-Ἐὰν ἐγὼ μέσα στὴν ἡσυχία των Κατουνακίων λέω ἑκατὸ εὐχὲς τὴν ἡμέρα καὶ ἐσεῖς μέσα στὴν τύρβη τῆς πόλης καὶ τὶς ὑποχρεώσεις τῆς ἐργασίας καὶ τῆς οἰκογένειας, λέτε τρεὶς εὐχές, εἴμαστε ἴσα…!
-Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος συνηθίσει νὰ λέει κάθε μέρα, ἔστω ἀπὸ λίγο, ὅσο μπορεῖ, ἀλλὰ κάθε μέρα τὴν εὐχή, ἡ καρδιά του σιγά-σιγά γλυκαίνεται καὶ περιμένει πότε θὰ ἔρθει ἐκείνη ἡ ὥρα. Καὶ ὅταν γλυκαθεῖ ἡ καρδιά, ἀπὸ μόνος του κανεὶς ζητάει περισσότερο.
-Ἂν πάρεις μὲ ἀγάπη τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, εἶναι πολὺ ἐλαφρός, εἶναι σφουγγάρι, φελλός. Ἂν τὸν πάρεις ἀπ’ τὴν ἄλλη πλευρά, τότε εἶναι βαρὺς καὶ ἀσήκωτος.
-Σὲ κάθε δυσκολία νὰ λέτε: “Φώτισέ με Παναγία μου, τί νὰ κάνω” καὶ πάντα θὰ σᾶς δίνει τὴν λύση.
-Νὰ βλέπεις τοὺς ἄλλους ὡς ἁγίους, ὡς ἀγγέλους.
-Τὸ κομποσχοινάκι εἶναι θαυματουργό!
-Ἡ καλύτερη προσευχὴ εἶναι ὅ,τι ἐσὺ ἐπινοεῖς ἐκείνην τὴν ὥρα. Δὲν εἶναι μόνον, θέλω νὰ διαβάσουμε Μετάληψη νὰ μεταλάβουμε, τρόπον τινά, αὔριο. «Ἀπὸ ρυπαρῶν χειλέων, ἀπὸ βδελυρᾶς καρδίας…»· διαβάζουμε, οὔτε καταλαβαίνουμε τί λέμε. Ἐσὺ ὁ ἴδιος νὰ βρεῖς προσευχή, ἐσὺ ὁ ἴδιος· ὁπότε καταλαβαίνεις τί λὲς εἰς τὸν Θεό. Αὐτὸ ἔχει μεγάλη δύναμη, νὰ ποῦμε, μεγάλη δύναμη!
-Ἔ, ἂς ὑποθέσουμε ὅτι αὔριο θὰ μεταλάβουμε. Θά ‘ρθει οὐσιωδῶς ὁ Παράκλητος ν’ ἁγιάσει τὰ Δῶρα· πῶς θὰ τὸν ὑποδεχθεῖς; «Στὸ ἔλεός Σου, στὴν εὐσπλαχνία Σου, συγχώρεσέ με». Ἔχει δύναμη διότι τὸ λὲς καὶ τὸ καταλαβαίνεις, ἀπὸ μέσα ἀπ’ τὴν ψυχή σου βγαίνει αὐτὴ ἡ εὐχή, νὰ ποῦμε. Διότι πολλὲς φορὲς διαβάζουμε, ἀλλοῦ τρέχει ὁ νοῦς, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ βγαίνει ἀπὸ μέσα σου, τὸ καταλαβαίνεις τί λές. Τότε ἡ φύση ἡ ἴδια θὰ σᾶς συνομιλεῖ, θὰ σᾶς χαμογελάει ὅταν προσεύχεστε! Στὴν ἀρχὴ ἡ εὐχὴ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» σε κάνει νὰ τοὺς βλέπεις ὅλους καλούς. Σοῦ μιλᾶ ὅλη ἡ κτίση καὶ χαίρεσαι πολύ. Ὅσο πιὸ πολὺ τὴν λές, εἶναι σὰν νὰ φυτεύεις μία ρίζα μέσα σου καὶ σιγά-σιγά θὰ βλαστήσει καὶ θὰ γίνει δένδρο.
-Χωρὶς πειρασμό, ἀγῶνα δὲν κάνεις καὶ χωρὶς ἀγῶνα, παράδεισο δὲν βλέπεις.
-Ὅτὰν λειτουργᾶς (σε ἱερέα), νά ῾χεῖς ὑπόψη σου ὅτι εἶσαι μεσίτης. Παραλαμβάνεις ἀπὸ τὸν κόσμο πόνο, δάκρυα, ἀσθένειες, παρακλήσεις καὶ τ᾿ ἀναφέρεις ἐπάνω εἰς τὸ θρόνο τῆς θεότητος. Καὶ μεταφέρεις κατόπιν στὸν κόσμο παρηγοριά, θεραπεία, ὅ,τι ἔχει ἀνάγκη ὁ καθένας. Μεγάλο ἀξίωμα σ᾿ ἔχει ἀξιώσει, παιδί μου, ὁ Θεός. Νὰ τὸ καλλιεργήσεις. Τὸ αὐτὶ τοῦ Θεοῦ εἶναι στὸ στόμα τοῦ ἱερέως. Μεγάλη δύναμη ἔχει τὸ πετραχήλι. Τὸ πετραχήλι εἶναι ὁ διαλλάκτης τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου μὲ τὸν Πατέρα, μὲ τὸν Δημιουργό του. Γι᾿ αὐτὸ ὅσο μπορεῖς περισσότερα ὀνόματα νὰ μνημονεύεις. Ὅσο μπορεῖς περισσότερα.
-Δικαιοῦσαι τόση χάρι, ὅσο μέγεθος πειρασμοῦ μπορεῖς νὰ βαστάσης μὲ εὐχαριστία.
-Ἔλεγε συχνά: «Χριστέ μου, τὰ κουλούρια σου εἶναι πολὺ νόστιμα, ἀλλὰ τὰ πουλᾶς πολὺ ἀκριβά», ἐννοῶντας τὴν ἀπόκτηση τῆς χάριτος.
-Ἡ Χάρι δὲν στηρίζεται στὰ γέλια καὶ στὶς χαρές. Στὶς θλίψεις καὶ στὶς δοκιμασίες στηρίζεται ἡ Χάρις.
-Ὅλος ὁ κόπος εἶναι νὰ μὴ λυπήσουμε τὴν Χάρι ποὺ πήραμε στὸ Βάπτισμα εἴτε μὲ τὸ κρυφὸ εἴτε μὲ τὴν ἀμέλεια, ὅταν δὲν κάνουμε τὰ καθήκοντά μας. Τότε ἐλαττώνεται ἡ θερμότης, ὁ ζῆλος στὰ πνευματικά, ὁπότε κατόπιν ἀφοπλιζόμαστε.
-Ὁ λόγος ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὴν Χάρι καὶ τὴν πεῖρα, ἔχει δύναμη.
-Βολιδοσκοπήσατε ἀπὸ ποὺ ξεκινάει ἡ ὑπακοή. Ἀπὸ τὴν Τριαδικὴ Θεότητα. Ὁ Χριστὸς λέει ὅτι « ἦρθα νὰ κάνω ὄχι τὸ θέλημα τὸ ἐμόν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με» (Λούκ. 22,42). Ἀπὸ ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ ὑπακοή. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅποιος κάνει ὑπακοή, γίνεται μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ!
-Βεβαιώθηκα μὲ πεῖρα ὅτι ἡ ὑπακοὴ εἶναι ἀνωτέρα τῆς προσευχῆς.
-Θέλεις ν’ ἀποκτήσεις προσευχή; Θέλεις, ὅταν λὲς τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ», νὰ τρέχουν τὰ δάκρυα ποτάμι ἀπὸ τὰ μάτια σου; Θέλεις νὰ ζήσεις τὴ ζωὴ τῶν ἀγγέλων; «Εὐλόγησον», «νά ‘ναι εὐλογημένο». Ὑπακοή.
-Ἔκανες ὑπακοή, θὰ πᾶς στὸν παράδεισο, δὲν ἔκανες ὑπακοή, δὲν πάει νὰ κάνεις νοερὰ προσευχή, δὲν πάει νὰ μεταλαμβάνεις, δὲν πάει νὰ λειτουργάς, προορίζεσαι γιὰ τὴν κόλαση. Νὰ καὶ ὁ Ἀδάμ, νὰ καὶ ὁ Προφήτης Ἐλισσαῖος, νὰ καὶ ὁ Γιεζή, ὅλα αὐτὰ τὰ παραδείγματα βεβαιώνουν ὅτι περισσότερο ὁ Θεὸς ἀναπαύεται στὴν ὑπακοὴ παρὰ στὶς ἄλλες ἀρετές, νὰ ποῦμε. Καὶ οἱ ἄλλες ἀρετὲς συνδράμουν· ὅπως ἐνεργεῖ ἡ ὑπακοὴ δὲν ἐνεργοῦν οἱ ἄλλες ἀρετές. Γι’ αὐτὸ περισσότερο ἐπιμεληθεῖτε τὴν ὑπακοή.
-Κάποτε στὴν Μεγάλη εἴσοδο ὁ παπα-Ἐφραὶμ εἶδε τὸν ἑαυτό του ὑπερυψωμένο καὶ αἰσθανόταν ὅτι πατοῦσε πάνω σὲ φλόγες. Μόλις ἔφθασε κάτω ἀπὸ τὸν πολυέλεο εἶπε μέσα του, «Παναγία μου, Χριστέ μου», καὶ σιγά-σιγά πάτησε καὶ μπῆκε ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη. Τότε κατενόησε τὸ ψαλμικό, «ὁ ποιῶν τοὺς Ἀγγέλους Αὐτοῦ πνεύματα καὶ τοὺς λειτουργοὺς Αὐτοῦ πυρὸς φλόγα» (Ψάλμ. 103:4).
-Κάποτε εἶδε τὸ ἄκτιστο φῶς καὶ τὸ περιγράφει ὡς ἑξῆς: «Αὐτό το φῶς ποὺ ἔβλεπα μέσα μου μοῦ ἔλυνε διάφορα προβλήματα, μὲ κατηχοῦσε, μὲ δίδασκε. Ἔβλεπα μέσα μου τὸ συκώτι, τὰ ἔντερα, ὅλα τὰ ἔβλεπα. Ὁ γερο-Ἰωσήφ μου εἶχε πεῖ: “Παπᾶ, σὲ φοβᾶμαι”. “Γιατί, Γέροντα;”. “Διότι εἶναι ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν 30-40 χρόνια στὴν καλογερικὴ καὶ δὲν ἔχουν φθάσει ἐκεῖ ποὺ ἔφθασες ἐσὺ σὲ 3-4 χρόνια. Φοβᾶμαι μήπως σκοντάψης, πέσης καὶ μείνης ἐκεῖ”.
«Καὶ ὅπως εἶπε ἔτσι ἔγινε. Καὶ ἔχουν περάσει τόσα χρόνια τώρα καὶ δὲν εἶδα πάλι αὐτό το φῶς μέσα μου. Μόνο μία φορὰ στὸν ὕπνο μου εἶδα αὐτό το φῶς καὶ αἰσθάνθηκα χαρά. Προσευχὴ ποὺ βρῆκα τότε!».
-Θέλεις νὰ ἀποκτήσης κατάσταση πνευματική; Βίασε τὸν ἑαυτό σου πρῶτα στὴν ὑπακοή, ὕστερα στὴν εὐχὴ καὶ σὲ ὅλα…
-Κάποιος λαϊκὸς ἀδελφός, ἐρώτησε τὸν Ἅγιο γέροντα Ἐφραίμ τον Κατουνακιώτη γιὰ τὴν εὐχή, καὶ Αὐτός του εἶπε τὰ ἑξῆς:
«Ἀφιέρωσε μισὴ ὥρα τὸ εἰκοσιτετράωρο, γιὰ νὰ λὲς τὴν εὐχούλα! Ὅποτε μπορεῖς. Καλλίτερα βέβαια τὸ βράδυ. Νὰ τὴν λὲς χωρὶς νὰ κρατᾶς κομποσχοίνι, ἱκετευτικά, παρακλητικά, “κλαψιάρικα”!
Λέγε τό: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με!»!
Καλλιέργησε αὐτὸ καὶ θὰ δεῖς τί καρπὸ θὰ ἔχεις!
Ἀπὸ μισὴ ὥρα, θὰ γίνει μία ὥρα.
Καὶ πρόσεξε: Ἐκείνη τὴν ὥρα, ἢ τὸ τηλέφωνο θὰ κτυπήσει, ἢ ὕπνος θὰ σοῦ ἔλθη, ἢ καμμία βλασφημία θὰ σὲ κτυπήσει… Τίποτε˙ κλεῖσε τὸ τηλέφωνο, τελείωσε τὶς δουλειές σου καὶ κάνε αὐτὸ μισὴ ὥρα, καὶ θὰ δεῖς!
Φύτεψες ἕνα δενδράκι κι αὔριο – μεθαύριο θὰ κάνει καρπό!
Κι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καὶ ὁ Ἅγιος Βασίλειος, ἔτσι ἄρχισαν καὶ ἔγιναν Φωστῆρες τῆς Οἰκουμένης!! Ὁ Ἅγιος Συμεῶν ὁ Νέος Θεολόγος, ἀπὸ κοσμικὸς εἶχε ἐμπειρία τοῦ Ἀκτίστου Φωτός!
Πόσοι κοσμικοὶ φαίνονται ἔτσι ἐξωτερικά…, καὶ κατὰ βάθος εἶναι καλόγεροι!».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου