Κάποτε ὁ Χατζη-Γεώργης εἶχε προβλέψει καὶ ἕνα ἀτύχημα ποὺ θὰ συνέβαινε στὴν οἰκογένεια τοῦ Τσάρου καὶ ἔγραψε στὸν Τσάρο νὰ μὴν περάση τὴν τάδε ἡμέρα ἀπὸ τὴν τάδε γέφυρα μὲ τὸ οἰκογενειακό του ἁμάξι. Ὁ Τσάρος, ὅταν διάβασε τὸ γράμμα τοῦ Γέροντα, χαμογέλασε καὶ εἶπε: «Ὁ Καλόγηρος θέλει καμμιὰ εὐλογία· στεῖλτε του μερικὰ ρούβλια». Μετὰ ὅμως ἀπὸ ἕξι μῆνες, καθὼς
περνοῦσε μὲ τὸ ἁμάξι του, οἰκογενειακῶς, ἀκριβῶς ἀπὸ τὸ σημεῖο καὶ τὴν ἡμέρα ποὺ τοῦ εἶχε προσδιορίσει ὁ Γέροντας, τουμπάρησε τὸ ἁμάξι του, ἀλλὰ δὲν ἔπαθαν τίποτα· γλύτωσαν ὅλοι ἐκ θαύματος! Τότε θυμήθηκε τὰ προφητικὰ λόγια τοῦ Χατζη-Γεώργη καὶ κατάλαβε πῶς σώθηκαν μὲ τὶς εὐχές του.Ἔκτοτε ὁ Τσάρος τὸν εἶχε σὲ πολλὴ εὐλάβεια καὶ τοῦ ἔστελνε ἐπίσημους ἀνθρώπους γιὰ νὰ τὸν συμβουλεύωνται. Ἑπόμενο ὅμως ἦταν νὰ δημιουργήση ζήλειες σὲ μερικοὺς Ρώσους Μοναχοὺς τὸ ὅτι πήγαιναν οἱ Ρῶσοι στὸν Χατζη-Γεώργη ποὺ ἦταν Ἕλληνας, καὶ δὲν πήγαιναν νὰ συμβουλευτοῦν αὐτοὺς ποὺ ἦταν Ρῶσοι.
Ἔστελναν δὲ καὶ εὐλογίες στὸν Γέροντα πολλοὶ Ρῶσοι ποὺ θεραπεύονταν μὲ τὶς προσευχές του. Ἐπειδὴ ὅμως ζοῦσε πολὺ ἀσκητικὰ μὲ τὴν Συνοδία του, τὶς ἔδινε καὶ αὐτὸς εὐλογία στοὺς ἄλλους συνασκητὰς ἢ σὲ φτωχοὺς μὲ ἀφθονία. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶχε ἐπικρατήσει νὰ λένε: «Δίνει σὰν Χατζη-Γεώργης», ὅταν κανεὶς σκορποῦσε εὐλογίες μὲ ἁπλοχεριὰ στοὺς φτωχούς.
Ὁ ἴδιος ὁ Γέροντας ἦταν μονοχίτων, μὲ ἕνα ζωστικὸ (ἀντερὶ) καὶ ἕνα παντελόνι. Περπατοῦσε πάντα ξυπόλυτος καὶ μόνο στὸν Ναὸ φοροῦσε κάτι χονδρὲς κάλτσες. Ὁ Καλὸς Θεὸς ὅμως τὸν θέρμαινε μὲ τὴν πολλὴ ἀγάπη Του, ἀφοῦ καὶ ὁ πιστὸς δοῦλος Τοῦ ἀγωνιζόταν φιλότιμα γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλιῶς δὲν ἐξηγεῖται ἀνθρωπίνως, νὰ ζῆ κανεὶς ψηλὰ στὴν Κερασιά, ὅπου κατεβάζει ὁ Ἄθωνας πολὺ κρύο, καὶ νὰ περνάη χειμῶνα σχεδὸν γυμνὸς καὶ μὲ ἐλάχιστη λιτὴ τροφή!
Ὅσοι γνώρισαν τὸν Γέροντα, τὸν εὐλαβοῦνταν ὡς Ἅγιο, ὅπως φυσικὰ καὶ ἦταν Ἅγιος. Μάλιστα, πολλοὶ εὐλαβεῖς προσκυνηταὶ Ρῶσοι ἔπαιρναν φωτογραφίες τοῦ Χατζη-Γεώργη καὶ τὶς πήγαιναν στοὺς ἀρρώστους στὴ Ρωσία, οἱ ὁποῖοι τὶς ἀσπάζονταν μὲ πίστη καὶ θεραπεύονταν. Οἱ φωτογραφίες τοῦ Χατζη-Γεώργη βρίσκονταν στὰ εἰκονοστάσια τῶν Ρώσων μαζὶ μὲ τὶς εἰκόνες τῶν Ἁγίων. Καὶ οἱ πονεμένοι ἄνθρωποι τὸν ἐπικαλοῦνταν στὶς προσευχές τους, καὶ βοηθοῦσε ὁ Ἅγιος Γέροντας μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅπως οἱ Ἅγιοι, ἐνῶ βρισκόταν ἀκόμη στὴν Κερασιὰ τοῦ Ἄθωνος.
Ὅλα αὐτὰ ὅμως τὰ θαυμαστὰ σημεῖα, μαζὶ μὲ τὴν εὐλάβεια τῶν ἀνθρώπων, ἀκόμη καὶ τοῦ Τσάρου, στὸ πρόσωπο τοῦ Χατζη-Γεώργη, εἶχαν δημιουργήσει, ὅπως ἀνέφερα, μεγάλη ζήλεια μὲ φθόνο σὲ ὁρισμένους Ρώσους Ἁγιορεῖτες. Γι’ αὐτὸ τὸν συκοφάντησαν στοὺς Ἕλληνες ὅτι δῆθεν ἀγαπάει τὴν Ρωσία καὶ τὸν Τσάρο ὁ Χατζη-Γεώργης, ἐνῶ αὐτοὶ ἀγαποῦσαν τάχα τὴν Ἑλλάδα… Βρέθηκαν δυστυχῶς τότε μερικοὶ καχύποπτοι Ἕλληνες καὶ τὰ πίστεψαν, γιατὶ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ὑπῆρχαν ἀνθρώπινα μίση, ἐπειδὴ ὑπῆρχε καὶ προπαγάνδα ρωσική. Οἱ σχέσεις ὅμως τοῦ ἁγίου Γέροντα μὲ τοὺς Ρώσους ἦταν καθαρῶς πνευματικές.
Τὴν ἴδια ἐποχὴ εἶχε πέσει καὶ ἕνας ἄλλος πειρασμὸς μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Ρώσων στὴν Ἱ. Μονὴ Ἁγίου Παντελεήμονος, διχόνοια μεγάλη.
Εἶχαν καλέσει τὸν Γέροντα Χατζη-Γεώργη, γιὰ νὰ τοὺς συμφιλιώση, καὶ ἐκεῖνος πηγαινοερχόταν δύο μῆνες καὶ ἔκανε προσευχή. Μετὰ εἶδε σὲ ὅραμα τὴν Παναγία νὰ μοιράζη ἐξ ἴσου εὐλογίες στοὺς Ἕλληνες καὶ στοὺς Ρώσους, καὶ κατάλαβε ὁ Γέροντας ἀπὸ τὸ ὅραμα αὐτὸ ὅτι ἔπρεπε νὰ μείνουν καὶ οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Ρῶσοι στὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος καὶ νὰ ἔχουν ἀγάπη.
Οἱ σκανδαλοποιοὶ ὅμως ποὺ ὑπῆρχαν στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος καὶ τῶν δυὸ παρατάξεων, ἐπειδὴ δὲν τοὺς συνέφερε ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀγάπη, ὄχι μόνο δὲν ὑπήκουσαν στὴ συμβουλὴ τοῦ Γέροντα Χατζη-Γεώργη, ποὺ ἦταν ἡ ἐπιθυμία τῆς Παναγίας, ἀλλὰ καὶ συμφώνησαν νὰ τὸν διώξουν ἀπὸ τὴν Μονή, γιὰ νὰ συνεχίζουν τὶς προστριβές τους, ὅπως καὶ ἔγινε.
Ὁ Γέροντας ἐπέστρεψε στὴν Κερασιά, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ εἶχε συνέχεια πόλεμο καὶ ἀπὸ Ρώσους καὶ ἀπὸ Ἕλληνες. Οἱ Ρῶσοι ποὺ ζήλευαν, ἐπειδὴ πήγαιναν στὸν Χατζη-Γεώργη, τὸν Ἕλληνα, ἐπίσημοι Ρῶσοι καὶ τὸν συμβουλεύονταν, συκοφαντοῦσαν τὸν Χατζη-Γεώργη στοὺς Ἕλληνες ὅτι εἶναι φιλορῶσος ὁ Γέροντας. Ὁρισμένοι δὲ καχύποπτοι Ἕλληνες, ἐπειδὴ ἦταν ἐρεθισμένη ἡ κατάσταση τότε, τὰ πίστεψαν, ὅπως ἀνέφερα, καὶ διέλυσαν τὴν Ἄγγελικὴ Ἀδελφότητα τοῦ Χατζη-Γεώργη ἀπὸ τὴν Κερασιά. Ἄφησαν μόνον ἕναν Ἱερομόναχο Μηνᾶ καὶ ἄλλους τρεῖς Μοναχούς Ἕλληνες, τὸν Γαβριήλ, Βικέντιο καὶ Συμεῶν, στὸν Ἅγιο Δημήτριο.
Οἱ μεγάλοι Πατέρες σκόρπισαν σὲ διάφορα μέρη τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀπὸ δυό-δυὸ καὶ ἀπὸ τρεῖς-τρεῖς. Ἐδῶ στὴν Κουτλουμουσιανὴ Σκήτη εἶχαν ἔρθει τρεῖς Πατέρες ἀπὸ τὴν Συνοδία τοῦ Χατζη-Γεώργη: ὁ Πατὴρ Ἀβραάμ, ὁ Πατήρ Ἰσαἀκ καὶ ὁ Πατὴρ Γεώργιος, ὁ ὁποῖος πῆγε στὴν Πατρίδα του, τὴν Ράχωβα τῆς Βορείου Ἠπείρου, καὶ ἔφερε καὶ δυὸ ἀδέρφια τοῦ κατὰ σάρκα στὴ Συνοδία τους, τὸν Περικλῆ (Πατέρα Λουκᾶ) καὶ τὸν Γεράσιμο, καὶ ἔγιναν Μοναχοὶ στὴν Καλύβη τους, στὸν Ἅγιὸ Γεράσιμο. Ἀργότερα προστέθηκε καὶ ὁ Στόγιας Γεράσιμος, ὁ κοντοχωριανός τους, ἀπὸ τὸ Πληκάτι τῆς Κονίτσης, ὁ ὁποῖος πολλὰ μοῦ διηγήθηκε γύρω ἀπὸ τὴν ἁγία ζωὴ τοῦ Παπποῦ του Χατζη-Γεώργη. Πῖὸ πάνω ἀπὸ τὶς Καρυές, ὅπου ἀρχίζει ἡ Καψάλα, στὸ Κελλὶ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου «Φανερωμένου», ἔμεναν ἄλλοι ἕξι Χατζη-Γεωργιάτες μὲ Γέροντα τὸν μεγαλύτερο παραδελφό τους, τὸν εὐλαβέστατο Πατέρα Εὐλόγιο. Ἐπίσης, κοντὰ στὴ Μονὴ Κουτλουμουσίου στὸ Κελλὶ «Ἅγιοι Θεόδωροι» ἦταν ἄλλοι δύο.
Ὁ Γέροντας Χατζη-Γεώργης ὅμως εἶχε καὶ τὴν εὐθύνη τῶν μικρῶν. Πῆγε στὴν πρώτη του μετάνοια, στὴν Ἱ. Μονὴ Γρηγορίου, καὶ ἔκτισε ἕνα Κελλὶ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, ψηλὰ στὸ δάσος, καὶ σύμμασε ὅλα τὰ μικρὰ Καλογέρια τῆς Συνοδίας του σὰν καλὸς Πατέρας καὶ σὰν στοργικὴ Μάνα καὶ τὰ προστάτευε.
Ἐπειδὴ ὅμως ὑπῆρχαν πολλοὶ ἐργάτες κοσμικοὶ στὸ Γρηγοριάτικο δάσος ποὺ ξύλευαν, ὁ Γέροντας ἔλεγε στοὺς μικροὺς (Μοναχοὺς) ὄχι μόνο νὰ μὴν συζητᾶνε μὲ κοσμικούς, ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς ἀποφεύγουν. Ὅταν λοιπὸν βρίσκονταν σὲ διακόνημα στὴν περιοχή τους καὶ ἔβλεπαν κοσμικούς, τὰ μικρὰ Καλογέρια κρύβονταν στὰ κλαριὰ καὶ ἔλεγαν τὴν εὐχή, μέχρι ἐκεῖνοι νὰ ἀπομακρυνθοῦν.
Δυστυχῶς ὅμως, αὐτὸ τὸ ἐκμεταλλεύτηκαν πάλι ὁρισμένοι… καὶ ξανὰ συκοφαντοῦν τὸν ἅγιο Γέροντα στὴ Μονὴ Γρηγορίου λέγοντας: «Ὁ Χατζη-Γεώργης ἔχει καὶ ἄλλους πολλοὺς Μοναχοὺς κρυμμένους στὸ βουνό, τοὺς ὁποίους δὲν ἔχει γραμμένους στὴ Μονή, καὶ κρύβει τὰ σχέδιά του…». Ἑπόμενο ἦταν νὰ μποῦν σὲ λογισμοὺς οἱ Γρηγοριάτες καὶ νὰ τὸν διώξουν ἀπὸ τὴν περιοχή τους. Ὁ Γέροντας τότε ἀναγκάστηκε νὰ φιλοξενηθῆ στὸν ὑποτακτικὸ τοῦ Πατέρα Εὐλόγιο, στὸν Ἅγιο Γεώργιο «Φανερωμένο», καὶ μετὰ πῆρε τὸ ρωσικὸ Κελλὶ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου στὴν Καψάλα.
Δὲν ἔπαψαν ὅμως καὶ ἀπὸ κεῖ, δυστυχῶς, νὰ βάζουν σκάνδαλα οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸν ζήλευαν καὶ τὸν φθονοῦσαν, μέχρι ποὺ ἔπεισαν καὶ τὴν Ἱερὰ Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ὑπέγραψαν τὴν ἐξορία τοῦ Χατζη-Γεώργη, νὰ διωχθῆ δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος! «Ἡ Ἱερὰ Κοινότης διὰ πράξεως αὐτῆς ληφθείσης τῇ 27η Ὀκτωβρίου τοῦ 1882 ἔτους ἐν τῇ ΝΒ’ συνεδρὶᾳ αὐτῆς, ἵνα παραλίπωμεν τὰς προγενεστέρας, προέβη τῇ αἰτήσει τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ρωσικοῦ εἰς τὴν ἔξωσιν τοῦ Ἕλληνος Χατζη-Γεωργίου ἐκ τοῦ ρωσικοῦ Κελλίου «Ἅγιος Στέφανος» ὡς μὴ συμμορφουμένου πρὸς τὰ καθεστῶτα τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν τόπου».
Ἔφθασε λοὶπον ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ Πατὴρ Γεώργιος στὸν τόπο τῆς ἐξορίας του, στὸν Μαρμαρᾶ, στὴν Κωνσταντινούπολη, πληγωμένος καὶ ἀποχωρισμένος πῖὰ ἀπὸ τὰ πνευματικά του παιδιὰ καὶ ἀπὸ τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας, τὸ Ἅγιον Ὄρος.
Ἐνῶ πετοῦσε σὰν Σταυραετὸς ψηλὰ στὸν Ἄθωνα, δυστυχῶς ὅμως μερικὰ ζωηρὰ παιδιά, ὄχι τῆς Συνοδίας του ἀλλὰ ξένα, συνέχεια τοῦ ἔσπαζαν τὰ φτερὰ καὶ τοῦ χαλοῦσαν τὴν φωλιά, μέχρι ποὺ τὸν φυγάδευσαν τὸν Χατζη-Γεώργη. «Τὸ ἀγκωνάρι ὅμως, ὅπου κι ἂν πεταχτῆ, πάλι γιὰ ἀγκωνάρι θὰ χρησιμοποιηθῆ». Εἶχε βρῆ ἕνα ἐρημωμένο Μοναστήρι, κοντὰ στὴν Κωνσταντινούπολη, στὸν Μαρμαρᾶ, τοῦ Ἁγίου Ἑρμολάου καὶ Ἁγίου Παντελεήμονος, καὶ ἐκεῖ συνέχισε πάλι τὴν ἀσκητικὴ ζωή του.
Ἡ παρουσία τοῦ Χατζη-Γεώργη στὴν Κωνσταντινούπολη ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἦταν βάλσαμο θεϊκὸ στὶς ψυχὲς τῶν πονεμένων Χριστιανῶν, διότι ὑπέφεραν πολὺ ἀπὸ τὸν βάρβαρο Σουλτᾶνο ᾿Ἀβδούλ-Χαμὶτ κατὰ τὸ 1883. Ὁ ἅγιος Γέροντας δὲν σκορποῦσε μόνο θεϊκὴ παρηγοριὰ στὶς πονεμένες ψυχές, ἀλλὰ καὶ θεράπευε πονεμένα σώματα μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ διέθετε. Ἔκανε θαύματα! Ἀκόμη καὶ ἡ ζώνη του θαυματουργοῦσε! Ἄρρωστοι τὴν φοροῦσαν καὶ θεραπεύονταν. Γυναῖκες ποὺ κινδύνευαν στὸν τοκετό, ζητοῦσαν τὴν ζώνη τοῦ ἁγίου Γέροντα καὶ μόλις τὴν ζώνονταν, ἀμέσως ἐλευθερώνονταν, καὶ δαιμονισμένοι ἀπαλλάσσονταν ἀπὸ τὰ δαιμόνια.
Πηγή: «Ὁ Γέρων Χατζη-Γεώργης ὁ Ἀθωνίτης 1809-1886», Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, ἔκδοση Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Ἔυαγγ. Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης, σελ. 46-55
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου