Ἄρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου,
Θεολόγου – συγγραφέως,
Ι. Μ. Κυθήρων καὶ Ἀντικυθήρων
Ἐν Κυθήροις τῇ 7ῃ Μαρτίου 2026
Ἡ σημερινὴ Κυριακή, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶναι ἡ Β’ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει καὶ τιμᾶ τὴν μνήμη ἑνὸς μεγάλου καὶ κορυφαίου Πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τοῦ Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος στὴ
συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας μας θεωρεῖται ὡς ἐφάμιλλος καὶ ἰσάξιος τῶν ἁγίων μεγάλων Πατέρων καὶ ἱεραρχῶν, Βασιλείου, Γρηγορίου καὶ Χρυσοστόμου, γι’ αὐτὸ καὶ ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ δύο φορὲς τὸ χρόνο, στὶς 14 Νοεμβρίου, ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του καὶ σήμερα. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος θεωρεῖται ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους πολεμίους τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ, διότι μὲ τοὺς ἀντιπαπικούς του ἀγῶνες καὶ μὲ τὴ συγκρότηση τῶν ἁγίων Συνόδων τοῦ 1341, 1347 καὶ 1351, ποὺ ὅλες μαζὶ ἀποτελοῦν τὴν ἐνάτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας μας, ἤλεγξε σφοδρότατα στὸ πρόσωπο τοῦ Βαρλαὰμ καὶ τῶν ὁμοφρόνων του τὸν Παπισμὸ καὶ ἀνέτρεψε τὶς αἱρετικὲς διδασκαλίες, ποὺ εἶχε ἀναπτύξει μέχρι τὴν ἐποχή του.Τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῆς ζωῆς τοῦ ἁγίου ἦταν ὁ συνδυασμὸς τῆς ἀσκητικῆς του ζωῆς καὶ τῶν ἀντιαιρετικῶν του ἀγώνων. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἦταν ὁ μεγάλος ἀσκητής, ποὺ ἔφθασε σὲ μεγάλα μέτρα ἁγιότητος, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀνέβηκε ὅλη τὴ σκάλα τῶν ἀρετῶν. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος διὰ συνεχοῦς νηστείας, ἀγρυπνίας καὶ προσευχῆς πέρασε ἀπὸ τὴ κάθαρση στὸν φωτισμὸ καὶ ἀπὸ τὸν φωτισμὸ στὴν θέωση καὶ ἀξιώθηκε μεγάλων πνευματικῶν χαρισμάτων, κατ’ ἐξοχὴν δὲ τοῦ χαρίσματος τῆς Θεολογίας. Ταυτόχρονα ὅμως ὑπῆρξε καὶ ὁ μεγάλος ὑπέρμαχος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ὁ σφοδρὸς πολέμιος τῆς παναιρέσεως τοῦ Παπισμοῦ.
Ἦταν ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἐξ’ αἰτίας τῶν ἀντιαιρετικῶν τοῦ ἀγώνων ὑπέμεινε μὲ ἀκατάβλητο ἠρωϊσμὸ καὶ ὁμολογιακὸ φρόνημα πολλὲς θλίψεις, διωγμοὺς καὶ φυλακίσεις, προκειμένου νὰ διαφυλαχθεῖ ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὶς καινοτομίες, τὶς διαστρεβλώσεις καὶ παραχαράξεις, ποὺ προσπαθοῦσε τὴν ἐποχὴ ἐκείνη νὰ εἰσαγάγει ὁ Παπισμὸς μέσα στὸ χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας.
Τονίζουμε, καὶ μάλιστα μὲ ἔμφαση, τὸ συνδυασμὸ αὐτῶν τῶν δύο πτυχῶν τῆς ζωῆς τοῦ ἁγίου, (δηλαδὴ τὴν ἀσκητική του ζωὴ καὶ τοὺς ἀντιαιρετικούς του ἀγῶνες), ἰδιαίτερα σήμερα, ποὺ Ἐκκλησία μας μαστίζεται ἀπὸ μιὰ ἄλλη φοβερὴ αἵρεση τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἔχει σημασία σήμερα νὰ γίνει ἀντιληπτό, ὅτι ὁ Μοναχισμός, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀσκητική του διάσταση ἔχει καὶ τὴν ὁμολογιακή. Καὶ τοῦτο, διότι πολὺ συχνὰ σήμερα διατυπώνεται ἀπὸ πολλοὺς ὑψηλόβαθμους κληρικούς, πατριάρχες καὶ ἀρχιερεῖς, ἀλλὰ καὶ ἀκαδημαϊκοὺς θεολόγους, ἡ ἀντίληψη ὅτι ἡ ἀποστολὴ τοῦ Μοναχισμοῦ εἶναι νὰ ὁδηγήσει ἐκείνους ποὺ ἀπαρνήθηκαν τὸν κόσμο καὶ ἀκολούθησαν τὴν ἀγγελομίμητη πολιτεία τῆς μοναχικῆς ζωῆς, στὴν κάθαρση, τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν θέωση. Ὅτι οἱ μοναχοὶ ποτὲ δὲν πρέπει νὰ διακόπτουν τὴν ἡσυχία τους, νὰ εἶναι τέκνα ὑπακοῆς πρὸς τοὺς ποιμένες των, ἔστω καὶ ἂν αὐτοὶ συμβαίνει κάποτε νὰ μὴν ὀρθοτομοὺν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας. Ἰσχυρίζονται ἀκόμη ὅτι δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀσχολοῦνται μὲ θέματα αἱρέσεων, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ὁποίων εἶναι ἁρμόδιοι οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ἄλλα κατάλληλα πρόσωπα, ποὺ ὁρίζονται ἀπὸ αὐτούς. Ἡ ὁμολογιακὴ διάσταση τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ, δυστυχῶς σήμερα ἐπιμελῶς ἀποσιωπᾶται ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστές, (προφανῶς γιὰ λόγους εὐνοήτους), ἐνῷ προβάλλεται μονομερῶς καὶ κατὰ κόρον μόνον ἡ ἀσκητική του διάσταση.
Ὡστόσο ἡ ἀντίληψη αὐτή, ποὺ θέλει τὸν μοναχὸ αὐστηρὰ καὶ ἀποκλειστικὰ προσηλωμένο στὸν ἁγιασμὸ τῆς ψυχῆς του, ὅσο καὶ ἂν φαίνεται εὐλογοφανής, γιὰ ὅσους δὲν γνωρίζουν τὸν πραγματικὸ χαρακτῆρα τοῦ Μοναχισμοῦ, δὲν μπορεῖ νὰ δικαιωθεῖ οὔτε ἀπὸ τὰ συγγράμματα τῶν ἁγίων Πατέρων μας, οὔτε ἀπὸ τοὺς βίους τῶν ὁσίων τῆς Ἐκκλησίας μας, οὔτε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστική μας Ἱστορία, οὔτε φυσικὰ καὶ ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα. Ἐὰν μελετήσουμε τοὺς βίους τῶν ἁγίων μας, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι οἱ μοναχοὶ δὲν ἀγωνίστηκαν μόνο γιὰ τὸν προσωπικό τους ἁγιασμό, ἀλλὰ παράλληλα θεώρησαν χρέος τους, νὰ ἀγωνιστοῦν καὶ ἐναντίον τῶν αἱρέσεων τῆς ἐποχῆς των καὶ νὰ θυσιαστοῦν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Σὲ πολλὲς μάλιστα περιπτώσεις ὑπῆρξαν οἱ κύριοι, ὑπέρμαχοί της. Καὶ γιὰ νὰ μιλήσουμε ἀκριβέστερα, οἱ μοναχοὶ σὲ μὲν περιόδους εἰρήνης ἀγωνίζονταν νὰ κατορθώσουν τὶς ἀρετές, σὲ περιόδους ὅμως ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἐπολεμεῖτο ἀπὸ αἱρέσεις, ἀγωνίζονταν μὲ διάκριση καὶ ταπείνωση, μὲ ἐκκλησιαστικὸ ἦθος καὶ φρόνημα, ἀλλὰ καὶ μὲ ζῆλο καὶ πνεῦμα αὐτοθυσίας, γιὰ νὰ μὴν νοθευτεῖ, ἀλλὰ νὰ παραμείνει ἀπαραχάρακτη ἡ Ὀρθόδοξη πίστις. Μποροῦμε νὰ ἀντιπαραβάλουμε τὸ θυσιαστικὸ ἦθος τῶν μοναχῶν, τὸν ἠρωϊσμὸ καὶ τὴν αὐτοθυσία τους, τὰ βασανιστήρια καὶ τὶς ἐξορίες, ποὺ ὑπέμειναν γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν αἱρέσεων καὶ τέλος τοὺς μαρτυρικούς των θανάτους, μὲ τὰ μαρτύρια τῶν ἀρχαίων μεγάλων μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τοὺς τρεὶς πρώτους αἰῶνες τῶν διωγμῶν. Ἡ διαφορὰ ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι τώρα, στὴν περίπτωση τῶν αἱρέσεων, οἱ διῶκτες δὲν εἶναι πλέον οἱ εἰδωλολάτρες Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες, ἀλλὰ «χριστιανοί», ἐντὸς εἰσαγωγικῶν. Εἶναι αἱρετικοὶ αὐτοκράτορες, στρατιωτικοί, κληρικοί, ἐπίσκοποι, ἀκόμη καὶ πατριάρχες!
Μὲ πόνο ψυχῆς διαπιστώνουμε, ὅτι δυστυχῶς ἡ ἀγωνιστικότητα τῶν μοναχῶν ὑποβαθμίστηκε σημαντικὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Σήμερα ποὺ ἡ φοβερὴ αὐτὴ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ βρίσκεται στὸ ἀποκορύφωμά της, σήμερα ποὺ ἡ παναίρεση αὐτὴ ἔχει νομιμοποιηθεῖ καὶ συνοδικὰ ἀπὸ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, σήμερα ποὺ ὁ ἀγῶνας θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ἐνταθεῖ καὶ ἰσχυροποιηθεῖ ἀκόμη περισσότερο, συμβαίνει δυστυχῶς τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Τώρα ποὺ τὰ βλέμματα τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ εἶναι στραμμένα στοὺς μοναχούς, τόσο τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ὅσο καὶ ἐκτὸς ἁγίου Ὅρους, στὰ μοναστήρια τῆς Ἑλλάδος, μὲ πολλὴ θλίψη καὶ ἀπογοήτευση διαπιστώνει ὅτι, ἐκτὸς ὀλίγων ἐξαιρέσεων, φαίνεται νὰ ἀδυνατοῦν νὰ μιμηθοῦν τοὺς ἀρχαίους μεγάλους Πατέρες. Πολλοὶ Ἡγούμενοι, φοβούμενοι προφανῶς μήπως ὑποστοῦν διωγμοὺς καὶ καθαιρέσεις, σιωποῦν ἐνόχως.
Ὅλοι μας, ἀδελφοί μου, κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, καλούμεθα σήμερα νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν εὐθύνη μας γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς πίστεως ἀπὸ τὴν φοβερὴ αὐτὴ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ ἔχει ἁπλώσει παντοῦ τὰ θανατηφόρα πλοκάμια της καὶ ἔχει σαρώσει, (σὰν μιὰ φοβερὴ θύελλα), τὰ πάντα στὸ πέρασμά της.
Ἡ Ὀρθόδοξη πίστη δὲν εἶναι ἰδιοκτησία τῶν ἐπισκόπων, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ τὴν διαχειρίζονται ὅπως θέλουν, ἢ νὰ τὴν παίζουν στὰ ζάρια, ἀλλὰ εἶναι κοινὸ κτῆμα ὅλων μας. Ἡ μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια φαίνεται ξεκάθαρα, κατ’ ἀρχὴν ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου μας, ὁ ὁποῖος καταδικάζει τὴν ἀδιαφορία καὶ τὴν ἔνοχη σιωπὴ καὶ προβάλλει τὸν ἔλεγχο τῆς αἱρέσεως ὡς καθῆκον ἐπιβεβλημένο καὶ ὡς ὁμολογία πίστεως: «Πᾶς οὗν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω καγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου του ἐν οὐρανοῖς…» (Μάτθ.10,32). Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει σχετικὰ στὴν πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολή του: «Καὶ μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε», (5,11). Δηλαδὴ μὴ γίνεσθε μὲ τὴν ἀνοχὴ καὶ τὴν ἔνοχη σιωπή σας συγκοινωνοὶ καὶ συνένοχοι στὰ ἔργα τοῦ σκότους, ποὺ δὲν φέρνουν κανένα ὠφέλιμο καρπό. Ἀντὶ νὰ τὰ σκεπάζετε καὶ νὰ τὰ ἀνέχεσθε, ὀφείλετε μᾶλλον νὰ ἐλέγχετε τὰ ἔργα αὐτὰ καὶ νὰ τὰ βγάζετε στὸ φῶς, ἀποδεικνύοντες πόσο ὀλέθρια εἶναι. Ἄκαρπα ἔργα τοῦ σκότους δὲν εἶναι μόνον οἱ ἠθικὲς πτώσεις καὶ οἱ κάθε εἴδους ἁμαρτίες καὶ παραβάσεις τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Κατ’ ἐξοχὴν ἄκαρπο ἔργο τοῦ σκότους εἶναι ἡ αἵρεση καὶ ἡ πλάνη, ἡ ἀποδοχὴ τῆς ὁποίας ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια.
Συνήθως ὅταν ἀκοῦμε τὸν παραπάνω λόγο τοῦ Κυρίου, ὁ νούς μας συνειρμικὰ ἀνατρέχει στοὺς ἁγίους μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι στοὺς τρεὶς πρώτους αἰῶνες τῶν διωγμῶν ἤλεγξαν τὴν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας καὶ ἀξιώθηκαν τοῦ μαρτυρικοῦ στεφάνου. Ὁ λόγος ὅμως αὐτὸς τοῦ Κυρίου δὲν ἐφαρμόζεται μόνον στὴν περίπτωση τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ στὴν πλάνη τῶν εἰδώλων, ἀλλὰ καὶ στὴν πλάνη τῆς αἱρέσεως, διότι καὶ ἡ αἵρεση δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἕνα εἶδος ἀθεΐας καὶ εἰδωλολατρίας. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σὲ μιὰ ἐπιστολή του ὀνομάζει τὴν αἵρεση δεύτερο γένος ἀθεΐας. Γράφει: «Δεύτερον δὲ γένος ἀθεΐας ἐστὶν ἡ πολυσχιδὴς καὶ πολύμορφος ἀπάτη τῶν αἱρετικῶν… Πάντες δὲ οὗτοι καὶ οἱ τοιοῦτοι οὐδὲν τῶν ἀθέων διενηνόχασι». Δηλαδὴ ὅλοι αὐτοὶ οἱ αἱρετικοὶ καὶ οἱ ὅμοιοι μ’ αὐτούς, σὲ τίποτε δὲν διαφέρουν ἀπὸ τοὺς ἀθέους.
Καλούμεθα λοιπὸν ὅλοι μας νὰ δώσουμε τὴν μαρτυρία καὶ τὴν ὁμολογία μας, συμμετέχοντες στὸν ἀγῶνα ὅλων ἐκείνων τῶν ποιμένων, ποὺ ἀγωνίζονται κατὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πρᾶγμα ποὺ εὔχομαι νὰ γίνει σὲ ὅλους μας μὲ τὴν Χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὶς πρεσβεῖες τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καὶ ὅλων τῶν ἁγίων. Ἀμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου