«Ἡ
χριστιανικὴ σκέψη (καὶ ἡ θρησκευτικὴ συνείδηση γενικότερα) μᾶς διδάσκει
τί εἶναι καλὸ καὶ τί ἀπαράδεκτο, τί εἶναι ἁμαρτία καὶ τί εἶναι χάρη,
ἀλλὰ ἀφήνει στὸ πρόσωπο τὸ δικαίωμα τῆς ἐπιλογῆς. Ἡ χριστιανικὴ ἀρχὴ
εἶναι: σέβομαι τὸ δικαίωμα τῆς ἐπιλογῆς σου, ἀλλὰ ὄχι κάθε ἐπιλογή σου·
«πάντα ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐ πάντα συμφέρει» (Α΄ Κορ. 10,23).
Εἶναι
ἄλλωστε αὐτονόητο ὅτι ἡ ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς ἔχει ἀξία μόνο ὅταν
ἐπιλέγεις ἀνάμεσα σὲ διαφορετικὲς ἀξίες, διότι ἂν τὰ πάντα εἶναι ἴδια,
τότε ἡ ἐπιλογὴ χάνει τὸ νόημά της.
Ἡ
οὐσία ὅμως τοῦ ζητήματος εἶναι ὅτι ἡ κοσμικὴ ἰδεολογία παρουσίασε τὸ
πρόσωπο ὡς ὂν ἀνεξάρτητο ἀπὸ τὸν Θεό, τοποθέτησε τὸν βεβαρημένο ἀπὸ τὴν
ἁμαρτία ἄνθρωπο στὸ βάθρο καὶ ὑπέταξε τὰ πάντα στὰ ἔνστικτά του. Μὲ
αὐτὸν τὸν τρόπο ἐπιδίωξε τὴ νομιμοποίηση τῶν ταπεινῶν ἐμπαθῶν κλίσεων,
στερώντας του τοὺς ἠθικοὺς καὶ πνευματικοὺς προσανατολισμούς, καὶ τὸ
δικαιολόγησε αὐτὸ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ ἀτομικισμοῦ.»
[Ηλίας Β΄, Καθολικός Πατριάρχης πάσης Γεωργίας,
Χριστούγεννα 2013-2014]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου