Θέλω να σας μοιραστώ αυτό που μου συνέβη στην Ιερουσαλήμ το 2008 νομίζω. Κάθε φορά που κάποιος ανεβάζει κάτι σχετικό και κάνω σχόλιο, μου λένε «Ε, θα έπρεπε να κάνεις μια μαρτυρία γι’ αυτό».
Λοιπόν το 2008 πήγαμε στην Ιερουσαλήμ. Τότε ήταν ο φίλος μου ακόμα. Παντρευτήκαμε το 2008, αλλά λίγο αργότερα. Δεν ήμουν καθόλου θρησκευόμενο άτομο τότε, ξέρετε, μεγάλωσα στην πρώην Γιουγκοσλαβία όπου η θρησκεία δεν ήταν και τόσο διαδεδομένη ή δεν την προωθούσαν πολύ στους ανθρώπους. Ναι, γεννήθηκα χριστιανή, αλλά δεν είχα δει ποτέ τη Βίβλο στη ζωή μου. Ήξερα ότι βάφαμε αυγά για το Πάσχα και για τα Χριστούγεννα είχαμε αρνί στη σούβλα, και τέλος.
Πάμε λοιπόν εκεί, αγοράζουμε ένα μικρό βιβλιαράκι που σου δείχνει πού να πας και τι να κάνεις κλπ. Μια μέρα περπατάμε στα σοκάκια και βλέπω μια πόρτα με πολύ κόσμο να μπαίνει-βγαίνει. Λέω «κάτι γίνεται εδώ, πάμε να δούμε».
Μόλις μπήκαμε μέσα, πελάγωσα με τόσα πολύ που έβλεπα. Δεξιά στην είσοδο υπήρχε ένα μαρμάρινο κομμάτι με λάδι γύρω-γύρω και ο κόσμος έπαιρνε από το λάδι. Πιο πέρα δεξιά ένας τεράστιος σταυρός με τον Ιησού πάνω, πολύ στολισμένος με εικόνες κλπ. Αριστερά υπήρχε σαν μια εξέδρα με δύο-τρία σκαλοπάτια, ένας μοναχός μπροστά και μια είσοδος/άνοιγμα.
Ο άντρας μου έφυγε να βγάζει φωτογραφίες και εγώ για κάποιο λόγο πήγα κατευθείαν σε εκείνη την εξέδρα. Ένας μοναχός που ήταν ντυμένος εξ ολοκλήρου στα μαύρα, γυρίζει, μου απλώνει το χέρι και μου λέει «Πώς σε λένε;» «Jordana». «Έλα Jordana». Τον ρωτάω «Είσαι Έλληνας;» «Ναι, εσύ;» «Όχι, ξέρω απλά λίγα ελληνικά».
Με παίρνει πάνω στην εξέδρα, υπάρχει ένα αναμμένο κερί, μου βάζει το χέρι πάνω στη φλόγα και όλο μου το χέρι μαυρίζει – αλλά δεν ένιωσα καθόλου πόνο (δεν καιγόμουν). Με πηγαίνει μέσα από εκείνο το άνοιγμα, μου ακουμπάει τα χέρια σε έναν πέτρινο τοίχο και μου λέει «Jordana, αυτό είναι πάνω από 2000 χρονών». Σκέφτομαι «ναι καλά, όλα εδώ είναι 2000 χρονών, δεν με εντυπωσιάζει».
Μετά γυρίζει δεξιά, υπάρχουν δύο-τρεις πέτρες σαν πάγκος. Βγάζει το καλυμαύχι, σταυροκοπιέται, φιλάει τις πέτρες. Κάνω κι εγώ το ίδιο από σεβασμό, αφού είμαι σε ιερό μέρος.
Μόλις φιλάω τις πέτρες, μυρίζω τριαντάφυλλα και λιβάνι, με χτυπάει η μυρωδιά. Μου λέει «Jordana, ποτέ δεν έχουμε βάλει τίποτα σε αυτές τις πέτρες. Αυτή είναι ακόμα η μυρωδιά του σώματός Του». Εκεί κατάλαβα ότι βρισκόμουν στον Τάφο του Ιησού – δεν ήξερα καν πού ήμουν.
Και μετά σαν να ήμουν άδειο μπουκάλι: από τα δάχτυλα των ποδιών μέχρι πάνω γεμίζω με τόση αγάπη που αρχίζει να τρέμει όλο μου το κορμί. Το μόνο που μπορώ να πω είναι «Ω Θεέ μου, Ω Θεέ μου». Τα δάκρυα κυλάνε. Ένιωθα την ανάγκη να μοιραστώ αυτή την αγάπη, σαν να επρόκειτο να εκραγώ.
Πιάνω το χέρι του μοναχού να το φιλήσω, αλλά το κρύβει πίσω του – είναι πολύ ταπεινοί, δεν θέλουν να πάρουν τη δόξα. Όταν σηκώθηκα, μου δίνει μια ανθοδέσμη με κάλλες (τα λευκά λουλούδια). «Jordana, αυτά είναι για σένα». Σας ορκίζομαι, όταν μπήκα δεν είχα δει πουθενά αυτά τα λουλούδια, δεν ξέρω από πού βγήκαν.
Βγαίνοντας κοιτάω αριστερά και βλέπω ουρά με ανθρώπους – με πατερίτσες, με αναπηρικά καροτσάκια, όλοι περιμένουν να μπουν. Εγώ μπήκα κατευθείαν από την πόρτα και με «είδε» να έρχομαι και μου άπλωσε το χέρι. Κανείς δεν μου είπε «κυρία μου πιστεύω κι εγώ στον Ιησού, μπες στη σειρά». Δεν θα έσπαγα ουρά ούτε στο σούπερ μάρκετ, πόσο μάλλον εκεί.
Όταν βγήκα κατάλαβα «Θεέ μου τι έγινε μόλις». Ο άντρας μου έρχεται και μου λέει «Τι έπαθες;». Δεν προλαβαίνω να απαντήσω. «Ποιος σου έδωσε αυτά τα λουλούδια;» «Ο μοναχός».
Όλο αυτό έγινε σε κάτι λεπτά, ίσως 3 λεπτά συνολικά. Μετά κατάλαβα ότι βάζουν τρία άτομα κάθε φορά μέσα και ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένος.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόση αγάπη ένιωσα. Ποτέ. Στο τέλος του βίντεο θα σας δείξω και μερικές φωτογραφίες με τα λουλούδια και ένα φόρεμα που έφτιαξα εμπνευσμένη από αυτή την εμπειρία με τις κάλλες. Ελπίζω να σας αρέσει η μικρή αυτή ιστορία. Δεν έχω πολλούς followers, αλλά όποιος θέλει να την ακούσει, ορίστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου