Η κ. Α. Δ. θυμάται:
«Με τον παπα-Φώτη είχα την ευλογία να γνωριστώ αρκετά καλά και στο πρόσωπό του είδα μερικά θαυμαστά πράγματα, που στήριξαν την πίστη μου.
Για πρώτη φορά τον συνάντησα πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν κάποτε τον μετέφερα στη Μυτιλήνη.
Το αυτοκίνητό μου τότε ήταν παλιό και αγκομαχούσε στις ανηφόρες.
Θυμάμαι τη μεγάλη μου έκπληξη, όταν διαπίστωσα ότι από τη διασταύρωση του Ιππείου, που τον πήρα, μέχρι τη Μυτιλήνη ήρθαμε με ανεβασμένο το χειρόφρενο, χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα!
Για κάποιο διάστημα, έχοντας αρκετά προβλήματα, αναζητούσα τον παπα-Φώτη, ελπίζοντας πως θα με αναπαύσει.
Μα ο παππούλης ήταν άφαντος!
Δε γνώριζα αν είναι στη Μυτιλήνη ή αν απουσίαζε κάπου μακριά.
Ήταν τόση η επιθυμία μου να τον δω και με την απέραντη πατρική του αγάπη να παρηγορηθώ.
Σήκωσα τα μάτια μου στον ουρανό και είπα: «Θεέ μου, στείλε τον παπα-Φώτη στο σπίτι μας…».
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού μας!
Ήλθε να μείνει κοντά μας!
Από το βιβλίο του π. Αθανασίου Γιουσμά, «Παπα-Φώτης, ο ‘διά Χριστόν σαλός’ (1912-2010)», Μυτιλήνη 2010.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου