Ο
Γέροντας Αγάθων τον κοίταξε. Τα μάτια του ήταν βαθιά, σαν πηγάδι
σοφίας, και το πρόσωπό του ήταν γεμάτο με χρόνια και δοκιμασίες.
«Όχι, παιδί μου», είπε ο γέροντας.
«Δεν φοβάμαι τους πολέμους».
«Μα
πώς;» ρώτησε ο νεαρός μοναχός. «Υπάρχει τόσος πόνος, τόσος θάνατος.
Άνθρωποι υποφέρουν, πόλεις καταστρέφονται. Πώς μπορείς να μην φοβάσαι;»
Ο
Γέροντας Αγάθων χαμογέλασε. Ήταν ένα χαμόγελο γεμάτο ειρήνη, ένα
χαμόγελο που φώτισε το πρόσωπό του. «Παιδί μου», είπε ο γέροντας.
«Οι πόλεμοι είναι τρομεροί, ναι. Αλλά δεν αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή για εμάς».
«Τι εννοείς;» ρώτησε ο νεαρός μοναχός.
«Η μεγαλύτερη απειλή», είπε ο γέροντας.
«Είναι
ένας πόλεμος μέσα μας. Ένας πόλεμος μεταξύ καλού και κακού, μεταξύ
αγάπης και μίσους, μεταξύ πίστης και αμφιβολίας. Αυτός ο πόλεμος είναι
πιο επικίνδυνος, επειδή μπορεί να μας καταστρέψει από μέσα».
«Αλλά
πώς μπορούμε να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο;» ρώτησε ο νεαρός μοναχός.
«Με προσευχή, παιδί μου», είπε ο γέροντας. «Με πίστη. Με αγάπη. Με
συγχώρεση. Αυτό είναι το όπλο μας. Αυτό είναι το όπλο που θα μας
βοηθήσει να κερδίσουμε τον πόλεμο μέσα μας».
Ο
νεαρός μοναχός κοίταξε τον Γέροντα Αγάθωνα. Στα μάτια του γέροντα είδε
ειρήνη, πίστη, αγάπη. Και σε αυτό το βλέμμα βρήκε ελπίδα.
Γέροντες του Αγίου Όρους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου