Α) Ὁ Φιλοθεΐτης π. Σάββας μιλάει γιὰ τὸν Δημήτριο Παναγόπουλο:
Εἶχα τὴ μεγάλη εὐλογία νὰ βρεθῶ κάποτε μὲ τὸν κ. Παναγόπουλο στὸ Ἅγιο Ὅρος καὶ 3 ὧρες ἤμασταν μαζὶ σὲ ἕνα κελὶ μόνοι μας καὶ τὸν παρακάλεσα νὰ μοῦ διηγηθεῖ ἐμπιστευτικῶς, τὴ ζωή του ἐν περιλήψει.
Μοῦ εἶπε καταπληκτικὰ πρᾶγμα (μὲ παρακάλεσε, ὅσο ἦταν ἐν ζωῇ, νὰ μὴν τὰ ἀποκάλυπτα σὲ κανέναν), γιὰ νὰ δεῖτε σὲ τί πνευματικὰ μέτρα ἤτανε ὁ Παναγόπουλος. Αὐτὸ φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ ἔργο του, διότι ἔχω συναντήσει πάνω ἀπὸ 100 ἀνθρώπους, ποὺ δὲν γνώριζαν τὸν Παναγόπουλο ἀλλὰ ἀπὸ μία ὁμιλία του, ποὺ ἄκουσαν σὲ μία κασέτα, ἄφησαν τὴν ἁμαρτία καὶ πῆραν τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Παναγόπουλος μοῦ εἶπε:
«Ἤμουν στὴ κοσμικὴ ζωὴ καὶ στὴν ἁμαρτία. Τὴν πρώτη πληροφορία ὅτι θὰ μὲ ἐλεήσει ὁ Κύριος, τὴν πῆρα ὅταν ἤμουν στρατιώτης. Εἶδα στὸν ὕπνο μου, ὅτι πήγαινα στὸ χωριό μου. Βαδίζοντας πρὸς τὰ ἐκεῖ, μοῦ φώτιζε καὶ μὲ ὁδηγοῦσε στὸ δρόμο ἕνα δυνατὸ φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ὅταν ξύπνησα, μοῦ δόθηκε σὰν ἐξήγηση, ὅτι τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ θὰ μὲ φώτιζε καὶ θὰ μὲ ὁδηγοῦσε στὸ δρόμο Του. Ἔτσι λίγο – λίγο μὲ ὁδηγοῦσε ὁ Θεὸς στὸ δρόμου του…
Ὅταν ὅμως ἀπολύθηκα, ἐπὶ 4 συνεχόμενα χρόνια, δὲν μποροῦσα νὰ βρῶ ἐργασία, ὅλο ἐμπόδια καὶ ἀποτυχίες. Εἶχα φτάσει σχεδὸν σὲ ἀπελπισία καὶ σκεφτόμουνα νὰ ἀφήσω τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐπιστρέψω στὸν κόσμο καὶ στὴν ἁμαρτία. Τότε θυμᾶμαι, συνάντησα μιὰ μέρα στὸ δρόμο, ἕναν γνωστό μου εὐλαβέστατο συνταγματάρχη, στὸ ὁποῖο ἄνοιξα τὴν καρδιά μου καὶ εἶπα τὸν πόνο μου. Καὶ ἐκεῖνος μοῦ εἶπε:
“Ἔτσι εἶναι Δημήτρη! Ὁ Θεὸς ἐκεῖνον ποὺ ἐκλέγει, τὸν ὑποβάλλει σὲ πολλὲς θλίψεις καὶ πειρασμούς, μέχρι νὰ τὸν κάνει σκεῦος ἐκλογῆς. Πρέπει Δημήτρη νὰ περάσεις αὐτὲς τὶς θλίψεις καὶ τοὺς πειρασμοὺς καὶ θὰ σοῦ δώσει μετὰ ὁ Θεὸς πολλὴ Χάρη!”.
(Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο τῆς διήγησης, ὁ Παναγόπουλος ἄρχισε νὰ κλαίει)
“Τὸν συνταγματάρχη ὁ Θεὸς τὸν ἔστειλε τὴν κατάλληλη ὥρα. Μὲ παρηγόρησε μὲ τὰ λόγια του καὶ μὲ ἀπέτρεψε νὰ ἐγκαταλείψω τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ”.
Μία μέρα ἦρθα σὲ ἔκσταση καὶ εἶδα τὸ ἑξῆς ὅραμα: Εἶδα τὸν Πρωτομάρτυρα Στέφανο νὰ κρατάει ἕνα θυμιατό, τὸ ὁποῖο τὸ ἔβαλε μέσα μου. Ὅταν συνῆλθα, εἶχα τόσο ἔντονο πόθο γιὰ τὰ πνευματικά, ποὺ δὲν περιγράφεται. Ἔτρεχα σὲ κηρύγματα, στὶς Ἐκκλησίες καὶ σὲ ἀγρυπνίες. Φλεγόμουν νὰ μελετῶ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.
Μιὰ φωνὴ μέσα μου, μοῦ ἔλεγε, νὰ βγῶ στὰ κηρύγματα καὶ στὴν ἱεραποστολή. Σκεφτόμουν ὅμως: “Ποιός εἶμαι ἐγώ, νὰ ἀναλάβω τέτοιο ἔργο;”.
“Ἕνα μεσημέρι ἐνῷ προσευχόμουν, ἦρθα σὲ ἔκσταση καὶ εἶδα τὸ ἑξῆς ὅραμα: Εἶδα τὸν Ἰησοῦ Χριστό! Εἶδα τὸν Κύριο! Γονάτισα ἀμέσως καὶ πῆγα νὰ Τοῦ φιλήσω τὸ χέρι. Ἐκεῖνος τράβηξε τὸ χέρι Του καὶ μοῦ λέει:
«Δὲν ὑπάρχει μεταξύ μας συγγένεια. Ἐγὼ σὲ περιβάλλω μὲ τὸ ἔλεός μου καὶ σὲ ἔχω ὁλόκληρο μέσα στὸ ἔλεός μου καὶ ἐσὺ ἀντιδρᾶς…».
Μοῦ ἔδειξε τότε μιὰ σακούλα νάϊλον ποὺ κρατοῦσε στὰ χέρι Του καὶ ἦταν γεμάτη μὲ ἔλαιο καὶ μέσα ὑπῆρχε τὸ ὁμοίωμά μου”.
Μιὰ ἄλλη φορὰ εἶχα γονατίσει νὰ προσευχηθῶ καὶ ἦρθα σὲ ἔκσταση καὶ εἶδα τὸν Ἅγιο Δημήτριο, ὁ ὁποῖος μὲ εἶπε:
“Γιατί κρατᾶς τὸ ὅπλο σου στὸ ὁπλοστάσιο καὶ δὲν τὸ χρησιμοποιεῖς πρὸς δόξα Θεοῦ;”. (Ὅπλο ἐννοοῦσε ὁ Ἅγιος Δημήτριος τὸν λόγο του).
“Μία ἄλλη φορά, μοῦ συνέβη κάτι φοβερό! Εἶδα πὼς θὰ γίνει ἡ Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν! Κράτησε λίγα λεπτά, ἀλλὰ δὲν περιγράφονται μὲ λόγια τέτοιες καταστάσεις. Ἂν ζήσει κάποιος μιὰ τέτοια κατάσταση, δὲν θὰ τὴν ἄλλαζε μὲ 1 ἑκατομμύριο χρόνια ζωῆς! Τέτοιες καταστάσεις χάριτος δὲν πρέπει νὰ τὶς ζητᾶ ὁ ἄνθρωπος καὶ τὶς δίνει ὁ Θεὸς ὅπου θέλει καὶ ὅταν θέλει. Συνήθως δίνονται σὲ ἐκείνους ποὺ πρόκειται νὰ ποιμάνουν καὶ νὰ ὁδηγήσουν πολλὲς ψυχὲς καὶ σὲ ἐκείνους ποὺ ἀγωνίζονται πάρα πολὺ καὶ ἔχουν ταπείνωση.
Στοὺς 1000 ποὺ ἀγωνίζονται, μόνο σὲ 2 – 3 δίνονται τέτοιες μεγάλες καταστάσεις Χάριτος”».
Ὁ Παναγόπουλος μοῦ εἶπε καὶ ἄλλα πράγματα κλαίγοντας ἐκείνη τὴν ἡμέρα… Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἐπέλεξε ὁ Θεός, γιὰ νὰ φέρει πολλοὺς ἀνθρώπους εἰς μετάνοια…
Μετὰ τὴν κοίμησή του, παρουσιάστηκε σὲ μία μοναχὴ τῆς Βόρειας Ἑλλάδος καὶ τῆς ἀποκάλυψε, ὅτι στὸν Παράδεισο βρίσκεται στὰ ἴδια μέτρα μὲ τὸν ΓΕΡΟΝΤΑ ΦΙΛΟΘΕΟ ΖΕΡΒΑΚΟ καὶ τὸν ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟ (Ἱδρυτὴ τῆς Ἐφημερίδας: ”Ὀρθόδοξος Τύπος”).
Β) Γέροντας Ἐφραίμ, Δικαῖος Ἱερὰς Βατοπαιδινὴς Σκήτης Ἁγίων Ἀνδρέα τοῦ Πρωτοκλήτου καὶ Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου (Σεράϊ):
Ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος, ὑπῆρξε ἕνας ὅσιος λαϊκὸς ἱεροκήρυκας, ποὺ ὅπως εἶδαν μερικοὶ σὲ ὅραμα, καθὼς ἀνέβαινε ἡ ψυχή του στὸν οὐρανὸ ὅταν ἐκοιμήθη, ἄγγελοι τὸν ὑποδέχτηκαν μετὰ λαμπάδων πολλῶν (δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ) καθὼς καὶ ἀπὸ πολλὲς σεσωσμένες ψυχές, ποὺ βοηθήθηκαν ἀπὸ τὰ κηρύγματά του. Ὁ λόγος του εἶχε μιὰ μοναδικὴ ἐκφραστικότητα καὶ μποροῦσε νὰ ταρακουνήσει καὶ τὴν πιὸ ράθυμη ψυχή.
Ὁ Θεὸς δὲν φωτίζει ἄλλον περισσότερο καὶ ἄλλον λιγότερο. Φωτίζει ὅλους τὸ ἴδιο! Εἶναι σὰν τὶς ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου, ποὺ μᾶς φωτίζουν ὅλους τὸ ἴδιο… Τὸ πρόβλημα λοιπὸν βρίσκεται σὲ ἐμᾶς, κατὰ πόσο ἐμεῖς εἴμαστε δεκτικοὶ φωτισμοῦ! Καὶ αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν πίστη μας καὶ τὴν ζωὴ ποὺ κάνουμε… Γι’ αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι, ἂν καί ”κολυμπᾶνε” μέσα στὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι πανταχοῦ παρών, δὲν νοιώθουν ὅλοι τη Χάρη. Διότι ἄλλοι δὲν πιστεύουν στὸν Θεὸ καὶ ἄλλοι ποὺ Τὸν πιστεύουν δὲν διάγουν Ὀρθόδοξα.
Ὅσοι δὲν νιώθουν τη Χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι ταλαίπωροι… Καὶ ὁ πιὸ ταλαίπωρος ὅλων εἶναι ὁ διάβολος ποὺ δὲν βιώνει καθόλου Χάρη Ἁγίου Πνεύματος!
Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ καταλάβει, ἀπὸ τὸ ἐὰν καὶ κατὰ πόσο βιώνει τη Χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα του, ἀπὸ τὴν πνευματικὴ κατάσταση στὴν ὁποία βρίσκεται. Ὅλοι οἱ βαπτισμένοι μεταφέρουν μέσα τους τὴ Χάρη λίγο ἢ πολύ, ἡ ὁποία κατὰ τὴν προσευχὴ γίνεται αἰσθητὴ καὶ παρηγορεῖ τὸν ἄνθρωπο.
Γ) Δημήτριος Παναγόπουλος:
Ὅταν πρωτοεξομολογήθηκα τὸ 1950 στὴν Τήνο, εἶχα γράψει τὶς ἁμαρτίες μου σὲ 6 γεμάτες κόλλες ἀναφορᾶς!
Καὶ εἶχα καὶ ἄλλες ἁμαρτίες, ποὺ τὶς θυμήθηκα μεταγενέστερα. Τόσες πολλὲς ἁμαρτίες εἶχα κάνει!
Δὲν εἶχα ἀφήσει τίποτα ὄρθιο καὶ εἶχα μαζέψει ὅλη τὴν βρωμιὰ καὶ τὴν δυσωδία τοῦ κόσμου στὴν ψυχή μου.
Καὶ ὅμως ὁ Θεὸς περίμενε τὴν μετάνοιά μου, διότι γνώριζε ὅτι θὰ ἐπέστρεφα κάποτε, ὥστε νὰ μὲ χρησιμοποιήσει ἀργότερα, στὴν διακονία Του, βοηθώντας τὸν συνάνθρωπό μου.
Μπορῶ λοιπόν ἐγὼ νὰ μὴν ὁμολογῶ καὶ νὰ μὴν λέω ποιός ἤμουνα καὶ πῶς ὁ Χριστὸς μὲ ἔκανε;
Ἐὰν ἦταν δυνατόν νὰ μάθετε τὴ ζωή μου καὶ τὴν ἐπιστροφή μου στὸν Χριστό, δὲν θὰ σᾶς ἔπιανε ὁ ὕπνος ποτέ σας!
Ὁ Θεὸς χάλασε πολλὰ ζευγάρια παπούτσια γιὰ νὰ μὲ συλλάβει!
Δημήτριος Παναγόπουλος
Ἱεροκήρυκας † 13.02.1982
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου