A) Τὸ ὅραμα τοῦ Γέροντος Κυρίλλου μὲ τὴν Ἀποκαθήλωση τοῦ Κυρίου
“…Ἦταν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων, ὅταν ὁ Γέροντας Κύριλλος, μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία, πῆγε στὸ κελάκι του.
Καθὼς βρισκόταν μπροστὰ στὸν Ἐσταυρωμένο Χριστὸ καὶ προσευχόταν, μεταφέρθηκε θαυμαστὰ στὸν Γολγοθᾶ. Ἦταν ἡ στιγμὴ τῆς Ἀποκαθήλωσης.
Δίπλα του ἔστεκαν καὶ οἱ κρυφοὶ μαθητὲς Κυρίου, (ποὺ κατέβασαν ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ ἐνταφίασαν τὸ Τίμιο Σῶμα Του), ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας καὶ ὁ Νικόδημος καὶ ἑτοιμάζονταν νὰ κάνουν τὴν Ἀποκαθήλωση.
Ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ κρατοῦσε ἕνα ὁλόλευκο σεντόνι. Στράφηκε πρὸς τὸν Γέροντα Κύριλλο καὶ τοῦ εἶπε νὰ ἁπλώσει τὰ χέρια του. Ἐκεῖνος ἄνοιξε τὰ χέρια του καὶ ὁ Ἅγιος τοῦ ἔριξε τὸ λευκὸ σεντόνι.
Ἐκείνη τὴν στιγμὴ ὁ Ἅγιος Νικόδημος, ἀφοῦ κατέβασε τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Σταυρό, τὸ ἀπέθεσε στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Γέροντος Κυρίλλου.
Ὁ Γέροντας συγκλονίστηκε καθὼς ἔνοιωσε τὸ βάρος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ στὰ δυό του χέρια. Ὁλοζώντανα πράγματα!
Γιὰ πολὺ καιρὸ μετὰ εἶχε τη Χάρη αὐτὴ τοῦ Θεοῦ μας, μέσα του καὶ σὲ ὅλο τὸ σῶμα του καὶ εὐωδίαζε τὸ κελί του καὶ τὸ σῶμα του καὶ τὰ ράσα του καὶ τὰ χέρια του.
Μάλιστα δὲν ἔδινε τὰ χέρια του, νὰ τὰ ἀσπαστοῦν οἱ προσκυνητὲς γιὰ νὰ μὴν παίρνει εἴδηση ὁ κόσμος της εὐωδίας του…”
(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Ἡγουμένου τῆς Ι. Μ. Ὁσίου Δαυὶδ Γέροντος Γαβριήλ, στὸν Β’ Κατανυκτικὸ Ἑσπερινό, στὸν Ι. Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος τῆς Ι. Μ Καλαμαριάς, τὴν 17/3/2019, γιὰ τὸν μακαριστὸ Ἅγιο προκάτοχό του καὶ Ἡγούμενο τῆς Ι. Μ. Ὁσίου Δαυὶδ Ἅγιο Γέροντα Κύριλλο.)
Β) «Τὸν εἶδα πρὶν μιὰ ἑβδομάδα στὸ δρόμο καὶ μὲ σταύρωσε»
Ὁ Ἅγιος Γέροντας Κύριλλος ἐμφανίζεται στοὺς δρόμους τῆς Νέας Ἰωνίας, ἕνα μῆνα μετὰ τὴν κοίμησή του, σταυρώνει καὶ βοηθᾶ τὸν Ἀναστάσιο… «Δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει πεθάνει, ἀφοῦ τὸν εἶδα στὸν δρόμο καὶ μὲ σταύρωσε!…»
Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ἀντέδρασε, ὅταν ἄκουσε ὅτι ὁ παππούλης, ποὺ τὸν σταύρωσε λίγες ἡμέρες πρὶν στὸν δρόμο ἔχει κοιμηθεῖ πρὸ μηνός, ὁ Ἀναστάσιος Ἄρν. ἐτῶν 55, κάτοικος Ἀθήνας, ἄνεργος γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, μετὰ τὸ κλείσιμο τῆς ἐπιχείρησης ποὺ δούλευε, γεγονὸς ποὺ τοῦ δημιούργησε στενοχώρια καὶ ἐν συνεχείᾳ κατάθλιψη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παίρνει φαρμακευτικὴ ἀγωγὴ γι’ αὐτό.
Ὁ φίλος του, Χρῆστος Μπ., κάτοικος Κολωνοῦ, πνευματικὸ παιδὶ τοῦ Γέροντος Κυρίλλου, ποὺ εἶχε τὴ μεγάλη εὐλογία νὰ τὸν διακονεῖ κατὰ τὴν πολύμηνη νοσηλεία του σὲ Νοσοκομεῖα τῆς Ἀθήνας, μᾶς διηγήθηκε ὅτι ὁ Ἀναστάσιος τὸν ἐπισκέφθηκε στὸ σπίτι του στὸν Κολωνό, περίπου ἕνα μῆνα, μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ Γέροντος (30-3-2012).
Ἐνῷ μιλοῦσαν ἐκεῖνος κοιτοῦσε ἐπίμονα τὴν φωτογραφία τοῦ Γέροντα (τὸν ὁποῖο δὲν γνώριζε) καὶ διέκοψε τὴν κουβέντα τους ρωτῶντας τὸν Χρῆστο:
-Ξέρεις αὐτόν τον πάτερ;
Τοῦ ἀπάντησε ὅτι εἶναι ὁ Γέροντας Κύριλλος ἀπὸ τὸν Ὅσιο Δαυίδ, τὸ Μοναστήρι ποὺ πηγαίνει.
Καὶ ὁ Ἀναστάσιος συνέχισε:
-Τὸν εἶδα πρὶν μιὰ ἑβδομάδα στὸ δρόμο καὶ μὲ σταύρωσε.
Ἤμουνα στὴν Ν. Ἰωνία καὶ κουβέντιαζα μὲ ἕναν φίλο μου στὸν δρόμο, ὅταν εἶδα τον παππούλη καὶ πῆγα κοντά του λέγοντας:
-Πάτερ νὰ μοῦ δώσεις τὴν εὐχή σου;
Τότε ὁ παππούλης ἔβγαλε ἀπὸ τὴν τσέπη τοῦ ράσου του ἕνα σταυρουδάκι καὶ μοῦ εἶπε:
-Προσκύνησε ἐδῶ.
Eγὼ προσκύνησα καὶ μὲ σταύρωσε μὲ αὐτό. Τότε ἔνοιωσα νὰ φεύγει ἀπὸ τὸ κεφάλι μου ἕνα μεγάλο βάρος καὶ σὰν νὰ εἶδα μιὰ σκιὰ νὰ φεύγει πρὸς τὰ ἐπάνω.
Κατόπιν γύρισα στὸν φίλο μου καὶ συνέχισα τὴν κουβέντα.
Μάλιστα, παραξενεύτηκε, ποὺ ὁ φίλος του συνέχισε ὅσα ἔλεγαν ἀπὸ τὸ σημεῖο ποὺ σταμάτησαν ὅταν εἶδε τον παππούλη καὶ κατάλαβε ὅτι αὐτὸς δὲν ἀντιλήφθηκε καθόλου τὴν παρουσία του καὶ τὸ σταύρωμα. Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔνοιωσε καλύτερα.
Ὅταν ὁ Χρῆστος του εἶπε ὅτι ὁ Γέροντας Κύριλλος κοιμήθηκε πρὶν ἕνα μῆνα, ἀντέδρασε λέγοντας, ὅτι δὲν μπορεῖ, νὰ συμβαίνει αὐτό, ἀφοῦ τὸν εἶδε, τὸν σταύρωσε καὶ εἶναι ἀπολύτως σίγουρος.
Κοίταζε τὴν φωτογραφία καὶ ἔλεγε καὶ ξανάλεγε:
-Μὰ εἶναι αὐτός, τὰ μάτια του, τὰ γένια του, τὸ πρόσωπό του, εἶναι αὐτός… καὶ συναισθανόμενος τί εἶχε συμβεῖ, ἀσπάσθηκε μὲ εὐλάβεια τὴν φωτογραφία του παππούλη.
Τὸ ἑπόμενο χρονικὸ διάστημα ἔλεγε πὼς αἰσθανόταν πολὺ καλὰ καὶ σταμάτησε τὰ φάρμακα, ἐκτὸς ἀπὸ μία μικρὴ δόση ποὺ ὁ γιατρὸς εἶπε ὅτι πρέπει νὰ παίρνει γιατί δὲν ἐπιτρέπεται ἀπότομη διακοπή. Μάλιστα βρῆκε καὶ μία ἀπασχόληση καὶ ἐπαναλάμβανε ὅτι πάει καλύτερα καὶ αὐτὸ ὀφείλεται στὸ σταύρωμα τοῦ παππούλη.
ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ
ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ!
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ι. Μ. Ὁσίου Δαυὶδ “ΔΙΚΑΙΟΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΖΩΣΙ”)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου