Σιάμ (Οξυά): Ανάμεσα στην Προφητεία και την Ερήμωση
Πριν από περίπου 250 χρόνια, από το σημείο «Ξυλινοσταυρός» στο Σιάμ πέρασε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.
Η
παράδοση λέει πως η υποδοχή των κατοίκων δεν ήταν η αναμενόμενη. Τότε ο
Πατροκοσμάς άφησε πίσω του μια φράση που ακόμη αντηχεί στα βουνά μας:
«Θα έρθει καιρός που δεν θα ακούγεται το λάλημα του κόκορα από τη μια άκρη του χωριού στην άλλη…»
Προφητεία ή προειδοποίηση;
Για πολλούς, τα λόγια αυτά θεωρήθηκαν ένα «επιτίμιο» για τη στάση των κατοίκων εκείνης της εποχής.
Όμως το επιτίμιο στην ορθόδοξη παράδοση δεν είναι τιμωρία. Είναι μάθημα.
Είναι
μια υπενθύμιση ότι όταν μια κοινότητα χάνει τη συνοχή, τον σεβασμό και
την πνευματικότητά της, η φυσική συνέπεια είναι η φθορά και ο
διασκορπισμός.
Σήμερα, κοιτάζοντας το χωριό, η φράση αυτή μοιάζει να παίρνει σάρκα και οστά.
Σε πολλές γειτονιές της Οξυάς ο κόκορας πράγματι δεν ακούγεται πια.
Η ερήμωση – αυτός ο αργός «θάνατος» που πλήττει τα ορεινά χωριά – μοιάζει να επιβεβαιώνει τα λόγια του Πατροκοσμά.
Το χωριό θυμίζει ασθενή που κρατιέται στη ζωή από την αγάπη των λίγων που επιμένουν και από τις αναμνήσεις εκείνων που έφυγαν.
Είναι όμως αυτό το τέλος;
Ένας τόπος που άντεξε αιώνες σκλαβιάς και κακουχιών,
που χτίστηκε με πέτρα και ιδρώτα,
είναι δυνατόν να σβήσει τόσο γρήγορα στην εποχή της αφθονίας;
Ίσως ο Πατροκοσμάς να μην ήθελε απλώς να προφητεύσει.
Ίσως να ήθελε να μας αφυπνίσει.
Γιατί η σιωπή του κόκορα δεν είναι μόνο η έλλειψη ανθρώπων.
Είναι και η έλλειψη ενότητας και αγάπης για τον τόπο.
Μια σκέψη για το αύριο
Το Σιάμ – όπως και τόσα άλλα χωριά – δεν είναι μόνο σπίτια και δρόμοι.
Είναι μνήμη. Είναι ρίζα. Είναι ταυτότητα.
Για να ξανακουστεί το λάλημα του κόκορα, μήπως πρέπει πρώτα να ξαναβρεθεί η ενότητα που χάθηκε εκείνη τη μέρα του 1770;
Έχει κλείσει ο κύκλος της προφητείας ή υπάρχει ακόμη ελπίδα ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου