Πάνω ἀπὸ τὶς Καρυές, πρὸς τὸ Βατοπέδι, εἶναι τὸ κελλὶ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου «Φανερωμένου». Ἐκεῖ ἀσκήτευαν ἕξι «Χατζη-Γεωργιάτες» μὲ Γέροντα τὸν μεγαλύτερο παράδελφό τους, Γερο-Εὐλόγιο. Ἀργότερα δέ, εἶχαν προστεθεῖ ἄλλοι δύο ἀδελφοὶ στὴν Συνοδία τους, ὁ Πατὴρ Παχώμιος καὶ ὁ Πατὴρ Γεώργιος καὶ ἔγιναν ἐγγόνια του Χατζη-Γεώργη.
Χαίρεται κανείς, ὅταν βλέπει αὐτὴ τὴν ἁγία Πατερικὴ συνέχεια καὶ θεία μετάδοση τῆς Καλογερικῆς, ἀπὸ τοὺς Ὁσίους Παπποῦδες στὸν Ὅσιο Πατέρα Χατζη-Γεώργη καὶ ἀπὸ τὸν Πατέρα στὰ παιδιὰ καὶ στὰ ἐγγόνια!
Ἀξίζει, φυσικά, νὰ γράψει πολλὰ γι’ αὐτοὺς ὅπως καὶ γιὰ τὸν Γερο-Εὐλόγιο. Ἐπειδὴ ὅμως ἔγραψε καὶ ἕνας πατέρας ἀπὸ τὴν Σιμωνόπετρα, πατριώτης του, γι’ αὐτὸ ἐγὼ θὰ περιοριστῶ μόνο σ’ ἕνα περιστατικὸ ἀπὸ τὸ τέλος τῆς ζωῆς του, πὼς πάλευε μὲ τοὺς δαίμονες μέχρι τὰ βαθιά του γεράματα ὁ ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ Γερο-Εὐλόγιος!
Ὅταν εἶχε γεράσει πιὰ ὁ Γέροντας, ἀφοῦ εἶχε περάσει τὰ ἑκατό του χρόνια, καθόταν σὲ ἕνα καναπὲ καὶ ἔλεγε συνέχεια τὴν εὐχή.
Μιὰ μέρα λοιπὸν οἱ δύο ὑποτακτικοί του, ὁ Πατὴρ Παχώμιος καὶ ὁ Πατὴρ Γεώργιος, εἶχαν πάει νὰ μάσουν ἐλιὲς καὶ ὁ Γέροντας ἔκλεισε τὴν πόρτα καὶ ἀκουμπισμένος στὸν καναπὲ ἔλεγε τὴν εὐχή. Γιὰ μιὰ στιγμὴ ἄκουσε πολὺ θόρυβο μέσα στὸ κελλί του καὶ διέκοψε τὴν εὐχή. Ὅρμησαν τότε ἐπάνω τοῦ τριάντα δαίμονες, τὸν πέταξαν κάτω στὸ πάτωμα καὶ τὸν ἔδειραν γερά. Φυσικά, δὲν μποροῦσε νὰ σηκωθεῖ πιὰ τὸ Γεροντάκι μετὰ ἀπὸ τόσο πολὺ ξύλο! Ὅταν ἔγινε μεσημέρι, γύρισαν οἱ Πατέρες ἀπὸ τὴ δουλειὰ καὶ φώναζαν τὸν Γέροντα νὰ τοὺς ἀνοίξει τὴν πόρτα. Ἀλλὰ ποὺ νὰ ἀκούσει τὸ καημένο Γεροντάκι καὶ πὼς νὰ σηκωθεῖ στὴν κατάσταση ποὺ βρισκόταν; Ὁ Πατὴρ Γεώργιος, ἀνήσυχος πέρασε ἀπὸ ἕνα παραθυράκι, ἄνοιξε τὴν πόρτα καὶ προχώρησαν καὶ οἱ δύο Πατέρες μὲ ἀγωνία στὸ κελλὶ τοῦ Γέροντα. Ἀλλὰ τί νὰ ἰδοῦν; Τὸν Γέρο-Εὐλόγιο πεσμένο στὸ πάτωμα, χτυπημένο καὶ νὰ τοὺς λέει ψύχραιμα:
-Ἀκοῦς! Τριάντα δαίμονες μαζεύτηκαν, γιὰ νὰ μὲ δείρουν! δὲν ἦταν ἕνας καὶ δύο!
Στὸ κελλί του εἶχε ἕνα ξύλινο Σταυρὸ κρεμασμένο καὶ μπροστά του συνήθως προσευχόταν. Κάποτε, τὴν ὥρα ποὺ προσευχόταν, ἦρθε ἕνας διάβολος ἀπὸ τὸ παράθυρο, γιὰ νὰ πειράξει τὸν Γέροντα. Βλέπει ξαφνικὰ ὁ Γερο-Εὐλόγιος τὸν Σταυρὸ νὰ ξεκρεμιέται μόνος του, νὰ πλησιάζει τὸ διάβολο καὶ νὰ ἐξαφανίζεται ἀμέσως ὁ ἔξω ἀπὸ ἐδῶ. Μετὰ εἶδε πάλι τὸ Σταυρὸ μόνο του νὰ ξανακρεμιέται στὴ θέση του.
Ἔτσι ἀγωνιζόταν ὁ Γερο-Εὐλόγιος μέχρι τὰ ἑκατὸν ὀκτώ του χρόνια. Καὶ ἀφοῦ ὡρίμασε πιὰ πνευματικὰ καὶ ἔπρεπε νὰ ἀναχωρήσει ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ γιὰ τὴν αἰώνια μὲ τὸν πνευματικό του πλοῦτο, ἔλαβε πληροφορία ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἑτοιμασθεῖ καὶ ἂν ἑτοιμάσει καὶ τὰ Καλογέρια του, δίνοντας τὶς τελευταῖες του συμβουλὲς μαζὶ μὲ τὴν εὐχή του:
-Ἐγώ, Καλόγερια μου, φεύγω πιά, πηγαίνω κοντὰ στὸν Ἅγιο Ἀντώνιο. Ἀργότερα θὰ ἔρθετε κι ἐσεῖς ἐκεῖ κοντά, στὸν Παράδεισο. Ἐσύ, Πάτερ Γεώργιε, θὰ ζήσεις ὀγδόντα χρόνια.
Ζήτησε μετὰ καὶ κοινώνησε καὶ ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ ὁ εὐλογημένος τοῦ Θεοῦ Εὐλόγιος στὶς 11-4-1948.
Ὁ Πατὴρ Γεώργιος λοιπόν, ὅταν ἔκλεισε τὰ ὀγδόντα, ἔλεγε:
-Ἐφέτος θὰ πεθάνω, ἔτσι μοῦ εἶπε ὁ Γέροντας.
Ὁ γιατρὸς βλέποντας τὴ δυνατὴ κράση του, τοῦ ἔλεγε:
-Ἐσὺ θὰ ζήσεις ἄλλα τριάντα χρόνια.
Μόλις ἔκλεισε τὰ ὀγδόντα ὁ Πατὴρ Γεώργιος, ἔκλεισε καὶ τὰ μάτια του, καὶ ὅλοι θαύμασαν!
Πηγή: «Ἁγιορεῖται Πατέρες & Ἁγιορείτικα», Γέροντος Παϊσίου – Ἔκδοση Ἱερὸ Ἡσυχαστήριο Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης, σέλ.41-43
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου