Βλέποντας τόσο κόσμο να γεμίζει τους δρόμους στην περιφορά του Επιταφίου, κάτι σου λέει μέσα σου ότι τίποτα δεν έχει χαθεί...
Η μέρα παράδοξη η Μεγάλη Παρασκευή. Βλέπεις ανθρώπους που μπορεί να πατάνε 2-3 φορές το χρόνο στην εκκλησία και να μη ζουν πνευματική ζωή, κι όμως να βουρκώνουν στη θέα του Εσταυρωμένου και του Επιταφίου. Όχι από κάποια αυθυποβολή, όχι από κάποιον στείρο συναισθηματισμό, αλλά από μια πηγαία πληροφορία της ψυχής ότι τούτο το κρίμα δεν έχει άλλο όμοιο στον κόσμο.
«Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;», πλανιέται η γλυκόλαλη φωνή της Θεοτόκου και η απορία της σαν σύννεφο βαρύ σκιάζει τον άνθρωπο. Χριστέ απορούμε πόσο ταπεινώθηκες, απορούμε πως έπαθες, απορούμε πως καταδέχθηκες θάνατο, απορούμε πώς σε χώρεσε το μνήμα και πως κατέβηκες τη σκάλα του Άδη. Το άφατο μυστήριο σαστίζει τις καλοπροαίρετες καρδιές, ακόμα και αν ζουν τυφλωμένες με κοσμικά «λέπια». Κάτι τους ψιθυρίζει μέσα τους ότι μπροστά σε αυτό το μνήμα υπάρχει αξόδευτος θρήνος, αξόδευτη ευγνωμοσύνη, αξόδευτη αγάπη προς τον Σωτήρα Χριστό.
Και αυτή η επιταγή της ψυχής δεν εξοφλείται ποτέ. Αναζητά να ενωθεί με την ευαγγελική αλήθεια: «ὃς τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν αὐτὸς ἀνήνεγκεν ἐν τῷ σώματι αὐτοῦ ἐπὶ τὸ ξύλον, ἵνα ταῖς ἁμαρτίαις ἀπογενόμενοι τῇ δικαιοσύνῃ ζήσωμεν· οὗ τῷ μώλωπι ἰάθητε.» (Α΄ Πέτρου 2:24). Αυτός ο ίδιος βάσταξε τις αμαρτίες μας στο σώμα του πάνω στο ξύλο του Σταυρού, για να ελευθερωθούμε από τις αμαρτίες και να ζήσουμε για την αρετή. Με το δικό του τραύμα, θεραπευτήκατε.
Ο Χριστός σάλευσε τα θεμέλια του Άδη, και με την ανείπωτη θυσία Του σαλεύει και τα δικά μας εσωτερικά θεμέλια της – ενίοτε – νεκρής μετάνοιάς μας. Τόσα ανθρώπινα πλήθη δεν γεμίζουν τους δρόμους όλης της Ελλάδας μόνο για ένα «έθιμο». Δεν έρχονται απλά «από συνήθεια». Δεν έρχονται μόνο να καταθέσουν ένα μικρό αντίτιμο σεβασμού, για να αναπαύσουν τη συνείδησή τους. Συμβαίνουν και αυτά ως κάποιο βαθμό, αλλά αυτό που «μιλάει» στις καρδιές όλων αυτών των ανθρώπων, ξεφεύγει από τα τυπικά. Είναι το άγιο Βάπτισμα, η υπογραφή του Θεού σε όλες αυτές τις ψυχές που παρακινεί το πλάσμα προς τον Πλαστουργό.
Αφού παντού τριγύρω μας πληθαίνει το κακό, μαθαίνει ο οφθαλμός να εστιάζει σε αυτό. Αλλά ας έχουμε το νου μας και στα ελπιδοφόρα. Υπάρχει ακόμα αυτή η σπίθα στον λαό, που ανάβει τις περιφερόμενες λαμπάδες στους Επιτάφιους. Έχουμε μια πανστρατιά αγίων που πρεσβεύουν στον δεσπότη Χριστό για την ταλαίπωρη πατρίδα μας. Το πνευματικό φιλότιμο σκιρτά ακόμα με παλμούς που φαίνονται σε μέρες άγιες, σαν της Μεγάλης Παρασκευής.
Άπνοη μέρα σαν νεκρή η Μεγάλη Παρασκευή, αλλά – τι μυστήριο – φυσά πνοή ελπίδας και Ανάστασης σαν αέρας μυστικός που αργά ή γρήγορα θα φουσκώσει τα πανιά του γένους μας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου