Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος:
«Τὸν ὅσιο Παΐσιο τὸν γνώρισα τὸ 1982, ὅταν ἤμουν φοιτητὴς Νομικῆς. Ήταν ὁ ἄνθρωπος, ποὺ περίμενε ν‘ ἀκούσει κάτι τὸ πονεμένο γιὰ νὰ ἔχει καρδιακή προσευχή, κι ἦταν πάντοτε ἐν ἀναμονῇ στὸ ἀκουστικό, γιὰ νὰ ἀφουγκραστεί τὸν πόνο τοῦ σύγχρονου κόσμου. Ἦταν ἕνας ἀσκητὴς γιὰ τὸν κόσμο. Τοῦ ἄνοιγες τὴν καρδιά σου, καὶ σοῦ ἄνοιγε τὸν νοῦ. “Φῶς Χριστοῦ ἔφαινε πᾶσι”, διὰ τοῦ Γέροντος Παϊσίου.
»Ἐπέμενε, νὰ μὴν πάω στὸ Ἅγιον Ὄρος γιὰ μοναχός. “Στὴν Κύπρο νὰ πᾶς”, μοῦ εἶπε. “Νὰ κάνετε βάσεις πνευματικές, κι αὐτὲς οἱ βάσεις θὰ διώξουν τὶς βάσεις”.
Ὅταν τοῦ εἶπα ὅτι δὲν κατάλαβα τὸ τελευταῖο, μοῦ εἶπε χαριτολογώντας: “Αμερικανάκι εἶσαι καὶ δὲν καταλαβαίνεις; Ἕλληνικὰ μιλῶ! Τὸ πρόβλημα τῆς Κύπρου εἶναι πνευματικό. Τώρα ἐφαρμόζεται ὁ πνευματικὸς νόμος. Ὅταν φτιάξετε μοναστήρια (σὲ κάποιους ἄλλους εἶπε· ὅταν φτιάξετε Σταυροβούνια, ἐνορίες σὰν τὶς δικές σας, οἰκογένειες Ὀρθόδοξες), τότε οἱ βάσεις τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς κατοχῆς θὰ ἐξαφανιστοῦν”!
»Μὲ ἔβγαλε ἔξω στὴν αὐλὴ τοῦ κελλιοῦ του καὶ σχημάτισε στὸ χῶμα ἕνα μεγάλο ὀρθογώνιο σχῆμα. Τὸ μοίρασε σὲ δύο τετράγωνα καὶ μοῦ εἶπε: “Θὰ ἔρθει καιρός, ποὺ ἐσὺ θὰ φτιάξεις μοναστήρια. Δύο αὐλὲς νὰ κάνεις τότε σ’ αὐτά! Μία γιὰ τοὺς λαϊκοὺς καὶ μία δεύτερη μόνο γιὰ μοναχοὺς ἢ γιὰ μοναχές”. Ἐγὼ τότε ἀπόρησα γι’ αὐτὰ ποὺ μοῦ εἶπε. Ἤμουν ἕνας ἁπλὸς φοιτητὴς καί, ὑπενθυμίζω, ὅτι τὸ 1982 ἤμουν μόνο 20 ἐτῶν. Πράγματι, ἀργότερα, πρῶτα ὡς ἱερομόναχος, μαζὶ μὲ τὸν Γέροντά μου ἀρχιμανδρίτη Συμεών, κτίσαμε τὴν ἱερὰ μονὴ Ἁγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου καί, πιὸ ὕστερα, ὡς Μητροπολίτης Μόρφου, τὴν ἱερὰ μονὴ Ἁγίου Νικολάου παρὰ τὴν Ὀροῦντα, μὲ τὸν τρόπο ποὺ μᾶς ὑπέδειξε ὁ ἅγιος Παΐσιος, μὲ δύο αὐλές.
Καί, ἀληθινά, οἱ μοναχοὶ καὶ οἱ μοναχὲς σήμερα μᾶς εὐγνωμονοῦν γι’ αὐτὴν τὴ διαμόρφωση στὶς μονές τους. Γιατὶ ἡ διευθέτηση αὐτή, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία οἰκοδομήθηκαν οἱ δύο αὐτὲς μονές, εἶναι πραγματικὰ ἕνας τρόπος, ποὺ καὶ στοὺς σύγχρονους πονεμένους ἀνθρώπους παρέχει τὴ δυνατότητα νὰ ἔχουν πρόσβαση στὴ ζωὴ τῆς μονῆς, ἀλλά, ταυτόχρονα, διασφαλίζει στοὺς μοναχοὺς καὶ τὶς μοναχὲς τὸν ἰδιαίτερό τους χώρο, τὰ κελλιά τους, τὰ διακονήματά τους, τὴν τράπεζά τους, ἕνα ἐσωτερικὸ παρεκκλήσιο, σὲ τόπο ποὺ εἶναι δομημένος μὲ τέτοιο τρόπο, ποὺ νὰ εἶναι ἀπόλυτα ἄβατος γιὰ τοὺς κοσμικούς. Ἔκτοτε, ὅποτε πήγαινα στὸ Ἅγιον Ὄρος, συναντοῦσα τὸν Γέροντα Παΐσιο, ποὺ μοῦ εἶπε καὶ πολλὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι τοῦ παρόντος».
Ἕνα στοιχεῖο τοῦ ἁγίου Παϊσίου, ὅπως καὶ ὅλων βεβαίως τῶν ἁγίων, ἦταν ἡ ἰδιαίτερη αγάπη του πρὸς τὴ Θεοτόκο. Ήταν Παναγιόφιλος! Ἔλεγε σὲ ἕνα καλὸ Κύπριο παπᾶ μας, ποὺ τὸν εἶχε ἐπισκεφθεῖ στὸ Ἅγιον Ὄρος: «Πάτερ, τὸ ὅτι δὲν ἔπιασαν ὅλη τὴν Κύπρο οἱ Τοῦρκοι καὶ θὰ ἐλευθερωθεῖ ἡ Κύπρος καὶ δὲν θὰ γίνει μεγάλο κακὸ στὴν Ἑλλάδα, ὅταν θὰ γίνεται χαλασμὸς σὲ ὅλο τὸν ντουνιά, εἶναι γιατὶ μᾶς σκέπει ἡ Παναγία! Ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες, ἕνα πρέπει νὰ κάνουμε· νὰ προσευχόμαστε, “Υπεραγία Θεοτόκε, σκέπε ἡμᾶς”».
Τόση αἴσθηση τῆς σκέπης τῆς Παναγίας εἶχε. Ὅπως ἀνέφερε στὸν καλὸ ἐκεῖνο Κύπριο ἱερέα, εἶδε κάποτε ὅραμα στὴν προσευχή του ὅτι οἱ γείτονές μας καὶ οἱ μελλοντικοί συνάδελφοί μας Τοῦρκοι, ἑτοιμάζονταν νὰ κάμουν εἰσβολὴ στὴν Ἑλλάδα. Καὶ εἶδε τὴν Παναγία νὰ ἀποσοβεῖ τὸν κίνδυνο καὶ νὰ περισκέπει ὅλη τὴν Ἑλλάδα! Σκεφτείτε, λοιπόν, πόση σχέση ἀπέκτησαν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μὲ τὴν Παναγία, ποὺ νὰ ἐνεργοποιεῖ ἡ Παναγία γι’ αὐτοὺς τοὺς λίγους τέτοια σκεπὴ καὶ τέτοια προστασία γιὰ τὸ Γένος ἡμῶν.
Ἡ Παναγία μας εἶναι τὸ κατεξοχὴν πρότυπο ἰσορροπημένου ἀνθρώπου. Ἂν ρωτούσαμε, ποιό εἶναι τὸ πλέον ἰσορροπημένο πρόσωπο ὅλου τοῦ κόσμου, ὅλης τῆς οἰκουμένης, σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες, ἡ ἀπάντηση εἶναι, τὸ πρόσωπο τῆς Θεομήτορος. Σκεφτεῖτε ὅτι στὴν Παναγία συνταιριάζεται ἡ νύμφη καὶ ἡ ἀνύμφευτος. Τὸ ἀκούαμε ψές, στὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἀκαθίστου. «Χαῖρε, νύμφη ἀνύμφευτε». Ἡ ἀπειρόγαμος μήτηρ. Εἶναι καὶ μητέρα, εἶναι καὶ παρθένος. Στὸ Θεομητορικό πρόσωπο τῆς Παναγίας μας συνταιριάζεται, συνάπτεται ὁ γάμος μὲ τὴν παρθενία, ὁ οὐρανὸς μὲ τὴ γῆ, τὸ πνεῦμα μὲ τὴν ὕλη. Ἄρα, ὅποιος θέλει νὰ γίνει ἰσορροπημένος ἄνθρωπος στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα, δὲν ἔχει παρὰ νὰ ἀγαπήσει βαθιὰ τὴν Παναγία. Ἡ Παναγία εἶχε ἐμφανισθεῖ ἀρκετὲς φορὲς στὸν ὅσιο Παΐσιο. Πολλὲς ἀπὸ τὶς προφητικές ρήσεις τῶν ὁσίων Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκη καὶ Παϊσίου ἀποτελοῦν ἀποκαλύψεις τῆς Παναγίας σ’ αὐτοὺς τοὺς γνήσιους δούλους της. Κι αὐτὲς τὶς ἀποκαλύψεις ὁ ὅσιος Παΐσιος τὶς κοινοποιοῦσε καὶ κατέγραφε παιδιόθεν ἐκεῖνες τοῦ ὁσίου Ἀρσενίου ἀπὸ τοὺς Μικρασιάτες, Φαρασιώτες πρόσφυγες, ποὺ τὶς εἶχαν διασώσει.
Πηγή: «Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου Ὁμιλίες» Ἱερὰ Μητρόπολις Μόρφου, τόμος Α’, ἐκδ. Θεομόρφου, σελ. 176-178, 190-192
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου