηση, ώστε να μη χάσουμε το δρόμο, την πορεία μας, τον στόχο μας. Δίχως πολλά λόγια, δίχως μεγάλες κουβέντες και υποσχέσεις, αλλά με αγία σιωπή και υπομονή.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου