Στέφανος Δημόπουλος:
Στό σημεῖο αὐτό προσθέτω τή διήγηση μοναχῆς ποὺ ἄκουσα στο Ζάρκο.
Στο ταξίδι του στό Ἅγιον Ὄρος ὁ παπα-Δημήτρης ἐπισκέφθηκε στα Κατουνάκια καί συνάντησε τόν γέροντα Ἐφραίμ. Φοροῦσε ἕνα καινούργιο πουκάμισο μέ ρίγες, σαν αὐτά πού φοροῦν οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι στα χωριά μας, καί τοῦ τὸ εἶχαν φτιάξει οἱ κόρες του γιά νά εἶναι περιποιημένος. Ὁ παπα-Ἐφραίμ πού πάνω ἀπ’ τή φανέλα του -ὅπως οἱ Ἁγιορεῖτες συνηθίζουν- φόραγε τό ἀντερί του, τήν πάτησε ὅπως καί μέ τόν γέροντα Αἰμιλιανό, ὅταν αὐτός ἐπισκέφθηκε τόν πρῶτο φορώντας τὸ ἄσπρο του πουκάμισο κάτω ἀπό τό ἀντερί του. Τότε, βέβαια, πῆγε στό ἐκκλησάκι του καί πῆρε πληροφορία, ἀπό ὅ,τι μοῦ ἔχει διηγηθεῖ ὁ ἴδιος, ὅτι ὁ γέροντας Αἰμιλιανός εἶναι σὲ ὑψηλή πνευματική κατάσταση. «Φῶς λαμπάδα ἀπό γῆς πρός οὐρανό», ἔλεγε ἐμφαντικά. Στήν περίπτωση τοῦ παπα-Δημήτρη, σηκώθηκε καί πήγαινε νὰ τοῦ φτιάξει ἕναν καφέ καί νά τόν «ἀπολύσει».
«Τί πνευματική κουβέντα νά κάνω μέ αὐτόν τόν κοσμικό παπᾶ;», σκεφτόταν. Δέν πρόλαβε ὅμως να φθάσει στη μέση τοῦ διαδρόμου καί ἀκούει μιά φωνή ἀπό εἰκόνα τῆς Παναγίας πού ἦταν κρεμασμένη στον διάδρομο.
«Ε, παπα-Ἐφραίμ, κλαῖς καί ἀναζητᾶς τὸν ἅγιο Γέροντά σου, Ἰωσήφ τόν Σπηλαιώτη. Στά ἴδια μέτρα εἶναι ὁ παπαδάκος πού σε ἐπισκέφθηκε σήμερα».
Ὅταν κοιμήθηκε ὁ παπα-Δημήτρης (Γενάρης 1975), στά Κατουνάκια δέν ὑπῆρχαν τηλέφωνα. Ἔστειλε, λοιπόν, ὁ γέροντας Αἰμιλιανός δυό-τρεῖς μοναχούς ἀπό τή Σιμωνόπετρα νά τόν ἐνημερώσουν. Ὅταν τοῦ τὸ ἀνήγγειλαν, ὁ ὅσιος Εφραίμ δέν ἔδειξε νὰ ἐντυπωσιάζεται καί ἔπιασε μέ τούς μοναχούς τῆς Σιμωνόπετρας κουβέντα γιά πνευματικά θέματα. Ὁ πατήρ Τύχων, πού πρόσφατα μοῦ τὰ διηγήθηκε, δὲν ἄντεξε καί στο τέλος τῆς κουβέντας τοῦ εἶπε:
«Γέροντα, γιά τον θάνατο τοῦ παπα-Δημήτρη δέν δείξατε κάτι τὸ ἰδιαίτερο…». Ὁ ὅσιος Ἐφραίμ γύρισε ἀπότομα καί ξαφνιασμένος τό σκυφτό κεφάλι του, τον κοίταξε στα μάτια καί τόν ρώτησε κοφτά.
«Τί ἐννοεῖς;».
«Ἔ, νά, περίμενα κάτι νὰ μᾶς πεῖτε, ὅτι θά προσευχηθεῖτε γιά τόν παπα-Δημήτρη…».
«Ἄκου νὰ σοῦ πῶ, τὸ πετραχήλι δίνει τιμή σε μᾶς τοὺς ἱερεῖς, να ξέρεις. Ἀλλά ὁ παπα-Δημήτρης, αὐτό τό ταπεινό παπαδάκι, ἔδωσε τιμή στο πετραχήλι του. Κατάλαβες ποιός ἦταν ὁ παπα-Δημήτρης; Δέν εἶμαι ἱκανός ἐγώ νά προσευχηθώ γι’ αὐτόν, ἀλλά αὐτός γιὰ μᾶς ἀπό ἐκεῖ πάνω…».
Ρώτησα τή γερόντισσα Ἰσιδώρα ἄν ὁ πατέρας της, παπα-Δημήτρης, εἶχε γνωριστεῖ καί μέ τόν ἅγιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη καί μοῦ εἶπε ὄχι, ἀλλά μοῦ ἔδωσε μιά πληροφορία που στο σημεῖο αὐτό, μετά τήν ἄνωθεν πληροφορία τοῦ ὁσίου παπα-Ἐφραίμ, ἀξίζει νά προστεθεῖ. Εἶχαν πάει γιά τήν κηδεία τοῦ ἁγίου Ἀμφιλοχίου στην Πάτμο κάποιοι εὐλαβεῖς βορειοελλαδίτες χριστιανοί καί ἐπιστρέφοντας ἐπεσκεφθήκανε στήν Ἀθήνα τόν ἅγιο γέροντα Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη. Ἀνάμεσά τους καί ὁ Στυλιανός Κεμεντζετζίδης, πού εἶχε πρόσφατα ἐκδώσει τό βιβλίο του γιά τόν παπα-Δημήτρη. Ὁ φωτισμένος ἅγιος γέροντας Πορφύριος πού δέν γνώρισε ποτέ του τον παπα-Δημήτρη, τοῦ εἶπε: «Νά ξέρεις, ἡ ψυχή τοῦ παπα-Δημήτρη βρίσκεται στον παράδεισο σε πολύ καλή θέση, ἀνάμεσα στούς Ἁγίους».
Πηγή: «Ὁ φίλος τῶν Ἀρχαγγέλων – Ἀναμνήσεις ἀπὸ τὸν ἅγιο παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη», Στέφανος Δημόπουλος, Ἐκδόσεις ἐν πλῷ, σελ. 64-67
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου